Showing posts with label Magic Johnson. Show all posts
Showing posts with label Magic Johnson. Show all posts

Wednesday, January 13, 2016

NBA Ísland skoðar einstaka körfuboltamenn


Frávik eru nauðsynleg í samfélagi okkar fullyrti franski félagsfræðingurinn Émile Durkheim fyrir meira en hundrað árum síðan. Enski náttúrufræðingurinn Charles Darwin talaði líka um annars konar frávik - skrímsli og ýmis konar vanskapnað - sem hefur áhrif á þróun dýrategunda. Við mannfólkið erum jú ekkert annað en dýr. Þetta eru merkileg fræði þó ólík séu, frá tveimur af skörpustu hugsuðum nítjándu aldarinnar.

Nú voru þeir Darwin og Durkheim ekki svo heppnir að geta fylgst með NBA körfuboltanum, en okkur verður stundum hugsað til þeirra þegar við fylgjumst með Leiknum í dag. Það er nefnilega eins með körfuboltamenn og annað fólk - það má finna skrímsli í þeirra röðum og það má alltaf koma auga á einhverja þróun í bæði leiknum og mönnunum sem spila hann.

Þeir sem lesa NBA Ísland reglulega muna eflaust eftir því að við höfum átt það til að skrifa um sérstaka tegund leikmanna sem við köllum fyrirbæri. Sumum finnst þetta kannski ljótt orð til að lýsa körfuboltamönnum, en trúið okkur, við meinum ekkert illt með því - þvert á móti. Við köllum nefnilega ekki hvern sem er fyrirbæri. Ó, nei.






(Mynd: Lakers miðherjarnir Kareem Abdul-Jabbar, Shaquille O´Neal og George Mikan)

Ástæðan fyrir því að við erum að hugsa um fyrirbæri núna er sú að þegar við vorum að hugsa um eitt þeirra um daginn, flaug okkur í hug að líklega væru fleiri fyrirbæri í NBA deildinni í dag en nokkru sinni fyrr. Og til að færa rök fyrir því, er upplagt að útskýra fyrir ykkur hvað við meinum með orðinu fyrirbæri, greina frá sögu þess og segja ykkur loks frá fyrirbærum dagsins í dag.

Fyrirbæri er í stuttu máli sá körfuboltamaður sem skarar fram úr keppinautum sínum með líkamlegum yfirburðum sínum og/eða hreinum hæfileikum. Flest fyrirbærin hljóta þá nafngift hjá okkur af því þau eru stærri, sterkari, fljótari, fjölhæfari eða hæfileikaríkari en flestir ef ekki allir mótherjar þeirra á körfuboltavellinum.

Eins og þið getið ímyndað ykkur, er enginn á ritstjórn NBA Ísland sem fór á NBA leiki fyrstu áratugina sem deildin var í gangi og því verðum við að styðjast við ritaðar heimildir í leit að fyrirbærum eins og öllu öðru sem átti sér stað um og eftir miðja síðustu öld.

Líklega eru flestir sammála um að fyrsta fyrirbærið í sögu NBA deildarinnar hafi verið George Mikan.  Miðherjinn Mikan teldist sannarlega ekki mikið fyrirbæri í NBA deild dagsins í dag, enda ekki nema 208 sentimetrar á hæð - hvítur og luralegur náungi með gleraugu.

Á fimmta og sjötta áratug síðustu aldar var Mikan hinsvegar hinn eini sanni risi deildarinnar og var margfaldur stigakóngur og meistari með forvera Los Angeles Lakers í Minneapolis. Mikan var kallaður Herra Körfubolti og sjá má styttu af honum fyrir utan heimahöll Minnesota Timberwolves.

Við gætum haldið langan fyrirlestur um Mikan og þau áhrif sem hann hafði innan og utan vallar, en það sem skiptir mestu máli hvað fyrirbærafræðina varðar var að Mikan var það áhrifamikill í teignum að gerðar voru reglubreytingar út af honum.

Það eru góðar líkur á því að þú sért fyrirbæri ef þarf að breyta reglunum út af þér og það er engin tilviljun að miðherjarnir sem komu á eftir Mikan og höfðu þessi áhrif á reglurnar, fá líka á sig fyrirbærastimpilinn hjá okkur.



Næsta fyrirbæri á blaði hjá okkur kom ekki inn í NBA deildina fyrr en nokkrum árum eftir að Mikan hætti, en það var Wilt Chamberlain - mögulega fyrirbæri allra fyrirbæra.

Við höfum skrifað um Wilt áður og minnum ykkur á að þessum pistli er ekki ætlað að vera ævisaga mannanna sem fjallað er um, en Wilt er á þessum lista - og mögulega á toppnum - af því hann var fullkomlega óstöðvandi körfuboltamaður, líkamlegt og íþróttafræðilegt undur sem NBA deildin var hreinlega ekki tilbúin að taka á móti þegar hann kom til sögunnar í upphafi sjöunda áratugarins.

Wilt er eini maðurinn sem hefur skorað 100 stig í einum leik í NBA deildinni og hann er eini maðurinn sem hefur skorað 50 stig að meðaltali í leik í NBA deildinni.

Hann á flest met NBA deildarinnar í stigaskorun og fráköstum, en hann leiddi deildina líka einu sinni í stoðsendingum bara af því hann langaði að prófa það. Wilt var magnaður alhliða íþróttamaður og var frambærilegur bæði í blaki og frjálsum íþróttum á sínum tíma.

Svo skemmir það ekki fyrir goðsögninni Chamberlain að hann var sagður hafa átt bólfélaga sem skiptu þúsundum, hann spilaði einu sinni meira en 48 mínútur að meðaltali í leik yfir heila leiktíð, hann tróð einu sinni bolta með mann hangandi í honum og á að hafa fótbrotið annan mann af því hann tróð boltanum svo fast ofan á aðra löppina á honum.

Wilt Chamberlain gjörsamlega dómíneraði NBA deildinni allan sjöunda áratuginn og fram á þann áttunda og enginn leikmaður fyrr eða síðar hefur gert eins miskunnarlausar árásir á tölfræðiskýrslur í sögu körfuboltans.

Já, góðir hálsar. Wilt Chamberlain var fyrirbæri. Kannski fyrirbæriÐ.



Næstu tvö fyrirbæri á blað hjá okkur verða einfaldlega að fara þangað af því þau voru svo fáránlega góð í körfubolta, en það vill reyndar svo skemmtilega til að þau voru einu sinni saman í liði. Þetta eru Lew Alcindor, síðar Kareem Abdul-Jabbar og félagi hans Oscar Robertson.

Kareem er að mörgum talinn besti miðherji allra tíma í NBA deildinni og var sexfaldur meistari, sexfaldur leikmaður ársins og er stigahæsti leikmaður deildarinnar frá upphafi með 38.387 stig.

Punkturinn yfir i-ið hjá Kareem var svo einkennismerkið hans, sveifluskotið, sem gerði hann að óstöðvandi sóknarmanni. Hann upplifði það líka að reglunum í leiknum var breytt út af yfirburðum hans á vellinum.

Liðsfélagi Jabbars (um hríð hjá Milwaukee Bucks), Oscar Robertson, var annars konar fyrirbæri, en hann er fyrsti maðurinn á lista okkar sem var ekki miðherji.

Robertson var bakvörður sem er frægastur fyrir fjölhæfni sína á vellinum, enda  er hann eini maðurinn sem hefur verið með þrefalda tvennu að meðaltali í leik yfir heilt tímabil í NBA deildinni.

Robertson var framúrskarandi körfuboltamaður á öllum sviðum. Hann hafði alla kosti sem góðir bakverðir þurfa að hafa, en var ofan á það sterkur eins og ljón og frákastaði eins og stór maður.

Saturday, January 2, 2016

Varist eftirlíkingar


Þegar Larry (Bird) og Magic (Johnson) ríktu í NBA deildinni snerist allt um að gera meðspilara sína betri og þó báðir hafi verið mjög fjölhæfir og Bird til að mynda mikill skorari, snerist þetta á endanum allt um að vinna fyrir liðið. Þetta er mikil einföldun, en svona var þetta nokkurn veginn á níunda áratugnum.

Svo kemur Michael Jordan og lagði nýjar línur. Jordan var margfaldur stigakóngur og sá jafnan sjálfur um að gera hlutina hjá Chicago liðinu sínu. Þetta breyttist þegar kom fram á tíunda áratuginn, þegar Jordan fór að treysta félögum sínum betur og liðið í kring um hann fór um leið að verða sterkara. Jordan náði tökum á "leyndarmálinu" - að finna milliveginn, hvenær á að treysta meðspilurunum og hvenær á gera hlutina sjálfur.

En eins og þið munið, kaus Jordan mun oftar að gera hlutina sjálfur en að láta félögum sínum það eftir. Jú, jú, þeir áttu sín augnablik - menn eins og John Paxon og Steve Kerr settu niður eftirminnileg skot sem voru brauðmolar sem féllu af veisluborði Jordans.

En í tíð Michael Jordan gekk það að vera ofurstjarna út á það að skapa hlutina sjálfur, þrjóskast og hnoðast til sigurs á keppnisskapinu, hæfileikunum og sigurviljanum.

Þetta gerði Jordan og komst oftast upp með það, en í leiðinni bjó hann til hefð sem ekki er hægt að segja að hafi gert leiknum gott.

Það hefur örugglega ekki verið meiningin hjá Jordan að ala upp kynslóð manna sem spiluðu eins og hann, en ofurmannlegir hæfileikar hans, sigurhefð og heimsfrægð gerðu það að verkum að "allir vildu vera eins og Mike."

Það gefur augaleið að þó milljónir manna hafi viljað vera eins og Mike, gekk það einfaldlega ekki upp.

Þú hleypur ekkert bara inn á körfuboltavöll og spilar eins og besti körfuboltamaður í heimi, sama hvað þú æfir þig.

Því varð enginn eins og Mike, þó einn hafi komist dálítið nálægt því og það af yfirveguðu ráði.

Kobe Bryant vildi sannarlega vera eins og Mike og hann tók því svo alvarlega að hann hermdi allt eftir goðinu sínu - meira að segja tunguleikfimina. Kannski dálítið hallærislegt, en ef til vill skiljanlegt.

Ef þú getur hermt sæmilega vel eftir manni sem vann sex meistaratitla og var útnefndur besti körfuboltamaður heims, hlýtur það að skila einhverju.

Og sú varð raunin. Kobe fékk mikla og góða hjálp, en hann vann fimm meistaratitla með því að vera eins og Mike. Hann hjálpaði mismikið til með því að spila eins og Mike. Stundum var hann lykilmaður á bak við sigrana, en stundum færði hann sér einfaldlega allt of mikið í fang og hreinlega skemmdi fyrir liði sínu.

Dæmi Kobe Bryant sýnir okkur svo ekki verður um villst að það er ekki hlaupið að því að vera eins og Mike. Raunar er það varla hægt. Aðeins afburðaleikmenn eins og Kobe geta komist nálægt því, en eins vel og Kobe reyndi, varð hann aldrei annað en Pepsi við hliðina á kókinu hans Jordans.

En svo heldur hringrásin auðvitað áfram, og þó enn séu til menn sem vilja vera eins og Mike, eru líklega fleiri í dag sem vilja vera eins og Kobe. Þá er dæmið farið að flækjast verulega. Þá eru menn farnir að vilja vera eins og Kobe sem vildi vera eins og Mike. Það gefur augaleið að þetta er erfitt plan og tæplega vænlegt til árangurs.

Það er til nafn yfir leikaðferð Kobe og Mike - hún er kölluð hetjubolti.

Hetjubolti er hugtak sem hefur neikvæða merkingu. Menn sem spila hetjubolta ætla nefnilega að taka leikinn í sínar hendur og vinna hann upp á sitt einsdæmi, hjálparlaust, eins og Mike. Mike tókst það stundum, Kobe tókst það líka stundum, en venjulegir menn ráða ekki við þetta. Þúsundir hafa reynt, þúsundum hefur mistekist. Hetjubolti er andstæðan við liðsbolta Magic og Larry frá níunda áratugnum og er því þyrnir í augum bókstafstrúarmanna á liðsboltasviðinu.


Hetjuboltinn er dúkkar upp kollinum við og við í NBA deildinni í dag og átakanlegasta dæmið um hann er einmitt hjá sjálfum Kobe Bryant. Kobe er í kveðjutúrnum sínum, þar sem hann spilar með gjörsamlega handónýtu liði sem getur ekki neitt og á ekki að geta neitt. Kobe fær bara að spila hetjuboltann sinn, spila eins og hann hefur alltaf spilað, skjóta samviskulítið eða laust á körfuna, oft með litlu tilliti til meðspilara sinna.

Nú er svo komið að við gætum verið að fylgjast með alveg nýrri bylgju og þeirri sem við lýstum hér að ofan. Það er ekki komið í ljós enn, en það er ekki útilokað að nú færi að bera á nýrri kynslóð leikmanna - manna sem vilja vera eins og Steph.


Stephen Curry spilaði betur en nokkur körfuboltamaður í heiminum á síðustu leiktíð, þegar hann var kjörinn leikmaður ársins í NBA og bætti um betur með því að fara fyrir liði sínu alla leið að titlinum.

En eins ótrúlegt og það kann að hljóma, hefur Curry ekki aðeins verið betri í vetur en á síðustu leiktíð. Hann er búinn að vera MIKLU betri.

Og eins og við höfum skrifað 500 sinnum eða svo á þetta vefsvæði, er Curry að gera hluti sem við höfum aldrei séð áður. Algjörlega einstaka hluti. Hluti sem fyrir tuttugu árum hefðu þótt hrein og klár geðveiki. Hluti eins og að taka tíu þriggja stiga skot á hlaupum í hraðaupphlaupum, þremur metrum aftan við þriggja stiga línuna.

Rétt eins og enginn gat fyllilega verið eins og Mike, eigum við mjög bágt með að sjá að nokkur maður geti verið eins og Curry.

En látið ykkur ekki bregða þó margir eigi eftir að reyna það. Og mistakast illa.

Thursday, August 14, 2014

Tuesday, December 3, 2013

Klisjufyrirsögn um Davíð og Golíat


Við skorum á ykkur að finna meiri hæðarmun á bakvörðum í NBA deildinni. Það er mjög sennilega ekki hægt, því hér er á ferðinni lægsti leikmaður í sögu deildarinnar á móti einum af þeim hærri sem spilað hafa leikstöðuna.

 Tyrone "Muggsy" Bogues (160 sm) leikstjórnandi Charlotte Hornets, brunar hér fram hjá Earvin "Magic" Johnson (206 sm) hjá Los Angeles Lakers á fyrstu árum tíunda áratugar síðustu aldar. Þetta eru 46 sentimetrar ef stærðfræðin svíkur okkur ekki. Þetta telur, enda skiptust þeir á að fara illa hvor með annan á sitt hvorum enda vallarins, þá sjaldan að þeir dekkuðu hvor annan.


Sunday, October 13, 2013

Að púlla pelsinn


Það púlla ekki allir pelsinn, það vitum við öll. Sannarlega er það dálítið frumstætt að ganga um með dautt dýr hangandi utan á sér þegar kólna tekur í veðri. Minnir okkur dálítið á þetta stórepíska atriði:



Nokkrir valinkunnir NBA leikmenn hafa látið sjá sig í pelsum. Okkur datt í hug að sýna ykkur nokkrar myndir því til sönnunar og segja ykkur frá tveimur óþekktarormum sem fóru illa að ráði sínu í pelsadeildinni.

Fyrst skal frægan telja - það er Clyde karlinn Frazier - einn svalasti íþróttamaður sögunnar. Auðvitað púllaði Clyde pelsinn, enda á hann nóg af þeim. Hér fyrir ofan gefur að líta töff mynd af kappanum frá árinu 1974 þar sem hann stendur á tröppunum við Plaza hótelið á Manhattan. Sjóðandi svægi.

Hér má líka sjá Artis Gilmore






















Reggie Theus

















Kobe Bryant






















Té-Mák






















Og Iverson












Svo var ekki úr vegi að setja vinina Isiah Thomas og Magic Johnson inn saman. Miklir pelsamenn greinilega. Ætli megi ekki segja að Magic sé svar NBA deildarinnar við Arnari Gunnlaugs og Sol Campbell.
































 Shaquille O´Neal á að sjálfssögðu pels og svo skemmtilega vill til að tveir af liðsfélögum hans létu taka mynd af sér í flíkinni af tröllinu. Þetta eru þeir Steve Nash (Suns) og Nate Robinson (Celtics). Það hafa ekki farið nema svona fjórtán refabú í þetta mannvirki sem pelsinn hans er.





























Nú fara leikar að æsast og röðin komin að Gilbert Arenas. Hann lék í auglýsingu fyrir dýraverndunarsamtökin PETA* og sagðist frekar kjósa að vera blekaður en pelsaður.

Skömmu síðar létu þáverandi liðsfélagar hans Nick Young og Dominic McGuire hinsvegar bösta sig illilega. Þeir bjuggu þá í húsinu hans Arenas og sagði hann þeim að þeir mættu klæða sig í hvaða föt sem þeir finndu í kofanum.

Auðvitað fundu þeir tvo pelsa inni í skáp og létu taka myndir af sér sem fóru beint á netið. Vakti þetta litla hrifningu hjá PETA-mönnum, sem sáu strax að þar var eitthvað loðið á ferðinni (no pun intended). Sannkallaðir kjarneðlisfræðingar hér á ferð.

















Síðasti snillingurinn á þessum lista notaðist ekki við neina milliliði þegar hann sendi PETA fingurinn. Þetta er auðvitað meistari Dennis Rodman. Margir muna eftir auglýsingunum þar sem hann píndi sig í að koma nakinn fram og sagðist heldur kjósa blek en pels.

Eitthvað hefur fulltrúi PETA sem samd við Rodman verið vitgrannur. Ef bókað er að einhver NBA leikmaður eigi pels, er það Rodman. Auðvitað var þess ekki langt að bíða að kappinn færi út á lífið með dautt dýr um hálsinn. Þó það nú væri!




















* - PETA eru mjög umdeild samtök sem hafa komist í fréttirnar fyrir fantaskap og fjármálaóreiðu. NBA Ísland er mjög annt um dýravernd en við ráðleggjum fólki sem vill láta gott af sér leiða á þeim vettvangi að leita annað en til PETA.

Monday, September 30, 2013

Saturday, January 12, 2013

Lakersvaktin og nokkur orð um NBA Countdown


Ekki verður það auðveldara, verkefnið hjá Los Angeles Lakers (15 sigrar -21 töp).

Liðið átti aldrei, aldrei, aldrei möguleika á heimavelli sínum í nótt þegar það steinlá fyrir Kevin Durant (42 stig) og félögum í Oklahoma.

Lakers hefur nú tapað fimm leikjum í röð sem er lengsta taphrina liðsins síðan það tapaði sjö í röð vorið 2007.

Við höfum ekki áhyggjur af því að taphrinan verði sú lengsta í sögunni hjá Lakers, það er alltaf stutt í næsta leik við Bobcats, en þegar við skoðum framhaldið hjá liðinu kemur í ljós að það eru líka erfiðir leikir á dagskránni.

Þannig eru tíu af næstu sextán leikjum Lakers útileikir (sjá mynd hér að neðan). Liðinu hefur ekki vegnað glæsilega á útivöllum (5-12), en heimavöllurinn er svo sem ekki glæsilegur heldur (10-9).

Síðast þegar Lakers spilaði 82 leikja tímabil, tapaði liðið ellefu leikjum heima allt tímabilið, en það þótt nú reyndar frekar slakur árangur fyrir lið eins og Lakers.

Sem dæmi um andstæðinga sem bíða með blóðbragð í munninum eftir Lakers á næstu dögum má nefna Miami (heima og úti), Chicago (úti), Memphis (úti), Oklahoma, Brooklyn (úti) og Boston (úti). Þetta verður ekkert skemmtiskokk og enn síður með lykilmenn á meiðslalistanum.

"Ég er hræddur um að þetta sé búið spil hjá Lakers-liðinu mínu," sagði Magic Johnson, annar ofur-hómerinn (hinn er Bill Simmons) í annars ágætum þætti ESPN sjónvarpsstöðvarinnar NBA Countdown í nótt.*

Það er lítið að marka bullið sem kemur upp úr Magic í sjónvarpinu, því miður, en við hugsum að þetta hafi hann sagt í algjörri einlægni. Ekki bara til að reyna að kveikja í liðinu sínu - hann er löngu búinn að reyna það - hann bara sér ekkert í spilunum hjá þeim gulu.

Ekki við heldur.

Það er ekkert að frétta af þessu liði nema fleiri meiðslasögur. Nú þykir ljóst að Jordan Hill þurfi í uppskurð og komi ekki meira við sögu hjá Lakers á leiktíðinni.

Einmitt það sem vantaði...

Ef hlutirnir þróast eitthvað svipað og undanfarin ár í Vesturdeildinni, það er að segja ef það verður hvergi nærri nóg að vera með 50% vinningshlutfall til að ná áttunda sætinu inn í úrslitakeppni, er Lakersliðið í djúpum skít.

Síðustu fimm tímabil, hefur liðið í áttunda sætinu í Vesturdeildinni verið að vinna að jafnaði 48 leiki. Samkvæmt ESPN þýðir þetta að Lakers þurfi að taka 33-14 lokasprett (yfir 70% vinningshlutfall) til að fá að vera með í alvörunni.

Sem sagt hætta að tapa og byrja að vinna á morgun!

Þetta lið hlýtur bara að ná að snúa aðeins við blaðinu í vetur, annað virðist ómögulegt, en það virkar fremur ótrúlegt að viðsnúningurinn verði það öflugur að liðið nái inn í úrslitakeppni.

Til að svo megi verða, verður Lakersliðið ekki aðeins að snúa gjörsamlega við blaðinu og fara að vinna, heldur þarf það að treysta á að lið eins og Golden State, Denver, Houston, Utah, Minnesota drulli gjörsamlega í brækurnar á móti.

Seinni möguleikinn þykir okkur reyndar líklegri en sá fyrri.

----------

* Við höfum ekki horft mikið á NBA Countdown sem er svar ESPN við hinum margverðlaunaða Inside the NBA þætti TNT stöðvarinnar með Charles Barkley og félögum.

Í þættinum í nótt sáum við Bill Simmons, Michael Wilbon, Magic Johnson og Jalen Rose, en þeir eru reyndar bara fjórir af fjölmörgum starfsmönnum ESPN sem sjá um þáttinn (og kannski sem betur fer ef marka má þátt næturinnar).

Það var eitt stórt vandamál við þennan þátt í nótt og það er hómerismi þeirra Bill Simmons og Magic Johnson. Allir sem fylgjast eitthvað með NBA vita að Simmons er harður Celtics-maður og Magic heldur auðvitað upp á Lakers-liðið sitt.

Gallinn er bara sá að áhorfendur fá engan frið fyrir þessum staðreyndum og þeim er afdráttarlaust nuddað framan í áhorfandann. Það má skilja að Magic beri taugar til Lakers, maðurinn vann jú marga titla með liðinu og er goðsögn, svo hann fær smá séns. Hann fer þó langt yfir strikið og stundum fá önnur lið en Lakers lítið að komast að hjá honum.

Simmons er miklu verri. Hann talar bara um Celtics og enn meira um þá staðreynd að hann haldi með Celtics, sem er orðið gjörsamlega óþolandi. Hann virðist til dæmis halda að það komi Celtics eitthvað við að það gangi illa hjá LA Lakers.

Simmons ætti að halda sig við það sem hann gerir vel. Af hverju að troða manni í sjónvarp sem virkar svona vel með pennann og í Hlaðvarpinu?

Það má vel vera að þetta eigi við um einhverja fleiri *hóst* en þetta eru nú samt okkar tvo sent á NBA Countdown og mannskapinn sem þar er.

Friday, October 26, 2012

Þetta eru Lakers


Öll vorum við einu sinni ung. Það voru þeir líka, piltarnir sem draga munu vagninn hjá Lakers í vetur. Sjáðu þessa snáða. Ekki grunaði þá þarna að árið 2012 ættu þeir eftir að mynda ofurlið hjá Los Angeles Lakers. Reyndar gæti Kobe Bryant hafa grunað það þó hann hafi verið með þessa húfu á höfðinu.

Hvað ætli Magic Johnson hefði sagt ef þú hefðir farið til hans árið 1988 og sagt honum að meistaravonir liðsins sem hann var að stjórna, ættu eftir 25 ár eftir að liggja á herðum lítils, horaðs Kanadamanns sem kynni ekki að greiða sér og héldi með Tottenham.

"Totten-hvað? Blámaður, vinsamlegast!"


Tuesday, July 17, 2012

Það sem þú þarft að vita um landslið Bandaríkjanna:


Um þessar mundir eru tuttugu ár síðan hið svokallaða Draumalið Bandaríkjanna í körfubolta vann gullverðlaun á Ólympíuleikunum í Barcelona. Margir hallast að því að þetta hafi verið besta boltaíþróttalið allra tíma og það er ekki langt frá lagi, enda nokkrir af bestu leikmönnum í sögu leiksins í bandaríska liðinu.

Á tímamótum sem þessum er við hæfi að staldra við og líta til baka og það hafa bandarískir fjölmiðlar svo sannarlega gert. Undanfarnar vikur höfum við séð ótal viðtöl og greinar við leikmenn og aðra spekinga þar sem menn velta fyrir sér hvernig Ólympíuförum Bandaríkjanna í dag tækist til ef þeir hefðu mætt liðinu frá 1992.

Deron Williams, leikstjórnandi Nets og liðs Bandaríkjanna í dag, var fullur virðingar og sagði að Draumaliðið væri einfaldlega besta lið sem sett hefði verið saman og því hefði það líklega unnið 2012 útgáfuna sem er á leið á leikana í London.

Kobe Bryant var ekki eins hógvær og auðvitað sagði hann að 2012 strákarnir hefðu í fullu tré við forvera sína frá Barcelona.

Þið getið rétt svo ímyndað ykkur hvaða skoðun við höfum á þessu.

Bandaríska liðið í dag ætti aldrei, aldrei möguleika gegn ´92 liðinu. Okkur er nákvæmlega sama hvað þú heldur um það. Nægir að nefna þá fádæma yfirburði sem ´92 liðið hefði í teignum með þá Robinson, Ewing, Malone og Barkley.

Það er meira að segja algjör óþarfi að tefla fram Jordan-trompinu, sem að sjálfssögðu bindur enda á allar þrætur um hvort liðið væri betra.

Stærsti munurinn á þessum liðum hefur þó ekkert með teiginn eða Jordan að gera. Ástæðan fyrir því að liðið í dag ætti aldrei möguleika gegn gömlu mönnunum er einfaldlega sú að ´92 liðið var miklu betur skólað en liðið í dag.

Flestir leikmenn ´92 liðsins áttu að baki farsælan feril í háskólaboltanum og voru betur að sér í grunnatriðum leiksins.

Liðsandinn var frábær og hver einasti leikmaður Draumaliðsins var tilbúinn að láta lífið fyrir land og þjóð.

Forsprakkar ´92 liðsins vildu frekar deyja en tapa, voru sumir hverjir hálf geðsjúkir keppnismenn og áttu að baki fjölda meistaratitla.

Þá er ótalin sú staðreynd að þrír þekktustu leikmenn Draumaliðsins gerðu sér lítið fyrir og lyftu íþróttinni á hærra plan með frammistöðu sinni. Magic Johnson og Larry Bird voru fánaberar NBA deildarinnar í upphafi níunda áratugarins þegar einvígi þeirra tveggja og auknar sjónvarpsútsendingar ýttu af stað byltingu sem Michael Jordan kórónaði svo á áratugnum sem á eftir kom.

Já, það var engin tilviljun að mótherjar Draumaliðsins létu taka myndir af sér með Bandaríkjamönnunum og gerðu það meira að segja fyrir leiki en ekki eftir þá eins og eðlilegra hefði talist.

Það er ekki hægt að setja saman eitt stykki Draumalið án þess að einhver fari í fýlu og þannig fór árið 1992 að það var Isiah Thomas hjá Detroit Pistons sem móðgaðist þegar hann var ekki valinn í þetta sögufræga lið.

Sagan segir alltaf að Thomas hafi ekki fengið að fljóta með vegna illdeilna hans við Michael Jordan, en staðreyndin var nú reyndar sú að Thomas var búinn að brenna nokkrar brýr að baki sér og flestir leikmanna Draumaliðsins voru ósköp fegnir að vera lausir við hann. Isiah átti ef til vill skilið að vera valinn í þetta lið, en hann var of mikið fífl til að fá það í gegn.

Aðrir leikmenn hefðu ef til vill mátt fara í meiri fýlu en Isiah Thomas yfir því að fá ekki að fara til Barcelona og þar nægir að nefna liðsfélaga hans hjá Detroit, Joe Dumars, sem reyndar eins og flestir sem fengu ekki að vera með ´92, fékk síðar tækifæri til að spila fyrir þjóð sína.

Ólympíuleikarnir árið 1992 voru auðvitað sérstakir fyrir þær sakir að þá fengu atvinnumenn Bandaríkjanna loksins að vera með, en fram að því hafði bandaríska liðið samanstaðið af guttum úr háskólaboltanum sem þó gerði jafnan fína hluti.

Þegar svo fékkst í gegn að tefla fram atvinnumönnunum árið 1992, dugði ekkert minna en að fá þá frægustu og bestu - gera þetta með stæl.

Eitt af fyrstu verkum Ólympíunefndarinnar var að sjálfssögðu að hringja í Michael Jordan, sem þá þegar var orðinn konungur NBA deildarinnar og líklega þekktasti og vinsælasti íþróttamaður jarðar á þeim tíma.

Með Jordan voru teknir nokkrir yfirburðamenn í deildinni sem augljóslega áttu heima í liðinu, en þar að auki fékk Magic Johnson að fljóta með þrátt fyrir að vera nýbúinn að greinast með HIV.

Vinur Johnson og erkifjandi á vellinum, Larry Bird, samþykkti svo að skottast með til Barcelona þrátt fyrir að vera orðinn gjörsamlega ónýtur í skrokknum, en hann lagði skóna á hilluna eftir leikana.

Hinn skemmtilega óþolandi Christian Laettner fékk einhverra hluta vegna sæti í Draumaliðinu, en hann var þá við það að koma inn í NBA deildina eftir einn besta háskólaferil sem sögur fara af. Hann var þó fjarri því besti nýliðinn í deildinni þetta árið og auðvitað hefði Shaquille O´Neal miklu frekar átt að fá sæti í liðinu en Laettner, sem var með skipt í miðju og klæddist rúllukragabolum.

Þeir leikmenn sem helst var rifist um að hefðu átt að spila fyrir hönd Bandaríkjanna á kostnað manna eins og Laettner voru Shaquille O´Neal sem þá var á leið til Orlando Magic, Joe Dumars hjá Detroit, Dominique Wilkins hjá Atlanta, James Worthy hjá LA Lakers. Tveir leikstjórnendur áttu svo til að mynda betri leiktímabil en Isiah Thomas þetta árið og það voru Mark Price og Tim Hardaway.

Já, það var sannarlega feykinóg af mannskap í NBA deildinni á þessum árum.

Af því við hérna á ristjórn NBA Ísland erum alltaf að leika Guð, ákváðum við að leika okkur aðeins með bæði Draumaliðið og landslið Bandaríkjanna í dag.

Við ákváðum að skipta út mönnum sem í raun voru ekki í nógu góðu standi eða hreinlega ekki nógu góðir - og búa til sterkasta Draumalið sem mögulegt var á þessum tíma.

Þá lékum við okkur að því að athuga hvaða leikmenn úr 2012 liði Bandaríkjanna hefðu mögulega átt eitthvað erindi í Draumaliðið eða getað gert það sterkara. Það var reyndar ekki tímafrek aðgerð.

Eins og áður sagði átti Christian Laettner ekkert erindi í liðið og ef við hefðum þurft að taka háskólagutta inn í liðið hefði Shaquille O´Neal að sjálfssögðu orðið fyrir valinu. Larry Bird blessaður var auðvitað á felgunni og í sannleika sagt hefði Dominique Wilkins líklega hjálpað bandaríska liðinu meira en Bird og mjög örugglega skemmt áhorfendum betur.

Magic Johnson stóð sig með ágætum með Draumunum þrátt fyrir allt sem á gekk hjá honum og líklega hefðum við leyft honum að sigla með hópnum, en þó má deila um hvort hefði ekki verið heppilegra að senda annað hvort Mark Price eða Joe Dumars með í hans stað.

Mark Price var á hátindi ferils síns á þessum árum, góður leikstjórnandi og alveg baneitruð skytta sem hefði reynst liðinu vel - og átti eftir að gera það síðar. Þá var Dumars þeim kostum gæddur að vera úrvals varnarmaður og gat líka spilað báðar bakvarðarstöðurnar, sem gefur honum aukið vægi. Reyndar voru Bandaríkjamennirnir ekki mikið að hafa áhyggjur af leikstöðum og létu Scottie Pippen oft spila stöðu leikstjórnanda, enda leysti hann það með sóma og naut sýn vel í henni á opnum velli þegar svo bar undir.

En hvaða leikmenn í dag gætu hjálpað Draumaliðinu eins og það var uppsett 1992?

Tvær mjög nauðsynlegar tegundir körfuboltamanna eru að verða útdauðar í NBA deildinni í dag, en það eru alvöru miðherjar annars vegar og góðar skyttur hinsvegar. Þessi skortur gerir það að verkum að fáir af leikmönnum Bandaríkjanna í dag kæmust í Draumaliðið.

Við ætlum þó að vera góðhjörtuð og teljum að nokkrar hrókeringar með mönnum úr NBA í dag gætu styrkt Draumaliðið.

Sem fyrr en Laettnerinn fyrsti maður út og inn fyrir hann kemur Kevin Durant. Við tökum Durant með af því hann á sér engan líkan, getur skorað hvaðan sem er af vellinum og er gjörsamlega ódekkanlegur.

Þá liggur beinast við að gefa Larry Bird frí og leyfa honum að hvíla bakið. Í stað hans kemur maður sem er álíka fjölhæfur og spilar sömu stöðu - besti körfuboltamaður heims í dag - LeBron James.

Þá er bara spurning hvort við eigum að leyfa Magic karlinum að hanga á því. Ef ekki, tækjum við Deron Williams til að sjá um leikstjórn Draumaliðsins ásamt John Stockton, Einhver tæki líklega Chris Paul, við kjósum heldur að taka stærri og sterkari ás sem veldur léttari mótherjum endalausum höfuðverk á báðum endum vallarsins.

Kobe Bryant, spyrðu? Hann er kominn með full margar mílur á hjólbarðana og af hverju að pakka Pepsi ef þú ert þegar með Kók (Jordan)?

Það er búið að vera gaman að leika sér svona með Draumaliðið, en okkur þykir nauðsynlegt að taka fram að ef þeir Magic og Bird hefðu verið eitthvað nær miðjum ferli, hefðu þeir að sjálfssögðu verið með fyrstu nöfnunum á listann.

Þegar talað er um lið sem hefðu getað velgt Draumaliðinu undir uggum er nærtækast að taka liðin sem komu á eftir, en þar voru flestir af leikmönnunum sem við töldum upp hér fyrir ofan en komust ekki í Draumaliðið.

Síðar áttu svo eftir að koma inn í lið Bandaríkjanna menn eins og Hakeem Olajuwon og hann einn - og nokkrar góðar skyttur - hefðu klárlega getað hrist upp í Draumaliðspiltum.

Þetta eru okkar spekúlasjónir þegar kemur að bandaríska landsliðinu í körfubolta. Líklega eru flestir ósammála þessu en þegar kemur að öðrum eins snillingum og taldir hafa verið upp hér að ofan, er varla hægt að velja ranga menn - þeir eru allir frábærir.

En látum nú þessari pælingu lokið.

Thursday, June 7, 2012

Saturday, September 24, 2011

Öskubakkinn


Það var ekkert eðlilegra en að vera með öskubakka út um alla íbúð árið 1979. Menn voru með öskubakka á klósettinu og margir eflaust í sturtuklefanum. En af hverju var Magic Johnson með öskubakka á gólfinu við hliðina á símanum? Bara svona ef honum datt í hug að fíra upp í einni meðan hann spjallaði við mömmu gömlu?