Takk, Tim

Tweet

LeBron James inn í elítu NBA Ísland

Tweet

Við tókum þá meðvituðu ákvörðun að bíða aðeins með það að skrifa þennan pistil, til að láta tilfinningarússíbanann eftir oddaleikinn í lokaúrslitunum ekki hafa of mikil áhrif á okkur. Ykkur grunaði eflaust að þessi væri á leiðinni. LeBron James pistillinn. Þið höfðuð rétt fyrir ykkur.

Enginn körfuboltamaður hefur fengið neitt nálægt þeirri umfjöllun sem LeBron James hefur fengið á þessu vefsvæði, sem er ofureðlilegt, því það er stofnað þegar hann var orðinn besti körfuboltamaður í heimi. Og núna, einum sjö árum síðar eða svo, er hann það ennþá.

James var ekki besti leikmaður deildarkeppninnar í vetur frekar en síðasta vetur, þó hann væri með óguðlega tölfræði og skilaði liði sínu eitthvað upp undir 60 sigra eins og hann gerir á hverju ári. Við hefðum öll rekið upp stór augu ef einhver annar leikmaður hefði skilað þessari tölfræði hans, en við tökum framlagi hans alltaf sem sjálfssögðum hlut.

Væri James ekki að hugsa um að stilla álaginu í jafnt hóf yfir veturinn og spara sig fyrir úrslitakeppnina, væri hann líklega búinn að bæta einni eða tveimur styttum við þessar fjórar sem hann á uppi á hillu og afhentar eru leikmanni ársins í deildarkeppninni. En hann er að safna annars konar gripum núna og annars konar styttum.

Við erum ekki enn farin að fatta hverning í fjandanum Cleveland fór að því að vinna meistaratitilinn árið 2016. Það er eins og sé eitthvað undarlegt í loftinu þessa dagana. Þið þurfið ekki að horfa lengra en á Evrópumótið í knattspyrnu í Frakklandi til að átta ykkur á því hvað við erum að meina. Kannski væri ekki vitlaust að fara og kaupa lottó, nú þegar 1. vinningur þar stefnir í 100 milljónir króna. Hver veit?

Eins og við héldum fram í neikvæðni okkar og leiðindum í síðasta pistli, förum við aldrei ofan af því að betra liðið hafi tapað þessu úrslitaeinvígi. Við vitum alveg að betra liðið vinnur alltaf í sjö leikja seríu og því er ákveðin mótsögn fólgin í þessari fullyrðingu, en getur betra liðið ekki tapað seríu ef leikmenn þess eru orðnir of þreyttir til að spila og besti leikmaðurinn gengur ekki heill til skógar?

Við erum nú hrædd um það. Og þetta kom fyrir Golden State Warriors núna.

Þeir voru orðnir bensínlausir og mættu besta körfuboltamanni í heimi sem var búinn að fá miklu þægilegra prógramm en þeir í úrslitakeppninni.

En það er ekki Golden State sem er viðfangsefni þessa pistils - það er LeBron James. Það má vel vera að Warriors-liðið hafi ekki spilað upp á sitt besta í lokaúrslitunum - það gerði það sannarlega ekki - en LeBron James gæti ekki verið meira sama.

Hann er búinn að rífa þetta ævintýri til sín, snúa því með hæfileikum og handafli, losa prinsessuna úr álögunum og giftast henni og allir lifðu hamingjusamir til æviloka. Amen.

Forsíðumyndina með þessari færslu bjuggum við til í fyrra. Þá vorum við alltaf að bíða eftir tækifæri til að skrifa LeBron James inn í meistaraklúbbinn, þar sem aðeins allra, allra, allra bestu leikmenn sögunnar fá aðgang. Fattiði, Jordan, Larry og Magic. Þannig klúbbur.

Við verðum að segja alveg eins og er, ekki hefði okkur svo mikið sem dreymt um að James myndi pikka í okkur og minna okkur á að skrifa þessa grein með því að vinnna annan meistaratitil. Það töldum við - og þið örugglega - algjörlega ómögulegt.

Jú, jú, Cleveland hefur alltaf ákveðið forskot á fulltrúa vestursins í lokaúrslitum af því leið þess í gegn um austrið er svo átakanlega létt, en James og félagar geta ekkert að því gert. Þeir spila bara við það sem sett er fyrir þá og undanfarin ár hefur það verið svo mikið drasl að það er tímasóun að spila þessi einvígi. Sóun á tíma, sóun á sjónvarpsrétti, svo mikið bull að þessir klúbbar ættu að skammast sín.

Nokkur orð um Moses heitinn

Tweet

Það er eins með okkur eins og aðra körfuboltamiðla, við höfum ekki hugmynd um hver Moses Malone var. Eitt af því fáa sem við vitum með vissu er að hann er nú látinn blessaður, aðeins sextugur að aldri. Við vitum kannski fátt um Moses, en við lítum á það sem skyldu okkar að skrifa nokkur orð um það þegar þrefaldur leikmaður ársins í NBA deildini fellur frá. Sérstaklega ef við fengum nú að horfa á hann spila.

Þið sem þekkið til Malone á annað borð vitið þetta litla sem fólk vissi yfir höfuð um hann, en þó hann hafi alltaf verið sem lokuð bók, þýðir það ekki að hann hafi ekki átt merkilegan feril. Því er alveg kjörið að skrifa nokkrar línur um hann til að upplýsa yngri lesendur um einn besta miðherja í sögu NBA deildarinnar. Við komumst ekki hjá því að detta í nokkrar klisjur þegar við gerum upp feril Moses Malone, en það verður bara að hafa það. Hann skal fá nokkur orð.

Moses Malone fæddist í krummaskuðinu Pétursborg í Virginíuríki árið 1955 og var alfarið alinn upp af móður sinni Maríu, sem sleit samvistum við faðir hans sem sagt er að hafi verið óreglumaður.

Það kom mjög fljótlega í ljós að Moses var enginn venjulegur piltur, því þó hann væri svo sem ekki hávaxinn á miðað við NBA-miðherja almennt (208 cm), var hann risi við hlið foreldra sinna.

Faðir hans var þannig innan við 171 cm á hæð og móðir hans ekki nema 158 cm, svo það eina sem hann erfði frá foreldrum sínum voru smávaxnar hendurnar.

Einn liðsfélaga hans sagði að það hefði bókstaflega verið ósanngjarnt ef Malone hefði verið með risastórar hendur, því hann var besti frákastari sinnar kynslóðar þrátt fyrir barnslegar hendurnar.

Malone ólst upp í fátækt og í grein um hann frá áttunda áratugnum segir að frárennslismálum hafi verið ábótavant á æskuheimili hans og að það hafi verið svo hrörlegt að það hafi bókstaflega verið gat á húsinu á einum stað.

María móðir hans flosnaði upp úr skóla þegar hún var í kring um tíu ára aldur þar sem hún var elst níu systkina og því var nóg annað fyrir hana að gera en hanga í skóla. Fyrir vikið hafði hún ekki um auðugan garð að gresja þegar kom að atvinnu, en þó hún hefði lítið milli handanna reyndi hún að dekra við son sinn eins og henni var unnt.

Moses var ekki námsmaður frekar en móðir hans og gekk vægast sagt illa í skóla. Hann var sjúklega feiminn og ekki beint mælskur - fékk einu sinni á sig gælunafnið Muldri Malone.

Þetta kann að hafa haft áhrif á það að hann varð fyrsti körfuboltamaðurinn í Bandaríkjunum til að stökkva beint úr menntaskóla í atvinnumennsku. Fjöldi háskóla hafði áhuga á að fá hann til sín, en hann ákvað fljótlega að atvinnumennskan væri málið og sú varð raunin.

Það var ABA-lið Utah Stars sem krækti í Moses árið 1975 en þá kom ekki til greina fyrir hann að semja við félag í NBA deildinni af því reglur þar á bæ leyfðu ekki nítján ára gömlum piltum að gera samninga.

Moses spilaði stöðu framherja á fyrsta árinu sínu sem atvinnumaður og segja má að margt sé líkt með nýliðaárinu hans og nýliðaárinu hans Kevin Garnett hjá Minnesota á sínum tíma, en Garnett fetaði í fótspor Malone með því að fara í NBA deildina beint úr menntaskóla.

Malone var ekki nema um 90 kíló og mátti því hafa sig allan við í baráttunni í teignum, en íþróttamennska hans, styrkur og hraði tryggði þó að hann skilaði 19 stigum og tæpum 15 fráköstum að meðaltali í leik fyrir Stjörnuna í Salt Lake City. Ekki dónalegar tölur fyrir nítján ára gamlan strák, sem margir efuðust um að ætti eftir að standa sig í atvinnumennskunni.

Einhver hefði haldið að þessi fína byrjun hefði hjálpað Malone að festa sig í sessi sem leikmaður, en þó hann ætti eftir að spila sem atvinnumaður næstu tuttugu árin, áttu ótrúlega margir klúbbar eftir að vanmeta snilli hans.

ABA deildin lagðist af árið 1976 og í framhaldi af því fór Moses bæði til Portland Trailblazers og Buffalo Braves (L.A. Clippers), en bæði félögin ösnuðust til að láta hann fara, aðallega af því þau töldu sig ekki hafa efni á honum.

Tvöfalt hjá Tommy Heinsohn

Tweet

Rétt eins og þegar hann var innvígður í Heiðurshöllina sem leikmaður, tók nefndin sér góðan tíma í að ákveða hvort Tommy Heinsohn ætti þar heima sem þjálfari. Það tók meira en 20 ár að ákveða hvort hann fengi inni sem leikmaður en enn lengri tíma að heiðra hann sem þjálfara.

Ekki vitum við hvað olli þessum töfum, en við botnum heldur ekkert í aðferðafræði Heiðurshallarnefndar frekar en nokkur manneskja á þessari jörð. Heiðurshöllin er meingallað fyrirbæri þar sem pólitík, klíkuskapur og sérviska ráða för og nú er svo komið að það er eins og allir fljúgi þarna inn.

En við skulum ekki láta það bitna á Tommy Heinsohn að Heiðurshöllin sé fáránleg. Hann á alveg skilið að vera þarna inni karlinn. Heinsohn vann ekki nema átta meistaratitla á níu ára leikmannsferli sínum með Boston Celtics og þjálfaði liðið svo á árunum 1969 til 1978. Celtics varð meistari í tvígang undir stjórn Heinsohn (1974 og 1976) og hann var kjörinn þjálfari ársins í NBA árið 1973. Menn hafa fengið inni í Springfield fyrir minna.



Nú er ekki annað eftir en kippa karlinum inn í höllina sem sjónvarpsmanni til að fullkomna þrennuna. Heinsohn, sem við erum nokkuð viss um að talaði fyrir Fred Flintstone í teiknimyndunum um Steinaldarmennina, er búinn að vera aðstoðarlýsandi á Boston leikjum með Mike Gorman í yfir þrjátíu ár.

Karlinn er skemmtilega klikkaður lýsandi og jafnan dásamlega hlutdrægur þegar kemur að Boston-liðinu hans,  en hann er eini maðurinn sem kemst upp með það af því hann er fyrir löngu orðin stofnun í annálum NBA deildarinnar.

Maðurinn er búinn að vinna hjá Celtics frá því árið 1956, sem þýðir að hann á sextíu ára starfsafmæli hjá félaginu á komandi leiktíð. Vonandi fáum við að heyra frasana hans í mörg ár í viðbót, því hann er enn í fullu fjöri þó hann sé kominn á níræðisaldur.

NBA deildin væri sannarlega ekki sú sama ef fuglar eins og Heinsohn væru ekki á skjánum reglulega, en þar fyrir utan er maðurinn náttúrulega einn mesti sigurvegari sem stigið hefur á parket í NBA sögunni.

Afmælisbarnið John Stockton

Tweet

Traffík í Heiðurshöllinni

Tweet

Alltaf verið að moka fleirum og fleirum inn í Heiðurshöllina góðu. Í nótt fór slatti af liði þar inn, bæði konur og karlar. Þeir sem vöktu mesta athygli hjá okkur voru þeir Mitch Richmond, Alonzo Mourning, Sarunas Marciulionis, David Stern og Nat heitinn "Sweetwater" Clifton.

Það eru einmitt leikmenn eins og Mitch Richmond sem vekja reglulega upp harðar deilur um kríteríuna sem ræður því hverjir komast inn í Heiðurshöllina og hverjir ekki. Þeim fer reyndar ört fækkandi, leikmönnunum sem komast ekki inn að mati þeirra sem harðast gagnrýna regluverkið í Springfield. Menn fara ólíkt að við að dæma ævistarf karla, kvenna, Kana, útlendinga, leikmanna og þjálfara.

Og svo er það stærsta spurningin. Á að taka menn inn í Heiðurshöllina fyrir að vinna körfuboltaleiki eða fyrir að búa til feita tölfræði?

Það var fyrir 30 árum

Tweet

Í dag eru 30 ár síðan nýliðavalið árið 1984 var haldið, en flestir eru sammála um að þar hafi verið á ferðinni besti flokkur nýliða sem nokkru sinni hafi komið inn í NBA deildina.

Nægir þar að nefna Heiðurshallarmeðlimi eins og Michael Jordan, (H)akeem Olajuwon, Charles Barkley og John Stockton. Nú er búið að gera heimildamynd um uppátækið sem frumsýnd var fyrir nokkrum dögum en ef þú hagar þér skikkanlega, máttu svo sem horfa á hana hérna fyrir neðan.

Bill Russell áttræður

Tweet

Goðsögnin Bill Russell er hvorki meira né minna en áttræður í dag (reyndar 12. febrúar, en það er víst aldrei þessu vant komið fram yfir miðnætti þegar þetta er skrifað). Eins og flest ykkar vita, er Russell eini leikmaðurinn í sögu NBA sem er ekki með nógu marga fingur til að koma meistarahringunum sínum fyrir. Aðeins Phil Jackson er á svipuðu plani hvað varðar þessa sérstöku skartgripasöfnun.

Russell varð ellefu sinnum meistari með Boston Celtics sem leikmaður og síðar spilandi þjálfari, þar af tók hann átta titla í röð frá 1959 til 1966. Fimm sinnum var hann kjörinn verðmætasti leikmaður deildarinnar og fjórum sinnum varð hann frákastakóngur svo eitthvað sé nefnt.

Það er mynd af Bill Russell fyrir aftan orðið "sigurvegari" í öllum betri orðabókum eins og þú sérð hérna fyrir ofan. Enda heita verðlaunin sem veitt eru besta* leikmanni lokaúrslitanna í NBA eftir honum. Heppilegra nafn er ekki hægt að finna á gripinn, nema kannski ef hann héti Guðmundur.

Kannski er það til marks um það hvað við erum öll að verða gömul að við skulum alltaf vera að velta okkur upp úr svona afmælum - ekki síst svona háaldraðra manna.

Kallaðu þetta fortíðarblæti ef þú vilt, en við verðum öll að læra að meta og virða söguna. Virða menn eins og Russell.

Það á ekki eftir að koma fram maður sem vinnur ellefu meistaratitla í NBA deildinni fyrr en í fyrsta lagi eftir að þú ert dauð(ur).

Fáir menn hafa skrifað nafn sitt eins oft í söguannála deildarinnar okkar en Bill Russell.

Til hamingju, gamli. Lifðu vel og lengi.

* - Verðmætasta

P.s. - Bill Russell vann eitthvað á meðan þú varst að lesa þessa stuttu hugleiðingu. Sennilega ekki körfuboltaleik, en þá kannski kotru eða kasínu. Nema hann spili Tveir Ká Fjórtán, sem er ólíklegt.

Bob Cousy er 85 ára í dag

Tweet

Stórhöfðinginn Bob Cousy er 85 ára í dag.

Cousy lék með Boston Celtics á árunum 1950 til 1963 og varð sex sinnum NBA meistari með félaginu (1957 og 1959-63).

Hann var langbesti leikstjórnandi síns tíma í NBA og leiddi deildina m.a. í stoðsendingum átta ár í röð (1953-60).

Cousy var algjör brautryðjandi í leikstjórnandastöðunni og hlaut m.a. viðurnefnið "Houdini Harðviðarins" fyrir tilþrif sín.

Segja má að Cousy hafi verið fyrsti skemmtikrafturinn í NBA deildinni, en hann náði að sameina sirkustilþrif og sigurhefð, líkt og Magic Johnson gerði síðar með Los Angeles Lakers.

Meðan Bill Russell var allt í öllu í varnarleiknum hjá meisturum Celtics, var það Cousy sem var arkitektinn á bak við sóknarleikinn og baneitruð hraðaupphlaupin. Hann var kjörinn verðmætasti leikmaður deildarinnar árið 1957 og var valinn í stjörnuliðið öll árin sín með Boston.

NBA Ísland óskar þessum mikla snillingi til hamingju með daginn, en auk hans eiga þeir Derek Fisher, Vinny Del Negro og John "Hotrod" Williams líka afmæli þennan dag. Fisher er sem kunnugt er enn að spila með Oklahoma City og er nú að sigla inn á 40. aldursárið sitt.

Larry Bird gaf körfubolta

Tweet

Larry Bird var einstakur leikmaður. Þetta vita flestir sem á annað borð hafa fylgst eitthvað með körfubolta. Það er reyndar hálf fáránlegt að hugsa til þess að nú séu komin yfir 20 ár síðan Larry hætti að spila, mikið til vegna þrálátra meiðsla.

Það er nokkuð langt mál að telja upp hvað Larry Bird gerði vel sem leikmaður. Hann var auðvitað skorari af Guðs náð og frábær skytta hvaðan sem var á vellinum, en hann var svo miklu meira en bara skorari.

Bird var líka úrvalsfrákastari, útsjónasamur, baráttuhundur, leiðtogi og síðast en ekki síst sigurvegari sem naut sín aldrei betur en þegar allt var undir.

Larry Bird trúði á einfalda speki þegar átti að koma hlutunum í verk á lokamínútunum í spennandi leikjum. Hann vildi alltaf taka lokaskotið sjálfur.

Ekki af því hann var hrokafullur, heldur af því hann vissi að hann væri búinn að æfa sig (miklu) meira en allir aðrir í liðinu. Einföld lógík þegar nánar er að gáð.

Og af því hann vissi að það væri ekki nokkur hætta á því að skotið hans færi ekki ofan í. O.k. - kannski var hann dálítið hrokafullur, en hann hafði fullt efni á því.

En hvað vantar inn í upptalninguna okkar á bestu hæfileikum Larry Bird?

Jú, sendingarnar. Viljann og getuna til að senda boltann.

Kannski eru einhverjir ósammála okkur með það, en að okkar mati voru það líklega helst útsjónasemin og sendingagetan sem gerðu Larry Bird að þeim einstaka leikmanni sem hann var.

Bird skoraði mikið af stigum, en þú sást hann sjaldan skjóta eins og vitleysing. Hann var alltaf að hugsa um samherja sína í leiðinni.

Þess vegna elskuðu þeir að spila með honum, þó hann ætti það til að láta þá heyra það ef þeir lögðu ekki (næstum því) jafn hart að sér og hann.

Það er ekki algengt að framherjar séu heimsklassa sendingamenn, en það var Larry Bird svo sannarlega. Hann var með yfir sex stoðsendingar að meðaltali í leik á ferlinum og bauð m.a. upp á meðaltöl upp á 28 stig, 9 fráköst og nærri 8 stoðsendingar í leik árið 1987.

Enginn nema LeBron James er fær um að skila tölum einhvers staðar nálægt þessu.

LeBron James er frábær sendingamaður og er trúlega sá framherji sem hefur komist næst Bird á í greininni á þessum tveimur áratugum síðan hann hætti. En ef James er sendingamaður upp á 9, var Larry upp á 10.

Við skorum á ykkur að skoða myndbrotið hérna fyrir neðan, sem er syrpa af stórkostlegum sendingum frá Larry Bird. Svona tilþrif sýna bara Heiðurshallarmeðlimir. Allir vilja spila með svona mönnum.

Karl Malone er fimmtugur í dag

Tweet

"Geturðu hringt aftur eftir þrjá tíma? Ég er að fara á æfingu."

Hann er kannski aðeins mýkri að sjá í dag, en þeir segja að Karl Malone vegi enn 256 pund eins og þegar hann spilaði í NBA deildinni.

Svarið hér að ofan fékk blaðamaður sem ætlaði að taka viðtal við hann fyrir nokkrum dögum, en Malone tók nýverið við þjálfarastöðu hjá gamla félaginu sínu Jazz.

Hann er fæddur í Summerfield í Louisiana þann 24. júlí árið 1963 - og er því fimmtugur í dag.

Karl Malone var maðurinn sem setti kraftinn í kraftframherja-stöðuna. Flestir af 50 bestu körfuboltamönnum sögunnar fengu stóran hluta hæfileika sinna í vöggugjöf.

Malone var ekki einn þeirra.

Hann vann fyrir öllu sem hann afrekaði á ferlinum. Hann var ekki með stökkskot þegar hann kom inn í deildina og hitti ekki úr helmingi vítaskota sinna.

Tuttugu árum síðar var hann næst stigahæsti leikmaður sögunnar, tvöfaldur verðmætasti leikmaður deildarinnar og ellefu sinnum í 1. úrvalsliði NBA. Hann missti úr tíu leiki á átján ára ferli sínum með Utah Jazz, flesta vegna leikbanns.

Í dag er langsótt að leikmaður skori 25 stig og hirði 10 fráköst að meðaltali í leik heilan vetur. Malone var með 25/10 meðaltal á nítján ára ferli. Hugsaðu um það í smá stund.

Næsta orð á eftir Breivik er: "geðsjúklingur."

Næstu orð á eftir Karl Malone eru: "vann ekki titil."

Í deildarleik upp úr árinu 2000 var hann að taka vítaskot þegar ólátabelgur fyrir aftan körfuna byrjaði að hrópa glósur í átt til hans og vekja athygli á því að hann hefði nú ekki unnið helvítis titilinn.

"I work hard," ansaði Malone og laug engu.

Er þetta ekki lífið í hnotskurn?

Til hamingju með daginn, Karl.

Tveir áratugir frá andláti Dražen Petrović

Tweet

Í dag eru tuttugu ár síðan króatíska stórskyttan Dražen Petrović lést í bílslysi í Þýskalandi.

Petrović var aðeins 28 ára gamall og var á hátindi ferilsins þegar hann lést. Hann var á keppnisferðalagi með landsliðinu þegar hann lenti í þessu örlagaríka slysi, en hann hafði þá ákveðið að taka bíl með unnustu sinni í stað þess að fara með flugi eins og liðsfélagar hans.

Flestir muna eftir Petrović fara á kostum með New Jersey Nets og króatíska landsliðinu og er hann almennt álitinn einn besti körfuboltamaður Evrópu fyrr og síðar.

Skemmst er að minnast frammistöðu hans með landsliðinu sínu gegn Draumaliði Bandaríkjanna á Ólympíuleikunum í Barcelona árið 1992, þar sem hann skaut króatíska liðið inn í tapaðan leik með skotsýningu.

Petrović fékk fá tækifæri í NBA deildinni með fyrsta liðinu sínu Portland, en sló fljótlega í gegn með ungu liði Nets þar sem hann lék með mönnum eins og Kenny Anderson og Derrick Coleman.

Petrović var vígður inn í Heiðurshöll Naismith ári 2002 og það er algjör synd að ferli hans hafi lokið með þessum hætti.

Síðustu tvö árin með Nets var hann að skora yfir 20 stig að meðaltali í leik, skjóta yfir 50% utan af velli og um 45% í þristum.

Það er ekki laust við að við fáum hroll við að hugsa til þess hvað byssa eins og Petro hefði gert í nútíma NBA, þar sem þriggja stiga skotin eru helmingi stærri þáttur af leiknum. Okkar maður hefði nær örugglega blómstrað undir þeim kringumstæðum. Hvað haldið þið að Petro hefði skorað mikið ef hann hefði t.d. spilað með Golden State í vetur?

Þeir sem vilja kynnast þessum elskaða og dáða íþróttamanni er bent á að horfa á ESPN-heimildamyndina Once Brothers, sem fjallar um Petrović, Vlade Divac, feril þeirra og borgarastyrjöldina í fyrrum Júgóslavíu. Mögnuð mynd í alla staði.

Tim Duncan: Alltaf í fremstu röð

Tweet

Tim Duncan og félagar hans í San Antonio eru eflaust mjög eirðarlausir núna. Þeir eiga enn eftir að vera fjóra daga í fríi áður en lokaúrslitin hefjast. Það er því óhjákvæmilegt að Spurs verði dálítið ryðgað í fyrsta leiknum í finals á fimmtudaginn.

En ef þú spyrð okkur, teljum við að af tvennu illu sé það miklu skárra fyrir San Antonio að fá of mikla hvíld en of litla. Þeir eru engin unglömb lengur þessir karlar hjá Spurs. Talandi um unglömb. Það hefur ekki farið fram hjá neinum hvað Tim Duncan reis upp frá dauðum í vetur og átti sitt besta tímabil í nokkur ár.

Það segir dálítið um samkeppnina sem ríkir hjá stóru mönnunum í NBA að Tim Duncan skuli vera í fyrsta úrvalsliði NBA deildarinnar 37 ára gamall. Með fullri virðingu fyrir Duncan, er það glatað að yngri menn skuli ekki taka þetta sæti.

Við megum samt ekki drulla alveg yfir þetta, því Duncan átti sæti sitt í úrvalsliðinu fullkomlega skilið. Ekki bara vegna þess hvað hann skilaði flottum tölum og spilaði góða vörn, heldur líka af því að San Antonio er alltaf - alltaf - við toppinn í NBA í deildakeppninni.

Stöðugleiki San Antonio hefur verið vélrænn síðan Duncan kom inn í deildina veturinn 1997-98. Spurs er búið að vinna um 70% leikja sinna í deildakeppninni og er nú á leið í lokaúrslitin í fimmta sinn eftir að hafa klárað öll fjögur úrslitaeinvígin sín.

Duncan hefur verið fastagestur í úrvalsliðinu og varnarúrvalinu síðan hann kom inn í deildina og var kjörinn nýliði ársins 1998. Hann var fyrsti nýliðinn síðan Larry Bird (1980) sem valinn var í úrvalsliðið og aðeins sá níundi í sögunni. Duncan leiddi deildina í tvöföldum tvennum (57), var valinn í Stjörnuleikinn og varð fimmti í valinu á verðmætasta leikmanni ársins. Margir góðir leikmenn hafa hlotið titilinn nýliði ársins á eftir Duncan, en enginn þeirra átti jafn gott ár og hann.

Þið áttið ykkur kannski betur á því hvað Duncan er búinn að vera lengi í efsta gæðaflokki þegar við sýnum ykkur hverjir voru með honum í úrvalsliði NBA árið 1998. Þar ber auðvitað hæst sjálfur Michael Jordan, sem þá var á síðasta tímabilinu sínu með Chicago Bulls.

Af Bill Walton og meistaraliði Blazers 1977

Tweet

Portland hefur einu sinni landað meistaratitlinum í NBA. Það var árið 1977 en þá kom liðið nokkuð á óvart með því að leggja Philadelphia 4-2 í úrslitum eftir að hafa lent undir 2-0 í einvíginu.

Þetta var aðeins í annað sinn sem lið varð meistari eftir að hafa lent undir 2-0 og það gerðist svo ekki aftur fyrr en árið 2006 þegar Miami lagði Dallas í úrslitunum.

Portland Trailblazers hafði ekki verið til í nema sjö ár þegar það vann sinn fyrsta og eina titil. Veturinn 1976-77 var merkilegur fyrir þær sakir að þá var ABA deildin lögð niður og fjögur af liðunum sem leikið höfðu þar gengu inn í NBA deildina. Þetta voru Nets, Nuggets, Spurs og Pacers.

Portland og Philadelphia græddu bæði vel á samrunanum, því þá þurfti vitanlega að koma leikmönnunum fyrir sem verið höfðu í liðunum sem voru lögð niður.

Þarna nældi Portland sér í hörkutólið Maurice Lucas og Sixers náðu í Julius Erving - Dr. J - sem var þrefaldur verðmætasti leikmaður ABA deildarinnar og einn besti körfuboltamaður í heimi.

Það var sannarlega nóg af flottum körfuboltamönnum í ABA deildinni og sem dæmi um það má nefna að fimm af þeim tíu leikmönnum sem hófu leik í úrslitaeinvíginu voru fyrrum ABA-menn.

Í liði Philadelphia á þessum tíma mátti finna nokkra menn sem tengjast með einum eða öðrum hætti inn í NBA deildina í dag. Doug Collins, sem nýverið hætti sem þjálfari Philadelphia var leikmaður með liðinu þetta árið og annar þekktur þjálfari var þar sömuleiðis, Mike Dunleavy.

Þriðja þjálfarann var svo reyndar að finna í liði Blazers, en það var Lionel Hollins, núverandi þjálfari Memphis.

Að lokum má nefna að Joe Bryant, pabbi hans Kobe Bryant og Henry Bibby, pabbi hans Mike Bibby voru báðir í leikmannahópi Sixers.

Það kom fáum á óvart að Philadelphia kæmist alla leið í lokaúrslitin árið 1977, enda var þar um að ræða gríðarlega sterkt lið. Færri höfðu reiknað með að Portland kæmist svo langt. Liðið afrekaði það m.a. á leið sinni í úrslitin að sópa LA Lakers út úr úrslitakeppninni.

Jack Ramsay var þarna á sínu fyrsta ári í þjálfarastólnum hjá Blazers og segja má að það hafi verið Heiðurshallarmeðlimurinn Bill Walton sem dró vagninn. Walton er almennt talinn einn besti miðherji sem spilað hefur í NBA, en meiðsli settu alltaf stórt strik í reikninginn hjá honum.

Þarna var Walton hinsvegar heill heilsu á sínu þriðja ári í deildinni og var kjörinn Verðmætasti leikmaður lokaúrslitanna.


Jack Ramsay lét þau eftirminnilegu orð falla þegar titillinn var í höfn hjá Blazers að hann hefði aldrei þjálfað betri körfuboltamann, meiri keppnismann eða betri manneskju en Bill Walton.

Walton fór mikinn allan þennan vetur fór hamförum í úrslitakeppninni. Til gamans má geta þess að í sjötta og síðasta leiknum í úrslitaeinvíginu skoraði Walton 20 stig, hirti 23 fráköst, varði 8 skot og gaf 7 stoðsendingar. Hann var með 18 stig, 15 fráköst, 5,5 stoðsendingar og 3,4 varin skot að meðaltali í úrslitakeppninni.

Walton var jafnan þekktur fyrir að vera nokkuð sérlundaður og sérstakur náungi - dálítill hippi - en allir elskuðu að spila með honum enda gaf hann alltaf allt sem hann átti í leikina. Hann var líka með einstakan leikskilning og frábæra sendingagetu af miðherja að vera.

Ferill Bill Walton var því miður nánast ein samfelld harmsaga eftir að hann vann titilinn með Portland árið 1977, en eins og margir muna hlaut hann nokkra uppreisn æru þegar hann varð meistari á ný sem aukaleikari í ógnarsterku liði Boston Celtics um miðjan níunda áratuginn.

Eftir það hefur hann svo getið sér gott orð fyrir litríka frammistöðu sína við að lýsa leikjum í NBA deildinni og ef þið spyrjið okkur - er allt of lítið af Walton á skjánum. Hann á engan sinn líkan, hvorki innan né utan vallar.

LeBron James fékk þessa ekki góða...

Tweet

... en þetta er allt í lagi hjá honum.



Hafðu ekki áhyggjur, hann bauð upp á fleiri svona í þessum leik - sem töldu.

Drengurinn heldur áfram að spila eins og guðleg vera. Í nótt varð hann fyrsti leikmaðurinn í sögunni til að skora 30+ stig með 60%+ skotnýtingu í sex leikjum í röð.

Þetta er ósanngjarnt...

Hugleiðing

Tweet

Svarið við spurningunni er já

Tweet

Connie Hawkins er sjötugur í dag

Tweet

Connie Hawkins var mjög sérstakur leikmaður og einn af fyrstu skemmtikröftum deildarinnar.

Hann var frumherji sem slíkur og í dag er hann hvorki meira né minna en sjötugur.

Hawkins spilaði bæði stöðu miðherja og framherja og var þekktur fyrir að vera mjög kúnstugur með boltann, sem ekki var algengt þegar svo stórir menn voru annars vegar.

Hann hefur alla tíð verið mikil goðsögn og til eru óhemju margar sögur um hæfileika hans og galdrabrögð, en það voru auðvitað ekki allir með myndavél í grillinu 24/7 í þá daga eins og nú.

Ferill Hawkins varð aldrei eins glæstur og vonir hans stóðu til um eftir að hann flæktist í veðmálahneyksli, þó aldrei tækist að sanna eitt eða neitt á hann.

Hann hlaut þó uppreisn æru árið 1992, þegar hann hlaut inngöngu í Heiðurshöllina.

Að sjálfssögðu er til bók um þetta allt saman og við skorum á ykkur að taka Connie Hawkins fyrir næst þegar þið takið NBA 101 og kynnið ykkur sögu leiksins.

Það sem þú þarft að vita um landslið Bandaríkjanna:

Tweet

Um þessar mundir eru tuttugu ár síðan hið svokallaða Draumalið Bandaríkjanna í körfubolta vann gullverðlaun á Ólympíuleikunum í Barcelona. Margir hallast að því að þetta hafi verið besta boltaíþróttalið allra tíma og það er ekki langt frá lagi, enda nokkrir af bestu leikmönnum í sögu leiksins í bandaríska liðinu.

Á tímamótum sem þessum er við hæfi að staldra við og líta til baka og það hafa bandarískir fjölmiðlar svo sannarlega gert. Undanfarnar vikur höfum við séð ótal viðtöl og greinar við leikmenn og aðra spekinga þar sem menn velta fyrir sér hvernig Ólympíuförum Bandaríkjanna í dag tækist til ef þeir hefðu mætt liðinu frá 1992.

Deron Williams, leikstjórnandi Nets og liðs Bandaríkjanna í dag, var fullur virðingar og sagði að Draumaliðið væri einfaldlega besta lið sem sett hefði verið saman og því hefði það líklega unnið 2012 útgáfuna sem er á leið á leikana í London.

Kobe Bryant var ekki eins hógvær og auðvitað sagði hann að 2012 strákarnir hefðu í fullu tré við forvera sína frá Barcelona.

Þið getið rétt svo ímyndað ykkur hvaða skoðun við höfum á þessu.

Bandaríska liðið í dag ætti aldrei, aldrei möguleika gegn ´92 liðinu. Okkur er nákvæmlega sama hvað þú heldur um það. Nægir að nefna þá fádæma yfirburði sem ´92 liðið hefði í teignum með þá Robinson, Ewing, Malone og Barkley.

Það er meira að segja algjör óþarfi að tefla fram Jordan-trompinu, sem að sjálfssögðu bindur enda á allar þrætur um hvort liðið væri betra.

Stærsti munurinn á þessum liðum hefur þó ekkert með teiginn eða Jordan að gera. Ástæðan fyrir því að liðið í dag ætti aldrei möguleika gegn gömlu mönnunum er einfaldlega sú að ´92 liðið var miklu betur skólað en liðið í dag.

Flestir leikmenn ´92 liðsins áttu að baki farsælan feril í háskólaboltanum og voru betur að sér í grunnatriðum leiksins.

Liðsandinn var frábær og hver einasti leikmaður Draumaliðsins var tilbúinn að láta lífið fyrir land og þjóð.

Forsprakkar ´92 liðsins vildu frekar deyja en tapa, voru sumir hverjir hálf geðsjúkir keppnismenn og áttu að baki fjölda meistaratitla.

Þá er ótalin sú staðreynd að þrír þekktustu leikmenn Draumaliðsins gerðu sér lítið fyrir og lyftu íþróttinni á hærra plan með frammistöðu sinni. Magic Johnson og Larry Bird voru fánaberar NBA deildarinnar í upphafi níunda áratugarins þegar einvígi þeirra tveggja og auknar sjónvarpsútsendingar ýttu af stað byltingu sem Michael Jordan kórónaði svo á áratugnum sem á eftir kom.

Já, það var engin tilviljun að mótherjar Draumaliðsins létu taka myndir af sér með Bandaríkjamönnunum og gerðu það meira að segja fyrir leiki en ekki eftir þá eins og eðlilegra hefði talist.

Það er ekki hægt að setja saman eitt stykki Draumalið án þess að einhver fari í fýlu og þannig fór árið 1992 að það var Isiah Thomas hjá Detroit Pistons sem móðgaðist þegar hann var ekki valinn í þetta sögufræga lið.

Sagan segir alltaf að Thomas hafi ekki fengið að fljóta með vegna illdeilna hans við Michael Jordan, en staðreyndin var nú reyndar sú að Thomas var búinn að brenna nokkrar brýr að baki sér og flestir leikmanna Draumaliðsins voru ósköp fegnir að vera lausir við hann. Isiah átti ef til vill skilið að vera valinn í þetta lið, en hann var of mikið fífl til að fá það í gegn.

Aðrir leikmenn hefðu ef til vill mátt fara í meiri fýlu en Isiah Thomas yfir því að fá ekki að fara til Barcelona og þar nægir að nefna liðsfélaga hans hjá Detroit, Joe Dumars, sem reyndar eins og flestir sem fengu ekki að vera með ´92, fékk síðar tækifæri til að spila fyrir þjóð sína.

Ólympíuleikarnir árið 1992 voru auðvitað sérstakir fyrir þær sakir að þá fengu atvinnumenn Bandaríkjanna loksins að vera með, en fram að því hafði bandaríska liðið samanstaðið af guttum úr háskólaboltanum sem þó gerði jafnan fína hluti.

Þegar svo fékkst í gegn að tefla fram atvinnumönnunum árið 1992, dugði ekkert minna en að fá þá frægustu og bestu - gera þetta með stæl.

Eitt af fyrstu verkum Ólympíunefndarinnar var að sjálfssögðu að hringja í Michael Jordan, sem þá þegar var orðinn konungur NBA deildarinnar og líklega þekktasti og vinsælasti íþróttamaður jarðar á þeim tíma.

Með Jordan voru teknir nokkrir yfirburðamenn í deildinni sem augljóslega áttu heima í liðinu, en þar að auki fékk Magic Johnson að fljóta með þrátt fyrir að vera nýbúinn að greinast með HIV.

Vinur Johnson og erkifjandi á vellinum, Larry Bird, samþykkti svo að skottast með til Barcelona þrátt fyrir að vera orðinn gjörsamlega ónýtur í skrokknum, en hann lagði skóna á hilluna eftir leikana.

Hinn skemmtilega óþolandi Christian Laettner fékk einhverra hluta vegna sæti í Draumaliðinu, en hann var þá við það að koma inn í NBA deildina eftir einn besta háskólaferil sem sögur fara af. Hann var þó fjarri því besti nýliðinn í deildinni þetta árið og auðvitað hefði Shaquille O´Neal miklu frekar átt að fá sæti í liðinu en Laettner, sem var með skipt í miðju og klæddist rúllukragabolum.

Þeir leikmenn sem helst var rifist um að hefðu átt að spila fyrir hönd Bandaríkjanna á kostnað manna eins og Laettner voru Shaquille O´Neal sem þá var á leið til Orlando Magic, Joe Dumars hjá Detroit, Dominique Wilkins hjá Atlanta, James Worthy hjá LA Lakers. Tveir leikstjórnendur áttu svo til að mynda betri leiktímabil en Isiah Thomas þetta árið og það voru Mark Price og Tim Hardaway.

Já, það var sannarlega feykinóg af mannskap í NBA deildinni á þessum árum.

Af því við hérna á ristjórn NBA Ísland erum alltaf að leika Guð, ákváðum við að leika okkur aðeins með bæði Draumaliðið og landslið Bandaríkjanna í dag.

Við ákváðum að skipta út mönnum sem í raun voru ekki í nógu góðu standi eða hreinlega ekki nógu góðir - og búa til sterkasta Draumalið sem mögulegt var á þessum tíma.

Þá lékum við okkur að því að athuga hvaða leikmenn úr 2012 liði Bandaríkjanna hefðu mögulega átt eitthvað erindi í Draumaliðið eða getað gert það sterkara. Það var reyndar ekki tímafrek aðgerð.

Eins og áður sagði átti Christian Laettner ekkert erindi í liðið og ef við hefðum þurft að taka háskólagutta inn í liðið hefði Shaquille O´Neal að sjálfssögðu orðið fyrir valinu. Larry Bird blessaður var auðvitað á felgunni og í sannleika sagt hefði Dominique Wilkins líklega hjálpað bandaríska liðinu meira en Bird og mjög örugglega skemmt áhorfendum betur.

Magic Johnson stóð sig með ágætum með Draumunum þrátt fyrir allt sem á gekk hjá honum og líklega hefðum við leyft honum að sigla með hópnum, en þó má deila um hvort hefði ekki verið heppilegra að senda annað hvort Mark Price eða Joe Dumars með í hans stað.

Mark Price var á hátindi ferils síns á þessum árum, góður leikstjórnandi og alveg baneitruð skytta sem hefði reynst liðinu vel - og átti eftir að gera það síðar. Þá var Dumars þeim kostum gæddur að vera úrvals varnarmaður og gat líka spilað báðar bakvarðarstöðurnar, sem gefur honum aukið vægi. Reyndar voru Bandaríkjamennirnir ekki mikið að hafa áhyggjur af leikstöðum og létu Scottie Pippen oft spila stöðu leikstjórnanda, enda leysti hann það með sóma og naut sýn vel í henni á opnum velli þegar svo bar undir.

En hvaða leikmenn í dag gætu hjálpað Draumaliðinu eins og það var uppsett 1992?

Tvær mjög nauðsynlegar tegundir körfuboltamanna eru að verða útdauðar í NBA deildinni í dag, en það eru alvöru miðherjar annars vegar og góðar skyttur hinsvegar. Þessi skortur gerir það að verkum að fáir af leikmönnum Bandaríkjanna í dag kæmust í Draumaliðið.

Við ætlum þó að vera góðhjörtuð og teljum að nokkrar hrókeringar með mönnum úr NBA í dag gætu styrkt Draumaliðið.

Sem fyrr en Laettnerinn fyrsti maður út og inn fyrir hann kemur Kevin Durant. Við tökum Durant með af því hann á sér engan líkan, getur skorað hvaðan sem er af vellinum og er gjörsamlega ódekkanlegur.

Þá liggur beinast við að gefa Larry Bird frí og leyfa honum að hvíla bakið. Í stað hans kemur maður sem er álíka fjölhæfur og spilar sömu stöðu - besti körfuboltamaður heims í dag - LeBron James.

Þá er bara spurning hvort við eigum að leyfa Magic karlinum að hanga á því. Ef ekki, tækjum við Deron Williams til að sjá um leikstjórn Draumaliðsins ásamt John Stockton, Einhver tæki líklega Chris Paul, við kjósum heldur að taka stærri og sterkari ás sem veldur léttari mótherjum endalausum höfuðverk á báðum endum vallarsins.

Kobe Bryant, spyrðu? Hann er kominn með full margar mílur á hjólbarðana og af hverju að pakka Pepsi ef þú ert þegar með Kók (Jordan)?

Það er búið að vera gaman að leika sér svona með Draumaliðið, en okkur þykir nauðsynlegt að taka fram að ef þeir Magic og Bird hefðu verið eitthvað nær miðjum ferli, hefðu þeir að sjálfssögðu verið með fyrstu nöfnunum á listann.

Þegar talað er um lið sem hefðu getað velgt Draumaliðinu undir uggum er nærtækast að taka liðin sem komu á eftir, en þar voru flestir af leikmönnunum sem við töldum upp hér fyrir ofan en komust ekki í Draumaliðið.

Síðar áttu svo eftir að koma inn í lið Bandaríkjanna menn eins og Hakeem Olajuwon og hann einn - og nokkrar góðar skyttur - hefðu klárlega getað hrist upp í Draumaliðspiltum.

Þetta eru okkar spekúlasjónir þegar kemur að bandaríska landsliðinu í körfubolta. Líklega eru flestir ósammála þessu en þegar kemur að öðrum eins snillingum og taldir hafa verið upp hér að ofan, er varla hægt að velja ranga menn - þeir eru allir frábærir.

En látum nú þessari pælingu lokið.

Draumaliðið í dag

Tweet