Öskubuskuævintýri Gerald Green

Tweet

Afsakið (þetta) hlé

Tweet

Það er náttúrulega ekkert annað en vanvirðing við þá örfáu lesendur sem enn nenna að kíkja á NBA Ísland að skrifa ekki staf handa þeim í marga mánuði. Hvað sem því líður, getið þið rétt ímyndað ykkur hvort fór ekki um ritstjórn síðunnar þegar hún vaknaði allt í einu upp við það í lok sumars að hún hafði engan áhuga á að skrifa lengur - eftir að hafa gert það nánast daglega í meira en áratug.

Við höfum ekki hugmynd um af hverju ritstjórnin lamaðist skyndilega í ágúst, en mögulega hafa stórar breytingar eitthvað með það að gera. Svona breytingar eins og að flytja höfuðstöðvar okkar úr æsingi höfuðborgarinnar í sveitina og svo, tjah, ýmislegt annað skulum við segja.

Við höfum heldur ekki hugmynd um hvort neistinn til að skrifa er kominn aftur eða ekki. Það eina sem við vitum er að NBA deildin er alveg viðbjóðslega skemmtileg eins og alltaf - og að það er alveg stórkostlega asnalegt að skrifa ekki um það daglega eða vikulega eða hvað það nú er.

Tölvupóstunum hefur auðvitað rignt yfir okkur á nbaisland@gmail.com í þessari löngu og leiðinlegu pásu, þar sem þið lesendur eruð búnir að spyrja okkur hvað sé í gangi. Sum ykkar hafa verið reið yfir þessari leti og kæruleysi, sum ykkar hafið lýst yfir áhyggjum ykkar og spurt hvort við séum yfir höfuð á lífi.*

Við hefðum átt að vera búin að því fyrir löngu, en okkur langaði amk að segja ykkur að við værum enn lifandi, að okkur langaði ekki að loka síðunni, að við hötuðum meira en nokkru sinni að vera ekki lengur með hlaðvarp og að við ætluðum að reyna allt sem við mögulega gætum til að byrja að skrifa aftur. Ef ekki fyrir ykkur, þá fyrir okkur - og ef ekki fyrir okkur, þá fyrir ykkur, fattiði...

Við verðum bara að sjá hvað setur. Þessi færsla er amk byrjun, þó ekki væri annað.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

* - Hvert einasta orð í þessari málsgrein er samviskulaus helvítis haugalygi. Við höfum ekki fengið einn einasta tölvupóst vegna málsins, enda er öllum svo skítsama hvort þessi síða er til eða ekki, en við ætlum bara að loka augum og eyrum fyrir þeirri staðreynd og halda áfram eins og ekkert hafi í skorist. Við erum ekki gáfaðari en þetta, eins og þið komust öll að fyrir mörgum árum.

NBA Ísland rýnir í félagaskipti Gordon Hayward

Tweet

Þið heyrið leikmenn og þjálfara í NBA deildinni tala um að sé fjölskylduandrúmsloft hjá hinu eða þessu liði, nú eða fara alla leið með þetta og fullyrða að liðið þeirra standi saman eins og fjölskylda. Þetta er auðvitað rakinn þvættingur og flestir leikmenn væru til í að kveikja í þessari svokölluðu "fjölskyldu" sinni ef það þýddi að þeir fengju 5.000 dollurum hærri samning eða eitthvað þvíumlíkt.

Félögin í NBA deildinni eru misjöfn eins og þau eru mörg, en þó þeim verði aldrei ruglað saman við alvöru fjölskyldur, eru þó nokkrir klúbbar í NBA sem eru reknir á - hvað eigum við að segja - persónulegri máta en aðrir.

Margir klúbbar í NBA deildinni eru með afar ópersónulegt sýstem og kaldhranalegan kúltúr, ef einhvern kúltúr yfir höfuð og versla með leikmenn út og suður eins og þeir væru körfuboltamyndir en ekki manneskjur. Þarna er ekkert elsku amma, engin persónuleg sambönd og samskipti. Þetta er bara bissness.

Utah Jazz er félag sem rekið er nánast þveröfugt við þetta. Auðvitað er Utah líka bissness eins og hinir klúbbarnir og auðvitað skipta þeir á leikmönnum og bjóða þeim nískulega samninga og allt það eins og öll hin liðin, en þau gera þetta mestanpart öðruvísi en aðrir þarna í Utah.

Það liggur líka beinast við að aðferðafræðin hjá Jazz sé aðeins öðruvísi, því fólkið í Utah - í Salt Lake City þar sem liðið er til húsa - er af öðrum sauðahúsum en fólkið á bak við restina af klúbbunum í NBA. Allt öðrum.

Utah Jazz er afskaplega vel rekið félag, sannkallað fyrirmyndarfélag eins og San Antonio, sem kemur ekkert á óvart því að San Antonio smíðaði rekstrarmódelið sitt eftir Utah Jazz á tíunda áratugnum og til að rugla þessu enn betur saman, er hluti af staffinu hjá Utah fólk með Spurs-tengsli. Nægir þar að nefna framkvæmdastjórann Dennis Lindsay og þjálfarann Quin Snyder.

Og þetta vel rekna félag, á einum minnsta og á margan hátt óvinsælasta markaðnum í NBA deildinni, gerði allt rétt þegar kom að því að reyna að halda í Stjörnuleikmanninn sinn Gordon Hayward. Félagið hafði mikla trú á Hayward þegar það tók hann í nýliðavalinu á sínum tíma og það er alveg með hreinum ólíkindum að lesa hvað fólk var að segja um hann þegar Utah valdi hann.

Gleðipinninn í greininni hér fyrir neðan er gott dæmi, en hann gerir allt nema öskra upp yfir sig að Kevin O´Connor þáverandi framkvæmdastjóri Utah sé heilalaus helvítis hálfviti og eigi bara að ganga í sirkus fyrir þessa glórulausu vitleysu sem það var að drafta þennan horaða krakkavesaling inn í deild hinna fullorðnu karlmanna. Risavöxnu, fullorðnu karlmanna.

Já, Utah-menn gerðu allt sem þeir gátu, eða nokkurn veginn allt. Þeir styggðu Hayward eitthvað á tímabili með því að bjóða honum eitthvað nískulegan samning, en það var bara vegna þess að a) félagið tekur ekki þátt í því að borga leikmönnum einhverja bull-samninga. Það bara kemur ekki til greina. Og b) Hayward var andskotann ekkert nógu góður til að fá þennan helvítis max samning sem hann hefur alltaf átt rétt á, alveg sama hvað hann var lélegur. Hér er auðvitað átt við fyrstu árin hans í deildinni.

En nú er Hayward farinn til Boston. Bless, bless Utah, segir hann í einhverri bull-grein, sem segir ekkert. Nafngreinir hvorki meira né minna en EINN leikmann, eftir að hafa spilað með liðinu árum saman. Spes.

Uppgjör 2017: Kevin Durant og Ákvörðunin II

Tweet

Eftirfarandi pistill er hluti af uppgjöri NBA Ísland á nýafstöðnu keppnistímabili í NBA deildinni, með aðaláherslu á lokaúrslitaeinvígi Golden State og Cleveland og öllu mögulegu sem tengist því með beinum eða óbeinum hætti.

Ritstjórn NBA Ísland hvetur lesendur til að lesa formálann að þessari ritröð áður en það tekst á við greinarnar sem á eftir koma, en í honum reynum við að útskýra hvað fyrir okkur vakir með þessu öllu saman. 

Strangt til tekið er kannski ekki nauðsynlegt að lesa formálann fyrst, því það skilur enginn samhengislausan vaðalinn í okkur hvort sem er, en þið ráðið auðvitað hvernig þið hafið þetta. Það er það góða við NBA Ísland. Þið ráðið þessu öllu saman og þetta kostar ekki neitt  frekar en venjulega. Hefst þá pistillinn:

Hér er fyrst mikilvæg áskorun frá ritstjórn:

Áður en lengra er haldið í þessum fyrsta pistli okkar í uppgjörinu á leiktíðinni 2016-17, verðum við eiginlega að ráðleggja fólki að sleppa því að lesa hann.

Fyrsta ástæðan fyrir því að sleppa því, er að hann er allt of  langur, fer allt of mikið út fyrir efnið (persónulegt met hjá okkur, reyndar, og þið getið rétt ímyndað ykkur hvurslags geðveiki þarf til að toppa metið okkar í að fara út fyrir efnið) og ef einhver lesandinn yrði svo nógu bilaður að lesa pistilinn til enda og jafnvel skilja hann líka, gæti viðkomandi lent í talsverðri klemmu.

Umræddur lesandi fengi þannig teiknaða upp fyrir sig allt of skýra og heildstæða mynd af nákvæmlega öllu sem viðkemur ákvörðun Kevin Durant að fara til Warriors í fyrra, áhrifum ákvörðunar hans á bæði Oklahoma og Golden State og um það bil þrjú þúsund aðra misáhugaverða hluti.

Eins og venjulega, leggjum við málin í ykkar hendur, kæru lesendur. Við treystum ykkur til að taka skynsamlegar ákvarðanir og fara ykkur ekki að voða í þessu.

Jæja, allir klárir? Ókei. Keyrum þá bara á þetta saman.

Fyrsta málið sem okkur langar að tækla í þessu margþætta uppgjöri okkar við leiktíðina 2017, er málið sem flestir sem fylgjast með NBA deildinni hafa myndað sér skoðun á, hvort sem hún var stór eða lítil.

Þetta er sumsé fíllinn sem er búinn að vera skítandi í herbergið í ellefu og hálfan mánuð - (auðveldlega) umdeildasta atriði ársins í NBA deildinni:

Ákvörðun Kevin Durant að ganga til liðs við Golden State sumarið 2016.

Fjöldi fólks hefur spurt sig að þessu og fjöldi fólks hefur líka spurt okkur beint að þessu: Af hverju?Auðvitað er NBA Ísland með svarið handa ykkur, til þess erum við, en við fórum að sjálfssögðu ekki beinu leiðina til að afla þess; tókum bara upp símann og hringdum í Kevin Durant eða fórum bara í heimsókn til hans í kaffi og kleinur. Þið vitið að þetta virkar ekki þannig - og ef þið vitið það - vitið þið líka að það kemur ekki eitt einasta satt orð út úr kjaftinum á atvinnuíþróttamönnum í viðtölum ef þeir eru spurðir spurninga sem eitthvað vit er í. Þannig er bransinn bara, því miður.*

Og þess vegna er miklu, miklu skemmtilegra fyrir ykkur að lesa svörin sem við gefum ykkur við spurningunni heldur en nokkurn tímann að hlusta á Durant sjálfan ljúga einhvern fjölmiðlamanninn stútfullan af útursnúningum og klisjum. Gleymdu því! Það er ekkert varið í það! Miklu betra að treysta á Íslandið sitt.

Flest ykkar vita hvernig vistaskipti Kevin Durant komu til, en fyrir þau ykkar sem eruð ekki með það á hreinu, var fólk ekki brjálað út í Durant fyrir það eitt að fara frá Oklahoma. Jú, jú, fólkinu sem var búið að styðja við bakið á honum í öll átta árin sem hann spilaði í borginni sárnaði þetta auðvitað og hluti af því mun baula á hann þangað til hann drepst.

En rétt eins var með og ákvörðunar-klúðrið hjá LeBron James á sínum tíma, hefði Durant getað komið mun færra fólki í vont skap ef hann hefði haft manndóm í sér til að ganga frá málum sínum eins og maður en ekki eins og gunga.

Sú staðreynd að Durant hafði ekki kjark til að segja meðstirni sínu Russell Westbrook frá ákvörðun sinni auglitis til auglitis - og ekki einu sinni með símtali - heldur bara með kjarklausu sms-i og gott ef það kom ekki eftir að allir voru búnir að frétta þetta allt saman hvort sem er. Við munum það ekki, enda skiptir það engu máli.

Durant einfaldlega skeit á bitann í þessu máli og svona viðskilnaður þykir okkur satt best að segja ekki sýna merki um mikinn þroska eða vandaðan karakter.

Við tökum þó fram og ítrekum, að við höfum að sjálfssögðu engan veginn efni á að dæma annað fólk þó við séum alltaf að gera það.

Þessir fordómar okkar út í manneskju sem er búin að láta meira gott af sér leiða en við munum gera alla okkar ævi, er líka gott dæmi um þann karakter sem við höfum að geyma. Gleymum því ekki.

Við mannfólkið höfum öll einhverja vankanta og galla, enda væri lífið nákvæmlega ekkert gaman ef allir væru fullkomnir!

Þá yrði lífið allt bara eins og þýsk fræðslumynd um frjósemirannsóknir á landsvæðum með krefjandi kolefnabindingar í krítísku hlutfalli koðnandi karbónatmagns við kjörvaxtarskilyrði keisaramörgæsa.

Annað atriði við flutninginn hans Durant fór þvert ofan í líklega 99% af fólki sem hafði skoðun á málinu yfir höfuð, en það var auðvitað ákvörðun hans að ganga til liðs við klúbbinn (Golden State) sem var nýbúinn að slá liðið hans Durant (Oklahoma) út í oddaleik í úrslitaeinvígi Vesturdeildarinnar.

Við gerum viljandi lítið af því að vitna í oflátunginn Stephen A. Smith á sjónvarpssviði ESPN, en hann hefur allar götur síðan í fyrra kallað þetta aumustu félagaskipti sem hann hafi orðið vitni að í atvinnuíþróttum á sínum langa ferli sem fjölmiðlamaður.

Og það er ekkert skrum að kalla þetta hin aumustu félagaskipti, því svona gera menn eiginlega ekki í NBA deildinni. Ekki alveg svona gróft. Durant gæti vel mögulega verið búinn að setja heimsmet í vandræðalegum augnablikum á síðustu tólf mánuðum.

Gamlir karlar og útbrunnar stjörnur hafa alla tíð stundað það á efri árum sínum í deildinni að stökkva yfir í lið sem þeim þykja líklegir kandídatar í að vinna meistaratitil eða tvo, sérstaklega ef umræddri stjörnu hefur ekki tekist að vinna meistaratitil á ferlinum.

En að menn í blóma körfuboltalífsins - á hátindi frægðar sinnar og getu - skuli fara úr liði sem var árviss kandídat í að berjast um titilinn (þó það væri aldrei beinlínis sterkasti kandídatinn, var það alltaf með í umræðunni ef Westbrook og Durant (og Ibaka) voru heilir heilsu) og yfir í lið sem:

A) var nýbúið að slá liðið hans Durant út úr úrslitakeppninni í epískri seríu, þar sem Oklahoma komst meira að segja yfir 3-1 og aðeins skita - meðal annars hjá Durant - varð þess valdandi að Oklahoma sat eftir með sárt ennið en Golden State fór í úrslit.

Upphleyptur Exum

Tweet

Utah-pilturinn Dante Exum er að safna í nákvæma eftirlíkingu af Tröllaskaga á upphleypta Íslandskortinu sem hann er að rækta í grillinu á sér í þessum mánuði. Kominn á gelgjuskeiðið allt í einu. Svona eins og menn gera þegar þeir eru á 22. aldursári. Carlos Boozer fór einmitt á gelgjuna þegar hann var um 25 ára aldurinn þegar hann spilaði með Utah. 

Jazzarar eru orðnir svo örvæntingarfullir að búa til sóknarmann úr ástralska bakverðinum sínum að þeir virðast vera komnir með hann á veðhlaupahestakúrinn sem Robert "Bob" Paulson (ísl. Júlli) notaði í kvikmyndinni Fight Club (ísl. Enginn verður óbarinn biskup) forðum. Nei, auðvitað erum við bara að fíflast. Það er ekkert sem bendir til þess að atvinnuíþróttamenn í Bandaríkjunum séu að nota ólögleg eða á nokkurn hátt vafasöm lyf til að vera samkeppnishæfir í greinum sínum.

Ef LeBron James hefði kastað míkrófón í vatn

Tweet

Við elskum fótbolta. Við spiluðum einu sinni fótbolta og þó við elskum fótbolta ekki eins mikið og körfubolta, fylgjumst við ekki síður með knattspyrnu en Leiknum okkar.

Okkur þykir nauðsynlegt að slá þennan varnagla áður en við byrjum á næstu hugleiðingu, svo fótboltamenn og konur fari ekki að kalla þetta körfuboltaáróður gegn fótbolta eða eitthvað slíkt. Þetta er ekki ætlað sem áróður, þetta er bara atriði sem vakti athygli okkar.

Þannig var að við rákumst á stutt brot úr kjaftaþættinum Mike & Mike á ESPN fyrir skömmu, þar sem Mike Greenberg benti á þennan skemmtilega punkt.

Greenberg var að tala um muninn á fótboltamönnum og körfuboltamönnum og þá sérstaklega muninn á hegðun þeirra frægustu í greinunum hvað fjölmiðla snertir.

Hann benti á tvö nýleg dæmi um eftirtektarverða hegðun knattspyrnumanna. Annars vegar atriðið þegar Cristiano Ronaldo henti míkrófón fjölmiðlamanns sem reyndi að ná tali af honum út í vatn og hinsvegar ákvörðun Lionel Messi að hætta að spila með landsliði Argentínu eftir tapið í úrslitaleik Ameríkukeppninnar á dögunum.

Þessi tvö atriði nefndi hann sem dæmi og velti svo upp spurningunni hvernig bandaríska þjóðin myndi bregðast við ef LeBron James myndi sýna svona hegðun.

Svarið við spurningunni er augljóst - James yrði tekinn af lífi í fjölmiðlum og víðar ef hann myndi gera eitthvað þessu líkt.

Eins og þið vitið flest, hefur hann margoft valdið fjaðrafoki í fjölmiðlum fyrir eitthvað sem mælist ekki við hliðina á íþróttum eins og míkrófónakasti án atrennu (í vötn). Eins og til dæmis að mæta með vitlausa húfu á íþróttakappleik og fá hraðasekt, svo við tölum nú ekki um "ákvörðunina" hans frægu.

Hvað hefðu fjölmiðlar t.d. sagt ef LeBron James hefði látið hafa annað eins eftir sér og Ronaldo gerði þegar hann gerði lítið úr íslenska landsliðinu eftir viðureign þess við Portúgal á dögunum?

Bandaríska pressan væri enn að hrauna yfir hann.

Það má segja ýmislegt misjafnt um Bandaríkjamenn, en íþróttastjörnurnar þeirra eru í flestum tilvikum kurteisar og almennilegar þegar kemur að samskiptum við fjölmiðla. Okkur er líka til efs að við eigum eftir að heyra "Strákana Okkar" vera með einhvern dónaskap við eða í fjölmiðlum og gildir þá einu hvort um er að ræða fót-, hand- eða körfuboltastrákana okkar.

Tilgangurinn með þessari hugleiðingu er ekki að draga upp dökka mynd af knattspyrnustjörnum eða upphefja íslenska eða ameríska íþróttamenn óþarflega mikið, það eru sannarlega hægðaheilar í körfuboltanum eins og annars staðar og menn eins og Ronaldo og Messi láta báðir gott af sér leiða með reglubundnum hætti.

Okkur langaði aðeins að benda á það hvað virðist vera misjafnt gildismat í gangi hjá íþróttastjörnum heimsins í dag og nokkuð misjafn tolerans þegar kemur að viðskiptum þeirra við fjölmiðla.

Eftir á að hyggja

Tweet

Hvað sáu geimverurnar?

Tweet

Mörg okkar eru orðin ansi fljótfæri, óþolinmóð og fljót að alhæfa á þessum síðustu og verstu.

Twitter ýkir þessa tendensa upp hjá okkur. Við lifum í þjóðfélagi þar sem allt þarf að gerast strax eða ekki og ekkert fólk lifir undir eins ströngum "hvað hefurðu gert fyrir mig nýlega" formerkjum og íþróttamennirnir okkar.

Einhver minntist á það á Twitter í kvöld meðan fyrri hálfleikurinn hjá Oklahoma og Golden State var í gangi, að ef geimverur hefðu komið til jarðar og fylgst með leikjum dagsins, hefðu þær líklega ekki getað komið auga á tvo af bestu leikmönnum sinnar kynslóðar í NBA leiknum og úrslitaleik Meistaradeildarinnar.

Hér var auðvitað átt við þá Cristino Ronaldo og Stephen Curry.

Þetta var svo sem ekkert galið tíst. Okkur skilst að Ronaldo hafi ekki verið góður í úrslitaleiknum í dag og ekki var Curry að gera neinar rósir þegar þarna var komið við sögu. En hvað er þá vandamálið?

Jú, eftir því sem okkur var sagt, var Ronaldo víst að spila meiddur í úrslitaleiknum, en lét það ekki aftra sér frá því að spila hverja venjulegs leiktíma og framlengingar - jú og skora svo sigurmarkið í vítaspyrnukeppninni í lokin.

Sá eða sú sem sendi frá sér þetta tíst - og við erum ekki að blammera þetta tíst, per se, heldur bara að nota það sem lítið dæmi í þessari hugleiðingu - hefði aldrei sent það frá sér klukkutíma eða svo síðar, því þá var Curry búinn að skjóta Oklahoma í kaf og tryggja liði sínu oddaleik í einvíginu. Og það eru ekki slæmar líkur á því að hann muni vinna þann oddaleik.

Við tökum það fram að við erum alveg jafn slæm í þessu og hver annar. Við erum jú nýbúin að hrauna yfir Oklahoma í færslunni á undan þessari. Það sem við erum að reyna að segja er að kannski erum við öll orðin aðeins of... hreinlega geðveik, þegar kemur að íþróttahetjunum okkar.

Það má vel vera að menn eins og Curry og Ronaldo muni aldrei heyra það sem við erum að tísta eða tuða um þá og það getur vel verið að þessi tíst séu bara afrakstur fólks sem er að hugsa upphátt og fíflast eitthvað.

Og það getur vel verið að íþróttamenn séu þarna fyrir okkur til að öskra á þá, af því við þorum ekki að öskra á fólkið sem raunverulega á það skilið (stjórnmálafólkið).

En það getur líka vel verið að við séum alveg búin að missa plottið og séum orðin allt of tilætlunarsöm, hrokafull og leiðinlegir íþróttaáhugamenn.

Það má enginn íþróttamaður, undir nokkrum kringumstæðum, eiga eitthvað sem í okkar huga er eitthvað annað en fullkominn leikur - þá er viðkomandi íþróttamaður bara aumingi sem er búinn á því.

Liðið sem vann titilinn í fyrra er old news og drasl ef það vinnur ekki titilinn í dag og liðið sem vann titilinn fyrir tveimur árum er bara steingervingur sem öllum er sama um. Þjálfarinn sem vinnur níu leiki í röð en tapar einum illa er fáviti sem á að reka af því hann veit ekkert hvað hann er að gera. Leikmaðurinn sem svaf ekkert nóttina áður af því honum var illt í maganum og barnið hans var að taka tennur, er huglaus aumingi af því hann hitti illa úr skotunum sínum.

Bæði Oklahoma og Golden State hafa verið mesta drasl í heimi og meistaraefni með nokkurra daga millibili, ekki meira en það.

Þið kannist við þetta. Og við líka, af því við erum alltaf að haga okkur svona sjálf og það er hálft í hvoru ástæðan fyrir því að við erum að skrifa þessa asnalegu hugleiðingu.

Enginn íþróttamaður er fullkominn, frekar en við sjálf. Maradona gerði fullt af mistökum, en það hafa Ronaldo og Messi líka gert. Larry, Magic og Jordan gerðu sín mistök. Það gera LeBron, KD og Curry líka, svo við ættum kannski að vera aðeins viljugri í að leyfa þeim að vera mannlegir.

Kannski var eins gott að geimverurnar sem vísað var í að ofan voru að horfa á lélega íþróttamenn spila en ekki á tímalínurnar okkar á Twitter.

Hetjan og skúrkurinn Vince Carter

Tweet

Snareðlurnar frá Toronto eiga ekki tvítugsafmæli fyrr en eftir eitt ár, en félagið er strax byrjað að fagna því með fortíðarblæ. Í nótt tóku forráðamenn Raptors loksins þá ákvörðun að heiðra fyrrum leikmann sinn Vince Carter með smá myndbandssýningu á risaskjánum.

Margir voru búnir að bíða ansi lengi eftir þessu augnabliki. Sumir til að fá tækifæri til að klappa honum lof í lófa, en aðrir til að baula á hann. Vince Carter lék með Toronto frá árinu 1998 til ársins 2004, þegar honum var skipt til New Jersey Nets fyrir dauða hænu, ryðgað stjörnuskrúfjárn og hálfan pakka af bláum Gajol - sem er ekki einu sinni góður eins og þið vitið.

Sumir segja að fyrsta höggið í þessu drama hafi komið frá félaginu, að það hafi verið klúbburinn sem klúðraði þessu öllu saman og flæmdi Vince í burtu. Við trúum því mætavel að félagið hafi klúðrað fullt af hlutum - það er staðreynd - en það er ekki hægt að kenna því um brotthvarf Vince Carter.

Carter nefnilega hætti bara!

Afturhaldssemi hjá LA Lakers

Tweet

Byron Scott, fyrrum leikmaður Los Angeles Lakers og núverandi þjálfari liðsins, tilheyrir kynslóð sem gerði ekki mjög mikið af því að taka þriggja stiga skot.

Það er dálítið skondið að það hafi tekið menn hátt í þrjátíu ár að fatta það að undir flestum kringumstæðum, væri þriggja stiga skotið tölfræðilega hagkvæmara skot en skot af millifærinu.

Í dag eru flestir sammála um ágæti þriggja stiga skotsins, ekki síst úr hornunum (þar sem skotið er styttra) og þá eru flestir búnir að átta sig á því að löngu tveggja stiga skotin eru ekkert sérlega sniðug.

Flestir. Ekki Byron Scott.

Scott var ein beittasta skytta meistaraliða Los Angeles Lakers á níunda áratugnum, en hann tók nú ekki nema um tvö þriggja stiga skot að meðaltali í leik yfir ferilinn þrátt fyrir að vera með fínustu nýtingu (37%).

Nú getur vel verið að hann hafi ekki sömu trú á skyttunum sem hann hefur yfir að ráða hjá Lakers í dag og hann hafði á sjálfum sér, en það bara réttlætir ekki þá glórulausu stefnu sem hann hefur nú gefið út.

Hann er nánast búinn að segja mönnum að hætta að taka þriggja stiga skot.

Og árangurinn lætur ekki á sér standa. Hérna eru skotkort úr síðustu tveimur leikjum hjá Lakers.

Enginn þristur úr aðeins átta tilraunum, ekki eitt einasta þriggja stiga skot úr hornunum (hagkvæmasta skotið í NBA deildinni og yfirlýst markmið liða eins og meistara San Antonio Spurs) og níutíuogfimm skot af millifærinu (óhagkvæmasta skotinu í NBA deildinni).


Lakers tapaði umræddum leikjum með 41 og 33 stiga mun. Síðari leiknum á heimavelli gegn liðinu sem flestir reikna með að verði lélegasta liðið í Vesturdeildinni.

Þetta eru bara æfingaleikir og því skipta úrslitin ekki nokkru einasta máli og vissulega voru nokkrar af bestu skyttum Lakers fjarverandi, en það er ekki málið.

Málið snýst um það hvort Byron Scott ætli virkilega að halda þessum skrípaleik áfram.

Ritstjórn NBA Ísland hefur aldrei gefið sig út fyrir að hafa mikið vit á körfubolta og ekki eru þjálfarar í okkar röðum. En andskotinn hafi það, er Byron Scott orðinn geðveikur? Er manninum alvara með þessu?

Við vissum öll að þetta yrði erfiður vetur í gula helmingnum í Los Angeles, en þetta er full mikið af svo góðu. Ætli Byron Scott hafi verið ráðinn til Lakers til að liðið næði að slá Philadelphia við sem lélegasta liðið í NBA í vetur?

Það mætti halda það.

Hagvöxtur

Tweet

Kaffimógúllinn Howard Schultz (til vinstri á myndinni) seldi hinum slímuga Clay Bennett körfuboltafélagið sitt Seattle Supersonics fyrir 350 milljónir dollara árið 2006.

Það er svipuð upphæð og Kevin Durant (sem Seattle tók númer 2 í nýliðavalinu árið eftir) fær fyrir skósamninginn sem hann var að gera við Nike þegar allir bónusar eru taldir.

Í dag eru "ómerkilegustu" klúbbarnir í NBA deildinni á borð við Milwaukee og Sacramento metnir á yfir 500 milljónir dollara. Fyrir skömmu var met slegið þegar Steve Ballmer keypti LA Clippers á tvo milljarða dollara.

Ætli Schultz sjái eftir sölunni?

Dífens

Tweet

Jason Kidd plottar og planar

Tweet

Josh Smith hefur ekki hugmynd um hvar Davíð keypti ölið - það var a.m.k. ekki í New York

Tweet

Talsverðar vonir eru nú bundnar við Detroit Pistons. Þar á að vera efniviður til að gera eitthvað í framtíðinni og félagið ítrekaði metnað sinn með því að fá þá Brandon Jennings og Josh Smith til að spila með ungu mönnunum Andre Drummond og Greg Monroe.

Eins og þið vitið kannski, höfum við óhemju gaman af því þegar Josh Smith lætur reyna á stökkskotin sín utan af velli - ekki síst langskotin. Það er sýning. Smith er í raun og veru magnaður körfuboltamaður, en ákvarðanataka hans minnir á emúa á smjörsýru.

Hérna sjáum við Smith reyna að loka New York Knicks í nótt. Það á að rukka tvöfalt verð fyrir svona hágæðaskemmtun.

DeMarcus Cousins brosti (staðfest)

Tweet

Hverjum hefði dottið í hug að DeMarcus "Ég hata lífið" Cousins hjá Sacramento Kings hefði húmor? Ekki okkur. Máli okkar til stuðnings höfðum við ekki séð þennan unga milljónamæring brosa einu sinni. Kevin Johnson borgarstjóra og öðrum þátttakendum í myndbandinu hér fyrir neðan virðist þó hafa tekist að fá Cousins til að brosa, hlæja og gera að gamni sínu. Sannarlega ótrúlegt.

Þeir sem fylgst hafa með Cousins frá byrjun vita að það eina sem heldur aftur af honum eru viðhorf hans og hugarfar. Ef það væri í lagi, ætti drengurinn fast sæti í Stjörnuliði og ekki er ólíklegt að Sacramento myndi vinna aðeins fleiri leiki.

Hugarfarið er kannski ekki allt - auðvitað á drengurinn eitt og annað eftir ólært - en allir íþróttamenn geta farið fjandi langt á góðu hugarfari, það hefur sýnt sig. Og Cousins er mannleg andstæða góðs hugarfars. Bókstaflega. Við skulum vona að þetta eldist af honum og hann þroskist. Hann er bjánalega hæfileikaríkur, synd að það fari allt til spillis.

Af hverju Jaric?

Tweet

Aldrei þótti okkur hann Marko Jaric neitt augnayndi þegar hann spilaði í NBA deildinni og satt best að segja finnst okkur hann bara eiginlega ljótur.

Augun eru til dæmis á röngum stað í grillinu á honum. Já, Jaric var hvorki frábær körfuboltamaður né fallegur.

Það er konan hans hinsvegar, hún Adriana Lima.

Hún er fædd í Brasilíu og á með honum tvö börn. Hún er náttúrulega heimsfræg fyrirsæta. Hvernig í fjandanum fer hann að þessu? Og ætli sé hægt að tappa þessu á flöskur? Þetta er náttúrulega rugl.

Josh "Red" Smith

Tweet

Josh Smith er ekki að hata lífið með nýja liðinu sínu Detroit og er skotglaðari en nokkru sinni fyrr. Pistons gerði við hann 6,4 milljarða samning og hérna fyrir neðan sérðu dæmi um það sem félagið er að fá til baka fyrir fjárfestinguna, tæp 14 stig og tæpa 40% hittni - slökustu tölurnar hans síðan hann var á öðru ári 2005-06. Eins og skotkortið sýnir, er Smith bókstaflega rauðglóandi, þó ekki í algengustu merkingu orðsins.

What can you do?

Tweet

Það er grábölvað að verða vitni að því að Lamar Odom sé ekki aðeins orðinn leiður á körfubolta, heldur lífinu öllu eins og það leggur sig.

Hluta af ógæfunni er reyndar hægt að skrifa á hann sjálfan. Hvaða heilvita maður haldið þið að taki saman við (athygli, vændiskona) úr Kardashian-fjölskyldunni? Og verandi þunglyndur fyrir.

Okkur brá þegar við sáum nýjustu myndirnar af Lamar karlinum. Það er eins og hann hafi horast og sé hálf tekinn í framan. Sagan segir að hann hafi verið að taka á því í fíkniefnadeildinni. Það er hraðbraut til helvítis.

Einn af sölumönnum dauðans heldur því fram að Odom hafi mokað kóki fyrir sex milljónir króna í ranann á sér á þremur árum.

Dónalegt að segja það, en útlitið á Odom minnti okkur dálítið á enska miðjumanninn Paul Gascoigne þegar hann horaðist upp í neysluköstunum sínum.

Neyslukast er ekki alvöru orð, en við finnum ekkert betra til að lýsa veikindum Gazza. Hann tekur fíkn og misnotkun á svo miklu hærra plan en venjulegir fíklar og alkohólistar.

Gazza gæti fyrirvaralaust byrjað að misnota bláan Ópal eða brokkolí. Hann er það veikur einstaklingur.

Eins og áður sagði, er því haldið fram að Odom sé búinn að vera í kókaínneyslu í allt að þrjú ár.

Besta dæmið því til stuðnings er að framherjinn drullaði einmitt gjörsamlega í buxurnar sem leikmaður á svipuðum tíma og meint neysla hans á að hafa byrjað.

Odom átti frábært tímabil árið 2010-11 sem var hans síðasta með Los Angeles Lakers, en þegar honum var svo skyndilega skipt til Dallas, hrundi tilvera hans á einu bretti og ástríða hans fyrir körfubolta sömuleiðis. Þessi gæðaleikmaður varð skyndilega labbakútur.

Síðan hefur heldur hallað undan fæti hjá vini okkar, sem er nú bókstaflega kominn í ruglið er marka má fréttir af eiturlyfjaneyslu hans, þunglyndi og Kardashian-raunum.

Þetta er leiðindamál, því Odom er góður strákur. Við vitnum því bara í Tony Soprano:

"Hvað getur maður svo sem gert?"

Úrvalslið ábyrgra feðra

Tweet

1. Calvin Murphy - 14 börn með 9 konum

 2. Jason Caffey - 10 börn með 8 konum

 



















 3. Willie Anderson - 9 börn með 7 konum

 

 4. Shawn Kemp - 7 börn með 6 konum

5. Kenny Anderson - 7 börn með 5 konum 

6. Larry Johnson - 5 börn með 4 konum

Það er ómögulegt að eiga ekki einkaþotu

Tweet

Scottie Pippen átti glæsilegan feril í NBA deildinni en hann var dálítið óheppinn þegar kom að því að gera samninga.  Þannig má segja að hann hafi samið af sér þegar hann gerði langtímasamning við Chicago Bulls á tíunda áratugnum, sem þýddi að hann var í rauninni á skítalaunum miðað við hinar stjörnurnar í liðinu um árabil.

Þar með er ekki sagt að Pippen hafi verið á einhverjum sultarlaunum, en hann verður seint sakaður um að hafa peningavit. Árið 2002 ákvað hann að hann væri ekki maður með mönnum nema kaupa sér einkaþotu. Hann sló til og keypti sér eitt stykki á litlar fimmhundruð milljónir króna.

Þegar til kastanna kom, reyndist flugvélin sem hann keypti vera bölvað drasl og kostnaður við að koma henni í gagnið var metinn á yfir hundrað milljónir króna. Það tók Pippen ekki í mál og parkeraði hann vélinni inni í skúr og fór í mál.

Það var svo ekki fyrr en árið 2010 sem dæmt var í málinu, en þá gat staurblankur Pippen leyft sér að brosa í smá stund þegar honum voru dæmdar um 250 milljónir í bætur í þessu andstyggilega máli. Pippen hefur líklega dregið lærdóm af þessu máli og vonandi gerið þið það líka, lesendur góðir. Þarna sjáið þið svart á hvítu að það borgar sig ekki fyrir ykkur að kaupa einkaþotu. Þetta höfum við alltaf sagt.