Curry gerði allt vitlaust í Húnaveri

Tweet

Stephen Curry heldur bara áfram að gera hluti sem enginn getur gert nema hann. Og sumir af þessum hlutum eiga ekki að vera hægt. Drengurinn er svo heitur um þessar mundir. Er á allra vörum. Sá virðist einbeittur og ákveðinn í að fá afhenta styttu í vor. Svona styttu eins og hann fékk síðasta vor.

Hvað um það, hér eru tvær klippur með Stephen Curry að ganga á vatni í auðveldum 100-84 sigri Golden State (9-0) á Memphis (3-6) í nótt. Þett´er svo mikið rugl. Hann hættir ekki.

Memphis stendur í stað

Tweet

Við höfum örugglega sagt ykkur þessa sögu tíu sinnum, en það er af því að hún er sönnust allra sagna í NBA deildinni: Memphis vantar skyttur og/eða vængmann sem getur skorað stig hjálparlaust (neyðarkarl). Þetta er búið að vera vandamál Memphis í mörg ár en félagið neitar að leysa það.

Nýjasta ráðstöfun Memphis í þessum efnum var að semja við sextugan Vince Carter og einum óstöðugasta körfuboltamann í heimi, Jeff Green. Og í nótt sáum við niðurstöðurnar: Memphis er komið í sumarfrí eftir 108-95 tap fyrir meistaraefnunum í Golden State.

Við ætlum að reyna að hafa þessa hugleiðingu ekki mjög langa af því við erum orðin dauðþreytt á að berja þennan sama dauða hund með þessum sama ryðgaða felgulykli. Eini munurinn á þessari færslu og þeirri sem við skrifum árlega við þetta sama tilefni, er að núna ætlum við að setja einhverjar kúl töflur eða gröf inn í hana svo hún lúkki betur og líti út fyrir að vera vísindalegur sannleikur.

Fyrstu viðbrögð okkar eftir tap Memphis í nótt voru pirringur.

Af hverju gat Memphis ekki útvegað sér betri skyttur? Af hverju Jeff Green? Af hverju geta Marc Gasol og Zach Randolph ekki druslast til að dómínera undir körfunni? Af hverju fær framsóknar-flokkurinn fleiri en ekkert atkvæði í kosningum? Eru Íslendingar heimskasta þjóð í heimi?

Þið sjáið að þetta eru sömu spurningarnar og venjulega, það er bara önnur dagsetning á þeim. Við vitum alveg svarið við flestum þessum spurningum, en þeim er vitanlega beint inn á skrifstofuna hjá Grizzlies. Það er nefnilega fólkið á kontórnum sem þarf að svara fyrir þetta. Leikmennirnir gera sitt besta, en vita innst inni að þeir hafa ekki það sem til þarf, því miður.

Margir halda upp á Memphis af því það spilar körfubolta af gamla skólanum, grit and grind (ísl. hamagangur og hakk) og er í alla staði lið hins vinnandi verkamanns.

Þetta er allt gott og vel, en það er alveg sama hvað þetta lið reynir oft, það fer ekki alla leið á meðan eru svona stórar eyður í planinu hjá því.

Einn uppáhalds frasinn hans Charles Barkley er að segja að hin og þessi lið í NBA deildinni séu bara "stökkskotalið" sem geti ekki náð alvöru árangri.

Þar á hann við lið sem byggja mikið á lengri skotum en síður á t.d. hnoði í teignum. Þessi skoðun hans hefur vitanlega farið öfugt ofan í hvern einasta mann og konu sem aðhyllist tölfræði fyrir lengra komna.

En það er önnur hlið á málinu, því þó þú verðir ekki meistari með eintómum stökkskotum, verður þú það ekki heldur ef þú getur ekki tekið stökkskot. Fyrir svo utan það að Dallas 2011 og San Antonio 2014 voru skólabókadæmi um stökkskotalið og þeim vegnaði ágætlega eins og þið munið.

Allt um stöðu mála í úrslitakeppninni

Tweet

Hvergi koma veikleikar körfuboltaliða jafn átakanlega í ljós og í úrslitakeppninni, þegar þjálfarar andstæðinganna reyna að nýta sér hvern einasta millimetra sem þeir hafa á þig. Það sem sagt kemst fljótlega upp um þig ef þú ert ekki alvöru í úrslitakeppninni.

Flest liðanna sem eru nú að bítast í annari umferðinni áttu nokkuð náðug einvígi í þeirri fyrstu, en núna er allt annað uppi á teningnum. Núna snýst allt um tommurnar sem Al Pacino talaði um forðum.

Og af því þessir veikleikar eru stundum dálítið áberandi hjá liðum þegar komið er fram í fjórða og fimmta leik í einvígi, hættir okkur til að hrökkva í neikvæðnigírinn og fara að velta okkur upp úr því sem upp á vantar hjá liðunum í stað þess að skoða hvað þau gera vel. Við erum svo sem ekki ein um að sjá glasið svona hálftómt - Twitter er t.d. miskunnarlaus vélbyssa sem hlífir engum.

En við skulum hætta að velta okkur upp úr þessu og kíkja aðeins á það hvað er að gerast í rimmunum fjórum sem eru í gangi í úrslitakeppninni, þar sem staðan er svona þegar þetta er skrifað:

Eins og þið munið kannski, var staðan 1-1 á öllum vígstöðvum eftir fyrstu tvo leikina og var það í fyrsta skipti í ansi mörg ár sem sú staða kom upp eftir tvo leiki í 2. umferðinni, sem var nokkuð óvænt. Nú eru hinsvegar búnir fimm leikir í öllum rimmum og þá eru línur oftast farnar að skýrast nokkuð vel.

ATLANTA (3) - WASHINGTON (2)

Atlanta hafði heilladísirnar sannarlega á sínu bandi í nótt þegar það vann nauman 82-81 sigur á Washington á heimavelli sínum í fimmta leik.

Atlanta tapaði boltanum 23 sinnum í leiknum og skaut innan við 23% úr þriggja stiga skotum en vann samt, sem er ekkert annað en heppni í bland við góða baráttu.

Við leyfum okkur að fullyrða að Atlanta muni ekki vinna annan leik það sem eftir er í úrslitakeppninni með svona spilamennsku.

Það sem vakti helst athygli okkar í þessu einvígi var hvað Washington-liðið var fullt af góðum anda nánast allan leikinn.

Það hleypti óneitanlega fjöri í liðið að fá John Wall aftur inn og hann fær mörg rokkstig fyrir að ákveða að spila þrátt fyrir handarmeiðsli.

En Wall gerði meira en að spila, hann stýrði leik Wizards eins og herforingi og það er ekki hægt annað en öfunda Washington af bakvarðaparinu unga - honum og Bradley Beal - sem voru báðir frábærir í þessum leik.

Það sama verður ekki sagt um Nene frænda þinn, sem ákvað að vera Lélegi Nene í nótt og það hjálpaði Washington ekki neitt. Annað sem hjálpar liðinu ekki er að það er að spila á færri mönnum en LA Clippers, sem er ekki til eftirbreytni.

Það var eiginlega alveg magnað við þennan leik að okkur þótti Washington vera með hann í hendi sér nánast allan leikinn og sjálfstraustið geislaði af liðinu - sérstaklega bakvarðaparinu unga.

Paul Pierce hélt að hann hefði tryggt Washington sigur í leiknum með þriggja stiga körfu rétt fyrir leikslok, en eins og flest ykkar sáu, voru það Al Horford og heilladísirnar sem kláruðu leikinn þegar innan við tvær sekúndur voru eftir og Washington búið með leikhléin sín.

Við neyðumst víst til að hrósa Atlanta liðinu fyrir að hafa klárað þennan leik, en við finnum satt best að segja talsvert færri hluti til að hrósa Atlanta fyrir en Washington.

Atlanta vann 60 leiki í vetur og á auðvitað ekki að vera í svona rosalegum vandræðum með lið sem vann ekki nema 46 leiki.

Eini maðurinn sem okkur langar að hrósa hjá Atlanta er Al Horford og það er ekki af því hann skoraði sigurkörfuna eftir sóknarfrákast. Það er meira af því hann skoraði 23 stig, hirti 11 fráköst og varði 5 skot í leiknum og var langbesti maður Atlanta.

Það kom upp úr kafinu eftir leikinn að Mike Budenholzer þjálfari (ársins) Atlanta teiknaði lokaleikkerfið upp fyrir Dennis Schröder, sem er eitthvað sem við bara föttum ekki.

Schröder er vissulega fljótur og góður að komast fram hjá manninum sínum, en þar með er það upptalið. Hann getur ekki skotið til að bjarga lífi sínu og þó hann virðist vera mjög hugrakkur, finnst okkur stórfurðulegt að Jeff Teague hafi ekki verið látinn slútta þessu.

Washington getur huggað sig við að næsti leikur eru á heimavelli, þó það hafi reyndar ekki spilað sérstaklega vel þar í úrslitakeppninni síðustu tvö ár. Það kæmi okkur á óvart ef Wizards næði ekki að klóra þetta í oddaleik.

Memphis leiðir (myndir)

Tweet

Það er enginn skandall, en það er engu að síður stórmerkilegt að Memphis sé búið að ná 2-1 forystu í einvíginu við Golden State, eftir 99-89 sigur í þriðja leik liðanna í Húnaveri í nótt.

Við hefðum öll átt að gera okkur grein fyrir því strax að Memphis væri ekki að fara að leggjast á jörðina og láta moka yfir sig steypu. Auðvitað myndu bangsarnir sjá til þess að enginn kæmi ókraminn og klóraður út úr rimmu við þá. Það sá bara enginn fyrir að þeir ættu eftir að leiða í einvíginu, sem átti að klárast í fimm eða sex leikjum. Vissulega getur það enn farið í sex leiki, en Memphis er gjörsamlega búið að taka yfirhöndina í þessu einvígi eftir tap í fyrsta leiknum.

Steve Kerr var pollrólegur eftir leikinn og sagði að strákarnir hans hefðu gott af þessu, þeir þyrftu að læra að mæta svona mótlæti í úrslitakeppninni fyrr eða síðar, því ekki hafa þeir reynsluna. Leikmenn Warriors voru heldur ekkert að hengja haus eftir annað tapið í röð fyrir Griz, en það er ljóst að þeir verða að spila talsvert betur ef á ekki að fara illa fyrir þeim.

Fjórði leikurinn (í Memphis) stillir Golden State nokkurn veginn upp við vegg og það er ljóst að þá kemur ekkert annað en sigur til greina hjá Dubs. Ekki sjáum við þá vinna einvígi þar sem þeir lenda undir 3-1, það yrði nær óvinnandi vegur.

Nú kætast kverúlantar sem kalla Golden State stökkskotalið (hæ, Charles Barkley) og segja að það þýði ekkert að ætlast til að vinna titilinn með liði sem byggir á stökkskotum, þó færa megi rök fyrir því að meistaralið San Antonio (´14) og Dallas (´11) falli í þann flokk.

Það er samt sannleikskorn í þessari flóknu heimsspeki í kring um stökkskotin, sérstaklega þegar þau eru tekin fyrir utan þriggja stiga línuna. Við höfum öll séð það þúsund sinnum áður; leikmaður X eða lið X spilar ljómandi vel allan veturinn og skýtur allt og alla í kaf, en getur svo ekki keypt körfu þegar úrslitakeppnin hefst.

Raunar finnst okkur undarlegt hve lítið er almennt talað um þennan gríðarlega mikilvæga faktór í körfuboltanum - muninn á því að spila deildarleiki og leiki í úrslitakeppninni.

Þetta er ekkert sama mót og þó menn fái stundum að leika lausum hala gegn slakri vörn í deildarkeppninni, er ekkert slíkt uppi á teningnum þegar kemur fram í úrslitakeppni.

Allt verður erfiðara, harðara og hraðara og þá byrja venjulegar og lélegar skyttur að skjóta stutt, bæði af því þær eru uppgefnar á því að spila úrslitakeppnivörn og af því þær eru með óða varnarmenn límda í andlitið á sér hvert sem þær fara.

Það talar enginn um erfitt hlutskipti skyttunnar í úrslitakeppni. Hvernig það er eitt að hitta vel í deildarkeppninni og svo allt annað að gera það í geðveikinni á vorin.

Nákvæmlega þetta er Golden State að díla við núna. Varnarleikur liðsins er með fínasta móti - Kerr var meira að segja nokkuð ánægður með hann - en menn eins og Stephen Curry og Klay Thompson eiga mjög erfitt uppdráttar á sínu uppáhaldssviði í leiknum, langskotunum.

Ástæðan fyrir kuldanum hjá þeim buslbræðrum er óðramannavarnarleikur Memphis, þreyta og spenna, en það er enginn tími fyrir afsakanir. Dubs verða bara að gjöra svo vel og snappa út úr þessu fönki í hvelli eða falla feisdán í flórinn. Það yrði meiri sagan!

Nú er staðan 2-1 á öllum vígstöðvum í úrslitakeppninni, en það áhugaverða við það er að það eru liðin sem eru ekki með heimavallarréttinn sem eru yfir í öllum rimmunum. Það kemur til af meiðslum ýmsum ástæðum, en setur óneitanlega skemmtilegt tvist á þetta.

Eru meiðsli búin að eyðileggja leiktíðina í NBA?

Tweet

Þessi pistill er búinn að vera nokkuð lengi á leiðinni, en nú kominn tími á hann, jafnvel þó innihaldið sé niðurdrepandi. Það er ekki nema við hæfi á föstudaginn langa að skrifa óguðlega langan og neikvæðan pistil. Við þurfum nefnilega að horfast í augu við ákveðnar staðreyndir varðandi NBA deildina okkar núna og úr því við forðumst hræsni eins og við getum, er ekki annað en að hjóla í þetta.

Það er eins með NBA deildina og aðra hluti í lífinu - þú ræður því hvort þú tekur á þeim með glasið hálffullt eða hálftómt. Þið sem lesið NBA Ísland að staðaldri vitið að það er stundum helvíti lítið í glasinu hjá okkur, en í það er afsakanlegt í þessu tilviki. Stundum verður fólk bara að fá að hafa allt á hornum sér í smá tíma og það erum við að gera núna. Og ef glasið er hálftómt eins og við þessar aðstæður, er ekki hægt að orða þetta öðru vísi en svona:

Leiktíðin í NBA er faktískt séð dálítið ónýt.

Fólkið með hálffullu glösin hlær að svona bölsýni, en neitar um leið að horfast í augu við raunveruleikann. O.k. tímabilið er auðvitað ekki algjörlega ónýtt, en atburðarás síðustu vikna tryggir að það verður ekki nærri eins gott og vonir stóðu til um. Við vorum búin að tala um það í allan vetur hvað Vesturdeildin væri rosaleg og hvað úrslitakeppnin þeim megin ætti eftir að verða sögulega góð með sögulega góðum liðum, en eins og staðan er núna, verður hún það hreint ekki.

Ekki misskilja, úrslitakeppnin verður góð - úrslitakeppni NBA er ALLTAF góð (pizza er pizza), hún bara verður ekki eins epísk og við vorum öll að vona.

Og ástæðan er meiðsli og aftur meiðsli.

Við höfum nokkrum sinnum lýst yfir áhyggjum okkar yfir því að alvarleg meiðsli séu að verða æ algengari í NBA deildinni. Það sem byrjaði sem kenning lögð fram í gríni, er nær því að vera staðreynd í dag og þið sem fylgist á annað borð með NBA deildinni hafið sannarlega ekki misst af því. 

Þetta er gjörsamlega óþolandi þróun.

Meiðsli eru og hafa alltaf verið þáttur af leiknum og þó þau séu kannski hvorki algeng né alvarleg á tilteknu tímabili, geta þau engu að síður haft mikil áhrif á gang mála í úrslitakeppninni. Hafið hugfast að NBA lið vinna einfaldlega ekki titilinn ef þau eru ekki heil, það er bara þannig. Þú ert ekkert að fara að ná þér í hring ef einn af bestu mönnunum þínum er í jakkafötunum í júní. Þú þarft því alltaf að hafa smá heppni í farteskinu ef þú ætlar að vinna titla, því oftast er það öðru fremur heppni sem ræður því hvort lið komast sæmilega heil í gegn um verkefni vetrarins eða ekki.

Þessi heppni hefur hreint ekki verið á bandi með sterkari liðunum í NBA deildinni undanfarin ár og ef þú ætlar að finna lið sem hafa sloppið sæmilega við meiðsli, skoðar þú einfaldlega hvaða lið léku til úrslita ár frá ári. Liðin sem komast í úrslit og vinna titla gera það ekki bara út á hæfileikana - þau eru undantekningarlaust með sína bestu menn heila.

Dæmi um lið sem hefur haft heppnina með sér með ofangreindum hætti er Miami Heat, sem fyrir vikið fór í úrslit fjögur ár í röð og vann tvo titla (2012-13). 

Án þess að taka neitt af liði Miami, sem var auðvitað frábært, þá munið þið kannski hvað heilladísirnar sveimuðu yfir því í tíð LeBron James. Það var svo áberandi að við skrifuðum um það á sínum tíma.

Miami var svo heppið hvað eftir annað að við vorum hætt að trúa því. Við ætlum ekki að fara að rifja það upp núna, en lítið dæmi um þetta var þegar Derrick Rose meiddist og kippti þannig aðalkeppinauti Miami í Austurdeildinni úr leik. 

Er Oklahoma City á leið í sumarfrí?

Tweet

Það er óhemju mikið í húfi í kvöld þegar Oklahoma sækir Memphis heim í sjötta leik liðanna í fyrstu umferð úrslitakeppni Vesturdeildarinnar í NBA.

Oklahoma City er eitt af liðunum sem flestir reiknuðu með að ættu eftir að berjast um meistaratitilinn í vor, nú þegar lykilmenn liðsins (Russell Westbrook) hafa náð heilsu á ný. Því miður fyrir þetta skemmtilega lið, byrjar sóknin að titlinum á einvígi við Memphis Grizzlies.

Það er þreytt tugga að tala um að lið sem hafnar t.d. í 7. eða 8. sæti og fer í úrslitakeppni sé "miklu sterkara en sætið segir til um." En þó það hljómi klisjulega, er Memphis slíkt lið.

Memphis myndi til dæmis valta yfir öll lið í úrslitakeppni Austurdeildarinnar nema Miami.

Já, valta yfir þau.

Eina ástæðan fyrir því að Memphis hafnaði í 7. sæti Vesturdeildarinnar en ekki ofar, er að miðherjinn Marc Gasol missti af mörgum leikjum í vetur vegna meiðsla. Hann er hjartað í þessu liði og ef hans hefði notið við, hefði Memphis haft alla burði til að ná heimavallarrétti í fyrstu umferð.

Memphis er líka lið sem er byggt til að spila í úrslitakeppni. Þetta er sterkt varnarlið sem spilar hægt og klípur, krafsar og klórar sig til sigurs. Spurðu bara strákana í Oklahoma.

Strákana í Oklahoma, já.

Ekki halda að við séum að halda þessa lofræðu um Memphis til þess að taka upp hanskann fyrir Oklahoma. Það er ekki ætlunin. Oklahoma er skipað mannskap sem á að geta séð um sig sjálfur þó flestir lykilmenn liðsins séu enn tiltölulega ungir. Oklahoma á ekki að vera undir 3-2 í fyrstu umferð, á leiðinni á einn brjálaðasta heimavöll deildarinnar með það fyrir augum að enda í sumarfríi ef það tapar.

Það er löngu búið að ákveða að Kevin Durant verði útnefndur Verðmætasti leikmaður NBA deildarinnar í vetur. Hann mun taka við þeim verðlaunum á næstu dögum, það er 99,9% öruggt.

Ef hann tapar í kvöld, verður hann einn af örfáum MVP-höfum í sögunni sem þurfa að upplifa þá skömm að tapa í fyrstu umferð úrslitakeppninnar.

Aumingja Dirk Nowitzki lenti í þessu síðast þegar hann árið 2007 mátti sætta sig við að falla úr leik í fyrstu umferð með Dallas gegn Golden State og þurfa svo að taka við styttunni nokkrum dögum síðar.

Það er erfitt að hugsa sér öllu neyðarlegri blaðamannafund og við gleymum aldrei svipnum á aumingja Dirk Nowitzki forðum. Úff.

Já, það er SVONA mikið undir í nótt þegar Oklahoma mætir til Memphis. Sögubækurnar eru opnar og fjölmiðlar bíða spenntir eftir að hengja upp fyrirsagnirnar.

Ástæðurnar fyrir því að Oklahoma er komið ofan í þessa drulluholu eru Tony Allen margþættar en það verður nægur tími til að velta sér upp úr þeim ef allt fer á versta veg. Við skulum ekki sparka Oklahoma ofan í gröfina strax.

Það eina sem við skulum gera er að horfa á þennan leik á miðnætti í kvöld (Stöð 2 Sport) og alla þá leiki sem við náum að sjá, því þessi fyrsta umferð úrslitakeppni NBA boltans í ár hefur verið einhver sú besta í sögunni. Það eru engar ýkjur.

Góða skemmtun.

Meistaraefnin í Vesturdeildinni eru sein í gang

Tweet

Þetta er ekki alveg að ganga nógu smurt hjá Oklahoma. Satt best að segja, er liðið bara í bullandi vandræðum. Ef ekki hefði verið fyrir epíska frammistöðu varamannsins Reggie Jackson í nótt, væri Oklahoma nú komið 3-1 undir á móti þessu ólseiga liði Memphis.

Við höfum heyrt fjölmiðlamenn halda því fram að þetta Memphis lið sé sterkasta 7. sætis lið allra tíma. Það er kannski full djúpt í árina tekið, en það er ljóst að Memphis er miklu sterkara en hefðbundin 7. sætis lið. Þið sjáið það til dæmis með því að bera Grizzlies saman við Charlotte Bobcats. Einmitt.

Það er auðvitað grábölvað fyrir lið eins og Oklahoma að þræla sér út allan veturinn til að ná í góða stöðu inn í úrslitakeppnina, en fá svo í rauninni eins sterkan andstæðing og fyrir er að finna í Vesturdeildinni strax í fyrstu umferð!

Ef við gæfum okkur að Oklahoma næði nú að leggja Memphis og færi áfram, yrði mótherjinn í næstu umferð Clippers eða Warriors.

Okkur er alveg sama hvað þú segir, það að mæta öðru þessara liða í næstu umferð yrði eins og að spila æfingaleik fyrir Oklahoma eftir að hafa verið í klónum á Memphis.

Það er dásamlegt að vera Miami þessa dagana. Liðið fær mótherja í fyrstu umferðinni sem hefur enga reynslu í úrslitakeppni og er með sinn besta mann á annar löppinni - eins og austrið hafi ekki verið nógu lélegt fyrir.

Ef Indiana heldur áfram að skíta á parketið í staðinn fyrir að spila körfubolta, er ljóst að það verður spegilsléttur sjór í úrslitaeinvígið fyrir meistara Miami. Ekkert lið hefur fengið eins létta leið í úrslit síðan Lakers-liðið var að krúsa í gegn um lélega Vesturdeildina á níunda áratugnum.

Meistaraefnin í Vesturdeildinni eru svo hreint ekki að láta finna fyrir sér. San Antonio er í bullandi vandræðum gegn Dallas og þarf nauðsynlega á sigri að halda í Dallas í næsta leik ef ekki á illa fyrir þeim að fara. Óháð því hvernig þetta einvígi fer, er bara sú staðreynd að Dallas sé búið að vinna tvo af fyrstu þremur leikjunum alveg með ólíkindum.

Það má eiginlega segja sömu sögu af hinum meistaraefnunum í vestrinu, Oklahoma City. Það munaði punghári að liðið lenti undir 3-1 í nótt - og þar með í holu sem sjaldgæft er að lið nái að grafa sig upp úr. Ef Oklahoma tapar í fyrstu umferð, verður Scott Brooks svo rekinn að hann verður sennilega laminn líka.

Þeir Kevin Durant og Russell Westbrook hafa mestmegnis spilað eins og vitleysingar í rimmunni. Durant er að skjóta innan við 40% og aðeins 26% í þristum, meðan Westbrook er enn verri með aðeins 35% og heil 19% í þristum.

Sumpart má segja að Oklahomaliðið hafi verið óþekkjanlegt í einvíginu. Það er samt ekki nema að litlum hluta Oklahoma að kenna - kannski 10-20% - en restin er Tony Allen Memphis að kenna. Það er bara ógeðslegt að spila við þetta lið. Ekki hægt.

Oklahoma og Memphis eru með öllu ólík körfuboltalið, en félögin tvö eru þó í mjög svipaðri stöðu. Þau eru á liltlum markaði og með eigendur sem eru of nískir til að byggja upp meistaralið. Oklahoma og Memphis eru bæði gríðarlega sterk lið, sem fyrir vikið vantar ekki nema 1-3 góða bita til að verða allt frá því að vera alvöru meistaraefni yfir í að landa titlinum.

Hugsaðu þér ef Oklahoma City væri með almennilegan miðherja og eina góða skyttu á bekknum. Hugsaðu þér ef Memphis væri með tvær almennilegar skyttur í viðbót og einn væng sem gæti búið sér til skot sjálfur. Þá yrðu þessi lið ekki hrædd við Miami, það getum við lofað ykkur.

Hvað sem gerist í þessu einvígi og hversu illa sem Oklahoma hefur litið út í fyrstu fjórum leikjunum, erum við nú samt á því að Thunder hafi meira áfram að gera - sé lið sem sé líklegra til að komast lengra en Memphis. Ekki mikið lengra. Aðeins lengra.

Í ljósi þess hve illa Spurs og Thunder fara af stað í úrslitakeppninni, gætum við alveg eins sagt að sé frekar meistarabragur á LA Clippers - nú eða jafnvel Portland. Ætli við verðum ekki að taka þessi lið með í reikninginn.

Clippersliðið ætti ekki að verða í stórvandræðum með að klára Golden State, þar sem Oaklandliðið er auðvitað illa vængbrotið án Andrew Bogut. Það hefur líka sýnt sig, þar sem Blake Griffin og DeAndre Jordan hafa farið illa með Warriors í teignum.

Það verður líka óhemju áhugavert að sjá hvernig sigurvegaranum í Houston-Portland seríunni á eftir að vegna í framhaldinu. Þar eru tvö hörkulið á ferðinni.

Að lokum var svo ein pæling. Eða staðhæfing.

Ef Andrew Bogut væri heill, fullyrðum við að öll liðin í úrslitakeppni Vesturdeildarinnar gætu unnið öll liðin í úrslitakeppni Austurdeildarinnar ef Miami er undanskilið. Og ekki bara unnið, heldur unnið nokkuð auðveldlega.

Gefum okkur það að Dallas, Houston, Golden State og Memphis myndu tapa í fyrstu umferðinni í vestrinu. Ætti einhvert lið annað en Miami úr austrinu stjarnfræðilega möguleika á móti einhverju þessara liða, ef þau væru heil heilsu (Bogut)?

Við segjum nei, ekki síst af því Dallas er komið yfir á móti San Antonio.

Fjandakornið, nei.

Húnaveruleiki

Tweet

Tólf leikir er slatti af körfubolta þó það sé ekki stór biti af kökunni sem er deildakeppnin í NBA. Við vorum í þann mund að byrja með einhver leiðindi út í Memphis Grizzlies þegar liðið byrjaði leiktíðina 3-5. Það hafði meira að segja spurst út að leikmennirnir væru ekki alveg að kaupa það sem þjálfarinn var að presentera fyrir þá.

En eins og svo oft vill verða í NBA deildinni, snerist dæmið allt í einu við - og það bara gjörsamlega á punktinum.

Á innan við viku er Griz nú allt í einu búið að vinna fjóra leiki í röð - alla á útivelli.

Tvö síðustu fórnarlömbin eru hin kynþokkafullu Clippers og nú síðast Golden State.

Svona sigrar segja ýmislegt.

Eitt er það sem breytist aldrei hjá Memphis, en það eru nöfn aðalleikaranna þegar vel gengur hjá liðinu. Miðherjinn skemmtilegi Marc Gasol er búinn að skila eftirtektarverðum tölum í vikunni: 20 stigum, 9 fráköstum og 7,3 stoðsendingum(!).

Zach Randolph er búinn að skila 20/10 í öllum leikjunum og er með 24/12 að meðaltali og 57% skotnýtingu. Mike Conley er svo (19/6) reyndar búinn að spila eins og engill í allan vetur.

Heldur hefur hallað undan væntingum hjá Húnunum síðustu misseri vegna nísku eigenda félagsins.

Vissulega var árangurinn sem liðið náði á síðustu leiktíð frábær, en það er erfitt að keyra upp anda og spennu í garð félags sem er hársbreidd frá því að keppa um titla, en mun aldrei gera það af því eigendurnir eru ekki tilbúnir að gera það sem þarf til að ýta liðinu yfir þröskuldinn.

Það er kannski einföldun að segja að það vanti lítið upp á að Memphis geti orðið meistari, en það er heldur engin lygi. Grizzlies er til dæmis með einstaka framlínu sem fá lið í deildinni geta stöðvað.

Aðeins klókindi San Antonio Spurs stóð í vegi fyrir Memphis og úrslitaeinvígisins á síðustu leiktíð. Það og algjör skortur á skyttum.

Svar stjórnarinnar við skyttuleysinu var að sækja lemstraðan líkama Mike Miller aftur til félagsins, en það er bara ekki nóg. Ef eigendur Memphis væru tilbúnir í að reyna að vinna titil, hefðu þeir borgað það sem þeir þurftu til að landa eins og tveimur góðum skyttum og styrkja varamannabekkinn til að gera alvöru atlögu að titlinum.

Það er hinsvegar ekki í boði og því þurfa stuðningsmenn Grizzlies að gera það sama og stuðningsmenn Oklahoma City þurfa mjög líklega að gera - horfa á möguleika liðs síns dala hægt og bítandi þangað til félagið missir leikmennina frá sér til klúbbs sem er tilbúinn að borga þeim, nú eða að þeir verða bara of gamlir og heltast úr lestinni eins og Zach Randolph gerir á næstu misserum.

Þetta er súrt, en þetta er sá raunveruleiki sem félögin standa frammi fyrir. Þetta er regluverkið sem samið var um.

Ríku klúbbarnir á stóru mörkuðunum halda áfram að eyða miklu og (stundum) ná árangri, en litlu félögin ná að byggja sig upp tímabundið á góðum ungum leikmönnum sem þau hafa svo ekki bolmagn til að halda og gefa loks frá sér.

Það er enginn jólaandi í þessum bransa.

Meiðslafaraldurinn 2013: Vesturdeildin

Tweet

Meiðsli settu svo leiðinlega stóran svip á deilda- og úrslitakeppni NBA á síðustu leiktíð að okkur fannst ekki annað hægt en að skrifa aðeins um það.

Í gær sögðum við ykkur frá meiðslunum sem herjuðu á liðin í Austurdeildinni en í kvöld færum við okkur yfir í Vesturdeildina þar sem meiðsli höfðu líka mjög mikil áhrif á gang mála í vetur og vor. Alveg eins og í fyrri pistlinum byrjum við á botninum og færum okkur upp á við.

Það eru léleg lið í Vesturdeildinni alveg eins og í Austurdeildinni, en þau eru talsvert færri fyrir vestan.

Sum lið eru bara léleg alveg sama hvort þau glíma við meiðsli eða ekki og þannig hefur það til dæmis verið hjá Sacramento um árabil.

Það var Phoenix sem rak lestina í vestrinu í vetur með 25 sigra, New Orleans vann 27 og Sacramento 28. Öll þrjú glímdu við talsverð meiðsli og máttu engan veginn við því.

Þar má til dæmis nefna endalaust vesenið á skotbakverðinum Eric Gordon hjá New Orleans. Gordon virðist ekki með nokkru móti geta haldið sér heilum og eins og til að bæta gráu ofan á svart, missti liðið Antonio "Brúnar" Davis líka af 20 leikjum.

Ef Dílaskarfarnir verða aðeins heppnari með meiðsli næsta vetur, ættu þeir að geta verið með ágætis lið því þeir eru þegar þetta er skrifað að landa vængmanninum Tyreke Evans frá Sacramento og eru með áhugaverðan nýliða í fyrir framtíðina í Nerlens Noel.

Úlfavaktin/Læknavaktin

Næsta lið fyrir ofan þessi þrjú í töflunni er aumingja Minnesota Timberwolves með 31 sigur.

Úlfarnir eru kapítuli út af fyrir sig og raunar væri hægt að skrifa sér pistil um ólukkuna sem elt hefur þann klúbb undanfarin misseri.

Eins og þið munið myndaðist gríðarleg spenna fyrir Úlfunum hjá flestum NBA áhugamönnum þegar Ricky Rubio kom loksins til Minnesota.

Hugtakið Úlfavaktin varð til og fljótlega varð mjög þröngt á Rubio- og Úlfavagninum. Flest okkar sem fylgjumst með NBA vorum gríðarlega spennt fyrir möguleikunum sem voru uppi á borðinu hjá Úlfunum fyrir síðustu leiktíð.

Meiðsli höfðu tekið sinn toll árið áður, en nú kæmi ekkert slíkt til greina. Úlfarnir fengu  meira að segja spennandi liðsstyrk í formi Andrei Kirilenko og Brandon Roy. Hvorugur þessara kappa hefur sloppið vel við meiðsli á ferlinum og á því varð ekki mikil breyting.

Það sem fór hinsvegar alveg með þetta er að Kevin Love náði aldrei að komast í gang með liðinu af því hann var alltaf að mölva á sér lúkurnar.

Ástþór skilaði aðeins 18 leikjum í vetur og skyttan Chase Budinger aðeins 20, sem þó var skárra en aumingja Brandon Roy - sem náði aðeins fimm leikjum og gafst upp á kommbakkinu sínu.

Þar með var það þó ekki upptalið - aldeilis ekki. Ricky Rubio missti auðvitað úr 25 leiki eftir að hafa slitið krossband vorið áður og þeir Andrei Kirilenko og Nikola Pekovic misstu báðir úr um það bil 20 leiki. Svo hrikaleg voru meiðslin á Úlfunum að Luke Ridnour var eini maðurinn sem náði að spila 82 leiki.

Þetta var hrikalega erfitt hjá Úlfunum á síðustu leiktíð og okkur dettur ekki í hug að fara eitthvað að jinxa liðið aftur með því að fara að tala um hvað það sé spennandi fyrir næsta tímabil. Reyndar er það svo að við erum dálítið búin að missa trúna á Úlfana sem Spútniklið.

Fram undan eru erfið mál sem þarf að ljúka eins og að framlengja samninga við Kevin Love og Nikola Pekovic - og það verður að teljast ólíklegt að félagið nái að halda Kirilenko áfram. Við erum ekki alveg viss af hverju, en sjarminn er horfinn af Úlfunum.

Nú verður eitthvað annað lið að taka við kyndlinum sem Spútnik- og/eða League Pass lið vetrarins. Úlfarnir eru búnir að fá næga sénsa, en óheppni hefur gert það að verkum að ekkert hefur orðið úr hlutunum hjá þeim.

Sem betur fer varð þessi umfjöllun um Úlfana bara stutt og hnitmiðuð...

Svona eru vonbrigðin hrikaleg.

Næstum því...

Portland (33 sigrar) kom næst í stöðutöflunni í Vesturdeildinni, en það er eitt af fáum liðum sem slapp nokkurn veginn stórslysalaust í gegn um leiktíðina. Það var líka eins gott, því breiddin hjá liðinu var álíka góð og hjá Indiana Pacers - engin.

Næstu tvö lið í töflunni, Dallas (41) og Utah (43) voru bæði á höttunum eftir sæti í úrslitakeppninni en urðu að játa sig sigruð og sitja heima.

Þar var meiðslum sannarlega um að kenna, þó hvorugt þessara liða hafi verið líklegt til afreka í úrslitakeppninni með 5-10 sigrum í viðbót í deildakeppninni.

Hjá Dallas spilaði Dirk Nowitzki aðeins 53 leiki og var afar lengi í gang eftir hnémeiðsli. Þá spilaði Shawn Marion aðeins 67 leiki og Chris Kaman aðeins 66.

Utah Jazz missti eina fúnkerandi leikstjórnanda sinn (Mo Williams)  hálfa leiktíðina og það eitt og sér var bara of stór biti til að kyngja. Þú hefðir kannski unnið nokkra leiki með þá Earl Watson og Jamaal Tinsley í leikstjórnandastöðunni ef við værum stödd á árinu 2003, en því miður fyrir Jazz er áratugur síðan og þessir tveir eiga jafn mikið erindi í byrjunarmínútur í NBA og Ingvi Hrafn.

Houston náði að lauma sér inn í úrslitakeppnina eftir skemmtilegan Spútnikvetur þar sem stefnan var að skora nógu fjandi mörg stig og drita þristum eins og þrek leyfði.

Rockets slapp við stórkostleg meiðsli en þau bönkuðu upp á í úrslitakeppninni þegar Jeremy Lin gat lítið sem ekkert beitt sér í seríunni gegn Oklahoma City (4 stig, 25% skotnýting). Houston náði að gera einvígið spennandi á kafla en náði ekki að fara lengra án leikstjórnanda síns.

Ónýtt ár

Mörg lið urðu fyrir barðinu á meiðsladraugnum í vetur, en líklega fór ekkert eins illa og Los Angeles Lakers. Fyrir leiktíðina var þeim gulklæddu spáð góðum árangri enda voru leikmenn eins og Dwight Howard og Steve Nash komnir til að aðstoða Kobe og Pau.

Þessi draumur breyttist fljótlega í martröð, því allir leikmenn liðsins sem eitthvað gátu á annað borð (og fleiri) glímdu við erfið meiðsli - allan veturinn.

Annars fabúleruðum við talsvert um stöðuna á Lakers í pistlinum um Dwight Howard sem datt hérna inn fyrir skömmu. Þar meðal annars komið inn á meiðsli lykilmanna.

Það hefði verið dálítil bjartsýni að spá LA Lakers titlinum í upphafi síðustu leiktíðar, en á hinn bóginn er alveg öruggt að það hefði unnið miklu fleiri en þessa 45 sigra sem það landaði.

Kannski var það bara nokkuð gott hjá Lakers að komast í úrslitakeppnina þrátt fyrir öll þessi meiðsli, en þar beið þess ekki annað en að vera fallbyssufóður fyrir San Antonio Spurs. Þar hefði hvorki Dallas né Utah gert betur.

Flottir flóamenn

Golden State var sannarlega ein af filgúdd fréttum síðustu leiktíðar. Við skömmumst okkar ekkert fyrir að viðurkenna að við gerðum grín að félaginu þegar það réði Mark Jackson sem aðalþjálfara og hlógum að fólki sem tók sénsinn og tippaði á að Warriors færi nú loksins í úrslitakeppnina.

Það hlaut að enda með því að Flóamenn kæmust í bölvaða úrslitakeppnina og var ekkert annað en sómi af þessu skemmtilega liði á stóra sviðinu.

Golden State væri hinsvegar ekki Golden State ef það hefði sloppið alveg við meiðsli.

David Lee féll þannig úr leik hjá liðinu snemma í úrslitakeppninni og þeir Steph Curry og Andrew Bogut voru meira og minna á felgunni.

Nú ætlum við ekki að segja að Warriors hefði slegið San Antonio út í annari umferð úrslitakeppninnar ef allir leikmenn hefðu verið heilir, en það hefði sannarlega verið gaman að sjá hvað hefði gerst.

Golden State fær öruggt A hjá okkur fyrir frammistöðu sína á síðustu leiktíð, en við óttumst að meiðsli eigi alltaf eftir að hóta að skemma öll plön hjá liðinu. Það er óðs manns æði að ætla Andrew Bogut að vera allt í einu heill og ekki eru ökklarnir á Curry traustvekjandi. Að því sögðu vonum við innilega að þetta bráðskemmtilega lið hafi heppnina með sér í framtíðinni.

Annað lið sem stóð sig prýðilega vel í úrslitakeppninni í vor var Memphis Grizzlies, en þangað gleymdi meiðsladraugurinn alveg að fara að þessu sinni og megnið af lykilmönnum liðsins spilaði í kring um 80 leiki.

Sömu sögu var ekki að segja um mótherja Memphis í fyrstu umferðinni, LA Clippers. Alveg eins og á síðustu leiktíð, lenti Blake Griffin í meiðslum á versta mögulega tíma í úrslitakeppninni. Það hafði kannski ekki úrslitaþýðingu í einvíginu, en þeir Marc Gasol og Zach Randolph óðu yfir Clippers á skítugum skónum þegar Griffin naut ekki lengur við.

Þetta var því annað árið í röð sem Clippers þurfti að sætta sig við að falla snemma úr leik í úrslitakeppninni og ef við segjum hlutina bara eins og þeir eru, var liðið bara lélegt. Meiðsli spiluðu inn í bæði árin, sérstaklega 2012, en þau voru ekki ástæðan fyrir því að liðið fór snemma í sumarfrí.

Clippers er bara ekki nógu vel byggt fyrir úrslitakeppni og var þjálfað af manni sem var ekki starfi sínu vaxinn. Það verður gaman að sjá hvort að ný andlit í leikmannahópnum og Doc Rivers í þjálfarastólnum þýði bættan árangur í úrslitakeppninni. Allt er á sínum stað til að fara að gera eitthvað af viti. Meistaraþjálfari, besti leikstjórnandi í heimi og ungir og efnilegir piltar með í för. Koma svo, Clippers.

Snemma í sumarfrí

Einhverjir spáðu því að Denver myndi ganga nokkuð vel í deildakeppninni. Ekki við.

Hverjum átti að detta í hug að Denver tæki 57 leiki?

En jú, George Karl náði að púsla saman liði sem nýtti sér heimavöllinn til hins ítrasta og hakkaði hvern andstæðinginn á fætur öðrum með hröðum leik sínum.

Eins og Clippers, reyndist þetta Denver lið hinsvegar ekki vel byggt fyrir átökin í úrslitakeppninni og mátti sætta sig við tap í fyrstu umferð þrátt fyrir að ná 3. sætinu í Vestureildinni. Auðvitað spiluðu meiðsli sína rullu í að knésetja Nuggets.

Það gerðist í formi krossbandaslits Danilo Gallinari og þar með var liðið búið að missa sína helstu skotógn utan af velli og einn sinn besta leikmann. Það er samt algjör óþarfi að gráta fyrir þeirra hönd, lið Warriors var líka krambúlerað eins og við sögðum ykkur áðan.

Læri, læri, tækifæri

Við fyrstu sýn virðist San Antonio hafa sloppið nokkuð vel við meiðsli í vetur, enda komst liðið alla leið í lokaúrslitin í fyrsta skipti í háa herrans tíð.

Þegar nánar er skoðað, má samt setja fram eins og eitt spurningamerki.

Það var ekki stórmál frekar en venjulega fyrir Spurs þó Tony Parker og Manu Ginobili misstu úr góðan slatta af leikjum í deildakeppninni, en þegar í úrslitakeppnina var komið var allt annað uppi á teningnum.

Parker spilaði eins og engill fram í lokaúrslit en gerði það á meiddu læri sem hægði augljóslega nokkuð á honum.

Var það nóg til að gera gæfumuninn í svona hnífjöfnu einvígi þar sem úrslitin ráðast ekki fyrr en á lokasekúndunum í leik sjö í finals? Hugsanlega.

Þetta er veikur málflutningur og Dwyane Wade var sömuleiðis meiddur hjá Miami, en markmiðið með þessum pistli var að benda á hvað meiðsli höfðu mikil áhrif á landslagið í vetur.

Rotið án Russ

Þá eigum við ekki annað eftir en að taka fyrir Oklahoma City, en að okkar mati voru það meiðsli Russell Westbrook sem voru þýðingarmest af þeim öllum.

Oklahoma var að flestra mati liðið sem átti að fara upp úr Vesturdeildinni og jafnvel ná fram hefndum á Miami í lokaúrslitunum.

Ekkert slíkt var þó í spilunum og það var eiginlega hálf sorglegt að sjá liðið hrynja án Westbrook.

Þegar við erum að skoða hvort Oklahoma hafi verið kandídat í lokaúrslitin, verðum við samt að hafa í huga að í vor var enginn James Harden hjá Thunder eins og árið áður.

Í staðinn var hann í liði andstæðinganna og að reyna að skjóta sína gömlu félaga í kaf.

Það var mjög augljóst að Oklahoma varð strax lakara lið við að missa Harden. Við ætlum hér að nota tækifærið og minna á að við lýstum yfir áhyggjum yfir því strax í haust að Martin næði ekki að fylla nema hluta af skarðinu eftir Harden - sérstaklega í úrslitakeppninni.

Hann átti leik og leik sem var þokkalegur, en heilt yfir var hann bara alls ekki nógu góður. Þarna kom bersýnilega í ljós hvað Harden var saknað - alveg eins og Westbrook auðvitað.

Þá erum við búin að segja ykkur frá nokkrum af helstu og örlagaríkustu meiðslunum sem lögðust á liðin í bæði austri og vestri og ekki annað eftir en að taka smá súmmeringu á þetta allt saman. Lagt verður upp með að hafa þessa súmmeringu stutta, en þið vitið nú hvernig það endar stundum.

Það kemur í ljós í næsta pistli.

San Antonio er komið í lokaúrslit

Tweet

San Antonio er komið í lokaúrslit NBA deildarinnar í fimmta skipti eftir nokkuð öruggan 93-86 sigur á Memphis í fjórða leik liðanna í nótt. San Antonio sópaði Memphis út í úrslitum Vesturdeildarinnar. Gefðu þér tíma til að melta þetta í smá stund. Engum hefði dottið í hug að spá þessu. Nákvæmlega engum.

En hingað eru þeir komnir, gömlu hundarnir í San Antonio. Svo fór að lokum að þeir töpuðu aðeins tveimur leikjum á leið sinni í úrslitin. Auðvitað spáðir þú því að eina liðið sem myndi ná að vinna Spurs á leið í úrslitaeinvígið væri Spútnikliðið hans Mark Jackson. Einmitt.

Tim Duncan er nú að fara með San Antonio liðið sitt í lokaúrslit þriðja áratuginn í röð. Hugsið ykkur. Þetta hljómar dálítið klikkað, en svona er þetta.

San Antonio vann fyrsta titilinn í sögu félagsins þegar Duncan var gutti árið 1999. Svo fylgdu þrír í viðbót eftir að þeir Parker og Ginobili mættu til sögunnar - árið 2003, 2005 og 2007.

Síðast þegar Spurs fór í úrslit, var mótherjinn LeBron James og Cleveland-lið hans. James dró þá Cavs-lið sem var ekkert sérstaklega gott alla leið í úrslit. Þegar þangað var komið, var hinn meira en efnilegi James kominn á leiðarenda. Gregg Popovich setti hann og fyrrum lærling sinn Mike Brown í hakkavélina og sópaði þeim 4-0.

Nú er ekki ólíklegt að LeBron James fái tækifæri til að hefna sín á Popovich, Duncan og félögum, en í þetta skiptið með alvöru lið á bak við sig. Það verður einhver skákin. Vá. Það er gjörsamlega ómögulegt að spá því hvað gerist ef þessi lið mætast.

Tölum aðeins um Húnana í Memphis. Það er erfitt að segja það eftir aðra eins útreið og Griz fékk hjá Spurs, en strákarnir í Memphis stóðu sig bara nokkuð vel í vetur.

Við gefum þeim reyndar D- mínus fyrir einvígið gegn Spurs, en það er mikið til af því Spurs sýndi spilamennsku upp á A. Húnarnir börðust af öllum mætti í fyrstu þremur leikjunum en okkur fannst þeir allt of daufir í leik fjögur.

Það má vel vera að mannskapurinn hafi verið búinn að missa trú á að vinna einvígið eftir að hafa lent 3-0 undir, en fjandakornið að menn hafi ekki stolt í að reyna að minnsta kosti að láta ekki sópa sér út á eigin heimavelli. Það þykir okkur bara lélegt. Sorry. Memphis á að vera betra lið en þetta.

En, eins og við sögðum, má Memphis vel við una eftir dramatískan vetur. Enn er hægt að bæta við og gera þetta lið sterkara en framtíð þess í þjálfaramálum er alveg upp í loft. Það er samt engin ástæða til að ætla annað en að Memphis verði með samkeppnishæft lið á allra næstu árum.

Nú fórum við allt í einu að hugsa um San Antonio aftur. Hugsaðu þér, San Antonio sópaði Memphis í úrslitum Vesturdeildarinnar! Þvílík frammistaða.

Það var engin tilviljun að Zach Randolph blessaður gat EKKERT í einvíginu. Hann var tekinn úr umferð og Memphis fékk ekki að gera neitt sem það vildi gera í sókninni.

Húnunum líður alltaf betur í varnarleiknum en sóknarleiknum, en þeim tókst ekki heldur að finna svör við sóknarleik San Antonio - þar sem Tony Parker reif þá í sig sókn eftir sókn.

Tony flippin Parker.

Menn tala ALDREI um Tony Parker þegar rætt er um bestu leikstjórnendur heimsins, en alltaf skal hann vera síðasti leikstjórnandinn á lífi - spila lengst inn í sumarið af öllum þessum hetjum. Nú ætlum við ekki að halda því fram hér að Parker sé sá besti, en við hvetjum fólk til að staldra aðeins við og pæla í því hvað drengurinn er góður leikmaður.

Hann bar sóknarleik San Antonio uppi í einvíginu við Memphis.

Mike Conley, leikstjórnandi Memphis, náði að halda eins vel aftur af Chris Paul í fyrstu umferðinni og hægt er.

Hann og Tony Allen (sem er almennt álitinn einn besti - ef ekki besti - varnarmaður úti á velli í NBA) reyndu allt sem þeir gátu, en hraði og útsjónarsemi Parker og heimsklassa hindranir Splitter og Duncan gerðu það að verkum að Memphis fann aldrei svar við honum.

Og svo þakkar hann bara liðsfélögum sínum þegar verið er að hrósa honum. Alvöru maður.

Nú fær San Antonio líklega yfir viku hvíld þangað til ræðst hver mótherji þess verður í lokaúrslitunum.

Það er óhemju mikilvægur þáttur fyrir þessar gömlu lappir og meiddu skanka í liðinu.

Einhver lið myndu hafa áhyggjur af því að ryðga á viku, en Spurs fagna hvíldinni, enda hefur þreyta verið óvinur liðsins númer eitt í úrslitakeppninni. Það var sérstaklega áberandi í einvíginu gegn Golden State.

Eins og staðan er núna verður að teljast líklegt að það verði meistarar Miami sem mæta San Antonio í úrslitunum (jinx).  Það verður ekkert minna en skákeinvígi með flugeldasýningu eftir hvern leik. Réttast væri að rukka þrefalt inn á þetta.

Og við sem vorum búin að skrifa San Antonio út sem meistarakandídat og halda jarðarför því tengt. Það var ekki annað hægt, eftir að liðið drullaði á sig í úrslitakeppninni ár eftir ár eftir ár.

Nei, svo dúkka þessir herramenn upp, SEX árum eftir síðasta titil og ætla bara alla leið!

Það sem fólk leggur ekki á sig til að láta okkur líta illa út!

Nær Memphis að halda lífi í kvöld?

Tweet

San Antonio Spurs stendur frammi fyrir erfiðu en öfundsverðu verkefni í nótt þegar það sækir Memphis Grizzlies heim í fjórða leik liðanna í úrslitum Vesturdeildarinnar.

Við segjum öfundsverðu, því okkur er alveg sama hvað hver segir - enginn sá fyrir að Spurs myndi vinna fyrstu þrjá leikina í þessu einvígi - og það er ansi þægilegt að vera yfir 3-0 í einvígi í úrslitakeppni.

Það verður kannski ekki bókstaflega auðvelt fyrir Spurs að loka þessu, en öll 107 liðin sem náð hafa 3-0 forystu í sjö leikja seríu í úrslitakeppni NBA til þessa, hafa náð að loka dæminu.

San Antonio hefur ágætis reynslu af því að komast í 3-0 í úrslitakeppninni og er 7-4 í leiknum sem á eftir kom.

Það ætti að þýða að liðið ætti ágætis möguleika á að klára dæmið í Memphis í nótt.

Við skulum þó vona að heimamenn hafi meira stolt en svo, að þeir láti sópa sér út með þessum hætti. Mjög margir spáðu því að Memphis ætti eftir að vinna þetta einvígi og það var ekkert galin spá.

Memphis vann nokkuð öruggan sigur þegar þessi lið mættust síðast í úrslitakeppni og menn sáu ekki alveg hvernig gömlu lurkarnir í Spurs ættu eftir að standa sig á móti tröllslegri framlínu Memphis.

Til að gera langa sögu stutta, hefur kerfisbundinn, líflegur og skipulagður sóknarleikur Spurs gjörsamlega komið Memphis úr jafnvægi og stóru mönnunum hjá Grizzlies hefur verið mætt af fullum þunga.

Nú erum við ekki að segja að San Antonio sé búið að valta yfir andstæðinga sína í þessu einvígi, því eins og flestir vita hafa tveir af þremur leikjanna endað í framlengingu. San Antonio er samt búið að vera betri aðilinn lengst af í rimmunni.

Marc Gasol virkar á felgunni af þreytu, Zach Randolph hefur ekkert getað í sóknarleiknum í einvíginu og stigahæsti leikmaður Memphis í tveimur af þremur leikjunum hefur verið maður sem leiddi liðið ekki einu sinni í stigaskori í allan vetur, Quincy Pondexter. Einmitt.

En hver er munurinn á Spurs í dag og liðinu sem tapaði fyrir Grizzlies í fyrstu umferð fyrir tveimur árum?

Við vorum búin að segja ykkur það.

 Tim Duncan er léttari og frískari, Manu Ginobili er þokkalega heill, Parker er enn betri leikmaður og besti leikmaðurinn í seríunni, Tiago Splitter er farinn að spila stóra rullu í liðinu og þá hefur Spurs yfir að ráða fullt af aukaleikurum sem geta komið inn á völlinn og spilað vörn og sett niður stór skot.

Lykilatriðið er samt varnarleikurinn. Spurs er fyrst og fremst betra lið í ár af því vörnin er betri. Og hey, það er líka ákveðinn lúxus að geta farið í gegn um Vesturdeildina án þess að hitta Oklahoma City með Russell Westbrook í lagi.

Við komum hérmeð þeim tilmælum til leikmanna Memphis Grizzlies að þeir standi undir nafni í kvöld. Leikstíll þeirra Grit & Grind hefur ekki skilað neinu gegn Spurs til þessa, en þessir menn hljóta að vera stoltari en svo að láta þessa gömlu karla sópa sér út á sinum eigin heimavelli, fjandakornið.

Fjórði leikur Memphis og San Antonio er á dagskrá klukkan eitt í nótt og verður sýndur beint á Stöð 2 Sport.

Jóhanna Sigurðardóttir er massaðari en Z-Bo

Tweet