NBA Ísland rýnir í félagaskipti Gordon Hayward

Tweet

Þið heyrið leikmenn og þjálfara í NBA deildinni tala um að sé fjölskylduandrúmsloft hjá hinu eða þessu liði, nú eða fara alla leið með þetta og fullyrða að liðið þeirra standi saman eins og fjölskylda. Þetta er auðvitað rakinn þvættingur og flestir leikmenn væru til í að kveikja í þessari svokölluðu "fjölskyldu" sinni ef það þýddi að þeir fengju 5.000 dollurum hærri samning eða eitthvað þvíumlíkt.

Félögin í NBA deildinni eru misjöfn eins og þau eru mörg, en þó þeim verði aldrei ruglað saman við alvöru fjölskyldur, eru þó nokkrir klúbbar í NBA sem eru reknir á - hvað eigum við að segja - persónulegri máta en aðrir.

Margir klúbbar í NBA deildinni eru með afar ópersónulegt sýstem og kaldhranalegan kúltúr, ef einhvern kúltúr yfir höfuð og versla með leikmenn út og suður eins og þeir væru körfuboltamyndir en ekki manneskjur. Þarna er ekkert elsku amma, engin persónuleg sambönd og samskipti. Þetta er bara bissness.

Utah Jazz er félag sem rekið er nánast þveröfugt við þetta. Auðvitað er Utah líka bissness eins og hinir klúbbarnir og auðvitað skipta þeir á leikmönnum og bjóða þeim nískulega samninga og allt það eins og öll hin liðin, en þau gera þetta mestanpart öðruvísi en aðrir þarna í Utah.

Það liggur líka beinast við að aðferðafræðin hjá Jazz sé aðeins öðruvísi, því fólkið í Utah - í Salt Lake City þar sem liðið er til húsa - er af öðrum sauðahúsum en fólkið á bak við restina af klúbbunum í NBA. Allt öðrum.

Utah Jazz er afskaplega vel rekið félag, sannkallað fyrirmyndarfélag eins og San Antonio, sem kemur ekkert á óvart því að San Antonio smíðaði rekstrarmódelið sitt eftir Utah Jazz á tíunda áratugnum og til að rugla þessu enn betur saman, er hluti af staffinu hjá Utah fólk með Spurs-tengsli. Nægir þar að nefna framkvæmdastjórann Dennis Lindsay og þjálfarann Quin Snyder.

Og þetta vel rekna félag, á einum minnsta og á margan hátt óvinsælasta markaðnum í NBA deildinni, gerði allt rétt þegar kom að því að reyna að halda í Stjörnuleikmanninn sinn Gordon Hayward. Félagið hafði mikla trú á Hayward þegar það tók hann í nýliðavalinu á sínum tíma og það er alveg með hreinum ólíkindum að lesa hvað fólk var að segja um hann þegar Utah valdi hann.

Gleðipinninn í greininni hér fyrir neðan er gott dæmi, en hann gerir allt nema öskra upp yfir sig að Kevin O´Connor þáverandi framkvæmdastjóri Utah sé heilalaus helvítis hálfviti og eigi bara að ganga í sirkus fyrir þessa glórulausu vitleysu sem það var að drafta þennan horaða krakkavesaling inn í deild hinna fullorðnu karlmanna. Risavöxnu, fullorðnu karlmanna.

Já, Utah-menn gerðu allt sem þeir gátu, eða nokkurn veginn allt. Þeir styggðu Hayward eitthvað á tímabili með því að bjóða honum eitthvað nískulegan samning, en það var bara vegna þess að a) félagið tekur ekki þátt í því að borga leikmönnum einhverja bull-samninga. Það bara kemur ekki til greina. Og b) Hayward var andskotann ekkert nógu góður til að fá þennan helvítis max samning sem hann hefur alltaf átt rétt á, alveg sama hvað hann var lélegur. Hér er auðvitað átt við fyrstu árin hans í deildinni.

En nú er Hayward farinn til Boston. Bless, bless Utah, segir hann í einhverri bull-grein, sem segir ekkert. Nafngreinir hvorki meira né minna en EINN leikmann, eftir að hafa spilað með liðinu árum saman. Spes.

Uppgjör 2017: Kevin Durant og Ákvörðunin II

Tweet

Eftirfarandi pistill er hluti af uppgjöri NBA Ísland á nýafstöðnu keppnistímabili í NBA deildinni, með aðaláherslu á lokaúrslitaeinvígi Golden State og Cleveland og öllu mögulegu sem tengist því með beinum eða óbeinum hætti.

Ritstjórn NBA Ísland hvetur lesendur til að lesa formálann að þessari ritröð áður en það tekst á við greinarnar sem á eftir koma, en í honum reynum við að útskýra hvað fyrir okkur vakir með þessu öllu saman. 

Strangt til tekið er kannski ekki nauðsynlegt að lesa formálann fyrst, því það skilur enginn samhengislausan vaðalinn í okkur hvort sem er, en þið ráðið auðvitað hvernig þið hafið þetta. Það er það góða við NBA Ísland. Þið ráðið þessu öllu saman og þetta kostar ekki neitt  frekar en venjulega. Hefst þá pistillinn:

Hér er fyrst mikilvæg áskorun frá ritstjórn:

Áður en lengra er haldið í þessum fyrsta pistli okkar í uppgjörinu á leiktíðinni 2016-17, verðum við eiginlega að ráðleggja fólki að sleppa því að lesa hann.

Fyrsta ástæðan fyrir því að sleppa því, er að hann er allt of  langur, fer allt of mikið út fyrir efnið (persónulegt met hjá okkur, reyndar, og þið getið rétt ímyndað ykkur hvurslags geðveiki þarf til að toppa metið okkar í að fara út fyrir efnið) og ef einhver lesandinn yrði svo nógu bilaður að lesa pistilinn til enda og jafnvel skilja hann líka, gæti viðkomandi lent í talsverðri klemmu.

Umræddur lesandi fengi þannig teiknaða upp fyrir sig allt of skýra og heildstæða mynd af nákvæmlega öllu sem viðkemur ákvörðun Kevin Durant að fara til Warriors í fyrra, áhrifum ákvörðunar hans á bæði Oklahoma og Golden State og um það bil þrjú þúsund aðra misáhugaverða hluti.

Eins og venjulega, leggjum við málin í ykkar hendur, kæru lesendur. Við treystum ykkur til að taka skynsamlegar ákvarðanir og fara ykkur ekki að voða í þessu.

Jæja, allir klárir? Ókei. Keyrum þá bara á þetta saman.

Fyrsta málið sem okkur langar að tækla í þessu margþætta uppgjöri okkar við leiktíðina 2017, er málið sem flestir sem fylgjast með NBA deildinni hafa myndað sér skoðun á, hvort sem hún var stór eða lítil.

Þetta er sumsé fíllinn sem er búinn að vera skítandi í herbergið í ellefu og hálfan mánuð - (auðveldlega) umdeildasta atriði ársins í NBA deildinni:

Ákvörðun Kevin Durant að ganga til liðs við Golden State sumarið 2016.

Fjöldi fólks hefur spurt sig að þessu og fjöldi fólks hefur líka spurt okkur beint að þessu: Af hverju?Auðvitað er NBA Ísland með svarið handa ykkur, til þess erum við, en við fórum að sjálfssögðu ekki beinu leiðina til að afla þess; tókum bara upp símann og hringdum í Kevin Durant eða fórum bara í heimsókn til hans í kaffi og kleinur. Þið vitið að þetta virkar ekki þannig - og ef þið vitið það - vitið þið líka að það kemur ekki eitt einasta satt orð út úr kjaftinum á atvinnuíþróttamönnum í viðtölum ef þeir eru spurðir spurninga sem eitthvað vit er í. Þannig er bransinn bara, því miður.*

Og þess vegna er miklu, miklu skemmtilegra fyrir ykkur að lesa svörin sem við gefum ykkur við spurningunni heldur en nokkurn tímann að hlusta á Durant sjálfan ljúga einhvern fjölmiðlamanninn stútfullan af útursnúningum og klisjum. Gleymdu því! Það er ekkert varið í það! Miklu betra að treysta á Íslandið sitt.

Flest ykkar vita hvernig vistaskipti Kevin Durant komu til, en fyrir þau ykkar sem eruð ekki með það á hreinu, var fólk ekki brjálað út í Durant fyrir það eitt að fara frá Oklahoma. Jú, jú, fólkinu sem var búið að styðja við bakið á honum í öll átta árin sem hann spilaði í borginni sárnaði þetta auðvitað og hluti af því mun baula á hann þangað til hann drepst.

En rétt eins var með og ákvörðunar-klúðrið hjá LeBron James á sínum tíma, hefði Durant getað komið mun færra fólki í vont skap ef hann hefði haft manndóm í sér til að ganga frá málum sínum eins og maður en ekki eins og gunga.

Sú staðreynd að Durant hafði ekki kjark til að segja meðstirni sínu Russell Westbrook frá ákvörðun sinni auglitis til auglitis - og ekki einu sinni með símtali - heldur bara með kjarklausu sms-i og gott ef það kom ekki eftir að allir voru búnir að frétta þetta allt saman hvort sem er. Við munum það ekki, enda skiptir það engu máli.

Durant einfaldlega skeit á bitann í þessu máli og svona viðskilnaður þykir okkur satt best að segja ekki sýna merki um mikinn þroska eða vandaðan karakter.

Við tökum þó fram og ítrekum, að við höfum að sjálfssögðu engan veginn efni á að dæma annað fólk þó við séum alltaf að gera það.

Þessir fordómar okkar út í manneskju sem er búin að láta meira gott af sér leiða en við munum gera alla okkar ævi, er líka gott dæmi um þann karakter sem við höfum að geyma. Gleymum því ekki.

Við mannfólkið höfum öll einhverja vankanta og galla, enda væri lífið nákvæmlega ekkert gaman ef allir væru fullkomnir!

Þá yrði lífið allt bara eins og þýsk fræðslumynd um frjósemirannsóknir á landsvæðum með krefjandi kolefnabindingar í krítísku hlutfalli koðnandi karbónatmagns við kjörvaxtarskilyrði keisaramörgæsa.

Annað atriði við flutninginn hans Durant fór þvert ofan í líklega 99% af fólki sem hafði skoðun á málinu yfir höfuð, en það var auðvitað ákvörðun hans að ganga til liðs við klúbbinn (Golden State) sem var nýbúinn að slá liðið hans Durant (Oklahoma) út í oddaleik í úrslitaeinvígi Vesturdeildarinnar.

Við gerum viljandi lítið af því að vitna í oflátunginn Stephen A. Smith á sjónvarpssviði ESPN, en hann hefur allar götur síðan í fyrra kallað þetta aumustu félagaskipti sem hann hafi orðið vitni að í atvinnuíþróttum á sínum langa ferli sem fjölmiðlamaður.

Og það er ekkert skrum að kalla þetta hin aumustu félagaskipti, því svona gera menn eiginlega ekki í NBA deildinni. Ekki alveg svona gróft. Durant gæti vel mögulega verið búinn að setja heimsmet í vandræðalegum augnablikum á síðustu tólf mánuðum.

Gamlir karlar og útbrunnar stjörnur hafa alla tíð stundað það á efri árum sínum í deildinni að stökkva yfir í lið sem þeim þykja líklegir kandídatar í að vinna meistaratitil eða tvo, sérstaklega ef umræddri stjörnu hefur ekki tekist að vinna meistaratitil á ferlinum.

En að menn í blóma körfuboltalífsins - á hátindi frægðar sinnar og getu - skuli fara úr liði sem var árviss kandídat í að berjast um titilinn (þó það væri aldrei beinlínis sterkasti kandídatinn, var það alltaf með í umræðunni ef Westbrook og Durant (og Ibaka) voru heilir heilsu) og yfir í lið sem:

A) var nýbúið að slá liðið hans Durant út úr úrslitakeppninni í epískri seríu, þar sem Oklahoma komst meira að segja yfir 3-1 og aðeins skita - meðal annars hjá Durant - varð þess valdandi að Oklahoma sat eftir með sárt ennið en Golden State fór í úrslit.

Kevin Durant + Warriors = Ofurlið

Tweet

Umrótið í íþróttaveruleika okkar ætlar engan enda að taka. Á meðan karlalandsliðið okkar í knattspyrnu var að tryggja sér fimmta sætið á EM í Frakklandi, var Kevin Durant að ákveða að hann ætlaði að spila með Golden State Warriors á næstu leiktíð.

Þetta er Warriors-liðið sem vann meistaratitilinn í fyrra og 73 sigra á nýafstaðinni leiktíð og Kevin Durant - maðurinn sem er búinn að vera topp 3 leikmaður í NBA deildinni undanfarin ár. Einmitt.

Warriors-ófreskjan þarf að sjá á eftir Harrison Barnes, Festus Ezeli og Andrew Bogut til að búa til pláss fyrir Durant, en þegar þetta er ritað er félagið komið langt á veg með að tryggja sér þjónustu Zaza Pachulia og David West til að stoppa upp í götin sem þremenningarnir skilja eftir sig.

Enginn getur fullyrt um það hvernig þessi ráðstöfun á eftir að koma út fyrir varnar- og sóknarleik Warriors í framtíðinni, en þeir eru ekki margir sem reikna með að þetta verði flókið dæmi. Eitt besta varnar- og sóknarlið deildarinnar - og sögunnar - varð rétt í þessu MIKLU betra.

Uppstillingin Curry, Thompson, Iguodala, Durant og Green er á pappírunum langbesta sóknarlið sem sett hefur verið saman í sögu deildarinnar. Á pappírunum.

Heldur þú að flæðandi sóknarleikur Golden State með Durant innanborðs eigi allt í einu eftir að verða stirðbusalegur og lélegur? Ekki við heldur. Við þurfum ekki og nennum ekki, að þefa uppi tölfræði fyrir lengra komna til að sýna ykkur að jafn atkvæðamiklar en um leið ökónómískar skyttur/skorarar hafa aldrei sést áður á körfuboltavelli.

Fyrst um sinn er þetta auðvitað allt á pappírunum og það vinnur enginn titla á pappírunum, en það gæti orðið bæði skemmtilegt, en síðan vandræðalegt að horfa á varnir hinna 29 liðanna í NBA eiga við þessa ófreskju sem búið er að setja saman í Oakland.

Eins og við var að búast, eru hatursfullir og neikvæðir netverjar komnir úr felum og skiptast á að hrauna yfir Kevin Durant fyrir að velja auðveldu leiðina eins og LeBron James gerði forðum, nema hvað þeim er enn meira niðri fyrir núna. Durant gekk til liðs við óvininn og er náttúrulega lopasokkur og gunga fyrir vikið.

Við erum orðin allt of gömul til að velta okkur upp úr slíku.

Önnur holskefla er líka farin af stað, en það er kórinn sem syngur um að þetta sé allt Russell Westbrook að kenna. Ef hann hefði ekki verið svona vondur og eigingjarn og mikill fáviti (osfv), hefði þetta aldrei gerst.

Kommon. Við nennum ekki svoleiðis.

Niðurstaðan hér er sú að við erum komin með ofurlið allra ofurliða í NBA deildina. Við höfum oft séð stór nöfn taka sig saman og elta titla, en það gerist oftar en ekki þegar menn eru komnir hátt á fertugsaldurinn - ekki þegar meðalaldur stjörnuleikmanna liðsins er í kring um 27-28 ár.

Þessar sérstöku aðstæður sem myndast í NBA deildinni við þessar ógurlegu hækkanir á launaþakinu og hagstæðir leikmannasamningar (Stephen Curry) gera Warriors kleift að fara þessa áður óséðu leið.

Niðurstaðan verður alveg örugglega eitthvað sem á eftir að skemmta okkur fram undir morgun á hverri nóttu næstu árin.

Skál í boðinu.

Af framtíðaráformum Kevin Durant og Oklahoma

Tweet

Nú þegar nýliðavalið árlega er afstaðið, geta NBA-miðlar í Bandaríkjunum nú einbeitt sér að ekkifrétt sumarsins, sem snýst um Kevin Durant og framtíðaráform hans á atvinnumarkaði. Þið vitið hvað við erum rosalega spennt fyrir svona skrumi, eða hitt þó heldur.

En rétt eins og aðrir NBA-miðlar, erum við hér á NBA Ísland með lesendur sem eru sumir hverjir forvitnir um svona mál og því verðum við að reyna að koma til móts við þá. Okkur leiðast kannski ekkifréttir um félagaskipti eða ekki félagskipti NBA leikmanna, en við erum bæði með hugmyndaflug og skoðanir, þannig að kannski er upplagt að við leggjum okkar lóð á vogarskálarnar í þessu leiðindamáli. 

Við segjum leiðindamáli, af því þetta skrum í kring um Durant er og verður eitt stórt leiðindamál og ekkifréttir þangað til hann gerir upp hug sinn, en þá verður ákvörðun hans frétt í einn eða tvo daga áður en allir steingleyma henni þangað til hann verður með lausa samninga næst.

Eins og flest ykkar vita líklega, hafa forráðamenn Oklahoma City ekki setið auðum höndum síðan liðið þeirra var slegið út úr keppni á sársaukafullan hátt í úrslitaeinvígi Vesturdeildarinnar um daginn. Segja má að þeir hafi stolið senunni kvöldið sem nýliðavalið fór fram, þegar þeir ákváðu að ráðast í stórviðskipti á leikmannamarkaðnum.

Þannig ákváðu Oklahoma-menn að skipta framherjanum Serge Ibaka til Orlando Magic í staðinn fyrir framherjann Ersan Ilyasova, bakvörðinn Victor Oladipo og framherjann unga Domantas Sabonis sem Orlando tók fyrir þá númer ellefu í nýliðavalinu síðar um kvöldið. Sabonis þessi er af ákaflega góðum körfuboltaættum eins og flest ykkar vita líklega, en hann er sonur miðherjans Arvydas Sabonis sem lék með Portland Trailblazers á árunum 1995-2003.

Menn og konur voru afar fljót að mynda sér sterkar skoðanir á þessum viðskiptum og við erum þar engin undantekning, þetta þykir okkur ansi djarfur og kappsamur leikur hjá Oklahoma-mönnum. 

Eitthvað hefur verið talað um að þarna sé um fyrirbyggjandi aðgerðir að ræða hjá Oklahoma, því Ibaka átti ekki langt eftir af samningi sínum við félagið og ljóst var að það yrðu engir smáaurar sem hann kæmi til með að fara fram á þegar að því kæmi. Bæði af því hann gegnir jú mikilvægu hlutverki hjá liðinu og af því að launaþakið í NBA deildinni er að hækka langt upp fyrir öll velsæmismörk, ekki ósvipað og húsnæðisverð í Reykjavík.

Það er ekkert leyndarmál að tölfræðin hans Serge Ibaka er búin að vera að dala með nokkuð áberandi hætti síðustu ár, en Oklahoma-pennar segja að það megi að hluta skrifa á þjálfarateymi liðsins, því Ibaka hafi verið beðinn um að gera hluti sem urðu ekki beint til að fóðra hjá honum tölfræðina. Til dæmis hafi minnkandi frákastatölur komið til út af því að Ibaka gerði meira af því að elta minni menn úti á velli í stað þess að vera undir körfunni. Það er sitt hvað til í þessu, meira að segja við vitum það.

Annað sem olli okkur áhyggjum - og eflaust forráðamönnum og stuðningsmönnum Oklahoma líka - var hvað 3ja stiga nýtingin hans var búin að hríðlækka undanfarið. Hlutverk Ibaka í sókninni var jú á margan hátt fólgið í því að standa fyrir utan línu og teygja á vörnum andstæðinganna - t.d. með því að toga stóru mennina með sér út úr teignum svo þeir væru ekki fyrir Russell Westbrook þegar hann keyrði á körfuna.

Stigaskor Serge Ibaka lækkaði úr 15,1 stigi fyrir þremur árum niður í 12,6 í ár og þriggja stiga nýtingin hans fór úr 38,3% fyrir þremur árum, sem er afbragð, niður í innan við 33% á liðnum vetri. Á sama hátt hrundi hann niður í blokkeringum, þar sem hann varði mest 3,7 skot 2012, en aðeins 1,9 í vetur.

Loks datt hann niður í fráköstunum, úr 8,8 fyrir þremur árum og niður í aðeins 6,8 í vetur, sem er heilu frákasti minna en leikstjórnandi liðsins tók (þó hann sé líklega öflugasti frákastari í sögu NBA miðað við hæð og stöðu á vellinum. Hér er að sjálfssögðu verið að tala um Russell Westbrook. Við misnotum ekki tækifæri til að tala um Russell Westbrook. Það væri asnalegt).

Þessi þróun í tölfræðinni er vissulega áhyggjuefni, en það sem gerði Ibaka að þeim algjöra lykilmanni sem hann var í liðinu, kemur hvergi fram á tölfræðiskýrslum. Þar erum við auðvitað að tala um varnarleikinn.

Varnarleikur Oklahoma var ekki eins góður í deildarkeppninni í vetur og undanfarin ár og þið munið eflaust eftir því að það var ein af ástæðunum fyrir því að við rökkuðum liðið niður í vor og sögðum að það ætti ekki möguleika á að gera neitt í úrslitakeppninni. 

Við erum alveg handviss um að Serge Ibaka átti þarna stóran hlut að máli, enda er hann búinn að vera mikilvægasti maður liðsins í vörninni í mörg ár.

En þegar kom inn í úrslitakeppnina um daginn, var allt í einu komið allt annað hljóð í Oklahoma-liðið og skyndilega var eins og hefði "tekið sig upp gamall varnarleikur" hjá þeim. Allt í einu voru leikmenn liðsins eins og byssukúlur út um allt gólf í vörninni, nóg til að slátra San Antonio og keyra meistara Golden State alveg út á bjargbrún, lamaða af ótta eins og Krókódílamanninn eftir viðskiptin við bjargvættinn Laufeyju í texta Magnúsar Þórs Jónssonar.

Oklahoma varð fyrsta liðið til að finna svör við ógnarsterkum sóknarleik Golden State Warriors og gerði það með liðsuppstillingu sem NBA-penninn Nate Duncan kallaði Megadeath uppstillinguna, sem er ákaflega vel að orði komist. Lykilmaður í þessari aðferðafræði var að sjálfssögðu Serge Ibaka og þessi leikaðferð hefði trúlega aldrei gengið eftir með einhverjum öðrum leikmanni, því menn sem eru með þennan pakka af lengd, snerpu og íþróttamennsku eru teljandi á fingrum annarar handar - ef það.

Fjögur löng ár

Tweet

Fjögur ár eru ekki ýkja langur tími, en það veltur þó líklega á því hver er að telja dagana.
Ætla má að dagarnir hafi stundum verið lengi að líða hjá stuðningsmönnum Cleveland Cavaliers síðan uppáhaldssonur félagsins yfirgaf það árið 2010.

Síðan þá, hefur Cleveland-liðið verið eitt lélegasta liðið í NBA deildinni og sennilega lélegra en svartsýnustu menn hefðu gert sér í hugarlund. Nú er týndi sonurinn kominn heim á ný og er búinn að eignast nýja vini sem hann tekur með sér.

Já, það getur ansi margt gerst á fjórum árum í NBA deildinni. Meira að segja í Cleveland.

NBA Ísland skyggnist inn í framtíðina

Tweet

Fólk er hlaupandi um göturnar nakið, skrækjandi út i loftið eins og villidýr af því það botnar ekkert í því hvað er að gerast í Austurdeildinni núna. Derrick Rose er loksins byrjaður að spila körfubolta, Paul George er fótbrotinn, LeBron James er að skipta um lið og Kevin Love ætlar að elta hann. Er það von að fólk sé að missa vitið.

Við hér á NBA Ísland verðum að koma til móts við þetta fólk og veita því andlegan stuðning. Leiða það út úr völundarhúsi Austurdeildarinnar sem enn er eitt stórt drullusvað þó sólin sé að brjótast í gegn um skýin. Ja, þó það nú væri.

Mörg ykkar kannast við ESPN-pennan Marc Stein sem skrifað hefur um deildina okkar fögru frá aldamótum. Einn af föstum liðum hjá honum er að halda FIFA-lista NBA deildarinnar þar sem hann metur styrkleika liðanna í deildinni bæði með fræðilegum og huglægum hætti.

Í lok síðustu leiktíðar voru aðeins tvö Austurdeildarlið á topp tíu á FIFA-lista Marc Stein - Miami og Indiana - en nú er útlit fyrir að þau falli bæði af topp tíu listanum og tvö ný komi inn í staðinn.

Ekki er útlit fyrir að verði stórar breytingar á valdajafnvæginu í Vesturdeildinni næsta vetur og því má áfram reikna með að megnið af liðunum þar verði ógnarsterk áfram.

Nokkrar breytingar verða hinsvegar í Austurdeildinni. Hún var mjög "top heavy" á síðustu leiktíð eins og sagt er. Þá erum við að meina að það var nokkuð ljóst allan veturinn að tvö lið yrðu langbest og það stóðst nokkurn veginn. Miami og Indiana voru langefst lengst af og mættust að lokum í úrslitaeinvígi Austurdeildarinnar alveg eins og árið á undan.

Annað verður uppi á teningnum í vetur. Miami er búið að bæta við sig nokkrum sæmilegum körfuboltamönnum, en það missti besta körfuboltamann í heimi og hrapar fyrir vikið af toppi austursins.

Indiana lét Lance Stephenson fara til Charlotte og Paul George meiddist illa á dögunum, sem þýðir að öll spilamennska Pacers riðlast og versnar til mikilla muna.

Margir hafa meira að segja lýst því yfir að liðið komist ekki einu sinni í úrslitakeppnina. Við vitum ekkert um það, en við vitum að ykkur er alveg óhætt að setja Indiana ofan í kassa sem kandídat í stóra hluti í að minnsta kosti eitt ár.

Þá komum við að liðunum tveimur sem ætla að koma í staðinn.

Það eru Chicago og Cleveland - liðin sem voru við og á toppnum hérna fyrir nokkrum árum en eru nú komin aftur í baráttuna mikið til af því þau eru að endurheimta sitt hvora stórstjörnuna. Mennina sem voru handhafar MVP-styttunar eftirsóttu allar götur frá 2009 til 2013 - Derrick Rose og LeBron James. Og þeir taka með sér nokkra góða körfuboltamenn, svo það er morgunljóst að það verða breytingar á toppnum í austrinu í vetur og vor.

Það er galið að spá því í ágúst hvernig staðan verður í NBA í vor, en eins og staðan er núna, hallast flestir að því að það verði Chicago sem verði besta liðið í Austurdeildinni í vetur. Margir af þessum flestum spá því meira að segja að Bulls eigi eftir að stinga af fljótlega.

Þetta eru skiljanlegar pælingar. Það hefur sýnt sig að Derrick Rose er það góður leikmaður að hann fer með Chicago-liðið frá því að vera gott lið yfir í að vera meistarakandídat.  Og nú ku pilturinn vera endanlega kominn til baka eftir þessa löngu og ógeðslegu baráttu sína við meiðsladrauginn.

Ká þjálfari, landsliðsþjálfari Bandaríkjanna í körfubolta, hefur gefið það út að Rose sé kominn á sama stig sem leikmaður og hann var á þegar hann var upp á sitt besta. Þá fékk hann styttu að launum fyrir leik sinn og leiddi Chicago til 60+ sigra. Núna er hann með talsvert betri meðreiðarsveina, á pappírunum í það minnsta.

Meiðslahrúgaldið Chicago komst í úrslitakeppnina í fyrra af vanefnum, en ef liðið fær nú til liðs við sig heilan Derrick Rose, heilan Pau Gasol, x-faktórinn Nikola Mirotic og skotóðan Doug McDermott, er ekki skrítið að sumir sjái fyrir sér að þetta lið eigi eftir að stinga af í vetur (jafnvel þó það missi Carlos Boozer!).

Hástökkvari vikunnar verður svo auðvitað Cleveland. Lið eiga það til að hækka aðeins í áliti hjá mönnum við það að fá til sín tvo af bestu körfuboltamönnum í heimi og þannig er það hjá Cavaliers núna.

Cleveland minnir okkur dálítið á Íslending sem tók 100% gengislán til að kaupa sér allt of dýran bíl en sleppur með skrekkinn, á meðan þeir sem söfnuðu sér fyrir fjárfestingum sínum sáu peningana sína gufa upp.

Cleveland er búið að vera í því að drulla á sig alveg síðan löngu áður en LeBron James fór þaðan í burtu árið 2010, en eina refsingin sem félagið hefur fengið fyrir alla þessa drullu er að fá alltaf fyrsta valréttinn í nýliðavalinu. Svona eins og bara til að leyfa því að halda áfram að drulla og drulla enn meira - drulla jafnvel á aðra. Stundum er lífið bara bæði samhengislaust og óréttlátt.

Lið Cavaliers verður fjarri því fullkomið þó það verði með þrjá af besti leikmönnum deildarinnar hver í sinni stöðu í þeim LeBron James, Kyrie Irving og Kevin Love. Þú ættir að geta unnið 50+ leiki í Austurdeildinni með þessa þrjá í byrjunarliðinu jafnvel þó Ingvi Hrafn og Jónína Ben fylli stöðu miðherja og skotbakvarðar.

Þessir þrír kappar geta skorað 30 stig í svefni, en það verður varnarleikurinn og almennur andi og taktur í liði Cleveland sem ráða því hve langt liðið fer næsta vor.

Það er fátt um fína drætti í miðherjastöðunni hjá Cavs og þó liðið sé komið með reynsluhunda eins og Mike Miller og James Jones (og jafnvel Shawn Marion og Ray Allen síðar) á bekkinn, hafa piltar eins og Dion Waiters og Kyrie Irving ekki unnið svo mikið sem fimmtíukall á Happaþrennu, hvað þá mikilvæga körfuboltaleiki.

Það ætti að verða styrkur fyrir Cleveland að hafa landað David Blatt þjálfara, en þó hann sé með flotta ferilskrá í Evrópu, á hann enn eftir að sanna sig í NBA.

Líklega má í fljótu bragði reikna með því að lélegu liðin í Austurdeildinni haldi áfram að vera lélegu liðin í Austurdeildinni. Miðjupakkinn hinsvegar - liðin sem skriðu í úrslitakeppnina - ættu að geta bætt aðeins við sig.

Þetta eru Toronto, Washington, Charlotte og Atlanta. Þessi fjögur eru sumpart keyrð áfram af ungum mönnum sem ættu að verða betri í vetur og svo eru þau að bæta aðeins við sig mannskap líka. Mest munar þar líklega um það að Charlotte fær til sín Lance Stephenson frá Indiana og Atlanta endurheimtir Al Horford - a.m.k. þangað til hann meiðist aftur og verður aftur frá það sem eftir lifir leiktíðar.

Það er ekki víst að Indiana verði nógu gott til að hanga í þessum svokallaða miðjupakka í austrinu, en það er mjög líklegt að Miami verði á þessum slóðum.

Sem sagt: ef við skjótum út í loftið á það í ágúst hvernig Austurdeildin á eftir að líta út í vetur, gætum við tippað á að Chicago yrði með besta liðið, Cleveland kæmi þar á eftir og svo einhver súpa af Miami, Toronto, Washington, Charlotte og jafnvel Brooklyn.

Restin af liðunum í austrinu ættu ekki að verða merkileg í vetur, en það þarf þó alls ekki að þýða að verði eitthvað leiðinlegt að horfa á þau spila körfubolta.

Þannig eru mjög spennandi nýliðar í liðum eins og Milwaukee, Boston, Philadelphia og Orlando svo eitthvað sé nefnt, svo þetta verður ekki allskostar ömurlegt. Að minnsta kosti aldrei eins og á síðustu leiktíð, þegar Austurdeildin setti vetrarbrautarmet í langskitu án atrennu.

Austurdeildarleikirnir voru margir svo lélegir á síðustu leiktíð að það var farið að hafa áhrif langt út fyrir körfuboltavöllinn. Leikur New York og Detroit í byrjun mars var til dæmis svo lélegur að vörubíll í úthverfi í Lansing í Michigan skautaði út af veginum og keyrði í gegn um hárgreiðslustofu og hænsnabú áður en hann endaði ónýtur á toppnum úti á túni.

Þetta var ekkert grín þarna í austrinu á síðustu leiktíð, en þetta lítur allt miklu betur út í ár. Þér er óhætt að treysta því þegar meira að segja neikvæðnihundar og vestansleikjur eins og við segjum þér það.

Svona var sumarið 2014: LeBron James

Tweet

Lætin í kring um leikmannamarkaðinn, nýliðavalið og sumardeildirnar í Orlando og Las Vegas eru orðin svo mikil að segja má að NBA-pennar vestra fái sama og ekkert sumarfrí. Bættu svo við það HM í körfubolta og þá er sumarið orðið ansi stutt hjá þeim sem vinna t.d. við það að fjalla um NBA á einn eða annan hátt.

Ekkert að því.

Við sögðum ykkur eftir að lokaúrslitaeinvíginu lauk að við ætluðum ekki að taka okkur langt sumarfrí og við ætlum að reyna að standa við það. Auðvitað er andinn á ritstjórninni ekki eins frjór á sumrin og hann er yfir veturinn, en eins og við sögðum áðan, hefur ekki verið nein lognmolla í NBA deildnni í sumar.

Ákvörðunin II

Tweet

McBob

Tweet

NBA Ísland skoðar framtíðarhorfur Miami Heat

Tweet

Eins gleðilegt og það er nú að krýna nýja NBA meistara á hverju ári, þarf einhver því miður einhver að tapa líka. Og þegar einhver tapar á stóra sviðinu, þarf að sjálfssögðu að finna blóraböggul. Það er inngróin og rík þörf hjá flestum okkar, þó hún sé sjaldnast sanngjörn.

Þið sem sáuð úrslitaeinvígi San Antonio og Miami þetta árið, vitið að það var sannarlega ekkert eitt sem réði því að San Antonio vann rimmuna. Það var frekar allt. Lið Spurs var einfaldlega miklu, miklu betra og því fór sem fór.

Það þýðir þó ekki að við getum ekki litið yfir farinn veg hjá Miami og reynt að kenna skella skuldinni á einhvern. Það er svo auðvelt, ódýrt, ósanngjarnt og skemmtilegt. Það er hægt að benda á margt og marga þegar kemur að Miami. 

Afgreitt mál

Tweet

Ristill: Dwight Howard heldur að okkur sé ekki

Tweet

Dwight Howard er trúður.

Við höfum aldrei farið leynt með þá einlægu skoðun okkar á meintum miðherja Los Angeles Lakers. Þó það kosti okkur óbragð í munninum í alla nótt, verðum við segja skoðun okkar á stærsta fréttamáli NBA deildarinnar þessa dagana, sem er fegurðarsamkeppnin hans Dwight Howard.

Þetta er ekkert flókið, þó fjölmiðlar reyni að gera það. Aðeins tvö félög koma til greina fyrir barnið vöðvastælta - L.A. Lakers og Houston Rockets.

Fjölmiðlar vestan hafs reyna hvað þeir geta að búa til storm úr þessari golu, en það hlýtur að segja sig sjálft að félög eins og Atlanta Hawks, Dallas Mavericks og Golden State Warriors hafa ekkert í þennan slag að gera.

Ekki misskilja, Dwight Howard er alveg nógu mikið ólíkindatól til að semja við eitt þessara félaga, en það væri þá kannski í takt við annað hjá þeim ágæta manni.

Þegar við skoðum það hinsvegar frá rökrænu sjónarmiði, hefur hann engan áhuga á að spila á heimaslóðum sínum í Atlanta, Warriors þarf að stúta liðinu sínu til að fá hann og Dallas hefur bara ekki upp á nógu mikið að bjóða.

Dallas hefur jú flottan eiganda, klassa þjálfara, lága skatta og gullið loforð frá Dirk Nowitzki um að hann ætli að lækka við sig launin þegar núverandi samningur hans rennur út - en fyrir utan þetta er ósköp fátæklegt um að litast í Stóra D.

Þú vinnur enga titla með Dwight Howard og gömlum Dirk Nowitzki. Það er bara ekki nóg og það sjá allir - meira að segja Dwight Howard. Fyrir örfáum mánuðum leit út fyrir að Dallas yrði stórspilari á leikmannamarkaðnum og hver stórstjarnan á fætur annari var orðuð við félagið. Ekkert varð þó úr því og við verðum að segja að það hefur komið okkur nokkuð á óvart.

En að félögunum sem eru í stöðu til að landa vandræðaunglingnum - Lakers og Rockets.

Það hefði einhver mátt segja okkur það fyrir 18 mánuðum að Houston yrði komið í þessa stöðu sem það er í í dag - að vera hársbreidd frá því að verða áskorandi í Vesturdeildinni.

Það er samt staðreynd og gera má ráð fyrir því að púlsinn hjá forráðamönnum félagsins verði hár fram að helginni.

Houston var eitt af Spútnikliðunum á síðustu leiktíð, en ef það landar Dwight Howard og við gefum okkur að hann hangi heill næstu árin, er Rockets strax orðið eitt af sterkari liðum vestursins.

Það má vel vera að Howard fari óstjórnlega í taugarnar á okkur, en hann er samt fínn leikmaður á sinn hátt og miðherjastaðan er svo svínslega léleg í NBA í dag að ef þú landar einum af þessum fimm þokkalegu slánum í deildinni ertu strax kominn í fjandi góð mál.

Howard var nú ekki lengi að láta það berast út að það væri ekki nóg fyrir hann að fara til Rockets - félagið yrði að gjöra svo vel og semja við aðra stórstjörnu til viðbótar ef hann ætti að fara þangað - fyrr gæti það ekki keppt um titla.

Þetta er reyndar átakanlega rétt hjá Dwight Howard.

James Harden er eina stjarnan í liði Houston og hefur aðeins eins árs reynslu af því að vera aðaltappinn í sínu liði eftir að hafa sprungið svona hressilega út á síðustu leiktíð. Harden hefur að okkar mati allt sem til þarf til að vera aðalspaði í toppliði, en hann, Howard og nokkrir rulluspilarar er ekki nóg til að vinna titil. Það yrði hinsvegar óhemju sterk byrjun og þar erum við komin að rúsínunni í afturendanum, eins og Smári Tarfur orðar það svo skemmtilega.

Houston er í rauninni eina félagið sem "meikar sens" fyrir Howard á þessum tímapunkti.

Ok, það er kannski ekki meistaraefniviður þarna akkúrat núna, en ef Morey og félagar héldu rétt á spilunum næstu eitt til tvö árin, er ekkert sem segir að Houston geti ekki verið komið með sterkasta liðið í Vesturdeildinni áður en langt um líður.

Hjá Houston gæti Dwight Howard fengið að vera "maðurinn í miðjunni" í friði (hann þarf alltaf að fá pínu að vera maðurinn, barnið), þjálfaður af einum besta leikmanni sögunnar í að spila í kring um körfuna (McHale), þar væri hann með aðra stjörnu með sér sem tæki meiri ábyrgð en hann (eftir því sem hentaði), pressan væri miklu minni frá stuðningsmönnum og fjölmiðlum, markaðurinn fínn og skattarnir lágir. Þar að auki er félagið með klára menn á skrifstofunni og góðan sveigjanleika í fjármálunum.

Hvar er vandamálið?

Æ, já, Lakers.

Jú, Lakers er í aðstöðu til að borga Howard aðeins meira af peningum en Houston, þó skattamál og óguðlega hár lifistandard í Englaborginni séu reyndar fljót að jafna það út.

Málið er bara að það er svo mikið helvítis vesen að vera Lakers-maður þessi dægrin. Dwight Howard hefur sannarlega ekki gert það auðveldara með dramatíkinni í sér, en það er ekki bara honum að kenna.

Meiðslakrísan sem reið yfir gula helminginn af LA á síðustu leiktíð var í rauninni ágætis yfirvarp, því vandamál Lakers ná miklu lengra og dýpra en það.

Lakers er nefnilega farið að minna meira á New York Knicks en á Lakers og ef við eigum að missa okkur alveg í svartsýnina, er eins og hluti af félaginu hafi dáið með Jerry gamla Buss.

Einu sinni var þetta ekkert mál. Bestu leikmenn í heimi fóru til Lakers ef því Lakers var einfaldlega skíturinn. Þar var flottast að vera, flottast að spila. Hanga með fræga fólkinu og rokkurunum og vinna meistaratitla.

Frá Baylor, West og Chamberlain, til Kareem, Magic og Worthy, til Kobe, Shaq og Jackson. Þetta var ekki flókið - Lakers er búið að vera yfirburðaklúbburinn í NBA síðustu áratugi.

En núna er allt komið í rugl. Samningamál leikmanna og þjálfara eru í hakki og það er eins og sé enginn leiðtogi hjá félaginu sem heldur mönnum á mottunni, stappar niður fæti og segir: "svona gerum við þetta strákar!"

Lakers er bara í ruglinu í dag. Þessi blessuðu meiðsli hjá Kobe Bryant fóru auðvitað gjörsamlega með þetta, en þó leikmenn liðsins hafi kannski ekki fengið fullt tækifæri til að sanna sig á síðustu leiktíð, var aldrei á nokkrum tímapunkti neinn glans yfir leik liðsins.

Þetta Lakers-lið með Kobe, Pau, Heimsfrið og fleiri, var búið að vera fyrir þremur árum síðan, ekki í fyrra.

Enn og aftur, meiðslin hjálpuðu ekki, en hérna eru nokkrar ískaldar staðreyndir um Lakers:

Kobe Bryant skilaði rosalega fallegum og hagkvæmum (fyrir hann) tölum á síðustu leiktíð, en hann er (mjög eðlilega) alls ekki sá leikmaður sem hann var fyrir fjórum árum. Það sem meira máli skiptir varðandi Bryant er hinsvegar það að hann er ekki bara orðinn afleitur varnarmaður, heldur er hann HÆTTUR að spila vörn.

Það er kominn tími til að fólk fari að horfast í augu við þá staðreynd. Kobe Bryant var ekki varnarúrvali NBA deildarinnar á síðustu leiktíð í fyrsta skipti síðan Nasistar réðust inn í Pólland, en þar var hann árin fjögur þar á undan á orðstírnum einum saman.

Taktu þetta varnarleysi Kobe Bryant og bættu við það fertugum og höltum Steve Nash og þú ert kominn með eitt lélegasta bakvarðapar síðari tíma í varnarleik. Sorry, það er bara þannig. Horfðu á leikina - horfðu á tölfræðina og stöðutöfluna.

Og ekki voga þér að væna okkur um Hatoradedrykkju.

Við elskum Mömbuna alveg jafn mikið og jafnvel meira hver sem er.

Stundum þarf bara að tala um óþægilega hluti, eins og þegar við hérna á NBA Ísland erum að sníkja framlög og feedback frá ykkur. Þetta þarf að gerast annað slagið.

Framlína Lakers var ekki mikið gæfulegri en bakverðirnir. Pau Gasol var spólandi um á felgunni allan veturinn, Heimsfriður hluta af honum og Dwight Howard átti ekki nema sprett og sprett eftir bakuppskurð og vegna axlarmeiðsla.

Bættu við þetta einu versta úrvali aukaleikara í deildinni (og þeirri staðreynd að þeir voru jú líka meira og minna meiddir allan veturinn) og útkoman er ekki glæsileg. Kannski var það afrek eftir allt saman að liðið drattaðist í úrslitakeppnina.

En svo kemur náðarhöggið auðvitað í vor, þegar Bryant sleit hásin.

Howard hefði sennilega alltaf náð að gera eitthvað helvítis drama úr þessu sumri og látið ganga vel á eftir sér, en ef öll þessi meiðsli hefðu ekki verið að hrjá Lakers, væri staða hans hjá félaginu væntanlega aðeins vænlegri/bjartari.

Ó, og þar með vorum við næstum því búin að gleyma einu af aðalatriðunum - þjálfaramálunum.

Körfuboltafélagið Los Angeles Lakers hefur nefnilega hvergi drullað eins hrottalega á sig og í þeirri deildinni.

Mike Brown?
Mike D´Antoni?

Í alvöru?

Þið eruð LAKERS, grátandi upphátt!
Þið eruð ekki Milwaukee Bucks. Þið eruð LAKERS!

Og besti leikmenn í heimi eiga að berjast um að fá að fara til LA Lakers. Ekki til fokkíng Miami, ekki til Clippers, ekki til Cleveland eða Hveravalla!

Til LAKERS!

Nei, í stað þess að stjörnur deildarinnar séu að slást til síðasta manns um að fá að klæðast gula búningnum, þarf félagið að leigja sér fána og borða til að breiða á einhverja kofa út um allan bæ til að leggjast á hnén og grenja í Dwight flippin Howard að "fara nú ekki frá sér, snökt, snökt!"

Hvaða helvítis bull er þetta? Hver stýrir þessum klúbbi eiginlega?
Hafa vistmennirnir tekið völdin á hælinu?

Við vitum vel að heimurinn er að fara til andskotans og ungir og nýríkir íþróttamenn hugsa meira um brandið, bleiku buxurnar og fokkíng glerjalausu hipster gleraugun sín en nokkurn tímann hollustu eða til dæmis að mæta eins og menn í vinnuna og leggja sig fram fyrir trilljarðana sem þeir fá borgaða.

Samt. Þetta er fokkíng Lakers!

Gerðu það sem þú vilt, Dwight Howard. Farðu þangað sem þú vilt. Okkur er skítsama og óbragðið sem við minntumst á í upphafi pistilsins er farið að minna á blöndu af haggis og hundaskít (ef við gefum okkur að einhver hafi blandað slíku saman og fengið sér sopa).

Við höfum sagt ykkur það áður og stöndum við það. Dwight Howard verður aldrei NBA meistari sem fyrsti eða annar valkostur í sókn - og því skiptir engu máli hvort hann verður áfram í Englaborginni eða fer til Houston, Dallas eða Dalvíkur.

Eini sénsinn fyrir Howard er að ná að pota sér í sterkt lið með tvær stjörnur sem taka alla pressu af honum í sóknarleiknum, flotta rulluspilara og fyrsta klassa þjálfara. Hann er ekki maður í annað en að vera akkerið í vörninni og hirða fráköst.

Meira ræður hann ekki við. Hann bara fattar það sennilega ekki sjálfur.

Þegar hæfileikarnir fóru suður

Tweet

Árið 2009 var körfuboltafélagið Cleveland Cavaliers metið á 59 milljarða króna hjá bandaríska viðskiptatímaritinu Forbes, en Miami Heat á um 45 milljarða.

Rúmum fjórum árum síðar var Cavaliers dottið niður í 54 milljarða en Heat hækkaði í tæpa 78 milljarða.

Hvað ætli hafi gerst?

- Þáttaskil hjá besta körfuboltamanni heims -

Tweet

Miami-penninn Tom Haberstroh á ESPN átti kollgátuna í fyrradag þegar honum þótti ástæða til að skrifa grein um það þegar LeBron James ákvað að gefa boltann í stað þess að skjóta sjálfur á lokamínútu viðureignar Denver og Miami á dögunum.

Hversu oft höfum við ekki heyrt og séð þetta í gegn um árin?  James var ekki búinn að vera lengi í deildinni þegar byrjað var að skrifa heilu hlemmana um ákvarðanatöku hans á ögurstundu - skoða hverja ákvörðun og hverja hreyfingu í gegn um smásjá.

Það hefur vissulega komið fyrir á níu ára ferli hans að LeBron James hafi annað hvort (saurlosun) á sig eða ekki ráðið við verkefnið. 

James (saurlosun) á gólfið þegar Celtics sló Cleveland-liðið hans út úr úrslitakeppninni árið sem Cavaliers átti endanlega að fara alla leið árið 2010. Aftur (saurlosun) hann þegar Miami tapaði fyrir Dallas í lokaúrslitunum árið 2011.

Árið 2007 fór hann líka með veikt Cleveland-lið í úrslitin gegn San Antonio en réði þá ekki við verkefnið. Það verður að teljast fullkomlega mannlegt, því San Antonio var um það bil 840 sinnum sterkara lið en Cleveland og lokaði einfaldlega hurðinni á eina manninn sem gat eitthvað hjá Cavs.

LeBron var ekki búinn að vera lengi í deildinni þegar hann byrjaði að verða fyrir gagnrýni fyrir að gefa boltann á ögurstundu í stað þess að reyna að skora sjálfur. Ekki síst af því "Jordan og Kobe gerðu það alltaf."

Flestir sem skrifuðu um þetta tiltekna málefni tóku þó afstöðu með James, því það var augljóst að hann var bara að leita að besta skotinu sem í boði var, hvort sem hann tók það eða einhver annar.

Þetta er kallað að treysta meðspilurum sínum, en það er siður sem mörg stórstjarnan hefur átt erfitt með að temja sér.

Fólk er alltaf svo fljótt að gleyma því að James hefur hvað eftir annað lokað leikjum upp á sitt einsdæmi, aldrei eins eftirminnilega og með Cleveland gegn Detroit Pistons forðum.

Það er fallegt að hugsa til þess að pilturinn hafi kosið að vera samkvæmur sjálfum sér og halda sínum (rétta) leikstíl áfram þrátt fyrir alla þessa gagnrýni. Málið er auðvitað það að James er ekki þessi hefðbundni ofur-skorari og neyðarkall, þó hafi alla burði til þess.

Hann er ekki Kobe Bryant.

Hann er hinsvegar LeBron James, guði sé lof.

 Lang-, langbesti körfuboltamaður í heimi í dag.

Hann hlær að samkeppninni, óttast engan og stundum er eins og hann svífi í gegn um heilu leikina.

Maðurinn er  óstöðvandi á báðum endum vallarins og er alltaf að leita leiða til að vinna körfuboltaleiki, taka réttar ákvarðanir.

Sé það skot, verður það skot. Sé það sending, verður það sending. Gjör það sem til þarf til að vinna. Leyndarmálið.

Nei, ekki Kobe Bryant. Frekar eins og Larry Bird. Bara aðeins minni sveitalubbi, aðeins minni hormotta og sítt að aftan. Og aðeins meira svona... einn fræknasti íþróttamaður sögunnar.

Við erum alltaf að sjá nýjar og fallegar hliðar á þeirri dásamlegu staðreynd að LeBron James er loksins búinn að finna leið í gegn um gaddavírsgirðingarnar sem stóðu fyrir álit okkar allra á honum. Hann er frjáls ferða sinna, veit hver hann er og hvað hann þarf að gera. Gæti þess vegna sagt okkur að hann fílaði Creed og komist upp með það.

Þess vegna þótti Haberstroh ástæða til að skrifa þessa grein.

Það hjálpaði vissulega málstaðnum að þessi umrædda sending James þarna í Denver, sem var á galopinn Norris Cole í horninu, skilaði körfu sem ísaði leikinn.

En hvort sem skotið hefði farið niður eða ekki, er fólk nú farið að eyða orkunni í að hugsa um eitthvað annað en hvort James drekkur Coke eða Pepsi.

LeBron James fær að einbeita sér að því að vera hann sjálfur og halda áfram að vinna körfuboltaleiki með meistaraliðinu sínu.

Það eru falleg tíðindi.

Við urðum líka að skrifa grein, alveg eins og Haberstroh. Af því LeBron er leikmaður sem neyðir okkur reglulega að lyklaborðinu, hvort sem við höfum heilsu til að skrifa eða ekki. Hann er uppspretta andagiftar, hann er það góður.

Það hefur aldrei verið planið hjá okkur að fara í einhverja herferð til að auka hróður LeBron James á Íslandi, en það er ekki hægt að kalla þessa sífelldu pistla okkar um hann neitt annað en það - herferð.

Hann á bara skilið orðið að fallega sé um hann skrifað.

Hann er búinn að borga upp lánin sín í deildinni. Búinn að vinna vinnuna, svitna svitanum og bíta í súra eplið. Hann er búinn að gera mistök og að lokum hefur hann nú uppskorið eftir sáningu.

Fáir íþróttamenn, ef einhverjir, hafa byrjað í atvinnumennsku með öðru eins fári og LeBron James.

Við höfum sagt það áður og segjum enn. Það merkilegasta við feril James er að okkar mati sú staðreynd þrátt fyrir smá hiksta inn á milli, hefur pilturinn náð að standa undir megninu af þeim óraunhæfu kröfum sem til hans hafa verið gerðar á skrumfylltum fyrri áratug hans í NBA.

Það er ekki víst að þú áttir þig á því hve mikið afrek það er.

Nú er LeBron svo byrjaður að taka til hendinni í síðasta kaflanum í bókinni um James Konung, en sá kafli snýr að því að vinna fleiri meistaratitla. Það er ekki gott að segja til um hversu marga titla hann á eftir að vinna á ferlinum en flest bendir til þess að þeir verði fleiri en þessi eini.

Og það er sko ekkert að því okkar vegna.

Dwight Howard tekur við Danny Ainge verðlaununum

Tweet

Vonandi verður þessi pistill stuttur, því hann er hrútleiðinlegur og neikvæður. Hættu umsvifalaust að lesa ef þú ert mótfallin(n) slíku drama.

Þetta er út af honum Dwight Howard. Við höfum nokkrum sinnum átt það til að stríða honum á þessu vefsvæði og þegar við skrifum um hann hefur það stundum verið í leiðindatón. Núna erum við aftur á móti gjörsamlega búin að fá nóg af Dwight Howard. Mælirinn er fullur.

Helmingurinn af þessu er fjölmiðlum að kenna. Þeir eru búnir að vera með Dwight Howard efstan í fréttum í að okkur finnst mörg ár. Það er komið nóg af þessu. Hinn helminginn af bullinu á Howard sjálfur, því hann hefur ekki hugmynd um hvað hann ætlar að gera við líf sitt sem atvinnumaður og dregur okkur öll með sér niður í þennan valkvíðadrullupoll.

Við vitum ekki með ykkur, en við höfum fengið svo miklu, miklu meira en nóg af þessu bulli.

Þegar öllu er á botninn hvolft, er Dwight Howard ekki leikmaður til að standa undir öllu þessu óþolandi skrumi. Hann er ofmetnasti leikmaður síðari tíma í NBA.

Howard er fínn varnarmaður og góður frákastari, en ofmetinn á báðum sviðum og það er líka restin af leik hans.

Dwight Howard mun aldrei leiða lið til meistaratitils, ekki nálægt því, af því hann er ekki nálægt því að standa undir neinu slíku.

Hann er enginn sóknarmaður, grátlega léleg vítaskytta og hefur sýnt fram á það að undanförnu að hann er ekki eftirsóknarverður liðsfélagi ef á móti blæs.

Við roðnum í hvert skipti sem hann vinnur til verðlauna og þegar hann er kallaður besti miðherji í heimi. Miðherjastaðan er dauð.

Dúkkulísum eins og Howard hefði verið pakkað saman á níunda og tíunda áratugnum þegar voru alvöru stórir menn í deildinni.

Þess vegna höfum við fengið meira en nóg af öllu þessu fári í kring um það hvert Dwight Howard vill fara. Af hverju í fjandanum skiptir Orlando þessu fífli ekki til New Jersey hið snarasta? Félagið getur fengið einhverja mola fyrir hann þar og verður að láta sér það duga. Howard er löngu búinn að eyðileggja möguleikann á því að Magic fái raunvirði fyrir hann út af bullinu í honum. Hann mun heldur ekki hika við að ganga út þegar samningur hans rennur út ef til þess kemur, sem reyndar verður að teljast ólíklegt.

Dwight Howard er sagður trúaður og góður piltur og það má vel vera.

Hann er hinsvegar illa gefinn og virðist ekki hafa nokkra einustu hugmynd um takmörk sín eða hafa skilning á því hvernig NBA deildin virkar. Virðist vilja vera bæði "maðurinn" og meistari hjá nýja liðinu sínu, sem er hlægilegt.


Eftir hverju þessi snillingur er að bíða, veit enginn. Allra síst hann sjálfur.

Körfuboltinn verður allur miklu betri þegar þessi ofmetni bjáni sem Howard er, heldur sér loksins saman og byrjar að spila, hvar sem það verður nú.

Við vitum samt öll að þögnin verður ekki löng. Það verður ekki langt þangað til hann byrjar að væla aftur og þá út af óhæfum þjálfara eða slökum meðspilurum.

LeBron James hefur verið blóraböggull og óvinsælasti leikmaður NBA deildarinnar undanfarin ár, eða frá því hann framdi almannatengslamorð með "Ákvörðuninni" og eldflaugaverkfræðiummælum sem komu í kjölfarið.

Nú hefur hann hinsvegar leiðrétt þessi mistök og unnið titil og fer því smátt og smátt að komast aftur í góðu bækurnar hjá pöpulnum.

Við þurfum því að fá nýjan blóraböggul, nýja flóttageit sem við getum bölvað fyrir heimsku sína og titlaleysi - og Dwight Howard er fullkominn í hlutverkið.

Reyndar er Carmelo Anthony að veita honum sælskap á toppi þessa lista, en það verður Dwight sem situr í skussasætinu á næstu misserum. Köllum þetta Danny Ainge-verðlaunin í höfuðið á einum hataðasta manni deildarinnar á sínum tíma.

Til að súmmera. Ákveddu þig Dwigt, naglhaltu kjafti og reyndu að bæta þig sem leikmaður. Reyndu svo að vinna nokkra titla til að standa undir þessu fáránlega skrumi sem í kring um þig er alla daga. Þá skulum við athuga hvort við fyrirgefum þér allar þessar ömurlegu fyrirsagnir og greinar sem mengað hafa sjónlínu okkar síðustu misseri.

Þangað til skaltu steinþegja!