Öskubuskuævintýri Gerald Green

Tweet

Litli-Curry sækir á

Tweet

Stephen Curry náði að hrista af sér slenið í nótt þegar hann fór fyrir Warriors-liðinu sínu í nokkuð öruggum útisigri á New York Knicks 112-105. Curry skoraði 31 stig í leiknum og þó hann hafi oft hitt betur, reif hann sig sannarlega upp úr lægðinni sem hann var í í leikjunum þremur þar á undan, þar sme hann hitti aðeins úr 4 af 31 3ja stiga skoti sínu (til gamans má geta þess að hann var 16 af 31 í þristum í leikjunum þremur þar á undan).

En á meðan Stephen Curry (28 ára) týndi skotinu sínu í nokkra daga, hefur yngri bróðir hans Seth (26 ára) farið á kostum með liði Dallas Mavericks, þar sem hann er merkilegt nokk kominn langleiðina með að sanna að hann sé sannkallaður NBA leikmaður.

Seth fær þannig að spila 29 mínútur, skorar 13 stig, hirðir 3 fráköst og gefur 3 stoðsendingar. Meira að segja kominn með 30 stört og allt. Eitthvað af þessum aukna spilatíma kemur til vegna tánks og meiðsla hjá Mafs, en það kemur málinu ekkert við - hann er að spila ljómandi vel strákurinn.

Það eru ekki lítil tíðindi, því Seth litli hefur strögglað við það að finna sér lið sem vill eitthvað með hann hafa í nokkur ár. Segja má að hann hafi fengið fyrsta þokkalega sénsinn sinn til að spila með Sacramento á síðustu leiktíð, en Kings-menn hefðu auðvitað ekki verið samkvæmir sjálfum sér nema þeir hefðu látið hann fara fyrir að sýna þennan pótensjal allt í einu.

Snillingurinn Rick Carlisle var fljótastur að bregðast við þegar ljóst varð að óæðri Curry-inn væri skyndilega á lausu.

Það hefur alltaf verið vitað að strákurinn gæti skotið þokkalega, enda hefur það komið á daginn að fólki með Curry-genamengið virðist allt að því ófært um að hitta körfuboltum illa ofan í körfur.

Já, hann Seth virðist ekki aðeins hafa náð að sanna sig hjá Dallas, heldur er hann bara að spila eins og engill þessa dagana. Svo vel hefur hann verið að spila, að það er meira að segja hægt að þræta fyrir það að hann sé á einhverjum sviðum að skáka bróður sínum! Það hefði þótt saga til næsta bæjar fyrir tveimur árum síðan. Nú, eða tveimur mánuðum. Þú ræður.

Nú vitum við öll að Stephen Curry er þetta trúaða og brosmilda ofurkrútt sem krúttar allt í drasl, bregst vel við mótlæti og forgangsraðar rétt; liðið kemur alltaf fyrst.

En ætli það sé þannig í matarboðum í Curry fjölskyldunni í dag? Ætli Seth sé þannig ekki bara minna krútt heldur en Steph, heldur kannski bara algjör fáviti? Þið vitið, svona ógeðslega stríðinn, en svona nastí stríðinn gaur. Gaur sem gengur alltaf lengra en æskilegt er og þig langar reglulega að berja í andlitið með kúbeini.

Með öðrum orðum: Ætli Seth Curry sé alltaf að senda bróður sínum snapp þessa dagana, þar sem hann öskrar í símann sinn eitthvað á þessa leið: ÞÚ ERT BARA FOKKÍNG AUMINGI OG ÉG HEF ALLTAF SAGT AÐ ÉG VÆRI BETRI EN ÞÚ OG KONAN ÞÍN ER FEIT OG RILEY ER EKKERT KRÚTTLEG - HÚN ER BARA FREK OG LEIÐINLEG OG ÞAÐ ER EKKI NOKKUR EINASTI AGI Á ÞESSU BARNI YKKAR! OG MUNDU SVO AÐ ÉG ER BETRI EN ÞÚ, DRUSLAN ÞÍN! NANA-NANA-BÚÚÚ-BÚÚÚ!

Við skulum sannarlega vona ekki.

Steph vegna.

Varamennirnir tryggðu Warriors sigur í fyrsta leik

Tweet

Afsakið orðbragðið, en við áttum von á öllum fjandanum í fyrsta leik Golden State og Cleveland í lokaúrslitunum. En ekki þessu.

Ekki að Golden State ætti eftir að vinna næsta öruggan sigur á Cleveland í fyrsta leiknum þrátt fyrir að fá lítið sem ekkert frá stórstjörnunum sínum, Stephen Curry og Klay Thompson. Ekki að Shaun Livingston, Leandro Barbosa og Andre Iguodala ættu eftir að klára leikinn. Ekki bara með því að koma inn á í örfáar mínútur og vera krútt, heldur taka leikinn og rífa hann af Cleveland. Sérstaklega Livingston, sem átti leik lífs síns í úrslitakeppni og bókstaflega lék sér að Cleveland liðinu.

Þessi frekar slaka frammistaða Curry og Thompson var ef til vill ástæðan fyrir því að Warriors náði aldrei að stinga af framan af leik, en annars fannst okkur stórfurðulegt hvernig Cleveland hékk inni í leiknum af því sóknarleikur þess var hugmyndasnauður og einhæfur. Við veltum því meira að segja fyrir okkur hvort það er yfir höfuð með einhverjar úrbætur fyrir næsta leik.

Mikið hljóta Golden State menn að fíla sig í botn núna, að hafa tekið leik eitt í stað þess að tapa honum eins og í fyrra, og vera yfir 1-0 þrátt fyrir algjöran down leik frá stóru byssunum sínum. Þeir Curry og Thompson eiga báðir eftir að verða miklu betri í næsta leik og því lítur þetta ekkert rosalega vel út fyrir Cleveland akkúrat núna að okkar mati.

Við vitum öll að Cleveland er alltaf miklu betra á heimavelli og hlýtur að ná í sigur eða sigra þar, en stóra spurningin er hvort LeBron og félagar geta fundið svör fyrir leik tvö í Oakland á sunnudaginn.

Það er ekkert meira um þennan leik að segja. Hann var stór plús fyrir Golden State. Við sjáum mjög oft miklar sveiflur í lokaúrslitunum og vonandi fyrir stuðningsmenn Cleveland, nær liðið að draga einhverja slíka kanínu upp úr hattinum sínum í næsta leik og nær að snúa einvíginu sér í hag.

Siglt inn í söguna

Tweet

Nú standa yfir merkustu tímar í sögu boltaíþrótta á Íslandi, þar sem karlalandsliðið í knattspyrnu er við það að feta í fótspor kvennaliðsins og tryggja sér sæti á stórmóti og karlalandsliðið í körfubolta er þegar komið á stórmót.

Það var einmitt í dag sem strákarnir í körfuboltalandsliðinu þreyttu frumraun sína á stórmóti, þegar þeir töpuðu naumlega fyrir Þjóðverjum 71-65 í opnunarleik B-riðils Evrópumótsins í Berlín. Eins og tölurnar bera með sér, var munurinn á liðunum ekki mikill í leiknum þó heimamenn væru skrefinu á undan frá fyrstu mínútu.

Oft er það smá skammtur af heppni sem fleytir liðum yfir síðustu hindranirnar þegar þau ná árangri. Gott dæmi um það er Hollandsleikur knattspyrnulandsliðsins ytra á dögunum. Þar duttu nokkur atriði með íslenska liðinu sem höfðu úrslitaáhrif á leikinn. Meiðsli lykilmanns, rautt spjald og vítaspyrnudómur. Svona atriði duttu aldrei með íslenska landsliðinu hér áður, en nýleg dæmi sýna svo ekki verður um villst að lið skapa sér heppni sína mikið til sjálf.

Ástæðan fyrir því að við minnumst á þessa heppni er að ef körfuboltastrákarnir hefðu verið með slíka heppni með sér í Berlín í dag, hefðu þeir getað stolið leiknum og skrifað nýja kafla í körfuboltakatalógana.

Þýska liðið náði nokkrum sinnum yfir 10 stiga forystu í leiknum og virtist algjörlega með leikinn í hendi sér eftir þrjá leikhluta. En eins og í fyrri hálfleiknum, náði íslenska liðið smá áhlaupi og náði að minnka muninn í sex stig þegar skammt var eftir.

Ef áðurnefnd heppni hefði verið með okkur, hefðu skotin hans Jóns Arnórs á þeim tímapunkti dottið niður og við hefðum ekki tapað boltanum í sókninni á eftir. Þjóðverjarnir gáfu okkur séns á að stela þessu í lokin, en það hafðist ekki að þessu sinni.

Auk þess að vera án heppninnar í leiknum, hefði íslenska liðið líka þurft að fá meira sóknarframlag frá mönnum eins og Pavel og Loga.

Þá gengur einfaldlega ekki að skjóta 55% úr vítum í svona leik og verða af 10 stigum á þeim bænum. Það var eflaust þarna sem taugatitringurinn kom best í ljós og við verðum sennilega að fyrirgefa þetta í ljósi þess hve risavaxið verkefnið var.

Það getur komið fyrir á bæstu bæjum að klikka á vítum - meira að segja Dirk Nowitzki klikkaði á tveimur vítum í röð, sem gerist á tíu ára fresti.

Já, Dirk Nowitzki. Þeir voru að spila við Dirk Nowitzki...

Það má vel vera að þú trúir ekki á móralska sigra í körfubolta, að tap sér alltaf tap, alveg sama hvernig á það er lítið - sama hvort það er með tveggja stiga mun eða fjörutíu stiga mun.

Stundum erum við hérna á ritstjórninni svona neikvæð og svartsýn á hlutina, en okkur dettur ekki í hug að vera það þegar kemur að landsliðinu okkar - sérstaklega eftir frammistöðu eins og þessa sem við fengum í Berlín í dag.

Strákarnir eiga hrós skilið fyrir frammistöðuna í dag. Þeir börðust auðvitað eins og ljón, skárra væri það nú, en það sem okkur fannst merkilegra var að þeir létu tilefnið ekki stíga sér til höfuðs.

Reyndasti leikmaður liðsins Jón Arnór Stefánsson viðurkenndi að hann hefði aldrei verið eins taugatrekktur fyrir nokkurn leik og hann var í dag. Það var sannarlega ekki að sjá á honum, enda átti drengurinn frábæran leik og var besti maður vallarins að okkar mati.

Það er með endemum að leikmaður í þessum gæðaflokki skuli vera samningslaus. Hann nær að standa upp úr og skína gegn hvaða mótherjum sem er.

Jón er í Evrópuklassa og myndi sóma sér vel með hvaða liði sem er. Við höfum haldið því fram í tíu ár að hann ætti fullt erindi inn í NBA deildina, því hann er betri en margir bakverðir sem eru með vinnu þar.

Næsta verkefni á dagskrá hjá landsliðinu er Ítalía annað kvöld klukkan 16:00. Þetta er sunnudagurinn 6. september 2015, nánar tiltekið. Þar gildir að gleyma leiknum í dag, þó bragðið í munninum eftir hann sé súrt.

Það má reikna með því að lykilmenn liðsins verði þreyttir og eftir sig á morgun en það verður bara að hafa það. Því ekki að fara dýpra á bekkinn eftir því sem líður á mótið? Allt sem við gerum á þessu
móti er að vinna - pressan er engin, við erum að spila með peninga hússins.

Mikið óskaplega er það sérstakt en um leið gaman fyrir okkur öll - boltafólkið - að fá að upplifa svona spennandi tíma. Fyrir tíu árum síðan hefði enginn ódrukkinn maður spáð því að landsliðin okkar hefðu náð öðrum eins árangri og þau eru að sýna þessa dagana.

Því er vægast sagt súrrealískt að vera að horfra upp á BÆÐI fótboltann (væntanlega) og körfuna í Öskubuskuævintýrum á sama tíma.

Því er ekki úr vegi að hvetja fólk til að gleyma ekki að staldra aðeins við og þefa af blómunum í allri þessari hamingju. Gefum okkur tíma til að njóta þessara spennandi tíma. Þessi helgi er risavaxin og við skulum öll reyna að fá sem mest út úr þessu ævintýri.

Cleveland hótar að gera eitthvað sögulegt

Tweet

Stundum skiljum við hvorki upp né niður í körfubolta. Eins og núna. Golden State, sem er miklu betra lið en Cleveland með alla sína leikmenn heila, er komið 2-1 undir í úrslitaeinvígi NBA deildarinnar. Það er ekkert eðlilegt við þetta. Þetta gæti verið óvæntasta staða sem við höfum orðið vitni að í úrslitaeinvígi.

Þessi pistill verður mjög stuttur, af því hann segir það nákvæmlega sama og sá síðasti. Cleveland er bara að taka Golden State og berja það í andlitið með kjöthamri og það er ekkert sem leikmenn Warriors geta gert í málinu.

LeBron James er að spila þannig að ef hann vinnur tvo leiki í viðbót á þessari leiktíð, verður pistillinn sem við skrifum um hann í kjölfarið annað hvort ein setning eða efni í heila bók.

Matthew Dellavedova er gjörsamlega ekki hægt. Hann er Öskubuskuævintýri, ef ævintýrið um Öskubusku fjallar um maurætu með hundaæði sem slær í gegn með reggíhljómsveit og flýgur til mars úr geimflaug sem það smíðaði sjálft úr fótanuddtæki og sviðasultu.

Steph Curry sýndi smá rokk í lok leiks í kvöld, en það var ekki nóg. Við vonum hans vegna og Warriors vegna að hann sé búinn að finna svægið sitt, því annars er Golden State bara fögt!

Þetta meikar bara engan sens! 

Cleveland ræður tempóinu í þessu einvígi 100% og ef Golden State breytir því ekki í næsta leik, er það fögt. Þá er þetta bara búið og allar hugmyndir okkar um körfubolta foknar til andskotans.

En mikið ógeðslega, óhuggulega er þetta nú skemmtilegt allt saman. Vá!

Cleveland er betra en Golden State - eftir tvo leiki

Tweet

Hann var ekki hár, stuðullinn á þennan á Lengjunni...

Ef þú segist hafa spáð því að Cleveland ætti eftir að jafna metin gegn Golden State í 1-1 með ótrúlegum útisigri í nótt, ertu að ljúga af öllum þínum mætti og ættir að venja þig af slíku. Það er ekki fallegt að ljúga.

Og talandi um hluti sem eru ekki fallegir, 95-93 sigur Cleveland á Golden State í nótt  - aftur eftir framlengingu - fær sannarlega engin fegurðarverðlaun. Ekki þessi hefðbundnu fegurðarverðlaun, sem við hefðum ef til vill reiknað með að Golden State ætti eftir að fá í þessu einvígi.

Nei, Cleveland kom inn í lokaúrslitin með plan, sem verður skýrara með hverri stjörnunni sem fellur úr leik hjá liðinu vegna meiðsla - að drulla þetta dálítið út. Og það er að virka.

Það er frekar ótrúlegt að staðan í þessu einvígi sé 1-1, en það sem kemur okkur miklu meira á óvart, er það hvað Cleveland hefur stjórnað tempóinu í því nánast hverja einustu mínútu. Fyrir utan rispuna sem Golden State tók í framlengingunni í fyrsta leiknum, er ekki hægt að segja að það sé búið að ná að spila sinn leik í þessu einvígi. Það er stórmerkilegt.

Meiðsli þeirra Kevin Love og Kyrie Irving þýða að möguleikar Cleveland eru afar takmarkaðir í sóknarleiknum.

Það er bara slátur í matinn alla daga - ekkert annað í boði. En þó Stjörnuleikmennirnir tveir séu að skilja eftir sig risavaxið skarð í sóknarleiknum, saknar þeirra enginn í varnarleiknum. Við skulum bara segja það alveg eins og er.

Þeir Tristan Thompson og Matthew Dellavedova eru engin varnartröll í sjálfu sér, en þeir eru miklu betri en stjörnurnar tvær sem þeir eru að leysa af í byrjunarliði Cleveland. Þetta er Golden State ekki alveg að ráða við, enn sem komið er.

Sóknarleikur Cleveland er einfaldur: Látum LeBron James hafa boltann, setjum kannski fyrir hann eina eða tvær hindranir til að brjóta þetta upp og látum hann svo um að búa eitthvað til.

Svona er þetta í grófum dráttum, engin eldflaugavísindi, bara þessi einfalda staðreynd að það er helvíti erfitt að stöðva LeBron James í að spila körfubolta.

Hetjur verða til í lokaúrslitunum í NBA og í nótt varð til ný hetja, rytjulegur pjakkur frá Ástralíu sem kallaður er Matthew Dellavedova. Hann fyllti ekki út tölfræðiskýrslur en hann sýndi okkur hvað er hægt að gera á körfuboltavelli með klókindum og stóru hjarta.

Það er með hreinum ólíkindum að þessi strákur, sem er heppinn að vera með vinnu í NBA deildinni, skuli vera klár í að hoppa fyrirvaralaust inn í byrjunarlið Cleveland í lokaúrslitum - og ekki nóg með það - heldur eiga stóran þátt í að færa Golden State aðeins fjórða tapið á heimavelli í allan vetur.

Delly hefur áður komið inn í byrjunarlið Cleveland í fjarveru Kyrie Irving, en ekki á svona stóru sviði, í svona björtum ljósum. Og hann hikaði hvergi. Var ekkert hræddur við pressuna. Þvert á móti gaf hann lykilsendingar, skoraði lykilkörfur og náði stórum fráköstum og lausum boltum. Svo kórónaði hann góðan leik sinn með því að ná að hanga í Stephen Curry með þeim afleiðingum að hann átti versta skotleik sinn á ferlinum.

Fyrirfram hefðum við ekki reiknað með því að Stephen Curry myndi byrja 4 af 21 (19%) í þristum í fyrstu tveimur heimaleikjunum sínum í einvíginu, en við erum reyndar vonsviknari með frammistöðu allra hinna.

Fyrir utan smá sprengju frá Klay Thompson í nótt, er nánast sama hvert var litið í liði Warriors, það var óskaplega lítið að gerast í sóknarleiknum.

Golden State þarf engan veginn að missa sig í eitthvað óðagot þó það hafi tapað einum leik í þessu einvígi og hlýtur m.a. að geta huggað sig við að ef Stepen Curry hefði bara hitt ömurlega í leiknum en ekki grátlega (5 af 23), væri Golden State á leið austur til Cleveland með 2-0 forystu í bakpokanum.

Curry á eftir að skjóta betur í framhaldinu, en það sem skiptir langmestu máli fyrir Golden State í þessari rimmu er að það verður að fara að troða sínum leikstíl upp á Cleveland. Það verður erfiðara í Cleveland en það var á heimavellinum - og ekki gekk það fjandi vel þar - svo það er ljóst að verkefnið er stórt og krefjandi fyrir Warriors.

Það meikar bara engan fjandans sens að Cleveland sé að spila svona vel...

Allur leikur Cleveland byrjar og endar hjá sæborginni LeBron James, sem er bara að gera grín að okkur öllum með sínum 42 stigum, tólf fráköstum og níu stoðsendingum sem hann er að bjóða upp á í lokaúrslitunum.

Við getum ekki hugsað til þess hvað gerist ef svo ólíklega vildi til að James næði að vinna meistaratitil með þessu liði. Það á ekki að vera hægt - ekki með nokkru móti. En hann er að hóta því að gera það.

Þegar tveir fyrstu leikirnir í einvígi fara í framlengingu er auðvelt að segja að lið A eða lið B "sé bara hársbreidd frá því að vera 2-0 yfir eða 0-2 undir" og það er alveg rétt. Við bara áttum ekki nokkra einustu von á að þetta yrði svona rosalega jafnt.

Við vorum ekkert að grínast þegar við sögðum að Golden State væri sex sinnum betra lið en Cleveland, en þær spár reiknuðu ekki með þessari útgáfu af Cleveland.

Þessi útgáfa af Cleveland er farin að minna óþægilega mikið á 2007 útgáfuna af Cleveland, sem var ekkert annað en gott varnarlið með einn frábæran sóknarmann. Þá náðu Tim Duncan og Gregg Popovich að spila taktík sem virkaði og slátra Cleveland.

Kannski að Kerr ætti að hringja í gamla þjálfarann sinn og fá ráð hjá honum. Þetta Cleveland-lið sem vann sigur á Golden State í kvöld, er miklu, miklu lakara lið en það sem LeBron drattaði í úrslit fyrir átta árum síðan.

Það getur verið að 2007-LeBron hafi verið örlítið sprækari í löppunum en 2015-LeBron, en það sem er farið að hræða líftóruna úr leikmönnum Golden State er að þeir sjá það langar leiðir á þessum LeBron að hann hefur verið þarna áður og veit nákvæmlega hvað til þarf.

Leikmenn Warriors vita ekki hvað til þarf - hafa ekki verið þarna áður. Við höfum öll séð LeBron James spila vel í úrslitakeppni í mörg ár, en við höfum aldrei séð í þeim ham sem hann er í núna.

Þetta er hans bolti, hans leikur og hans titill og Golden State verður að gjöra svo vel að fara að spila sinn leik ef það ætlar ekki að láta Cleveland tuska sig til og tapa þessu einvígi.

Við ítrekum: Það er gjörsamlega ómögulegt að Cleveland vinni þessa seríu, en ef það gerir það og LeBron James verður í þessum ham allan tímann, þurfum við að rífa upp sögu- og metabækur og rita nýja kafla. James er svo sannarlega ekki búinn að segja sitt síðasta og ef hann næði einhvern veginn að vinna þetta einvígi, yrði það langmesta afrek hans á annars lygilegum ferli.

Magic hafði Jabbar og Worthy, Larry hafði McHale og Parish, MJ hafði Pippen og Rodman. LeBron hafði Wade þegar hann var hjá Miami, en núna hjá Cleveland? Nákvæmlega. Þetta er fáránlegt.

LeBron er búinn að bæta við stórum broskalli í bókina sína með frammistöðu sinni í úrslitakeppninni í ár og okkur er eiginlega alveg sama þó Cleveland tapi þremur leikjum í röð og fari í sumarfrí.

 LeBron James er að gera hluti sem enginn hefur gert áður og enginn er að fara að leika eftir næstu ár nema kannski hann sjálfur. Frammistaða hans í vor er farin að kalla á sérstakan pistil og tröllaleikirnir hans tveir í lokaúrslitunum tryggja að þessi pistill verður skrifaður mjög fljótlega. Þessi pistill gæti orðið umdeildur, en okkur er alveg sama.

LeBron James er að spila þannig að hann neyðir okkur til að skilgreina sig í sögulegu samhengi nú strax, þó hann eigi mörg ár eftir í deildinni.

Það er ekki til siðs að skoða arfleifð manna í NBA fyrr en nokkru eftir að þeir hætta, en James er undantekning á þessu. Hann er kominn það hátt á lista bestu körfuboltamanna allra tíma að það er nauðsynlegt að fara að rita nafn hans á nokkrar vörður á leiðinni.

Svo þið og þeir sem á eftir koma, sjáið hvar hann hefur verið og hvert hann stefnir.

Þetta úrslitaeinvígi er að byrja eins vel og hægt er. Við erum búin að fá framlengingu í fyrstu tveimur leikjunum sem hefur aldrei gerst áður og við erum að verða vitni að stórmerkilegum hlutum, sérstaklega frá Cleveland þessa stundina. Þetta verður ekki mikið fallegra krakkar.

Bæ, bæ beljur

Tweet

Við skrifuðum tvöhundruð milljón orð um stöðu mála í úrslitakeppninni í gær og erum því búin að útskýra hvað er í gangi. Í kvöld gerðust hinsvegar merkilegir hlutir þegar fyrsta liðið tryggði sér þátttöku í fjögurra liða úrslitum. Við verðum auðvitað að fylgja því aðeins eftir.

Já, það var Cleveland var fljótast af öllum að klára aðra umferðina og bíður nú eftir að einvígi Atlanta og Washington klárist. Þetta er afar kærkomið frí fyrir LeBron James og skósveina hans, því eins og flest ykkar vita hafa meiðsli verið að gera Cavs lífið leitt að undanförnu. Kyrie Irving er þannig að glíma við tvenns konar fótamein og hver einasti klukkutími sem hann fær í hvíld er mikilvægur.

Ætli við verðum ekki að gefa Cleveland smá hrós fyrir að vera komið áfram í ljósi áðurnefndra meiðslavandræða, en bara smá. Það er af því Cleveland var að senda Chicago Bulls í sumarfrí.

Eins og við komum inn á í síðasta pistli, erum við alveg gjörsamlega gáttuð á þessu Chicago liði og erum löngu hætt að fylgja því eftir, af því það er bara ávísun á vonbrigði og leiðindi.

Það er til dæmis 100% öruggt að hver einasti stuðningsmaður Bulls sem horfði á sjötta leikinn í nótt er kominn í svartasta þunglyndiskast.

Chicago var undir 3-2 í einvíginu fyrir leikinn í nótt, en einhver hefði nú haldið að heimavöllurinn ætti eftir að geta fleytt liðinu eitthvað áfram

Einhver hefði líka kannski haldið að það hefði hjálpað Chicago að Kevin Love hafi ekki komið við sögu hjá Cleveland, að Kyrie Irving hafi verið haltrandi um allan völl og ekki spilað nema tólf mínútur og að lokum að LeBron James ætti eftir að skjóta eins og drukkinn bavíani.

Samt tapaði Chicago þessum leik og svo miklu meira en það, þessir aumingjar létu gjörsamlega valta yfir sig á sínum eigin heimavelli 94-73 og eiga því ekki annað eftir en að panta miðann á Benidorm.

Við vitum ekki hvað við getum sagt eftir svona útreið. Það er tilgangslaust að ætla að fara að pikka út einhver smáatriði þegar um svona hrun er að ræða. Þetta var skammarleg frammistaða hjá Bulls og það er ekki gott að segja hvað er framundan.

Spekingarnir spá því að Thibs þjálfari verði látinn fara innan skamms og við erum fylgjandi því. Það er kominn tími til að stokka aðeins upp og prófa nýjar áherslur í Chicago og ráða jafnvel þjálfara sem getur átt í mannlegum samskiptum við stjórn félagsins og leikmenn.

En þá að einhverju sem skiptir raunverulega máli.

Öll héldum við að LA Clippers ætlaði að senda Houston í sumarfrí í nótt og það var ekki útlit fyrir neitt annað í þriðja leikhluta þegar Clippers var nítján stigum yfir á heimavelli sínum og í dauðafæri til að loka þessu.

Eitthvað sváfu þeir á verðinum Griffin og félagar, því þeir leyfðu Josh Smith og Corey Brewrer af öllum mönnum að skjóta sig gjörsamlega í kaf í fjórða leikhlutann 40-15 og jafna metin í einvíginu í 3-3 eftir að hafa verið 3-1 undir fyrir skömmu.

Lokatölur urðu 119-107 fyrir Houston og það sem er líklegar merkilegast af öllu við þetta er að á meðan Öskubuskurnar voru að skjóta liðið inn í leikinn, sat stórstjarnan James Harden bara á bekknum og veifaði handklæði.

Harden settist á bekkinn þegar ein og hálf mínúta var eftir af þriðja leikhluta og kom ekki meira við sögu í leiknum, en hann er reyndar enn að glíma við veikindi. Hver þarf líka Harden þegar hann er með Josh Smith, sem skoraði glórulaus 14 stig.

Ef tilgangslausa þriggja stiga karfan hans Chris Paul um leið og leiktíminn rann út er ekki tekin með, skoraði Clippersliðið ekki körfu utan af velli á síðustu tæplega sjö mínútum leiksins

Þetta þýðir að liðið sem við vorum öll búin að afskrifa fær hvorki meira né minna oddaleik á heimavelli um helgina.

Alveg er þetta dæmigert fyrir NBA deildina okkar, þar gerast reglulega ótrúlegir hlutir.

Þetta kommbakk hjá Houston í nótt fer sannarlega í sögubækur. Ekki bara af því að liðið vann upp þennan mikla mun á skömmum tíma, heldur líka út af mönnunum sem tryggðu liðinu sigurinn. Við erum ekki enn búin að fatta hvernig Smith og Brewer fóru að þessu, því þeir eru báðir æpandi lélegar 3ja stiga skyttur.

Af undarlegri velgengni Utah að undanförnu

Tweet

Það hefur verið mögur tíð hjá Utah Jazz undanfarin ár, en þó Jazz sé eitt minnsta félagið í NBA deildinni, er það alveg nýtt fyrir stuðningsmenn þess að vera á botni deildarinnar. Stuðningsmenn liðsins höfðu það gott á þeim tæplega tveimur áratugum sem John Stockton og Karl Malone léku með því, enda fór það í úrslitakeppnina öll átján árin hans John Stockton.

Liðið missti af úrslitakeppninni þrjú ár í röð frá 2004-06 eftir að Stockton og Malone hurfu á braut, en Jerry Sloan þjálfari sá þó til þess að liðið var ekki lélegt nema eitt af þessum árum - hin tvö var það með 50% vinningshlutfall eða meira. Það var erfitt að komast í úrslitakeppnina í Vesturdeildinni í þá daga alveg eins og nú.

Jazzarar voru fljótir að henda saman nýju liði upp úr miðjum síðasta áratug og í stað Stockton og Malone voru komnir Deron Williams, Carlos Boozer og Mehmet Okur. Þetta lið náði lengst í úrslit Vesturdeildarinnar árið 2007 þar sem San Antonio slátraði því á leið sinni að titlinum.

Velgengni liðsins undir stjórn Deron Williams var þokkaleg, en ævintýrinu lauk fyrr en áætlað var þegar ljóst varð að Williams ætlaði ekki að framlengja samning sinn við félagið árið 2011.

Í stað þess að enda í enhverjum sirkus eins og Orlando með Dwight Howard og Denver með Carmelo Anthony, ákváðu forráðamenn Utah hinsvegar að slá fyrsta höggið og skiptu Williams til New Jersey og ákváðu að byggja til framtíðar.

Það er skondið að horfa á þessi skipti í dag. Um tíma leit ekki út fyrir að Jazz hefði fengið mikið fyrir sinn snúð, en ef skiptin eru skoðuð með raunsæum augum í dag, er ekki hægt að segja annað en að Jazz hafi fengið þokkalegan bita í staðinn fyrir Williams í ljósi þess að hann vildi ekki vera áfram hjá félaginu.

Eftir nokkrar tilraunir með lið með Al Jefferson og Paul Millsap í framlínunni og menn eins og Devin Harris og Mo Williams í leikstjórnandastöðunni, sáu forráðamenn Utah að þessi mannskapur var aldrei að fara að fleyta liðinu lengra en í einn sigur í fyrstu umferð úrslitakeppninnar. Þeir ákváðu því að breyta um stefnu og stokka upp.

Tyrone Corbin var látinn fara sem þjálfari og Quin Snyder var ráðinn í staðinn. Þetta var í fyrsta skipti í sögu félagsins sem það réði þjálfara sem var ekki úr Utah-fjölskyldunni ef svo má segja.

Framkvæmdastjóri Utah, fyrrum San Antonio starfsmaðurinn Dennis Lindsey, ákvað að ráða annan Spurs-lærling til að taka við liðinu, Quin Snyder.

Snyder þessi hefur komið víða við og starfað undir nokkrum frábærum þjálfurum, en hann aðstoðaði síðast Mike Budenholzer (annan Spurs-mann) í Atlanta og nú er útlit fyrir að hann sé kominn á réttan stað í stöðu aðalþjálfara.

Auk þess að ráða nýjan þjálfara, ákvað Utah að leyfa bestu leikmönnum liðsins að yfirgefa félagið. Al Jefferson fór til Charlotte, Paul Millsap til Atlanta (þar sem hann er ásamt tveimur öðrum fyrrum Jözzurum, DeMarre Carroll og Kyle Korver) og svo framvegis.

Eftir sátu ungir menn sem voru hvergi nærri tilbúnir að vera byrjunarliðsmenn í NBA deildinni og enn síður að vinna leiki. Þetta kom bersýnilega í ljós á síðustu leiktíð, þegar Utah var í kjallara Vesturdeildarinnar og lélegasta varnarlið deildarinnar.

Er Oklahoma City á leið í sumarfrí?

Tweet

Það er óhemju mikið í húfi í kvöld þegar Oklahoma sækir Memphis heim í sjötta leik liðanna í fyrstu umferð úrslitakeppni Vesturdeildarinnar í NBA.

Oklahoma City er eitt af liðunum sem flestir reiknuðu með að ættu eftir að berjast um meistaratitilinn í vor, nú þegar lykilmenn liðsins (Russell Westbrook) hafa náð heilsu á ný. Því miður fyrir þetta skemmtilega lið, byrjar sóknin að titlinum á einvígi við Memphis Grizzlies.

Það er þreytt tugga að tala um að lið sem hafnar t.d. í 7. eða 8. sæti og fer í úrslitakeppni sé "miklu sterkara en sætið segir til um." En þó það hljómi klisjulega, er Memphis slíkt lið.

Memphis myndi til dæmis valta yfir öll lið í úrslitakeppni Austurdeildarinnar nema Miami.

Já, valta yfir þau.

Eina ástæðan fyrir því að Memphis hafnaði í 7. sæti Vesturdeildarinnar en ekki ofar, er að miðherjinn Marc Gasol missti af mörgum leikjum í vetur vegna meiðsla. Hann er hjartað í þessu liði og ef hans hefði notið við, hefði Memphis haft alla burði til að ná heimavallarrétti í fyrstu umferð.

Memphis er líka lið sem er byggt til að spila í úrslitakeppni. Þetta er sterkt varnarlið sem spilar hægt og klípur, krafsar og klórar sig til sigurs. Spurðu bara strákana í Oklahoma.

Strákana í Oklahoma, já.

Ekki halda að við séum að halda þessa lofræðu um Memphis til þess að taka upp hanskann fyrir Oklahoma. Það er ekki ætlunin. Oklahoma er skipað mannskap sem á að geta séð um sig sjálfur þó flestir lykilmenn liðsins séu enn tiltölulega ungir. Oklahoma á ekki að vera undir 3-2 í fyrstu umferð, á leiðinni á einn brjálaðasta heimavöll deildarinnar með það fyrir augum að enda í sumarfríi ef það tapar.

Það er löngu búið að ákveða að Kevin Durant verði útnefndur Verðmætasti leikmaður NBA deildarinnar í vetur. Hann mun taka við þeim verðlaunum á næstu dögum, það er 99,9% öruggt.

Ef hann tapar í kvöld, verður hann einn af örfáum MVP-höfum í sögunni sem þurfa að upplifa þá skömm að tapa í fyrstu umferð úrslitakeppninnar.

Aumingja Dirk Nowitzki lenti í þessu síðast þegar hann árið 2007 mátti sætta sig við að falla úr leik í fyrstu umferð með Dallas gegn Golden State og þurfa svo að taka við styttunni nokkrum dögum síðar.

Það er erfitt að hugsa sér öllu neyðarlegri blaðamannafund og við gleymum aldrei svipnum á aumingja Dirk Nowitzki forðum. Úff.

Já, það er SVONA mikið undir í nótt þegar Oklahoma mætir til Memphis. Sögubækurnar eru opnar og fjölmiðlar bíða spenntir eftir að hengja upp fyrirsagnirnar.

Ástæðurnar fyrir því að Oklahoma er komið ofan í þessa drulluholu eru Tony Allen margþættar en það verður nægur tími til að velta sér upp úr þeim ef allt fer á versta veg. Við skulum ekki sparka Oklahoma ofan í gröfina strax.

Það eina sem við skulum gera er að horfa á þennan leik á miðnætti í kvöld (Stöð 2 Sport) og alla þá leiki sem við náum að sjá, því þessi fyrsta umferð úrslitakeppni NBA boltans í ár hefur verið einhver sú besta í sögunni. Það eru engar ýkjur.

Góða skemmtun.

Meistaraefnin í Vesturdeildinni eru sein í gang

Tweet

Þetta er ekki alveg að ganga nógu smurt hjá Oklahoma. Satt best að segja, er liðið bara í bullandi vandræðum. Ef ekki hefði verið fyrir epíska frammistöðu varamannsins Reggie Jackson í nótt, væri Oklahoma nú komið 3-1 undir á móti þessu ólseiga liði Memphis.

Við höfum heyrt fjölmiðlamenn halda því fram að þetta Memphis lið sé sterkasta 7. sætis lið allra tíma. Það er kannski full djúpt í árina tekið, en það er ljóst að Memphis er miklu sterkara en hefðbundin 7. sætis lið. Þið sjáið það til dæmis með því að bera Grizzlies saman við Charlotte Bobcats. Einmitt.

Það er auðvitað grábölvað fyrir lið eins og Oklahoma að þræla sér út allan veturinn til að ná í góða stöðu inn í úrslitakeppnina, en fá svo í rauninni eins sterkan andstæðing og fyrir er að finna í Vesturdeildinni strax í fyrstu umferð!

Ef við gæfum okkur að Oklahoma næði nú að leggja Memphis og færi áfram, yrði mótherjinn í næstu umferð Clippers eða Warriors.

Okkur er alveg sama hvað þú segir, það að mæta öðru þessara liða í næstu umferð yrði eins og að spila æfingaleik fyrir Oklahoma eftir að hafa verið í klónum á Memphis.

Það er dásamlegt að vera Miami þessa dagana. Liðið fær mótherja í fyrstu umferðinni sem hefur enga reynslu í úrslitakeppni og er með sinn besta mann á annar löppinni - eins og austrið hafi ekki verið nógu lélegt fyrir.

Ef Indiana heldur áfram að skíta á parketið í staðinn fyrir að spila körfubolta, er ljóst að það verður spegilsléttur sjór í úrslitaeinvígið fyrir meistara Miami. Ekkert lið hefur fengið eins létta leið í úrslit síðan Lakers-liðið var að krúsa í gegn um lélega Vesturdeildina á níunda áratugnum.

Meistaraefnin í Vesturdeildinni eru svo hreint ekki að láta finna fyrir sér. San Antonio er í bullandi vandræðum gegn Dallas og þarf nauðsynlega á sigri að halda í Dallas í næsta leik ef ekki á illa fyrir þeim að fara. Óháð því hvernig þetta einvígi fer, er bara sú staðreynd að Dallas sé búið að vinna tvo af fyrstu þremur leikjunum alveg með ólíkindum.

Það má eiginlega segja sömu sögu af hinum meistaraefnunum í vestrinu, Oklahoma City. Það munaði punghári að liðið lenti undir 3-1 í nótt - og þar með í holu sem sjaldgæft er að lið nái að grafa sig upp úr. Ef Oklahoma tapar í fyrstu umferð, verður Scott Brooks svo rekinn að hann verður sennilega laminn líka.

Þeir Kevin Durant og Russell Westbrook hafa mestmegnis spilað eins og vitleysingar í rimmunni. Durant er að skjóta innan við 40% og aðeins 26% í þristum, meðan Westbrook er enn verri með aðeins 35% og heil 19% í þristum.

Sumpart má segja að Oklahomaliðið hafi verið óþekkjanlegt í einvíginu. Það er samt ekki nema að litlum hluta Oklahoma að kenna - kannski 10-20% - en restin er Tony Allen Memphis að kenna. Það er bara ógeðslegt að spila við þetta lið. Ekki hægt.

Oklahoma og Memphis eru með öllu ólík körfuboltalið, en félögin tvö eru þó í mjög svipaðri stöðu. Þau eru á liltlum markaði og með eigendur sem eru of nískir til að byggja upp meistaralið. Oklahoma og Memphis eru bæði gríðarlega sterk lið, sem fyrir vikið vantar ekki nema 1-3 góða bita til að verða allt frá því að vera alvöru meistaraefni yfir í að landa titlinum.

Hugsaðu þér ef Oklahoma City væri með almennilegan miðherja og eina góða skyttu á bekknum. Hugsaðu þér ef Memphis væri með tvær almennilegar skyttur í viðbót og einn væng sem gæti búið sér til skot sjálfur. Þá yrðu þessi lið ekki hrædd við Miami, það getum við lofað ykkur.

Hvað sem gerist í þessu einvígi og hversu illa sem Oklahoma hefur litið út í fyrstu fjórum leikjunum, erum við nú samt á því að Thunder hafi meira áfram að gera - sé lið sem sé líklegra til að komast lengra en Memphis. Ekki mikið lengra. Aðeins lengra.

Í ljósi þess hve illa Spurs og Thunder fara af stað í úrslitakeppninni, gætum við alveg eins sagt að sé frekar meistarabragur á LA Clippers - nú eða jafnvel Portland. Ætli við verðum ekki að taka þessi lið með í reikninginn.

Clippersliðið ætti ekki að verða í stórvandræðum með að klára Golden State, þar sem Oaklandliðið er auðvitað illa vængbrotið án Andrew Bogut. Það hefur líka sýnt sig, þar sem Blake Griffin og DeAndre Jordan hafa farið illa með Warriors í teignum.

Það verður líka óhemju áhugavert að sjá hvernig sigurvegaranum í Houston-Portland seríunni á eftir að vegna í framhaldinu. Þar eru tvö hörkulið á ferðinni.

Að lokum var svo ein pæling. Eða staðhæfing.

Ef Andrew Bogut væri heill, fullyrðum við að öll liðin í úrslitakeppni Vesturdeildarinnar gætu unnið öll liðin í úrslitakeppni Austurdeildarinnar ef Miami er undanskilið. Og ekki bara unnið, heldur unnið nokkuð auðveldlega.

Gefum okkur það að Dallas, Houston, Golden State og Memphis myndu tapa í fyrstu umferðinni í vestrinu. Ætti einhvert lið annað en Miami úr austrinu stjarnfræðilega möguleika á móti einhverju þessara liða, ef þau væru heil heilsu (Bogut)?

Við segjum nei, ekki síst af því Dallas er komið yfir á móti San Antonio.

Fjandakornið, nei.

Knicks heldur áfram að gefa

Tweet

Varst þú einn af þeim sem fór í dramakast þegar við sögðum að Knicks-liðið þitt væri drasl um daginn?

Vonandi ekki, því Nix sótti Lakers heim í nótt og lét drulla yfir sig. Hið sögufræga Lakers-lið hefur aldrei í sögunni verið lélegra og það er grínlaust alveg hægt að kalla Lakers D-deildarlið eins og NBA lið ef tekið er mið af mannskapnum sem Mike D´Antoni þjálfari hefur úr að moða.

Þeir Kobe Bryant, Pau Gasol og Steve Nash eru kannski ekki nógu sterkir leikmenn orðið til að gera Lakers að meistaraefni, en það munar sannarlega um að hafa þá alla í jakkafötum.

Það kom þó ekki að sök þegar New York kom í heimsókn í Staples höllina í nótt.

New York á að heita í baráttu um sæti í úrslitakeppninni! Einmitt.

Í stað þess að reyna að tryggja sér sæti í úrslitakeppninni, ákvað New York auðvitað frekar að tapa leiknum og setja félagsmet með því að fá á sig FIMMTÍU OG EITT STIG í þriðja leikhlutanum!

Á móti leikmönnum eins og Wesley Johnson, Kendall Marshall, Jodie Meeks, Ryan Kelly, Xavier Henry, Nick Young, Robert Sacre, Kent Bazemore, MarShon Brooks og Chris fokkíng Kaman!

Þessi karakterslausi mannskapur hjá New York ætti að skammast sín, en gerir það sannarlega ekki. Liðið er löngu hætt að hlusta á orð af því sem Mike Woodson þjálfari er að pípa, svo hann er dauðari maður í gönguferð en nokkru sinni fyrr - og ekki hefur verið lognmollan í kring um hann að undanförnu.

Þetta er með ólíkindum. Phil Jackson hefur örugglega parkerað svarta Parker-pennanum sínum í kvöld og tjáð sig í svörtu bókina með rauðum, feitum túss. Það væri réttast að setja þessa aumingja hans alla með tölu á tombólu uppi í Torfufelli.

Við látum svo fylgja með nokkrar myndir úr leiknum í nótt, þar sem þið takið eftir því hvað D-drengirnir hjá Lakers eru alveg að hata þetta allt saman, meðan ráðaleysið skín úr andlitum Nix-manna.