Af lokaúrslita-LeBron og Toronto á Tene

Tweet

Manstu eftir þessum sveppum hérna fyrir ofan? Það hlýtur eiginlega að vera, því það er ekki svo langt síðan þeir réðu öllu í Austurdeildinni eins og Detroit hafði gert árin á undan þeim. Af hverju erum við að rifja þetta lið upp? Jú, af því þetta er síðasta alvöru liðið sem LeBron James þurfti að kljást við í Austurdeildinni.

Cleveland fór loksins að taka hlutina alvarlega eftir neyðarleg töp í leikjum þrjú og fjögur gegn Toronto og gjörsamlega valtaði yfir Kanadaliðið í leikjum fimm og sex. Það var nákvæmlega ekkert óvænt við það. Munurinn á þessum liðum er í raun og veru stjarnfræðilegur, þó þau hafi nánast verið jöfn í töflunni í deildarkeppninni.

LeBron James er nú að fara í lokaúrslitin sjötta árið í röð og auðvitað er það til marks um hversu magnaður leikmaður hann er að hann skuli vera búinn að ná þessum árangri með sitt hvorum klúbbnum. Þú þarft að vera heppinn með að sleppa við meiðsli og ákveðinn snillingur ef þú átt að komast í lokaúrslit sex ár í röð - og viti menn - LeBron James er heppinn með meiðsli og snillingur.


En við skulum ekki sykurhúða þetta meira en nauðsyn krefur. Í rauntali sagt, hafa liðin hans LeBron James mætt aaafar lítilli mótspyrnu síðan áðurnefnt Celtics-lið lagði upp laupana. Eina liðið sem náði að stríða Miami-liðinu hans LeBrons í úrslitakeppninni var Indiana á sínum tíma. Það var ágætis lið, fínt varnarlið, en ákaflega takmarkað þegar upp var staðið. Það gat farið með Miami í oddaleiki, en þegar allt var í járnum, gat þetta lið bara ekki búið til stig og féll á því, aftur og aftur og aftur. Og gerir raunar enn.

Chicago hefði strangt til tekið átt að vera öflugasti andstæðingur Miami-liðsins á sínum tíma, en meiðsli eyðilögðu hverja einustu leiktíð hjá þeim og gera enn. Önnur lið voru þremur þrepum fyrir neðan Miami og aldrei annað en það sem við köllum fallbyssufóður.

Og ekki tók "betra" við þegar LeBron James gekk aftur í raðir Cavs, því síðan hann flutti heim, hefur Cleveland verið eina liðið sem getur eitthvað í Austurdeildinni. Eitthvað!

(Á töflunni hér fyrir neðan sérðu að það eru ekki nema FIMMTÍU ár síðan körfuboltamaður komst síðast í lokaúrslitin sex ár í röð eða oftar. Það voru allt aðrir tímar og allt annar bolti en tíðkast í dag. Varla sama íþrótt, satt best að segja. 

Svo eru jú þrjátíu lið í deildinni í dag, en okkur minnir að þau hafi verið níu þegar Boston vann titilinn átta ár í röð frá árinu 1959 til 1966. Þessi mulningsvéll af liði vann alls ellefu titla á þrettán ára kafla á sjötta og sjöunda áratugnum og Bill Russell tók þátt í þeim öllum).

Eins og við höfum talað um svo oft, þarf eitthvað lið að fara með Cleveland í undanúrslitin úr Austurdeildinni hvort sem það er skítlélegt eða ekki. Á síðstu leiktíð var það Atlanta sem var þetta skítlélega lið (okkur er alveg sama þó það hafi unnið sextíu leiki í deildarkeppninni), enda sópaði Cleveland því út úr úrslitakeppninni með svo afgerandi hætti að við höfum sjaldan séð annað eins.

Atlanta liðið var gjörsigrað frá fyrstu mínútu í þessu einvígi, hafði enga trú á því sem það var að gera og sýndi álíka mikinn karakter og stjórnmálamaður. Lögðust niður grenjandi og létu keyra yfir sig og það þó Cleveland-liðið hafi m.a. verið án Kevin Love í seríunni eins og þið munið.

Það kom í hlut Toronto að vera í þessu hlutverki í ár eins og þið vitið, en Snareðlurnar brugðust nákvæmlega öfugt við því að mæta LeBron. Þær börðust eins og ljón, þó þær fengu stundum hrikalega ljóta skelli og náðu að krafsa út sigra í tveimur leikjum.

Þú trúir kannski ekki á svona móralska sigra, en þú gætir þurft að taka það til endurskoðunar. Toronto var að komast í undanúrslitin í fyrsta skipti í sögu félagsins, sem var auðvitað ákaflega spennandi fyrir klúbbinn, en hvort heldurðu að sé betra veganesti inn í næsta vetur - að vera sópað fjögur núll, eða að hafa náð að gera einvígi úr þessu í smá stund og vinna tvo leiki?

Toronto var aldrei, aldrei að fara að vinna þessa seríu, það er bara ekki nógu gott lið, en það verður forvitnilegt að sjá hvaða pól þeir taka í hæðina með þetta lið á næstu misserum. Þið munið kannski að það er í rauninni algjör tilviljun að þetta lið hafi raðast svona saman, því Toronto menn ætluðu að stokka þetta allt upp og fara að tapa aftur með það fyrir augum að byggja upp nýtt lið. Svipað og Portland var að gera.

En svo fór liðið óvart að vinna allt of marga leiki og þá voru plönin um uppstokkun sett á ís og nú er svo komið að þeir eru smátt og smátt að pikka einn einn og einn leikmann inn í dæmið hjá sér en byggja að mestu á leikmannakjarnanum sem þeir eru með fyrir - ungum mönnum eins og Kyle Lowry, DeMar DeRozan og Jónas Val-ansi-Jónas.

Þetta lið er ekki meistaraefni og verður aldrei með þennan kjarna, en það er nógu gott til að míga utan í Cleveland í toppbaráttunni í deildarkeppninni en tapa svo örugglega fyrir því í úrslitakeppninni. Svona er þetta bara í austrinu og þetta er veruleiki sem blasir við öllum hinum liðunum sem komust í úrslitakeppnina þeim megin lands.

Það er því rosalega kósí fyrir LeBron James að vera svona einráður í deildinni sinni og hann er náttúrulega að njóta góðs af ýmsum forgjöfum í því sambandi. Fyrir það fyrsta er náttúrulega ekkert lið í austrinu sem getur veitt Cleveland einhverja samkeppni og því heyrir það til undantekninga ef liðið sópar andstæðingum sínum ekki.

Þarna kemur afar mikilvæg hvíld inn í dæmið, hvíld sem LeBron James þarf nauðsynlega á að halda nú orðið, enda orðinn fullorðinn maður. Og á meðan Cleveland er bara á ströndinni að tana sig eftir öll þessi sóp, eru verðandi mótherjar þeirra í Vesturdeildinni að fara í gegn um hverja blóðugu baráttuna eftir aðra og grænda sig í drasl.

En það þýðir ekkert fyrir okkur að vera að bölsótast út í LeBron James ræfilinn þó að þetta sé svona. Hann hafði vit á þvi að halda sig í Austurdeildinni þegar hann tók allar þessar Ákvarðanir sínar og þar er meira en huggulegt að vera. James er líka að nýta hvern dropa af þeim hagnaði sem það færir honum. Og þó það nú væri. Maðurinn ætlar að vinna eins mikið og hann getur meðan hann spilar í þessari deild.

Nú er Toronto farið á Benidorm* og Cleveland komið í lokaúrslitin eins og við vissum öll. Liðið bíður þess nú að fá að vita hvort það fær meistara Golden State eða ólíkindatólin í Oklahoma í keppninni um allar kúlurnar.

Við ætlum ekkert að fara að spá í spilin með það núna, en langar samt að vekja athygli á einu litlu atriði varðandi lokaúrslitin sem er ekki víst að allir hafi áttað sig á. Ef Golden State fer í fænalinn, verður liðið að sjálfssögðu með heimavallarréttinn gegn Cleveland eins og hvaða liði sem er í deildinni af því það setti jú met yfir fjölda sigra í deildarkeppninni (73).

En fari svo að Oklahoma komist í úrslitin, verður nefnilega Cleveland með heimavöllinn af því það vann 57 leiki í vetur en Oklahoma aðeins 55. Þetta er afar mikilvægt atriði í okkar huga ef Oklahoma tækist að slá Golden State út. Við sjáum ljóslifandi dæmi um það hvað eftir annað í hverri einustu úrslitakeppni hvað bölvaður heimavöllurinn er hrikalegar mikilvægur þegar kemur í svona hnífjafnar seríur.

Í lokaúrslitunum verður keppt með 2-2-1-1-1 fyrirkomulaginu alveg eins og í áðurgengnum umferðum eftir að 2-3-2 sýstemið var lagt niður á sínum tíma - segjum að séu tvö ár síðan.  Og vá, hvað þér er skítsama um það, lol.

Nýja fyrirkomulagið þýðir að öll ferðalög verða stífari hjá leikmönnum, starfsmönnum og fjölmiðlafólki, en það skiptir ekki nokkru máli þegar komið er í lokaúrslitin því deildin er alltaf að lengja og lengja tímann á milli leikja og gott ef hann verður ekki lengdur enn meira í ár. Ætli verði ekki einhverjar þrjár til fjórar vikur á milli leikja í finals í ár.

En svona í alvöru, er sýstemið í lokaúrslitunum steingelt og handónýtt út af þessum langa tíma sem líður á milli leikja, sérstaklega af því fólk er komið upp á lag með það í t.d. undanúrslitunum að það séu leikir á hverju einasta kvöldi.

Svo þegar kemur í lokaúrslitin er svo langt á milli leikja að fólk er gjörsamlega dottið úr væbinu og stemmaranum þegar er loksins komið að næsta leik. Þetta er rosalegur galli. Ekki galli, svona eins og apaskinnsgalli (#landsbyggðin), heldur galli, eins og í gallagripur.

Að lokum er svo rétt að benda ykkur á að restin af leikjunum í úrslitakeppninni verða sýndir beint á Stöð 2 Sport. Leikur sex hjá Oklahoma og Golden State, sem er ekki nema rétt RISAVAXINN, er í beinni í nótt (laugardag) klukkan eitt og ef til oddaleiks kemur, verður hann í beinni á sama tíma á mánudagskvöldið. Lokaúrslitin verða svo öll sýnd beint eins og vant er og hérna getur þú séð áætlaða leiktíma í úrslitunum eftir því hvort liðið fer áfram úr Vesturdeildinni.

Við vonum samt að þú sért ekki að lesa þetta og pæla í því í leiðinni hvaða leikir verði sýndir og hverjir ekki, þegar þú ert með dagskrársíðuna á NBA Ísland beint fyrir framan nefið á þér. Við uppfærum þessa dagskrá alltaf eins fljótt og við getum.

Það er dálítið skondið að þó við eigum merkilega stóran lesendahóp hér á NBA Ísland, virðast ekki nema um það bil þrjú prósent af þessu ágæta fólki átta sig á því að þessi dagskrársíða skuli vera virk. Annars lendum við í því reglulega að vinir og fjölskyldumeðlimir senda okkur línu í óðagoti og spyrja hvort og hvenær einhverjir leikir séu í beinni. Kommon sko...

----------------------------------------------------------------------------------------------

* - Það stuðlar reyndar miklu betur að senda Toronto til Tenerife en Benidorm, þannig að við erum            að hugsa um að gera undantekningu í þetta skiptið. Toronto fer á Tene - önnur á Bene.

Golden State er ekki tilbúið að fara í sumarfrí

Tweet

Það er betra að vera á heimavelli. Þess vegna eru menn að eltast við það að reyna að vinna alla þessa leiki í snjónum og slyddunni, allar þessar löngu og dimmu vetrarnætur.

Ef fimmti leikur Golden State og Oklahoma hefði verið í Oklahoma, væri þetta einvígi búið. En meistararnir búa svo helvíti vel að vera með heimavallarréttinn í þessu einvígi (og væru reyndar með heimavallarréttinn á móti öllum liðum í sögu deildarkeppninnar eftir 73 sigra í vetur) og þegar þú ert með heimavöllinn, er jú alltaf stutt í næsta heimaleik til að "beila þig út" ef þú lendir í vandræðum. Og Warriors menn lentu sannarlega í vandræðum í þessari Oklahoma-rimmu. Meiri vandræðum en þeir hafa nokkru sinni lent í áður.

Við höfum sagt það áður og segjum það enn. Ef Golden State hefði tapað þessum leik í nótt, fimmta leiknum, hefði það nánast drullað yfir allan þann árangur sem það er búið að ná á þessari stórkostlegu leiktíð. 

Ekki misskilja okkur, við hugsum ekki eins og að því er virðist 99% af fólki sem segir að þetta tímabil sé "ónýtt drasl sem enginn man eftir" ef það endar ekki á titli. 

Við erum alls ekki sammála því. Sjötíu og þrír sigrar eru fokkíng sjötíu og þrír sigrar og það er met sem er ekki víst að við eigum eftir að sjá slegið meðan við öll lifum, þannig að ekki koma hérna inn og rífa kjaft um ónýt leiktímabil.

En....

Það er ekki sama hvernig þú dettur út úr úrslitakeppninni og það hefði einfaldlega ekki verið meisturum sæmandi að detta út 4-1 fyrir lægra skrifuðu liði sem vann næstum því tuttugu færri leiki í deildarkeppninni og átti raunar ekkert að vera komið svona langt í úrslitakeppninni yfir höfuð. 

Meistaralið með allar sínar stjörnur (nokkurn veginn) heilar og á besta aldri á ekki undir neinum kringumstæðum að láta henda sér út 4-1.

Enda gerðu Golden State-menn það ekki. Þeir létu ekki henda sér út á eigin heimavelli, andskotinn hafi það. Það hefði einfaldlega verið lélegt, alveg sama hvað Oklahoma var búið að lækka í þeim rostann í leikjunum á undan.

Nei, meistararnir fundu einhverja blöndu af örvæntingu og krafti til að vinna fimmta leikinn 120-111 í nótt og minnka þá muninn í 3-2 í einvíginu. Leikur sex verður í Oklahoma á laugardagskvöldið klukkan eitt (Stöð 2 Sport) og akkúrat núna lítur dæmið svona út fyrir meistarana, ef við tökum okkur það bessaleyfi að túlka það með myndum:*

Við erum ekki viss um að við höfum séð mann skora 31 stig eins hljóðlega og Stephen Curry gerði í þessum leik í nótt, en hann var líkari sjálfum sér en hann var í leikjunum á undan, þó hann sé alls ekki eins og hann á að sér að vera. Hann er enn að klikka á skotum sem hann setur ALLTAF ofan í. Og það er ekki bara Oklahoma-vörninni að þakka. 

Við sem erum búin að horfa á nánast hvern einasta leik með Warriors síðustu árin erum farin að þekkja þessi augnablik þegar Curry (og Thompson) taka af skarið og klára leiki. Breyta muninum úr tíu stigum í tuttugu og fimm á nokkrum augnablikum. Curry hefur tekið míní-rispur, en hann hefur aldrei tekið algjörlega yfir leikinn eins og hann gerir svo oft.

Eitt af því sem vakti athygli manna og vann nokkuð augljóslega með Golden State í þessum leik var að liðið spilaði betri vörn og hafði í fyrsta skipti svo við munum í fullu tré við Oklahoma í fráköstunum og baráttunni í teignum yfir höfuð. 

Þeir Bogut og Speights voru afar hressir í þessum leik, hvor á sinn hátt, og eins og margir voru búnir að spá, fengu meistararnir gott framlag frá varamannabekknum sínum eins og verða vill í heimaleikjum.

Það sagði sína sögu að Golden State skuli hafa náð forystunni sem tryggði því að lokum sigurinn á mínútunum sem Curry sat á varamannabekknum. Hann kom svo reyndar inná og hjálpaði til við að sigla þessu í höfn, en við munum ekki eftir að hafa séð Warriors-liðið skjóta mörg lið út af sakramentinu með Curry á bekknum.

Dauðakippur Oklahoma þarna í blárestina var svo fáránlega áhugaverður, þar sem Kevin Durant fékk galopið þriggja stiga skot sem hefði minnkað muninn í aðeins þrjú stig þegar einhverjar 30-40 sekúndur voru eftir af leiknum.

"Shiiiiiiiiiiet" sagði Durant þegar Royce Young spurði hann hvort hann hefði viljað fá þetta skot til baka.

Oklahoma átti eftir að gera helling þó það hefði minnkað muninn í þessi þrjú stig á þessum tímapunkti, það er ekki eins og Curry og félagar séu mikið í því að klikka á vítum, en það hvort liðið hefði getað unnið leikinn er aukaatriði í okkar augum.

Fyrir okkur var þessi síðasta árás Oklahoma mjög táknræn. Hún sýndi okkur - og það sem miklu meira er, Golden State - að Oklahoma ætlar ALDREI að gefast upp í þessu einvígi og að þeir séu hungraðari í að fara áfram í þessu einvígi, jafnvel hungraðari en Warriors.

Leikmenn Oklahoma trúa því að þeir séu betra liðið í þessu einvígi og í okkar huga sýndi þessi sprettur þeirra í lokin það betur en nokkuð annað í þessari rimmu.

Það voru rosalega margir búnir að afskrifa Golden State fyrir þennan leik, en við vorum ekki svo frökk eða vitlaus eða hvað á að kalla það. Eins og við sögðum hér að ofan, það gat bara ekki verið að Golden State léti fara svona með sig. Þeir settu Cypress Hill-snælduna í tækið, hækkuðu, og höfðu hugfast að:

Nú er því komin upp afar áhugaverð staða í þessu einvígi. Pressan í fimmta leiknum var öll á Golden State, enda voru leikmenn liðsins á leið á Benidorm ef þeir hefðu tapað, en núna er hún öll komin aftur yfir á Oklahoma.

Leikmenn Oklahoma eru reyndar með bullandi sjálfstraust og eru búnir að gera helmingi áhrifameiri hluti á útivelli í þessari úrslitakeppni en öll hin fimmtán liðin til samans. Útileikurinn sem þeir verða hinsvegar að vinna ef þeim mistekst að klára þetta á heimavelli á laugardaginn, er ekki venjulegur útileikur, heldur leikur sjö á útivelli. 

Og þeir eru ekkert að vinnast mikið á útivelli þessir oddaleikir eins og þið vitið öll mætavel. Við þurfum ekki að rifja þá tölfræði upp fyrir ykkur, hún er ekki falleg fyrir útiliðið og þig langar ekkert að spila leik sjö í hávaðanum og Oracle - allra síst verandi búin(n) að tapa tvisvar í röð fyrir meisturunum þegar þar er komið við sögu.

Þetta er sumsé langt frá því að vera flókið dæmi. Oklahoma VERÐUR að vinna á laugardaginn. Það er ekkert raul, taut eða millivegur með það. Það er líka augljóst í okkar huga að ef Golden State tekst á annað borð að vinna sjötta leikinn, verður það af því liðið er búið að aðlagast það vel að það verður búið að ná yfirhöndinni "á stigum" í einvíginu og ef svo er, þarf varla að spila sjöunda leikinn.

Það er því augljóst með öllu, að liðið sem vinnur leikinn á laugardaginn, vinnur þessa seríu. 

Það er bara þannig.

Og því þá ekki að gefa ykkur mynd af því hvernig þetta lítur út fyrir Oklahoma:**

Það er mammúts-verkefni fyrir Golden State að vinna sjötta leikinn í Oklahoma, þar sem þeir hafa verið rassskelltir tvisvar í röð fyrir framan blóðþyrsta og háværa áhorfendur. 

Við fullyrðum það hér og nú, að Golden State þarf að eiga besta leikinn sinn í seríunni til að vinna þann leik. Framlag eins og í nótt, dugar engan veginn. Golden State menn þurfa sem sagt að spila eins og Golden State liðið sem við erum búin að sjá hakka allt sem í vegi þess hefur orðið síðustu tvö ár.

Allt annað en það, verður ekki nóg. Þá er það bara Benidorm.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

* - Sjötti leikurinn fyrir Warriors verður eins og einvígi við Fjallið - og eins og þið vitið eru menn ekki mikið að komast út úr því með ókramdar hauskúpur eða hausa yfirleitt.

Sjöundi leikurinn er allur auðveldari að sjá. Hver getur jú ekki stútað einu stykki dverg í einvígi - og það á heimavelli? Þetta er með öðrum orðum leikur sem á að klárast ef menn gæta þess að vera einbeittir og klókir. Dvergurinn refsar þér grimmilega og heggur af þér kynfærin ef þú sýnir honum ekki virðingu eða missir einbeitingu. Nokkuð sem meistararnir verða að hafa hugfast.

** - Sjötti leikurinn fyrir Oklahoma er gerlegur að sjá og auðveldari í viðskiptum en margir aðrir, en þó ber að gæta varúðar, því helvítið hann Sam Tulley drap jú Hvítgöngumann þó hann sé alltaf eins og hann sé bæði að míga og skíta á sig af tilvistinni einni saman. Þett´er alveg: Lífið er ekki auðvelt, bollan þín, get over it!

Sjöundi leikurinn er svo eins og þið sjáið helvíti á jörðu fyrir Oklahoma. Ráfi þeir svo langt norður fyrir vegginn að tapa leikjum fimm og sérstaklega sex á heimavelli - er það þessi ódrepandi ófreskja andskotans sem bíður þeirra í Oakland. Brrrr.

Washington er komið í sumarfrí

Tweet

Paul Pierce fer rosalega mikið í taugarnar á okkur og hefur alltaf gert og við höfum aldrei reynt að leyna því. Þess vegna fellu engin tár hér á ritstjórninni í kvöld þegar lokaskotið hans var flautað af í sjötta leik Washington og Atlanta. Okkur finnst það ekki einu sinni leiðinlegt. Þetta var nú einu sinni hárréttur dómur.

Pierce var að vanda dramatískur í leikslok og sagðist alls ekki viss um að hann ætlaði að halda áfram að spila körfubolta á næsta ári. Það er svo sem ekki mikið að marka hvað menn segja þegar þeir eru nýdottnir út úr úrslitakeppninni með þessum hætti, en Pierce er náttúrulega búinn að vera atvinnumaður í körfubolta alveg síðan 1998 og því er eðlilegt að hann fari að horfa í kring um sig eftir dvalarheimilum.

Nei, við vorkennum Pierce ekki neitt, bæði af því við þolum hann ekki og af því hann kallaði þetta yfir sig með hrokanum sem hann sýndi í síðustu tveimur leikjum, þegar hann nánast gerði sig að fífli með innistæðulausum yfirlýsingum. 

Jú, jú, þú varst voða góður í úrslitakeppninni Paul. Þú hækkaðir stigaskorið þitt um fjögur stig, skaust 54% úr þristum gegn Atlanta og skoraðir eina flautukörfu, en þú klikkaðir líka á ögurstundu í tveimur öðrum leikjum og í kvöld kostaði það sumarfrí.

En Paul Pierce er sannarlega ekki upphafið og endirinn að öllu hjá þessu Washington-liði, jafnvel þó hann virðist hafa verið eini maðurinn þar á bæ sem hafði kjark í að taka stóru skotin. 

Framtíð Wizards er í höndum John Wall og Bradley Beal og ef þetta lið nær lengra en þetta næstu ár, verður það af því þeir leiða það þangað. Lið sem er með svona ungt og efnilegt bakvarðapar ætti að vera í ágætismálum, en þetta er ekki alveg svo einfalt. 

Eins og áður sagði er óvíst hvort slúttari liðsins heldur áfram að spila með því á næstu leiktíð, en það er svo sem allt í lagi, því það er kominn tími til að þeir Wall og helst Beal fari sjálfir að axla þá ábyrgð.

Marcin Gortat er ágætismiðherji en það er spurning hvort hann hentar í nútíma NBA, þar sem allt gengur út á að stórir menn geti bæði sent og skotið. og Nene er bara farþegi sem þiggur laun hjá félaginu. Hann var afleitur í úrslitakeppninni og það er kominn tími til að fara að kalla hann réttu nafni - hann er bara lúser og hefur aldrei verið neitt annað. Hann hvarf eins og venjulega þegar liðið hans þurfti á honum að halda og var til að mynda áttundi stigahæsti maður Wizards í úrslitakeppninni.

Þeir Gortat og Nene eru fyrirferðamiklir í teignum en þeir náðu ekki að vera neitt meira en það á móti Atlanta, því ekki náðu þeir að nýta sér sentimetra og kílóamuninn sem var á þeim og framlínu Atlanta, sem er ein sú líkamlega nettasta í deildinni.

Eins og við sögðum ykkur um daginn, koma veikleikar allra liða í ljós í úrslitakeppninni og sú varð raunin með Washington. Alveg nákvæmlega. Það sem við vitum núna er að Nene er rusl, liðið vantar nýjan slúttara og breiddin í þessu liði er minni en talið var (nánar tiltekið, nánast engin).

Það hefur verið í tísku í að minnsta kosti tvö ár að segja brandara um það hvað Randy Wittman þjálfari Washington sé ekki starfi sínu vaxinn. Við höfum ekki hundsvit á því, en þetta lið náði nokkurn veginn eins langt í úrslitakeppninni og reiknað var með. Það er ekki útilokað að klókari þjálfari hefði fundið leiðir til að færa sér veikleika Atlanta betur í nyt, en það skiptir engu máli núna.

Washington hefði líka alveg verið til í að sleppa við það að John Wall mölvaði á sér hendina svo hann gæti nú spilað á fullu gasi í úrslitakeppninni, en það þýðir ekkert að velta sér upp úr því heldur, það eru allir meiddir í þessari úrslitakeppni - alltaf.

Það verður sumsé áhugavert að fylgjast með þessu Washington-liði næstu ár, en það verður þá nánast eingöngu vegna þeirra Wall og Beal. Annað er ekki að frétta af höfuðborgarklúbbnum að þessu sinni.