Walton í vinnunni

Tweet

Átakanlegur endasprettur

Tweet

Einhver vinnustaðagrínarinn var að leika sér í Photoshop og kom upp með þessa léttu skrítlu hér fyrir ofan. Hér er verið að vísa í það að lokaárið hans Kobe Bryant sé að minna okkur dálítið á það þegar fertugur Michael Jordan tók skó sína fram á ný og lék með Washington Wizards um aldamótin.

Þetta er niðug hugmynd, en hún gengur ekki upp, vegna þess að Michael Jordan spilaði betur með Wizards en Kobe er að gera með Lakers núna.

Við skrifuðum eitthvað um erfiðleika Kobe Bryant og Lakers-liðsins fyrr í vetur og það er svo sem ekki miklu við það að bæta, en það hefur ekki orðið neitt léttara að horfa upp á þetta eftir því sem liðið hefur á veturinn.

Kveðjupartíið hans Kobe Bryant er búið að vera súrrealískt í allan vetur en er nú sem betur fer að taka enda. Við höfum aldrei séð neitt þessu líkt áður og eigum vonandi ekki eftir að upplifa það aftur. Flestir eru á því að þetta bull verði ekki til þess að skemma arfleifð Kobe Bryant sem leikmanns í söguannálum deildarinnar, en við erum ekki sammála því.

Líklega hefur það aldrei áður gerst í sögunni að jafn góður leikmaður og Kobe Bryant hafi spilað jafn hræðilega í jafn langan tíma og hann er búinn að gera undanfarna mánuði. Svo hjálpar það náttúrulega ekki að Lakers er nú með versta lið í sögu félagsins og lang lélegasta þjálfarann í sögu félagsins líka.

Þvílík disfúnksjón, þvílíkur skrípaleikur.

Við gerum þetta upp í sumar þegar komið er betra perspektíf á þetta, en í okkar huga er orðið ljóst að menn og konur eiga eftir að fá kjánahroll þegar þau rifja upp endasprettinn hans Kobe Bryant í NBA deildinni. Og það er ekki stórspilurum sæmandi.

Meira um þetta síðar.

Það er erfiðara en þú heldur að vinna titil í NBA

Tweet

Forkólfar NBA deildarinnar hafa um árabil stuðst við regluverk er miðar að því að halda einhvers konar jöfnuði í deildinni, svo minni klúbbarnir eigi möguleika á að ná árangri alveg eins og stórveldin.

Ekki eru allir sammála um ágæti þessa kommúnisma og reglufarganið sem fylgir nýjum kjarasamningum í NBA deildinni er nokkuð umdeilt. Þannig eru reglur um launastrúktúr og launaþak gjörólíkar því sem tíðkast í atvinnudeildum í flestum öðrum boltagreinum, bæði í Bandaríkjunum og Evrópu.

En þessi pistill rúllaði ekki af stað af því okkur langaði svo mikið að fara að skoða katalóga og regluverk. Ef við hefðum gaman af því, hefðum við gerst lögfræðingar og ef við hefðum gerst lögfræðingar, væri ekki til neitt sem héti NBA Ísland af því þá værum við mjög líklega dauð inni í okkur.

Hugmyndin að þessum pistli fæddist þegar við heyrðum ónefnda fjölmiðlamenn ræða átakanlega dökka nánustu framtíð Brooklyn Nets í hlaðvarpsþætti á dögunum.

Framtíð Nets er kolsvört, vegna þess að forráðamenn félagsins tóku þátt í stóru og miklu áhættuspili fyrir nokkrum árum og töpuðu mjög illa. Þeir standa nú uppi með mestmegnis gagnslausan mannskap og enga valrétti, en á sama tíma er framtíð félagsins sem átti við þá viðskipti - Boston Celtics - hin bjartasta.

Brooklyn er fast í skrúfstykki af eigin völdum langleiðina til 2020 og því sjá stuðningsmenn framtíðina fyrir sér eins og súludansmær í Norður-Kóreu - það er eitthvað lítið að fara að gerast þar á bæ.

En þessi pistill er heldur ekki um Brooklyn Nets, Guð forði okkur öllum. Hugmyndin sem vaknaði við þessa Brooklyn-pælingu var aftur á móti þessi: Hvað þarf að gerast svo félag í NBA deildinni geti ekki aðeins orðið samkeppnishæft, heldur unnið meistaratitil?

Og því meira sem við hugsuðum um það, því þunglyndari urðum við, því það liggur í augum uppi að það er nánast ekki séns í helvíti að vinna NBA meistaratitilinn. Trúið þið okkur ekki? Gott og vel, við skulum bara skoða gögnin sem liggja fyrir.

(Mynd: Bill Russell, ellefufaldur NBA meistari sem leikmaður og síðar spilandi þjálfari Boston Celtics og Red Auerbach, þjálfari Celtics, sem var sigursælasti þjálfari í sögu NBA deildarinnar með níu meistaratitla þangað til Phil Jackson sló honum við árið 2009).

Það eru undantekningar á öllum reglum auðvitað, en það sem þú þarft til að vinna meistaratitla í NBA deildinni er ekki bara frábærir körfuboltamenn. Þú þarft instant heiðurshallarmeðlimi, goðsagnir, helst bestu leikmenn sögunnar í einhverjum stöðum - og þú þarft fleiri en einn og stundum fleiri en tvo. Og þú þarft að vera með sögulega góðan þjálfara og staff, góða skrifstofu, nóg af metnaði og peningum - og síðast en ekki síst, þarftu að vera ógeðslega heppinn, lesandi góður.

Til að forðast það að þessi pistill verði þriggja vikna lestur og til að halda okkur sem næst nútímakörfuknattleik, skulum við kíkja á síðustu 25 ár eða þar um bil í deildinni og miða okkur við árið þegar Michael Jordan tók við lyklunum að NBA deildinni úr höndum Magic Johnson og Larry Bird - árið 1991.

Chicago Bulls lið 10. áratugarins ættu að vera mörgum sem lesa þetta vel kunnug, en þó allir titlarnir gefi það ef til vill til kynna að þetta lið hafi rokið beint á toppinn og verið þar í áratug, var þetta nú ekki alveg svona auðvelt hjá Jordan og félögum.

Fyrstu þrjú árin sem Bulls fór í úrslitakeppnina með Jordan, féll það út í fyrstu umferð (1985-87), þá annari (´88) og loks í úrslitum Austurdeildarinnar fyrir Detroit árin tvö sem Pistons vann titlana ´89 og ´90.

Árið 1991 var hinsvegar komið að Chicago og liðið átti eftir að vinna sex titla á árunum 1991-98.

Myndin hér til hægri er af fyrsta meistaraliði í sögu Chicago frá árinu 1991. Þetta lið lagði Magic Johnson og félaga í Lakers 4-1 í lokaúrslitum eftir að hafa lent undir 1-0 á heimavelli í einvíginu.

Þessi Chicago-lið, sérstaklega liðið sem vann seinni þrennuna af titlunum (´96-´98), er almennt álitið eitt besta lið allra tíma í NBA deildinni.

Bæði liðin áttu það sameiginlegt að vera þjálfuð af sigursælasta þjálfara allra tíma Phil Jackson og þá gegndi Scottie Pippen hlutverki Robins við hlið Leðurblökumannsins Michael Jordan, sem reyndar var oftar kallaður Ofurmennið (ekki var vitað til þess að Súpermann hefði verið með samkynhneigðan unglingspilt sem side-kick eins og Leðurblöku-pervertinn).

Síðari útgáfan af meistaraliði Chicago var með ljómandi góða aukaleikara og rulluspilara, sem sumir hverjir eru virtari í annálum deildarinnar en svo að þeir séu kallaðir rulluspilarar þar.

Dennis Rodman var t.d. rankaður tíundi besti kraftframherji sögunnar af ESPN á dögunum, en auk hans voru þarna menn eins og Tony Kukoc og Steve Kerr, sem í dag þjálfar Golden State Warriors.

Chicago hafði sem sagt á að skipa besta leikmanni heims á sínum tíma og líklega besta leikmanni allra tíma í Michael Jordan, einum besta þjálfara allra tíma í Phil Jackson, öðrum leikmanni sem var einn af 50 bestu leikmönnum allra tíma sem kjörnir voru í tilefni hálfrar aldar afmæli NBA deildarinnar árið 1996 (Scottie Pippen).

Það var líka með tíunda besta kraftframherja sögunnar að mati ESPN (Rodman), einn besta evrópska leikmanni sögunnar í NBA deildinni (Kukoc) og góðum slatta af ljómandi góðum rulluspilurum sem keyptu plan þjálfarans.

Eins og titlarnir sex bera með sér, var þetta Chicago-lið ekkert slor og auk allra þessara hæfileikamanna, hafði það líka heppnina með sér, sem er alltaf mikilvægur þáttur í öllu meistarasamhengi eins og við erum alltaf að segja ykkur.

Þannig átti þetta Chicago-lið sér engan ákveðinn sögufrægan mótherja sem það þurfti að berjast við ár eftir ár eins og Celtics og Lakers lið þeirra Bird og Magic höfðu gert áratuginn á undan og ekki má gleyma meiðslunum.

Chicago slapp við öll stór meiðsli á þessum árum sem gerði því kleift að vinna titla. Þið getið rétt ímyndað ykkur hvort Chicago hefði unnið t.d. Phoenix ´93 eða Utah bæði árin 1997 og 98 ef Michael Jordan hefði slitið krossbönd í annari umferð úrslitakeppninnar.

Liðið sem sópaði til sín titlunum tveimur sem í boði voru á milli-Jordans-árunum 1994 og 1995 (þegar Jordan tók þá yfirmáta fáránlegu ákvörðun að gerast atvinnumaður í boccia) var Houston Rockets.

Fyrirliði og stórstjarna þessara Houston-liða var Hakeem Olajuwon, einn besti miðherji í sögu NBA deildarinnar (5. besta miðherja sögunnar að mati ESPN í könnun sem birt var á dögunum).

Annað árið fékk hann til liðs við sig gamla liðsfélaga sinn úr háskóla Clyde Drexler (5 besta skotbakverði sögunnar skv. sömu ESPN könnunar) og í kring um þá var langur listi frábærra rulluspilara.

Á meðal þeirra má nefna Kenny Smith (sjónvarpsmaður á TNT í dag), Robert Horry (sjöfaldur NBA meistari - meira um hann síðar), Vernon Maxwell, Otis Thorpe, Sam Cassell og fleiri góðir.

Þetta lið var svo þjálfað af mjög góðum þjálfara í Rudy Tomjanovich, sem einhverra hluta vegna er ekki kominn inn í Heiðurshöllina, en pólitíkin á bak við inngöngu í það batterí er ekki einföld.

Vörutalning: Vesturdeild

Tweet

Það er talsvert meira mál að setjast niður og telja í vestrinu en í austrinu, en úr því við vorum að asnast í að gera vörutalningu í Austurdeildinni fyrir helgi, verður ekki hjá því komist að gera það í betri deildinni líka. Annað væri asnalegt.

Það er líka ekki eins og kofinn sé tómur. Það er nóg af djúsí stöffi að gerast í Vesturdeildinni, sem í það heila er að spilast mjög ólíkt því sem við og flestir aðrir spámenn höfðu gert sér í hugarlund - og þá tökum við með í reikninginn að tímabilið sé ekki nema tíu leikja gamalt eða svo.

GOLDEN STATE WARRIORS

Stóra fréttin í NBA deildinni það sem af er er að sjálfssögðu byrjunin hjá meisturunum, sem hafa ekki tapað leik þegar þetta er skrifað - eru 11-0.

Með því að byrja svona vel, eru bæði Stephen Curry (33,4 stig að meðaltali í leik - 5 stigum meira en næsti maður) og Warriors náttúrulega að kalla yfir sig mykjustorm af athygli, skrumi og gífuryrðum frá fjölmiðlunum. Það kemur ekkert á óvart.

Við leyfum okkur oft að fljóta með straumnum þegar kemur að einhverju svona jákvæðu og skemmtilegu, en við - alveg eins og leikmenn Warriors - ætlum að hafa báða fætur á jörðinni og missa okkur ekki í eitthvað rugl, heldur reyna bara að njóta augnabliksins.

Þegar við segjum "missa okkur ekki í eitthvað rugl" erum við að meina hvernig sumir fjölmiðlar hafa eytt talsverðu bleki í að bera Golden State saman við sterkasta lið Chicago sem vann 72 leiki í deildakeppninni veturinn 1995-96 og setti með því met yfir flesta sigra í deildarkeppninni.

Því ætti Golden State núna ekki að geta unnið 72 leiki þegar það vann 67 leiki á síðustu leiktíð og allir sjá að það er bara sterkara í ár - spyrja menn.

Við erum svo sem ekki með beina tilvitnun í neinn af leikmönnum Warriors, en trúið okkur, þeir eru ekki að hugsa um að reyna að vinna 72 leiki. Þeir eru að hugsa um að reyna að vinna hvern einasta leik sem þeir taka þátt í  - einn leik í einu - og reyna að halda heilsu fram á vorið og óska þess að þjálfarinn þeirra nái heilsu. Það er allt og sumt sem þeir hugsa og við lofum ykkur því.

En svona skrumlaust, er Golden State auðvitað að spila ljómandi vel. Við höfum áður tíundað hvað Stephen Curry er að spila vel og það sem hann hefur verið að gera undanfarið er efni í annan pistil, sem við munum vafalítið skrifa fljótlega. Og á meðan Klay Thompson er að spila langt undir getu, aðallega vegna bakmeiðsla, eru menn eins og Draymond Green gjörsamlega að fara hamförum.

Hann er kannski ekki að kveikja í með stigaskorinu sínu (12 stig í leik), en eins og við sögðum ykkur um daginn er hann efstur bæði í fráköstum (8) og stoðsendingum (7) hjá liðinu, stelur einum og hálfum og ver einn og hálfan bolta í leik, hótar þrennu á hverju kvöldi og dekkar gjarnan besta leikmann mótherjanna.

Green er alltaf að taka sér stærra og meira leiðtogahlutverk hjá Warriors og er satt best að segja enn að fara fram úr björtustu vonum allra hvað hæfileika snertir. Golden State er að borga honum atvinnuleysisbætur miðað við framlag, þó mörgum þætti hann fá full hressilega kauphækkun í sumar.

Annað sem við veitum athygli hjá Warriors er hvað Festus Ezeli er að spila vel. Hann deilir miðherjastöðunni með Andrew Bogut þegar sá ástralski er á annað borð heill og hefur farið fram á báðum endum vallarins - hann á ekki mjög langt í að verða jafn mikilvægur varnarmaður og Bogut á sinn hátt, af því hann er yngri og miklu meiri íþróttamaður.

Einhver ritstjórnin hefði kannski sleppt því að fara í enn eina upptalninguna á afreksverkum Warriors, en þetta lið á það bara skilið. Þessi undirliggjandi kjaftasaga um að liðið hafi haft heppnina með sér í úrslitakeppninni síðasta vor er nákvæmlega það veganesti sem það þurfti nú í haust.

Þið munið að sögulega samhengið og tölfræðin tala mjög fallega um Golden State og kannski væri upplagt að rifja upp það sem við sögðum ykkur á síðustu leiktíð, þegar tölfræðimódelin byrjuðu að segja okkur að eitthvað sögulegt gæti verið í uppsiglingu hjá Warriors: Reynum að njóta þess.

SAN ANTONIO SPURS

Um leið og við erum búin að afgreiða meistarana, fara hlutirnir að taka áhugaverða stefnu í þessari yfirreið um vestrið. Eins og við sáum þetta í haust, yrðu það Houston, Oklahoma og LA Clippers sem kæmu til með að berjast við meistarana um heimavallarréttinn í vestrinu. Það má vel vera að sú verði raunin þegar upp er staðið, en stöðutaflan í vestrinu í dag er bara bonkers!

Og sem stendur er það gamla góða San Antonio sem er eina liðið sem nær að narta í hælana á meisturunum í töflunni, með átta sigra og tvö töp. Þið munið, San Antonio sem við afskrifuðum enn og aftur um daginn.

Já, já, það eru bara búnir tíu leikir, en ef þér finnst svona leiðinlegt að lesa um þróun mála í NBA deildinni þegar hún er nýbyrjuð, en þú veist að þú getur líka alltaf hring inn á Útvarp Sögu eða smellt þér inn á athugasemdakerfið á dv.is og tjáð þig um vígasamtök íslamska ríkisins eða Schengen-samstarfið.

Eins og svo oft áður, mallar Spurs-vélin bara áfram sama hver er við stýrið. Við vorum öll svo upptekin af því að pæla í því hvort LaMarcus Aldridge ætti eftir að passa inn í liðið að við gleymdum að hann er ekki einu sinni besti leikmaður þess.

Nei, á meðan LaMarcus er að dúlla sér í 16 stigum (45% fg) og 10 fráköstum (sem er ljómandi), er besti leikmaður Spurs að skora 22 stig (52,6% fg) , hirða 7,5 fráköst og stela 1,9 boltum ásamt því að skelfa bestu sóknarmenn andstæðingana á hverju kvöldi. Við erum að sjálfssögðu að tala um Kawhi Leonard.

Þeir Aldridge og Leonard eru einu leikmennirnir í hópnum hjá San Antonio sem eru að spila 30 mínútur eða meira, sem er ekkert nýtt. Það sem er nýtt er að þeir eru einu mennirnir sem eru að spila meira en 27 mínútur í leik hjá Spurs. Allir taka þátt, allir spila vel (nema Danny Green) og allir vita hvað þeir eiga að gera. Sama gamla boring old San Antonio, eh?

Þeir fara nú ekki að gera okkur það að vinna eitthvað næsta vor....

DALLAS MAVERICKS

Þegar þetta er skrifað, er Dallas einhvern veginn í fjandanum í þriðja sæti Vesturdeildarinnar með 7 sigra og 4 töp.

Meltu það í smá stund.

Við vitum að við sögðum að Dallas ætti eftir að drulla á sig og jafnvel tanka í vetur (eigandinn hafði hótað því) en þegar lið eins og Dallas eiga í hlut, neitum við að taka ábyrgð á því þegar við gerum í brækurnar í Vegas-spám í upphafi leiktíðar.

Við sögðum að Dallas yrði lélegt af því það átti enginn að vera heill hjá Dallas fyrr en eftir áramót og þá yrði liðið löngu, löngu, löngu út úr myndinni í úrslitakeppni og öllu því.

En nei. Svo kemur á daginn að það er bara ekkert að þessum andskotum og þeir byrja allir að spila strax. Það sem við héldum að yrðu þrír mánuðir af Jeremy Evans, er bara strax orðið þetta lúmskt flotta-á-pappírunum-lið Dallas, sem maður eins og Rick Carlisle getur alveg fengið til að vinna nokkra leiki.

Goðsögn í vanda

Tweet

Lesendur NBA Ísland í gegn um árin vita að ritstjórnin á í nokkuð flóknu sambandi við skotbakvörðinn og goðsögnina Kobe Bryant hjá Los Angeles Lakers. Við berum virðingu fyrir Kobe út af því sem hann hefur afrekað á löngum og glæstum ferli sínum, en síðari ár höfum við átt það til að stríða honum dálítið vegna hugarfars hans og leikstíls.

Það var allt í lagi að gera stundum grín að Kobe Bryant, því hann hefur alltaf staðið undir því og meira til. Hann var kannski á of háum launum og skaut kannski aðeins of mikið en það var allt í lagi, því Lakersliðið undanfarin ár er svo lélegt að það skiptir engu máli hvort Kobe tekur 3 eða 30 skot. Því ekki að halda bara áfram að bomba og reyna að slá met áður en skórnir fara á hilluna?

En svo byrjuðu bölvuð meiðslin að setja strik í reikninginn og eins og þið vitið hafa þau allt nema eyðilagt fyrir honum tvö keppnistímabil í röð. Þegar öll þessi meiðsli eru svo lögð ofan á skrokk sem búið að níðast á í tuttugu ár, er útkoman einhver elsti 37 ára gamli íþróttamaður veraldar.

Það var byrjað að bera á því áður en öll þessi meiðsli komu til. Kobe var byrjaður að dala verulega sem leikmaður, því skrokkurinn á honum var hættur að gera það sem honum var sagt.

Þetta kemur fyrir okkur öll á endanum og flest okkar sætta sig við það og aka eftir aðstæðum.

Ekki Kobe Bryant - varla hefur þú reiknað með því.

Við munum eftir viðtali sem Amad Rashad tók við Bryant fyrir nokkru þar sem hann sýndi áður óþekkta auðmýkt og viðurkenndi að meiðslavesenið hefði fengið á hann.

Var þetta ávísun á að þessi samviskulausi skorari væri farinn að þroskast og ætlaði að taka hugarfar sitt og leikstíl til endurskoðunar?

Ekki svo mikið.

Varast ber að stökkva á of miklar alhæfingar á 82 leikja keppnistímabili þegar búið að spila 5% af því, en nú er ljóst að allir eru farnir að hafa áhyggjur af Kobe Bryant. Bæði við og þið - og meira að segja hann sjálfur. Bryant kallaði sjálfan sig 200. besta leikmann deildarinnar í viðtali á dögunum, þar sem hann fór ófögrum orðum um sjálfan sig - sagðist frekast sjúga.

Það bætir svo ekki úr skák að Lakers skuli vera með eitt lélegasta lið í sögu félagsins um þessar mundir. Það er án sigurs í fjórum leikjum og er með lélegustu vörnina í NBA (fær á sig 113 stig á hverjar 100 sóknir andstæðinga sinna) og það ekki í fyrsta skipti. Og varnarleikurinn er meira að segja áberandi verri þegar Kobe Bryant er inni á vellinum (nærri 117 stig per 100 sóknir), sem er ákveðið afrek.

Við máttum bara til með að skrifa nokkur orð um þetta sérstaka vandamál sem komið er upp í gula hluta Los Angeles í dag, af því við höfum aldrei séð neitt þessu líkt áður. Ein af goðsögnum leiksins - einn besti skotbakvörður í sögu körfuboltans - stendur skyndilega frammi fyrir þeirri staðreynd að hann er ekki skugginn af sjálfum sér. Sjáðu t.d. þessa átakanlegu loftbolta:

Svartsýnustu menn spáðu því að öll þessi meiðsli gætu átt eftir að gera út af við Kobe og raunar þurfti enga svartsýni til. Skrokkur á þessum aldri með allt þetta slit, hefur einfaldlega ekki efni á að meiðast jafn illa og raun bar vitni hjá Kobe Bryant og höggið núna er enn þyngra af því hann er búinn að vera svo lengi frá. Svo poppar hann allt í einu inn í liðið á ný og í ljós kemur að það er allt í einum rjúkandi mínus.

En þarna er ekki öll sagan sögð. Þetta væri kannski ekki svo grábölvað ef Kobe Bryant hefði andlega burði til að takast á við allt mótlætið og setti alla sína orku og einbeitingu í aðlögunarferlið.

Málið er bara að það er ekki stíllinn hans Kobe Bryant. Kobe hefur aldrei farið eftir annari pólitík en sinni eigin - aldrei dansað eftir lögum annara. Hann er búinn að vera maðurinn í fimmtán ár og er búinn að gleyma því hvernig rulluspilarar hjálpa liðum sínum að vinna. Það eina sem kemst að hjá Kobe er að drepa, klára leiki, hleypa alfa-menninu lausu - Svörtu Mömbunni.

Gallinn er bara að lemstraðir fertugir karlar eru engar andskotans Mömbur, sama hve heitt þeir þrá það. Banvæn Svarta Mamban er horfin og í staðinn er kominn drukkinn órangútan með vélbyssu, sem er alveg jafn líklegur til að skjóta sjálfan sig í tætlur og einhvern annan.

Kobe syngur Frozen

Tweet

Erfiður áratugur hjá Úlfunum

Tweet

Hversu líklegt er að við fáum að sjá Minnesota Timberwolves í úrslitakeppninni í vor? Ekki mjög. Raunar eru betri líkur á því að sjá fljúgandi svín keppa í listdansi á skautum í helvíti en að Úlfarnir komist í úrslitakeppnina. Og það er hæpið að breyting verði þar á á allra næstu árum.

Við verðum reyndar að hafa það í huga að það stóð nú aldrei til hjá Úlfunum að fara í úrslitakeppnina í vor. Hugmyndin var að búa til gott körfuboltalið með þeim Ricky Rubio, Kevin Love og Nikola Pekovic. Þið munið öll hvernig það gekk, svona inn á milli ferða á slysó.

Því var hætt við það allt saman, Ástþór seldur og stefnan sett á að byrja upp á nýtt og byggja upp nýtt lið skipað ungum og efnilegum leikmönnum. Í fimmtánþúsund-sjöhundruðfimmtugasta-
ogáttunda skiptið.

Kannski er þetta að verða dálítið þreytt aðferðafræði, en svona er þetta víst hjá Úlfunum og fólkið í Minnesota virðist hafa keypt þetta plan. Að ættleiða hvolpana efnilegu og styðja þá af stað út í lífið. Að byrja enn og aftur upp á nýtt.

En hvað erum við að tuða um Úlfana núna? Nú þegar félagið er í enn einum öldudalnum, aðeins nokkrum mánuðum eftir að það var einn mest spennandi klúbburinn í NBA. Liðið sem allir fylgdust reglulega með og farið var að valda stuðningsmannaframhjáhöldum og vagnhoppi daglega.

Jú, í því sem við fórum að hugsa um efniviðinn hjá Úlfunum, áttuðum við okkur um leið á því hvað þessir strákar eins og Andrew Wiggins eiga óhemju langt í land áður en þeir búa til lið sem einhver þarf að taka alvarlega. Það þýðir að sama skapi að klúbburinn sem hefur verið lengst allra utan úrslitakeppninnar í NBA, þarf enn að bíða eitthvað lengur.

Minnesota hefur nefnilega ekki komist í úrslitakeppnina síðan 2004 og því verða ellefu ár í vor síðan liðið fékk að spreyta sig á alvörunni. Þetta ku vera næstlengsta lægð þessarar tegundar síðan 16 liða úrslitakeppnin var tekin í gagnið með núverandi fyrirkomulagi árið 1984.

Aðeins Golden State getur státað af öðrum eins aulagangi, þegar liðið missti af úrslitakeppninni tólf ár í röð frá árinu 1995 til 2007. Fólk gleymir því kannski í allri gleðinni við Flóann í dag, að Warriors var eiginlega ekki búið að gera neitt annað en gera sig að fífli í rúman áratug þegar það svo loksins komst í úrslitakeppnina árið 2006.

Eins og mörg ykkar muna, var það svo reyndar úrslitakeppni fyrir allan peninginn, þegar liðið gerði sér lítið fyrir og sló efsta lið deildakeppninnar út í fyrstu umferðinni (Dallas, sem vann hvorki meira né minna en 67 leiki í deildakeppninni þann veturinn).

Það hljómar kannski ekkert svakalega langt, þannig, þessi ellefu ár án úrslitakeppni hjá Úlfunum. En bíðið þið bara.

Eruð þið búin að gleyma því hvernig Minnesota var mannað þegar það fór síðast í úrslitakeppni? Og munið þið hverjir mótherjar þess voru? Hafið ekki áhyggjur, við erum hérna til að hjálpa þeim sem muna þetta ekki.

Minnesota-liðið árið 2004 gerði nefnilega miklu meira en að komast í úrslitakeppnina. Það fór alla leið í úrslitaeinvígi Vesturdeildarinnar þar sem það þurfti reyndar að láta í minni pokann gegn pappírs-pésunum í Los Angeles Lakers.

Úlfarnir voru með gríðarlega öflugt lið þarna fyrir tíu árum síðan og unnu 58 leiki í deildakeppninni, sem er langbesti árangur í sögu félagsins. Fjögur bestu árin hjá Úlfunum voru árin 2000 (50 sigrar), 2002 (50 sigrar), 2003 (51 sigur) og téð 2004 (58 sigrar).

Minnesota er eitt af yngstu félögunum í NBA deildinni og var ekki stofnað fyrr en 1989. Fyrstu árin í deildinni voru skiljanlega ansi mögur, þar sem liðið var að vinna 15-20 leiki, en svo fór ástandið hægt og bítandi að skána.

Köld Mamba

Tweet

Tölfræðin dregur upp dökka mynd af Kobe Bryant

Tweet

Þið vitið að við elskum Kobe Bryant, þó við séum stundum að pota í hann með leiðindum. Við erum eitthvað búin að skrifa um hann í vetur, eitthvað á þá leið hvað það sé aðdáunarvert hvað hann heldur dampi í stigaskorun með Lakers þó sigrarnir séu eitthvað sjaldgæfir.

Tölfræðin er ekki allt, en tölurnar sem við vorum að heyra varðandi Kobe Bryant eru ekki fallegar. Þið vitið að Lakers er ekki búið að vinna nema átta leiki í vetur (og tapa nítján) og að Kobe er að skjóta aðeins 37% utan af velli og enn ljótari 27% fyrir utan þriggja stiga línu. Kobe hefur aldrei verið mjög ökonómískur fyrir utan línu, en það er spurning hvort menn fara að róa sig í þriggja stiga skotum ef þeir hitta ekki nema úr fjórða hverju.

En þar er ljótleikinn því miður ekki talinn upp. Þið vitið hvað bæði við og margir fleiri körfuboltaspekúlantar erum orðin hrifin af tölfræði fyrir lengra komna. Svona eins og að spá í það hvar og hvernig er hagkvæmast að skjóta á körfuna og hvernig liðum vegnar þegar þessi eða hinn leikmaður er innan- eða utan vallar.

Jæja, vissirðu að Kobe Bryant er búinn að taka fleiri löng tveggja stiga skot með mann í andlitinu en tólf af þrjátíu liðunum í NBA deildinni?

Löng tveggja stiga skot eru nó-nó í tölfræði fyrir lengra komna. Bættu svo við þeirri staðreynd að þau eru tekin með mann í andlitinu (contested) og þér verður stungið í tölfræðifangelsi.

Vissirðu að Lakers er sextán stigum á hverjar 100 sóknir betra í varnarleiknum þegar Kobe Bryant er utan vallar? Það kemur ef til vill ekki á óvart, en vissirðu að Lakers er átta stigum á hverjar 100 sóknir betra í sóknarleiknum þegar Kobe er utan vallar? Við ætlum að tippa á að a.m.k. seinni staðreyndin komi einhverjum á óvart.

Lakers er búið að tapa þremur leikjum í röð núna. Tapaði síðast fyrir Sacramento, sem hafði tapað fimm leikjum í röð. Kobe Bryant tók þrjátíu skot í leiknum og hitti aðeins úr átta þeirra. Og missti boltann níu sinnum. Tölfræðilega, er þessi frammistaða líklega með þeim ljótustu í sögu deildarinnar.

Okkur langaði bara að vekja athygli á þessu. Ætlunin var ekki að vera með skítkast út í Kobe Bryant, aðeins að benda á staðreyndir. Þetta er dálítið óþægilegt, verðum við að segja.

Forráðamönnum Lakers er líklega sama. Þeir selja miða með hjálp Kobe Bryant og bæði þeir og stuðningsmenn Lakers vita það vel að í vetur er ekkert í boði nema að horfa á Kobe skjóta. Og skjóta og skjóta. Það verður engin úrslitakeppni - og það sem meira er - gæti farið svo að verði enginn nýliði heldur. Ef svo fer sem horfir hjá Lakers, verður félagið að gefa Phoenix valréttinn sinn næsta sumar.

Úff.

Spurningin er kannski hvort Kobe er sama. Hann getur ekki verið yfir sig ánægður með stöðu mála. Hann er enginn vitleysingur. Hann veit að hann er ekki að spila vel, en hann veit að það skiptir engu máli - hann verður samt í byrjunarliðinu í Stjörnuleiknum í febrúar. Það væri gaman að vita hvað Kobe Bryant er að hugsa núna. Hann hlýtur að vera þungt hugsi.

Hvaða þýðingu hefur nýjasti áfangi Kobe Bryant?

Tweet

Þegar við vorum búin að byrja sautján sinnum upp á nýtt og henda um það bil 2000 orðum af einhverju rugli sem átti að heita pistill, rann það upp fyrir okkur að það skiptir nákvæmlega engu máli að Kobe Bryant sé búinn að skora fleiri stig en Michael Jordan í NBA deildinni.

Við héldum að þetta skipti máli og gerðum okkar besta til að skrifa þetta, en reyndir pennar finna það strax ef efniviðurinn er drasl. Þá er hann til dæmis enn meira drasl en það sem þó ratar inn á þessa síðu. Og það er sannarlega drasl.

Auðvitað skiptir það samt pínu máli að aðeins tveir menn hafi nú skorað fleiri stig í NBA deildinni en Kobe Bryant. 

Það ber fyrst og fremst vott um fjóra hluti: heppni með meiðsli (lengst af), járnvilja, samviskuleysi og óhemju hæfileika.

Við höfum ekki hitt neinn sem heldur að þessi áfangi hjá Bryant þýði að nú geti hann talist betri leikmaður en Jordan. 

Við hvetjum fólk til að fara nú ekki að hugsa þannig, það væru svokallaðar ranghugmyndir. Kobe verður aldrei betri en Jordan, en hann er samt einn allra besti körfuboltamaður sögunnar.

Lakers missir ekki mjög oft af úrslitakeppninni

Tweet

Hvað eiga ártölin 1958, 1975, 1976, 1994, 2005 og 2014 sameiginlegt?

Ekki hafa áhyggjur þó þú vitir það ekki, en þetta eru einu árin í sögu Minneapolis/Los Angeles Lakers sem liðið hefur ekki komist í úrslitakeppnina. 

Velgengni þessa félags er með algjörum ólíkindum, en nú er nokkuð ljóst að Lakers missir af úrslitakeppninni annað árið í röð í aðeins annað skiptið í rúmlega 60 ára sögu félagsins.

Öll þessi velgengni kemur reyndar ekki bara til vegna þess að framkvæmdastjórn félagsins hafi alltaf verið svona svakalega klár. 

Los Angeles er vinsæll áningarstaður hjá NBA leikmönnum og svo hefur glamúrinn í kring um liðið síðustu áratugi verið með því besta sem gerist. 

Menn vilja spila í Los Angeles, stjórnin hefur verið góð, markaðurinn er stór, stjörnurnar eru margar, glamúrinn glansandi og svo auðvitað endalaus peningur í bauknum.

Ástandið hjá Lakers í dag er grábölvað og hefur ekki verið jafn slæmt í fjörutíu ár. Jafnvel þó Lakers tækist á einhvern ótrúlegan hátt að fara að vinna leiki, kæmi það aðeins niður á liðinu, því það missir valréttinn sinn í nýliðavalinu næsta sumar til Phoenix ef það nær ekki valrétti eitt til fimm.

Á meðan liðið hangir á biðstofunni og bíður eftir að fá tækifæri til að verða gott í körfubolta aftur. 

Það er nákvæmlega ekkert sem stuðningsmenn Lakers geta huggað sig við í vetur nema kannski að skemmta sér við að horfa á Kobe Bryant skjóta og skjóta og skjóta og reyna að slá einhver met. 

Ekki eins og þeir geti drepið tímann með að fylgjast með nýliðanum sínum vaxa, enda er hann bara á hækjum í einhverju rugli. 

Mikið erum við öll fegin að halda ekki með Lakers þessi misserin, það er ekki gaman. En þið getið gleymt því ef þið haldið að nokkur maður eða kona í heiminum fari að vorkenna Lakers. 

Það vorkennir enginn liði sem er nýbúið að vinna tvo meistaratitla og sextán í það heila. Kommon.

Afturhaldssemi hjá LA Lakers

Tweet

Byron Scott, fyrrum leikmaður Los Angeles Lakers og núverandi þjálfari liðsins, tilheyrir kynslóð sem gerði ekki mjög mikið af því að taka þriggja stiga skot.

Það er dálítið skondið að það hafi tekið menn hátt í þrjátíu ár að fatta það að undir flestum kringumstæðum, væri þriggja stiga skotið tölfræðilega hagkvæmara skot en skot af millifærinu.

Í dag eru flestir sammála um ágæti þriggja stiga skotsins, ekki síst úr hornunum (þar sem skotið er styttra) og þá eru flestir búnir að átta sig á því að löngu tveggja stiga skotin eru ekkert sérlega sniðug.

Flestir. Ekki Byron Scott.

Scott var ein beittasta skytta meistaraliða Los Angeles Lakers á níunda áratugnum, en hann tók nú ekki nema um tvö þriggja stiga skot að meðaltali í leik yfir ferilinn þrátt fyrir að vera með fínustu nýtingu (37%).

Nú getur vel verið að hann hafi ekki sömu trú á skyttunum sem hann hefur yfir að ráða hjá Lakers í dag og hann hafði á sjálfum sér, en það bara réttlætir ekki þá glórulausu stefnu sem hann hefur nú gefið út.

Hann er nánast búinn að segja mönnum að hætta að taka þriggja stiga skot.

Og árangurinn lætur ekki á sér standa. Hérna eru skotkort úr síðustu tveimur leikjum hjá Lakers.

Enginn þristur úr aðeins átta tilraunum, ekki eitt einasta þriggja stiga skot úr hornunum (hagkvæmasta skotið í NBA deildinni og yfirlýst markmið liða eins og meistara San Antonio Spurs) og níutíuogfimm skot af millifærinu (óhagkvæmasta skotinu í NBA deildinni).


Lakers tapaði umræddum leikjum með 41 og 33 stiga mun. Síðari leiknum á heimavelli gegn liðinu sem flestir reikna með að verði lélegasta liðið í Vesturdeildinni.

Þetta eru bara æfingaleikir og því skipta úrslitin ekki nokkru einasta máli og vissulega voru nokkrar af bestu skyttum Lakers fjarverandi, en það er ekki málið.

Málið snýst um það hvort Byron Scott ætli virkilega að halda þessum skrípaleik áfram.

Ritstjórn NBA Ísland hefur aldrei gefið sig út fyrir að hafa mikið vit á körfubolta og ekki eru þjálfarar í okkar röðum. En andskotinn hafi það, er Byron Scott orðinn geðveikur? Er manninum alvara með þessu?

Við vissum öll að þetta yrði erfiður vetur í gula helmingnum í Los Angeles, en þetta er full mikið af svo góðu. Ætli Byron Scott hafi verið ráðinn til Lakers til að liðið næði að slá Philadelphia við sem lélegasta liðið í NBA í vetur?

Það mætti halda það.

Er Kobe Bryant búinn?

Tweet

Eitt heitasta umræðuefnið í NBA deildinni þessa dagana er merkilegt nokk hvorki LeBron James né Cleveland Cavaliers. Nei, við erum að tala um klassískara umræðuefni en það. Við erum að tala um Kobe Bryant.

Það er kannski eins gott að menn séu að smjatta mikið um Kobe vin okkar þessa dagana, því það er ekki víst að hann verði mikið lengur milli tannanna á fólki, þessi sögulega góði leikmaður. Aðalumræðuefnið á ESPN í dag, er sú staðreynd að sérfræðingateymi íþróttarisans metur sem svo að Bryant sé aðeins 40. besti leikmaðurinn í NBA deildinni.

Fyrir ári síðan var líka deilt um hvar Kobe Bryant var settur á þessum árlega lista, en hafi mönnum þótt hann vanmetinn þá, hefur hann hrunið helmingi neðar á listann núna. Þessi listi, þetta flokkunarkerfi þeirra ESPN-manna, er að sjálfssögðu bara gert til gamans.

En það er fullt af fólki þarna úti sem tekur þessu alls ekki þannig. Bryant sjálfur notaði listann til hvatningar á síðustu leiktíð, þó hún hafi reyndar orðið ansi stutt hjá honum blessuðum.

Þroskað körfuboltaáhugafólk eins og við (og þið) gætum þess að taka svona listum ekki alvarlega, en það er þó fínasta tæki til að vekja fólk til umhugsunar um hvað er að gerast í deildinni. Hvernig landslagið breytist ár frá ári.

Rólegur, Steph!

Tweet

Við fréttum að Steph Curry hefði verið alveg pollrólegur á fyrstu mínútunum þegar Warriors-liðið hans rótburstaði Lakers í fyrrakvöld. Við ákváðum því að kíkja aðeins á leiklýsinguna - og jú - það kom heim og saman. Curry var alveg rólegur þarna eins og þið sjáið á myndinni hérna fyrir neðan (smelltu til að stækka).

Lokatölur í leiknum á sunnudagskvöldið voru 116-75 fyrir Golden State. Þetta er bara æfingaleikur og allt það, en það er ekki bara geðveikin í Steph Curry sem stendur upp úr í leiklýsingunni.
Bæði Steve Nash og Kobe Bryant láta verja frá sér skot á fyrstu þremur mínútum leiksins.
Illa farið með virðulega eldri borgara.

Kobe snýr aftur

Tweet

Elgin Baylor er áttræður í dag

Tweet

Goðsögnin Elgin Baylor á stórafmæli í dag. Þessi innan við tveggja metra hái framherji var einn mesti brautryðjandi síns tíma í NBA deildinni. Hann lék allan sinn feril með Lakers, fyrstu tvö árin í Minneapolis og restina í Los Angeles.

Baylor spilaði ellefu stjörnuleiki á ferlinum og skoraði 15 stig eða meira í tíu þeirra. Hann lék hvorki meira né minna en átta sinnum til úrslita um meistaratitilinn, en var svo óheppinn að verða samferða sigursælasta liði NBA sögunnar þegar það var að toppa.

Ár eftir ár komst Lakers í lokaúrslitin en alltaf þurfti það að lúta í lægra haldi fyrir Boston Celtics.

Ein af kaldhæðnilegustu staðreyndum NBA sögunnar er sú að loksins þegar Lakers náði að vinna bölvaðan titilinn, var það nokkrum mánuðum eftir að Baylor ákvað að hætta að spila.

Lakers-liðið sem náði loks að brjóta ísinn, gerði það sannarlega með stæl, en það var sögufrægt ´72-liðið með Jerry West og Wilt Chamberlain í fararbroddi. Það var fyrsti titill félagsins síðan 1954.

Baylor var skorari af guðsnáð. Sem dæmi um það má nefna að á fyrsta árinu sem Lakers-liðið spilaði í Los Angeles (1960-61), bauð hann upp á 35 stig, 20 fráköst og fimm stoðsendingar að meðaltali í leik. Aðeins.

Eins og nærri má geta var Baylor í hópi 50 bestu leikmanna sögunnar þegar staðið var að því vali á sínum tíma.

Þeir sem yngri eru muna ef til vill eftir Baylor sem framkvæmdastjóra Los Angeles Clippers, þar sem hann var í yfir tvo áratugi til ársins 2008. Tveimur árum áður var hann kjörinn framkvæmdastjóri ársins eftir að Clippers-liðið tók smá kipp undir forystu Sam Cassell.

NBA Ísland sendir Baylor innilegar afmæliskveðjur í tilefni dagsins og vonar að hann eigi mörg góð ár eftir í þessu andskotans bulli sem við köllum lífið. Hann lengi lifi, húrra, húrra, húrra!

Gömul andlit og ný hjá Lakers

Tweet