Úttekt á úrvalsliðunum

Tweet

Stundum nota sjónvarpsmenn fjölda Stjörnuleikja til að láta leikmenn hljóma rosalega góða. Þið vitið þó væntanlega að það er mjög ónákvæm aðferð til að mæla ágæti leikmanna í NBA deildinni, sérstaklega á þessum síðustu og verstu.

Það eru hinsvegar úrvalsliðin þrjú sem eiga að gefa okkur réttari mynd af því hvaða leikmenn voru að spila best á tilteknum tímabilum. Þessi aðferð er ekki gallalaus heldur vegna þess að kjörið miðar við að fylla þurfi allar leikstöður. Hér áður var ósköp einfalt að velja í þessi lið, en það er aðeins flóknara í dag. 

Þannig er búið að breyta reglunum þannig að menn geta "svindlað" aðeins og sett framherja í liðið sitt í stað miðherja ef svo býr undir og ekki er horft sérstaklega til þess hvort um er að ræða leikstjórnendur eða skotbakverði - þeir eru bara titlaðir sem bakverðir.

Valnefndin að þessu sinni var nokkuð sammála um hvaða leikmenn ættu heima í fyrsta úrvalsliðinu, enda var það ekki flókið. Það eina sem stingur í augun þar er að Marc Gasol frá Memphis skuli vera þar, en þar komum við inn á þetta sem við vorum að tuða yfir áðan - leikstöðurnar. Gengið er út frá því að það verði að vera miðherji í úrvalsliðunum hvað sem raular eða tautar - jafnvel þó hann eigi það ekki skilið.

Marc Gasol hefur til dæmis ekkert að gera í fyrsta úrvalslið deildarinnar. Hann er vissulega mjög góður leikmaður, en það hefi verið réttara í okkar augum að velja til dæmis Chris Paul eða Blake Griffin þar inn í staðinn.

Þeir Stephen Curry, James Harden, LeBron James og Anthony Davis eru það sem við köllum nóbreiner í fyrsta liðið - það liggur í augum uppi að þeir eiga heima þar, hvort sem einhverjir þeirra misstu úr nokkra leiki í deildinni eða ekki.

Það eru hinsvegar lið tvö og þrjú sem fara aðeins í taugarnar á okkur að þessu sinni, en það er mjög auðvelt að laga það með því að skipta úrvalsliði tvö nokkurn veginn út og setja úrvalslið þrjú þar inn í staðinn. Þetta á sérstaklega við um stóru stöðurnar á vellinum, miðherja og framherjana.

Við hefðum þannig frekar sett Tim Duncan og Blake Griffin í lið tvö þar sem þeir eiga réttilega heima. Þeir eru nær því að vera í fyrsta úrvalsliðinu í okkar bókum en því þriðja og kannski á DeAndre Jordan bara heima þar með þeim.

Við höfum ekkert á móti LaMarcus Aldridge, Pau Gasol og DeMarcus Cousins, en þeir ná ekki í lið númer tvö hjá okkur - sérstaklega Pau Gasol - sem var ekki einu sinni besti maðurinn í sínu liði í vetur.

Á hverju ári er fólk að svekkja sig á því að þessi eða hinn skuli ekki ná inn í úrvalslið deildarinnar, annað sem er sérstakt við valið í ár er hvað menn þurftu að spila óguðlega vel til að komast á blað. Það segir sína sögu um styrk leikmanna þegar menn eins og Chris Paul og Russell Westbrook komast ekki í fyrsta úrvalsliðið þó þeir hafi báðir verið framúrskarandi í allan vetur. Það var bara enginn bakvörður að fara að taka sætið af annað hvort leikmanni ársins (Curry) eða manninum sem varð annar í kjörinu á leikmanni ársins (Harden).

Að lokum eru þarna tveir piltar sem vöktu athygli okkar, þeir Klay Thompson og DeMarcus Cousins. Thompson er vel að því kominn að ná inn enda spilaði hann mjög vel fyrir langbesta liðið í deildinni en við erum á báðum áttum með það hvort DeMarcus eigi heima í úrvalsliði tvö.

Hann setur vissulega upp bilaða tölfræði, betri en flestir leikmennirnir þarna, en í okkar huga á hann ekki skilið að komast í annað úrvalslið deildarinnar af því liðið hans vann ekki nema 29 leiki í vetur. 

Þú getur ekki ætlast til þess að verða verðlaunaður mikið ef liðið sem þú spilar með getur nákvæmlega ekkert. Leikmenn sem komast í úrvalslið deildarinnar eiga að vera það góðir að liðin þeirra vinni að minnsta kosti helming leikja sinna og komist helst í úrslitakeppnina. Okkur er alveg sama þó sé fátt um fína drætti í leikmannahóp Sacramento og Cousins fái litla hjálp. Þetta lið er drasl og því hefur stjarnan í því ekkert að gera í úrvalslið. 

Annar punktur varðandi Cousins er svo viðhorf hans og framkoma. Hann var aðeins byrjaður að sýna það í vetur að hann ætlaði að þroskast en hann var nokkuð fljótur að taka upp sína gömlu ósiði. Cousins skilar oftast hrikalegri tölfræði, en þetta er líka oftast innantóm tölfræði af því hún er stofnuð í tapleikjum. Þá kemur allt of oft fyrir hvað eftir annað að Cousins fari í fýlu, láti reka sig út af, nenni ekki að spila vörn og nenni ekki að keyra til baka. Úrvalsleikmenn haga sér bara ekki svona.

Memphis stendur í stað

Tweet

Við höfum örugglega sagt ykkur þessa sögu tíu sinnum, en það er af því að hún er sönnust allra sagna í NBA deildinni: Memphis vantar skyttur og/eða vængmann sem getur skorað stig hjálparlaust (neyðarkarl). Þetta er búið að vera vandamál Memphis í mörg ár en félagið neitar að leysa það.

Nýjasta ráðstöfun Memphis í þessum efnum var að semja við sextugan Vince Carter og einum óstöðugasta körfuboltamann í heimi, Jeff Green. Og í nótt sáum við niðurstöðurnar: Memphis er komið í sumarfrí eftir 108-95 tap fyrir meistaraefnunum í Golden State.

Við ætlum að reyna að hafa þessa hugleiðingu ekki mjög langa af því við erum orðin dauðþreytt á að berja þennan sama dauða hund með þessum sama ryðgaða felgulykli. Eini munurinn á þessari færslu og þeirri sem við skrifum árlega við þetta sama tilefni, er að núna ætlum við að setja einhverjar kúl töflur eða gröf inn í hana svo hún lúkki betur og líti út fyrir að vera vísindalegur sannleikur.

Fyrstu viðbrögð okkar eftir tap Memphis í nótt voru pirringur.

Af hverju gat Memphis ekki útvegað sér betri skyttur? Af hverju Jeff Green? Af hverju geta Marc Gasol og Zach Randolph ekki druslast til að dómínera undir körfunni? Af hverju fær framsóknar-flokkurinn fleiri en ekkert atkvæði í kosningum? Eru Íslendingar heimskasta þjóð í heimi?

Þið sjáið að þetta eru sömu spurningarnar og venjulega, það er bara önnur dagsetning á þeim. Við vitum alveg svarið við flestum þessum spurningum, en þeim er vitanlega beint inn á skrifstofuna hjá Grizzlies. Það er nefnilega fólkið á kontórnum sem þarf að svara fyrir þetta. Leikmennirnir gera sitt besta, en vita innst inni að þeir hafa ekki það sem til þarf, því miður.

Margir halda upp á Memphis af því það spilar körfubolta af gamla skólanum, grit and grind (ísl. hamagangur og hakk) og er í alla staði lið hins vinnandi verkamanns.

Þetta er allt gott og vel, en það er alveg sama hvað þetta lið reynir oft, það fer ekki alla leið á meðan eru svona stórar eyður í planinu hjá því.

Einn uppáhalds frasinn hans Charles Barkley er að segja að hin og þessi lið í NBA deildinni séu bara "stökkskotalið" sem geti ekki náð alvöru árangri.

Þar á hann við lið sem byggja mikið á lengri skotum en síður á t.d. hnoði í teignum. Þessi skoðun hans hefur vitanlega farið öfugt ofan í hvern einasta mann og konu sem aðhyllist tölfræði fyrir lengra komna.

En það er önnur hlið á málinu, því þó þú verðir ekki meistari með eintómum stökkskotum, verður þú það ekki heldur ef þú getur ekki tekið stökkskot. Fyrir svo utan það að Dallas 2011 og San Antonio 2014 voru skólabókadæmi um stökkskotalið og þeim vegnaði ágætlega eins og þið munið.

Allt um stöðu mála í úrslitakeppninni

Tweet

Hvergi koma veikleikar körfuboltaliða jafn átakanlega í ljós og í úrslitakeppninni, þegar þjálfarar andstæðinganna reyna að nýta sér hvern einasta millimetra sem þeir hafa á þig. Það sem sagt kemst fljótlega upp um þig ef þú ert ekki alvöru í úrslitakeppninni.

Flest liðanna sem eru nú að bítast í annari umferðinni áttu nokkuð náðug einvígi í þeirri fyrstu, en núna er allt annað uppi á teningnum. Núna snýst allt um tommurnar sem Al Pacino talaði um forðum.

Og af því þessir veikleikar eru stundum dálítið áberandi hjá liðum þegar komið er fram í fjórða og fimmta leik í einvígi, hættir okkur til að hrökkva í neikvæðnigírinn og fara að velta okkur upp úr því sem upp á vantar hjá liðunum í stað þess að skoða hvað þau gera vel. Við erum svo sem ekki ein um að sjá glasið svona hálftómt - Twitter er t.d. miskunnarlaus vélbyssa sem hlífir engum.

En við skulum hætta að velta okkur upp úr þessu og kíkja aðeins á það hvað er að gerast í rimmunum fjórum sem eru í gangi í úrslitakeppninni, þar sem staðan er svona þegar þetta er skrifað:

Eins og þið munið kannski, var staðan 1-1 á öllum vígstöðvum eftir fyrstu tvo leikina og var það í fyrsta skipti í ansi mörg ár sem sú staða kom upp eftir tvo leiki í 2. umferðinni, sem var nokkuð óvænt. Nú eru hinsvegar búnir fimm leikir í öllum rimmum og þá eru línur oftast farnar að skýrast nokkuð vel.

ATLANTA (3) - WASHINGTON (2)

Atlanta hafði heilladísirnar sannarlega á sínu bandi í nótt þegar það vann nauman 82-81 sigur á Washington á heimavelli sínum í fimmta leik.

Atlanta tapaði boltanum 23 sinnum í leiknum og skaut innan við 23% úr þriggja stiga skotum en vann samt, sem er ekkert annað en heppni í bland við góða baráttu.

Við leyfum okkur að fullyrða að Atlanta muni ekki vinna annan leik það sem eftir er í úrslitakeppninni með svona spilamennsku.

Það sem vakti helst athygli okkar í þessu einvígi var hvað Washington-liðið var fullt af góðum anda nánast allan leikinn.

Það hleypti óneitanlega fjöri í liðið að fá John Wall aftur inn og hann fær mörg rokkstig fyrir að ákveða að spila þrátt fyrir handarmeiðsli.

En Wall gerði meira en að spila, hann stýrði leik Wizards eins og herforingi og það er ekki hægt annað en öfunda Washington af bakvarðaparinu unga - honum og Bradley Beal - sem voru báðir frábærir í þessum leik.

Það sama verður ekki sagt um Nene frænda þinn, sem ákvað að vera Lélegi Nene í nótt og það hjálpaði Washington ekki neitt. Annað sem hjálpar liðinu ekki er að það er að spila á færri mönnum en LA Clippers, sem er ekki til eftirbreytni.

Það var eiginlega alveg magnað við þennan leik að okkur þótti Washington vera með hann í hendi sér nánast allan leikinn og sjálfstraustið geislaði af liðinu - sérstaklega bakvarðaparinu unga.

Paul Pierce hélt að hann hefði tryggt Washington sigur í leiknum með þriggja stiga körfu rétt fyrir leikslok, en eins og flest ykkar sáu, voru það Al Horford og heilladísirnar sem kláruðu leikinn þegar innan við tvær sekúndur voru eftir og Washington búið með leikhléin sín.

Við neyðumst víst til að hrósa Atlanta liðinu fyrir að hafa klárað þennan leik, en við finnum satt best að segja talsvert færri hluti til að hrósa Atlanta fyrir en Washington.

Atlanta vann 60 leiki í vetur og á auðvitað ekki að vera í svona rosalegum vandræðum með lið sem vann ekki nema 46 leiki.

Eini maðurinn sem okkur langar að hrósa hjá Atlanta er Al Horford og það er ekki af því hann skoraði sigurkörfuna eftir sóknarfrákast. Það er meira af því hann skoraði 23 stig, hirti 11 fráköst og varði 5 skot í leiknum og var langbesti maður Atlanta.

Það kom upp úr kafinu eftir leikinn að Mike Budenholzer þjálfari (ársins) Atlanta teiknaði lokaleikkerfið upp fyrir Dennis Schröder, sem er eitthvað sem við bara föttum ekki.

Schröder er vissulega fljótur og góður að komast fram hjá manninum sínum, en þar með er það upptalið. Hann getur ekki skotið til að bjarga lífi sínu og þó hann virðist vera mjög hugrakkur, finnst okkur stórfurðulegt að Jeff Teague hafi ekki verið látinn slútta þessu.

Washington getur huggað sig við að næsti leikur eru á heimavelli, þó það hafi reyndar ekki spilað sérstaklega vel þar í úrslitakeppninni síðustu tvö ár. Það kæmi okkur á óvart ef Wizards næði ekki að klóra þetta í oddaleik.

Er Oklahoma City á leið í sumarfrí?

Tweet

Það er óhemju mikið í húfi í kvöld þegar Oklahoma sækir Memphis heim í sjötta leik liðanna í fyrstu umferð úrslitakeppni Vesturdeildarinnar í NBA.

Oklahoma City er eitt af liðunum sem flestir reiknuðu með að ættu eftir að berjast um meistaratitilinn í vor, nú þegar lykilmenn liðsins (Russell Westbrook) hafa náð heilsu á ný. Því miður fyrir þetta skemmtilega lið, byrjar sóknin að titlinum á einvígi við Memphis Grizzlies.

Það er þreytt tugga að tala um að lið sem hafnar t.d. í 7. eða 8. sæti og fer í úrslitakeppni sé "miklu sterkara en sætið segir til um." En þó það hljómi klisjulega, er Memphis slíkt lið.

Memphis myndi til dæmis valta yfir öll lið í úrslitakeppni Austurdeildarinnar nema Miami.

Já, valta yfir þau.

Eina ástæðan fyrir því að Memphis hafnaði í 7. sæti Vesturdeildarinnar en ekki ofar, er að miðherjinn Marc Gasol missti af mörgum leikjum í vetur vegna meiðsla. Hann er hjartað í þessu liði og ef hans hefði notið við, hefði Memphis haft alla burði til að ná heimavallarrétti í fyrstu umferð.

Memphis er líka lið sem er byggt til að spila í úrslitakeppni. Þetta er sterkt varnarlið sem spilar hægt og klípur, krafsar og klórar sig til sigurs. Spurðu bara strákana í Oklahoma.

Strákana í Oklahoma, já.

Ekki halda að við séum að halda þessa lofræðu um Memphis til þess að taka upp hanskann fyrir Oklahoma. Það er ekki ætlunin. Oklahoma er skipað mannskap sem á að geta séð um sig sjálfur þó flestir lykilmenn liðsins séu enn tiltölulega ungir. Oklahoma á ekki að vera undir 3-2 í fyrstu umferð, á leiðinni á einn brjálaðasta heimavöll deildarinnar með það fyrir augum að enda í sumarfríi ef það tapar.

Það er löngu búið að ákveða að Kevin Durant verði útnefndur Verðmætasti leikmaður NBA deildarinnar í vetur. Hann mun taka við þeim verðlaunum á næstu dögum, það er 99,9% öruggt.

Ef hann tapar í kvöld, verður hann einn af örfáum MVP-höfum í sögunni sem þurfa að upplifa þá skömm að tapa í fyrstu umferð úrslitakeppninnar.

Aumingja Dirk Nowitzki lenti í þessu síðast þegar hann árið 2007 mátti sætta sig við að falla úr leik í fyrstu umferð með Dallas gegn Golden State og þurfa svo að taka við styttunni nokkrum dögum síðar.

Það er erfitt að hugsa sér öllu neyðarlegri blaðamannafund og við gleymum aldrei svipnum á aumingja Dirk Nowitzki forðum. Úff.

Já, það er SVONA mikið undir í nótt þegar Oklahoma mætir til Memphis. Sögubækurnar eru opnar og fjölmiðlar bíða spenntir eftir að hengja upp fyrirsagnirnar.

Ástæðurnar fyrir því að Oklahoma er komið ofan í þessa drulluholu eru Tony Allen margþættar en það verður nægur tími til að velta sér upp úr þeim ef allt fer á versta veg. Við skulum ekki sparka Oklahoma ofan í gröfina strax.

Það eina sem við skulum gera er að horfa á þennan leik á miðnætti í kvöld (Stöð 2 Sport) og alla þá leiki sem við náum að sjá, því þessi fyrsta umferð úrslitakeppni NBA boltans í ár hefur verið einhver sú besta í sögunni. Það eru engar ýkjur.

Góða skemmtun.

Sælar stelpur, Marc og Pau hérna

Tweet

Jóhanna Sigurðardóttir er massaðari en Z-Bo

Tweet

Meira af mönnunum í miðjunni

Tweet

Við erum alltaf að tuða um dauða stóra mannsins - þá staðreynd að alvöru miðherjar eru að verða útdauð tegund í NBA deildinni. Skondið dæmi um þetta eru úrvalsliðin þrjú sem tilkynnt voru í dag.

Stóri maðurinn í fyrsta úrvalsliðinu er tæknilega ekki miðherji, en fyrir þá sem vilja kalla Tim Duncan miðherja, skoraði hann 18 stig, hirti 10 fráköst og varði þrjú skot í leik í vetur.

Maðurinn í öðru úrvalsliðinu, Marc Gasol, var með skítlélegar tölur (14 stig, 8 fráköst, 2 varin) eins og við sögðum ykkur í aurskriðunni af pistli fyrr í kvöld. Við gáfum Gasol samt undanþágu og "leyfðum honum" að vera á sínum stað í úrvalsliðinu af því hann er svo óeigingjarn, góður sendingamaður og duglegur í vörninni.

Þriðji miðherjinn í úrvalsliðið var svo Dwight Howard blessaður. Hann átti slakasta ár sitt í langan tíma, mestmegnis vegna meiðsla, en náði þó að skila þokkalegum tölum. Hann skoraði 17 stig, hirti 12 fráköst og varði tvö skot í leik í vetur.

Þetta eru nú ekki beint MVP-tölur eins og þið sjáið. Eigum við að fá smá samanburð?

Árið 1992 var miðherji nokkur að spila í NBA deildinni sem skoraði 22 stig, hirti 12 fráköst, varði 4 skot og stal tveimur boltum að meðaltali í leik.  Hann var með yfir 50% skotnýtingu og liðið hans var með yfir 50% vinningshlutfall.

Þessi maður komst ekki í úrvalslið NBA deildarinnar. 

Ekki í fyrsta lið, ekki í annað, ekki þriðja heldur.

Þetta var Hakeem Olajuwon, leikmaður Houston.

David Robinson hjá San Antonio var í fyrsta úrvalsliði, Patrick Ewing hjá New York í öðru og Cleveland-miðherjinn Brad Daugherty í því þriðja.

Heldurðu að Hakeem hefði komist í úrvalsliðið í ár?

Einhver klisjufyrirsögn um bræður

Tweet

Við höfum ekki hugmynd um af hverju, en við föndruðum saman skotkortin þeirra bræðra Pau og Marc Gasol úr deildakeppninni í vetur. Við hötum nú ekki skotkortin, eins og einhver ykkar hafa tekið eftir.

Munið að rautt táknar undir meðaltali í deildinni, gult þýðir að nýtingin sé á pari við það sem gengur og gerist í deildinni og græni liturinn táknar að viðkomandi sé með betri en meðalnýtingu í deildinni.

Pau Gasol átti við meiðsli að stríða í allan vetur, er það breytir því ekki að litli bróðir er líklega búinn að taka fram úr honum sem leikmaður. Smelltu á myndina til að stækka hana.

Viðbrögð

Tweet

Annars vegar Marc Gasol að fagna körfu og hinsvegar Rasheed Wallace að taka Tæknivilludansinn. Lifandi og skemmtilegur leikur tveggja af liðunum sem byrjað hafa best í vetur.

Hakeem Gasol

Tweet

Við vitum af nokkrum Perkins-haters þarna úti. Þessi er fyrir þá.

Moli um Marc og Malone

Tweet

Stundum getur lífið verið afstætt og undarlegt. Nú eru flestir hættir að tala um Stóra Gasol-ránið forðum, mikið til af því hann Marc litli hjá Memphis er nú kominn í Stjörnuliðið meðan bróðir hans Pau situr heima og hvílir sig.

Hinn sigursæli Pau verður hvíldinni feginn, þó það þýði reyndar að hann hafi meiri tíma til að hugsa um allt slúðrið í kring um meint og möguleg félagaskipti hans frá Lakers.

Þegar við lögðum upp með þennan stutta pistil var ætlunin að hafa hann um Marc en ekki Pau, en við viljum að það komi skýrt fram að forráðamenn Lakers eru bilaðir ef þeir losa Pau. Líkurnar á því að liðið styrkist við það eru um það bil 0, 32%.

En aftur að efni pistilsins eða molanum, réttara sagt. Hinn 27 ára gamli Marc Gasol er Stjörnuleikmaður. Hann er á sínu fjórða ári í NBA deildinni og þegar hér er komið við sögu á ferli hans er hann búinn að hala inn 75 tvennur. Það er að segja 75 leiki þar sem hann er í tveggja stafa tölu í tveimur tölfræðiþáttum, oftast nær stigum og fráköstum.

Á síðustu þremur árum sínum með Utah Jazz skilaði Karl Malone 76 tvennum. Þegar hann var á 38., 39. og fertugasta aldursári sínu. Þetta var árin 2001-´03 ef einhver var að pæla í því.

Þeir spila ekki sömu leikstöðu en okkur finnst þetta dálítið fyndið. Gasol er almennt álitinn einn besti miðherji í heiminum. Og hann er það í raun og veru. Þetta eru skrítnir tímar.