Í fréttum var þetta helst: Vesturdeild

Tweet

Fyrsta umferðin í úrslitakeppni NBA er örugglega orðin nokkuð fjarlæg í minnum margra ykkar, en við ætlum nú samt að gera hana upp hérna á NBA Ísland. Það gerum við af því við vorum svo vitlaus að gera upp fyrstu umferðina í austrinu um daginn, vegna þess að úrslit í 1. umferðinni gætu haft áhrif á framtíð liða og síðast en ekki síst út af sögulega samhenginu.

Það er nefnilega gott að eiga það á blaði hvað gerðist í úrslitakeppninni 2017 ef okkur langar að rifja það upp eftir nokkur ár. Þannig getið þið, með smá þolinmæði, rifjað það upp hvernig úrslitakeppnin leit út í okkar (og stundum ykkar) augum allt aftur á síðasta áratug. En áður en við förum lengra út fyrir efnið, skulum við kíkja á hvað gerðist í 1. umferð úrslitakeppninnar í Vesturdeildinni.

GOLDEN STATE 4 - PORTLAND 0

Meistaraefnin í Golden State hefðu sennilega þurft að vinna hvern einasta leik á móti Portland með fimmtíu stiga mun til að fá einhvern til að segja að væri meistarabragur á þeim, af því andstæðingurinn í fyrstu umferðinni var satt best að segja ekki mjög sterkur. En það er einmitt þess vegna sem lið reyna að vinna alla þessa leiki í deildarkeppninni - þá eru meiri líkur á því að þau fái "létta" andstæðinga í fyrstu umferð.

Og það kom á daginn að Portland reyndist ekki erfiður andstæðingur fyrir Golden State, jafnvel auðveldari en þegar liðin mættust í annari umferðinni á síðustu leiktíð, þar sem Portland vann þó amk einn leik. Þar voru flestir leikirnir jafnir og spennandi (Curry missti af einhverjum þeirra vegna meiðsla), en það var ekkert svona uppi á teningnum í ár. Þriðji leikurinn í Portland var einna helst spennandi, en hinir þrír minntu helst á hljóðlátar aftökur.

Stuðningsmenn og konur Portland voru dugleg að benda á að liðið þeirra gekk ekki heilt til skógar í úrslitakeppninni og að það hefði haft áhrif. Líklega er það rétt, þó við efumst um að Bosníumaðurinn Jusuf Nurkic hafi verið það sem skildi á milli 4-0 eða 4-3 sigurs Golden State í einvíginu. 

Nurkic gerði þó heilmikið gagn eftir að hann kom til Portland frá Denver og skoraði 15 stig, hirti 10 fráköst og varði 2 skot að meðaltali í leik hjá Portland. 

Hann gat þó því miður aðeins spilað nokkrar mínútur gegn Golden State og var eflaust sárt saknað þó úrslitin í seríunni hefðu aldrei staðið og fallið með honum - við bara kaupum það ekki.

Stundum getum við mælt út hvað einvígi í úrslitakeppninni eru merkileg, gæðaleg eða þýðingarmikil á því hvað innsæi okkar segir á meðan við fylgjumst með rimmunni og hvað pennann í okkur langar að segja að henni lokinni.

Á síðustu leiktíð skrifuðum við alveg örugglega eitthvað fallegt um Portland og sögðum stuðningsmönnum liðsins að láta 4-1 niðurstöðu á móti Warriors ekki fara með sig í þunglyndi, því það vantaði alls ekki mikið upp á til að Portland gæti orðið eitt sterkasta lið Vesturdeildarinnar.

Að þessu sinni var það ekki Portland sem okkur langaði að tala um að einvígi loknu, heldur Golden State. Þó að Warriors hafi ekki unnið alla leiki í einvíginu með fimmtíu eins og við tókum fram í byrjun, voru þrír af sigrum Golden State sérstaklega áhrifamiklir. 

Sérstaklega fannst okkur fjórði leikurinn draga upp mynd af liði sem var mætt í úrslitakeppni til að afgreiða sín mál en ekki draga lappirnar. 

Hversu oft höfum við séð lið sem er undir 3-0 vinna einn svona á heimavelli til að gefa stuðningsmönnum sínum eitthvað pínulítið til að fara með inn í sumarið?

Eitthvað smávegis til að bjarga litlum hluta af stoltinu og enda leiktíðina ekki í eintómu þunglyndi? 

Leikmenn Golden State vissu að Portland, vængbrotið eða ekki, er alveg með mannskap í að vinna leik fjögur og tryggja sér þannig svokallað herramannssóp (4-1) í staðinn fyrir fullgert sóp (4-0).

Nei. 

Leikmenn Warriors tóku ekkert slíkt í mál. Þeir ætluðu að klára þetta mál og ná að hvíla sig aðeins áður en næsta umferð hæfist. Og það gerðu þeir. Vá. Þeir gjörsamlega slátruðu Portland í fjórða leiknum og voru búnir að sýna heimamönnum strax í fyrsta leikhluta að þeir voru ekki að fara að sjá til sólar í þessu einvígi á nokkrum tímapunkti. Bara, nei!

Á myndinni hérna fyrir neðan sérðu hvað gerðist á fyrstu c.a. sex og hálfri mínútunni í leiknum (ætli þú verðir samt ekki að smella á þetta og halda áfram að hamast á myndinni þangað til þú færð hana í viðráðanlegri stærð - hver veit).

Okkur er alveg sama hvað öðrum finnst um þetta. Hvort þetta telur ekki sem meistarataktar af því Portland-liðið er svo slakt eða hvað. Þessi byrjun Golden State í Portland í leik fjögur, sýndi okkur tvennt alveg svart á hvítu: Að Warriors-liðið væri óheyrilega sterkt, þó meiðsli og annað vesen hefðu komið í veg fyrir að liðið næði að komast á það flug sem það hefði viljað í vetur og að leikmönnum liðsins væri alvara - ekkert rugl.

Svo getið þið staldrað aðeins við og spáð í hvað við vorum að segja. Að Golden State hafi eiginlega aldrei komist aaalveg í taktinn sinn í vetur út af meiðslum (og það er alveg satt, fjandakornið), en hafi samt unnið 67 leiki í deildarkeppninni.

Chicago Bulls (x2), Boston Celtics, Philadelphia 76ers og Los Angeles Lakers, eru einu klúbbarnir sem hafa unnið fleiri en 67 leiki á keppnistímabili í NBA - fyrir utan Warriors-liðið sjálft auðvitað. Nei, þeir komust ekki alveg í takt... Einmitt.

Við getum meira að segja sagt ykkur hvað stóð upp úr því sem stóð upp úr í einvígi Warriors og Blazers. Það var ekki sóknarleikur Curry og Durant, sem var svo góður að hann var hreinlega ósanngjarn á köflum. Nei, það var spilamennska Draymond Green og þá sérstaklega varnarleikur hans, sem stóð upp úr í okkar augum. Eins og kannski oft áður.

Draymond Green verður að öllum líkindum kjörinn varnarmaður ársins í NBA í ár og sýning hans á móti Portland var eins og eldrauða berið á toppinn á þeim ís í okkar huga. Vissirðu t.d. að Draymond Green er efstur allra í vörðum skotum í úrslitakeppninni? Hann er ekki hægt þessi maður og liðið sem hann leikur með ekki heldur. 

Betri án Blake eða hvað?

Tweet

Veistu hver munurinn er á þversögn og mótsögn? Það skiptir ekki öllu máli akkúrat núna, því bæði hugtökin eiga við körfuboltaliðið Los Angeles Clippers í dag.

Það hlýtur að segja sig sjálft að þegar þú kippir Stjörnuleikmanni sem skilar 23 stigum og 9 fráköstum út úr hvaða liði sem er, þá finni það fyrir því og veikist talsvert. Auðvitað er Clippers-liðið ekki eins sterkt þegar Blake Griffin er ekki með. Auðvitað er liðið ekki betra án hans...!

Víst! 

Við höfðum orð á þessu í Clippers/Griffin pistli fyrir nokkrum dögum, en nú er mælirinn fullur. Clippers-menn halda bara áfram að vinna og vinna og vinna án handleggsbrotinnar stjörnu sinnar, svo mikið að það er orðið mjög áberandi. Skeddjúlið hjá þeim er ekki það erfiðasta í heimi en þið vitið alveg að það er ekkert mál að tapa leikjum í NBA deildinni.

Clippers var 18-13 þegar Griffin meiddist á jólunum en síðan hann datt út, er liðið búið að vinna sautján leiki og tapa aðeins fjórum! Vaddahell, þúst!

Sko, við vitum alveg að lið eiga það til að þjappa sér saman og spila aðeins fastar þegar menn detta svona út. 

Þá hóa menn sig saman og deila niður stigunum/skotunum sem upp á vantar og berjast 15-20 prósent meira en áður, til að brúa bilið. En þetta dæmi hjá Clippers er bara rugl.

Chris Paul er búinn að gefa í, enda er hann sá sem mest mæðir á hjá liðinu og það kemur einna helst í hans hlut að gera meira þegar Griffin er ekki með. Og hann stendur oftast undir því þessi smávaxni skaphundur, því fólk gleymir því nefnilega stundum að hann er alveg fáránlega góður í körfubolta.

En allt þetta er bara ekki viðunandi útskýring. Clippers á ekki að vera svona bleh eins og það var á fyrstu vikum tímabilsins, en það á líka alls ekki að verða skyndilega besta lið í heimi þegar Griffin meiðist.

Við erum búin að reyna, en allt kemur fyrir ekki. Spilamennska Clippers er bara í alla staði betri þegar Griffin er ekki með, þó okkur finnist þetta hálfgert guðlast að segja svona. 

Nú öskra sófaframkvæmdastjórarnir fyrir framan sjónvarpið á Doc Rivers og skipa honum að skipta Blake Griffin í burtu nú þegar hæsta mögulega verðið fæst fyrir hann. Rólegir. Það er afar ólíklegt að Doc og félagar hafi kjark eða hreinlega áhuga á því að fara út í einhverja svona dramatík á þessu stigi málsins.

Ef við reynum að líta raunsætt og rökrétt á þetta vandræðalega mál - eins og hlutirnir séu ekki nógu vandræðalegir fyrir hjá aumingja Griffin - þá þýðir það sennilega það sem spekingarnir hafa verið að tala um á bak við tjöldin undanfarin ár: Partarnir í Clippers-bílnum passa bara ekki saman.

Við fyrstu sýn virðist þetta farartæki vera rosalega flott. Það lúkkar eins og gæjalegur sportbíll, er með flekklaust lakk og á nýjum dekkjum. En þegar þú rífur upp húddið og kíkir ofan í, er þar mótor úr 1982 módelinu af Caterpillar D-4 jarðýtu í staðinn fyrir hefðbundna sportbílsvél.*

Það er náttúrulega hægt að nota jarðýtuvélina í allan fjandann - til dæmis í jarðýtu eða eitthvað annað heví djútí dæmi - en það gefur augaleið að þú ert ekkert að fara að setja jarðýtumótor í sportbíl. Það væri eins og að ætla að setja vél úr Toyotu Tercel ´87 í fjögurra öxla MAN og spenna aftan í hann treiler. Einmitt. 

Þetta er rosalega vandræðalegt fyrir aumingja Blake Griffin, eins og hann var að spila vel aumingja karlinn. En svo fattar hann allt í einu að hann er að hjálpa liðinu sínu betur með því að berja vin sinn og handleggsbrjóta sig. 

Svo veit náttúrulega enginn upp á hverju deildin tekur þegar hún verður búin að rannsaka þetta mál hans. Kannski henda þeir honum í gott bann ofan á allar þessar meiðslavikur, eins og til að moka salti í opin sárin.

Amma hans Bigga löggu á eftir að fá fleiri atkvæði í MVP kjörinu í vor.

Þetta er ljóta andskotans vesenið. Hugsið ykkur, svo er liðið víst búið að vinna átján af tuttugu síðustu leikjum sínum eða eitthvað álíka, en samt saxar það ekkert á forskot Oklahoma í þriðja sæti vestursins, sem saxar ekkert á forskot San Antonio í öðru sæti vestursins, sem saxar ekkert á Golden State í fyrsta sæti vestursins. Þetta er þrepareglan svokallaða.**

Það er bölvað þunglyndi að vera Clippers-maður eða kona þessa dagana. Kannski eru það bara við, en okkur finnst hálfgerður deprímeringar skuggi hanga yfir þeim. Það er eins og hvað sem þeir gera, hversu vel sem þeir gera það, sé einfaldlega bara ekki nóg.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

* -  Við gerum okkur grein fyrir því að þessi ímyndaði sportbíll okkar þyrfti að vera heeelvíti stór til að rúma mótor úr Caterpillar fjarka ofan í vélarrýminu. Það er bara svo þægilegt að grípa til vinnuvélaanalóga til að útskýra dílemmu Clippers-liðsins.

** - Hélstu virkilega að væri til eitthvað sem heitir þrepareglan? Plís.

Hvað á að gera við Griffin?

Tweet

Það væri hræsni af okkar hálfu að fara að gagnrýna mann fyrir að leggja hendur á vini sína, hvort sem um er að ræða körfuboltamann eða ekki. Góðir vinir geta verið alveg gjörsamlega óþolandi og stundum er bara ekki annað í stöðunni en að lemja þá aðeins.

Menn eins og Blake Griffin verða hinsvegar að reyna að hemja sig þegar kemur að þessu, því hann hefur allt of miklu að tapa. Það er víst of seint að reyna að ráðleggja honum - barnið er dottið ofan í þann brunn og löngu drukknað.

Öll gerum við mistök, þó það nú væri, en þau eru af dýrari og óþægilegri gerðinni sem hann Blake okkar gerði sig sekur um á dögunum, þegar hann ákvað að lemja 170 sentimetra háan vin sinn inni á og utan við veitingastað í Toronto. Við ætlum ekki að rekja þetta mál hér af því þetta eru gamlar fréttir og leiðinlegar. Við höfum alltaf meiri áhuga á að kryfja hvað svona lagað þýðir fyrir körfuboltann sjálfan.

Nú er Griffinn kominn með glóðurauga á báðum og ekki aðeins kominn í svörtu bókina fyrir asnaskap, heldur kórónaði hann þetta endanlega með því að mölva á sér hendina við að berja dreng tittinn vin sinn. Hvar er hafnaboltakylfa þegar menn þurfa á henni að halda?

Nei, svona grínlaust, þá eru þetta slæm tíðindi fyrir bæði Blake Griffin og Clippers... eða hvað?

Við ældum pínulítið í munninn þegar við sáum allar fyrirsagnirnar um að Clippers ætti að losa sig við Griffin eftir að upp komst um atvikið - bara höggva á hnútinn og skipta honum í burtu af því hann gerði mistök. Einmitt.

En allt þetta havarí í kring um Griffin fékk okkur til að hugsa aðeins málið - rýna aðeins í Clippers-liðið og skoða hvað er í gangi þar á bæ. Það er nefnilega komin upp helvíti skondin staða hjá liðinu, því eins og flest ykkar vita líklega, er Clippers búið að vinna næstum því alla körfuboltaleikina sína síðan Griffin meiddist um jólin.

Og það er fjandi merkilegt.

Nú er leikjaplanið hjá Doc Rivers og félögum reyndar ekki búið að vera nein helför og ef við skoðum þessa átján leiki sem liðið hefur spilað síðan Griffin datt út vegna fyrri meiðsla sinna á annan í jólum, er ekki beint hægt að segja að það sé að spila við Golden State og San Antonio til skiptis. 

Það er nóg af skítaliðum í NBA deildinni og Clippers-liðið er búið að glíma við nokkur þeirra síðan um jólin.

Málið er bara að liðið er búið að vinna fimmtán þeirra og tapa aðeins þremur. Það er fjandi gott fyrir hvaða lið sem er og það sem er athyglisverðast við þetta allt saman er að liðið var ekki nema 17-13 (57%) um jólin þegar Blake meiddist, en er búið að vinna 83% leikja sinna eftir að sá freknótti datt út!

Við vitum að lið eru vön að bíta í skjaldarrendur og leggja enn harðar að sér þegar lykilmaður eða menn detta út og oft ná þau að brúa bilið að einhverju leyti. En að það taki svona stórt stökk upp á við? Hvaða rugl er það?

Þarna komum við að kjarna málsins - og þar skiptir engu máli hvort Blake Griffin barði einhvern eða ekki, hvort hann hand- eða fótbrotnaði, eða hvort hann fílar Dave Lombardo eða Paul Bostaph. Það sem skiptir máli er hvort þetta Clippers-lið, með þennan mannskap, er yfir höfuð að gera sig.

Þetta er náttúrulega ekkert ný pæling - hvort Clippers sé að gera sig eður ei. Við erum öll búin að pæla í þessu á hverju vori í minnst þrjú ár. Það er eins og þeir séu alltaf hársbreidd frá því að gera eitthvað (meira) í úrslitakeppninni, en þetta vill einhvern veginn aldrei smella fyrir þá. 

Þið munið kannski hvernig þetta var síðasta vor, þegar við héldum ef til vill að nú yrði þetta ár Clippers þegar Griffin og félagar náðu að slá San Antonio út í epísku einvígi í fyrstu umferðinni - langbesta einvíginu í allri úrslitakeppninni - sem geislaði af hreinum gæðum.

En það er/var alltaf það sama uppi á teningnum hjá aumingja Clippers. Það er alltaf einhver Chris Paul meiddur og þeir ná alltaf að guggna á því. Skitan þeirra gegn Houston í vor var óafsakanleg og hefði ef til vill átt að marka einhvers konar endalok fyrir þennan mannskap, en þið munið að það er rosalega auðvelt að sitja við skrifborð í Laugardalnum og segja atvinnuíþróttafélagi sem fer með veltu Samherja í skúringagræjur hvernig það á að starfa.

Það er ofureðlilegt að menn séu ragir við að sprengja upp lið sem er þó ekki lengra frá takmarki sínu, því við megum ekki gleyma því að Clippers hefur oftar en ekki verið á eða við toppinn yfir bestu sóknarlið deildarinnar og þó varnarleikurinn, fráköstin og bekkurinn hafi verið það sem upp á vantaði. 

Það vantaði augljóslega eitthvað, en það vantar minna upp á hjá Clippers en hjá 25 öðrum klúbbum í deildinni.

Við erum búin að vera að spá í þetta púsluspil hjá Clippers í amk þrjú ár en þessi blússandi velgengni Clippers án hans síðustu vikur hefur fengið okkur til að hugsa dæmið upp á nýtt. Það er ekkert nýnæmi að Clippers gangi vel þó önnur hvor stórstjarnan detti út. 

Á síðustu og þarsíðustu leiktíð duttu bæði Chris Paul og Blake Griffin út í nokkra daga/vikur og liðið hélt ágætis dampi á meðan. Chris Paul tók við keflinu og spilaði eins og kóngur þegar Griffin datt út, nákvæmlega eins og hann er að gera núna. 

Og þegar Paul datt út í nokkra leiki síðast, fór Griffin frá því að vera frábær leikmaður yfir í að spila á MVP-kalíberi. 

Svona eins og hann spilaði í fyrstu tíu leikjunum í úrslitakeppninni í fyrra, áður en Houston-liðið svæfði hann og restina af Clippers-liðinu.

Sumir taka ef til vill ekki eftir því, eða pæla bara ekki í því, að mannskapurinn hjá Clippers-liðinu passar í rauninni ekkert brjálæðislega vel saman. 

Þar eigum við helst við þá Blake Griffin og DeAndre Jordan, sem báðum líður best þegar þeir eru troðandi yfir fólk eins og Zach Lowe útskýrði í grein sinni á dögunum (og mörgum greinum þar á undan). 

Byrjunarliðsmenn Clippers eru hinsvegar svo hæfileikaríkir að þeir ná að láta sóknarleikinn ganga allt að því fullkomlega upp þrátt fyrir að þeir Griffin og Jordan eigi það ef til vill til að þvælast aðeins fyrir hvor öðrum. 

Griffin gefur Jordan teiginn eftir og spilar uppi á lyklinum í staðinn og hefur myndað bullandi kemistíu með þeim Jordan og Paul, þar sem þeir skiptast á að grýta boltanum eitthvað út í loftið og láta Jordan stökkva á eftir honum og meiða fólk með honum. Engin eldflaugaverkfræði, en ákaflega hagkvæmt og árangursríkt, ekki síst gegn slakari vörnum deildarinnar.

Ofantalið eru þekktar staðreyndir, en téður Lowe fór með Griffin-pælinguna skrefinu lengra í áðurnefndum ljómandi fínum pistli sínum á ESPN á dögunum þar sem henn veltir því fyrir sér hvort framherjinn magnaði sé ef til vill ekki bara biti sem passi illa í Clippers-púslið heldur í raun í deildina alla. Það er mikið til í þessu og við höfum oft pælt í þessu.

Blake Griffin er svívirðilega hæfileikaríkur körfuboltamaður með magnað vopnabúr, en það er aftur hægt að setja spurningamerki við það hvort hann passar inn í þessa nýju NBA deild sem hann er partur af. Nú ætti það að vera alveg gefið að maður með hæfileika eins og Griffin ætti að geta blómstrað í hvaða liði sem er - og hann gerir það á sinn hátt - en þessir fáu veikleikar sem hann hefur, eru aftur á móti frekar óheppilegir fyrir mann í hans stöðu.

Griffin er kraftframherji, fjarki, og nútímafjarkar þurfa helst að geta gert nokkra mjög afmarkaða hluti.

Í hinum fullkomna heimi eru allir fjarkar eins og blanda af Draymond Green hjá Golden State og Serge Ibaka hjá Oklahoma hvað það varðar að þeir eru bæði léttir á fótum og geta varið körfuna í vörn og geta teygt á vörnum út fyrir þriggja stiga línu í sókninni og helst verið góðir sendingamenn. 

Með öðrum orðum, þurfa stórir menn í NBA í dag að geta spilað þrjár stöður í vörn og einar tvær í sókninni. Þetta eru glórulausar kröfur, en svona er þetta víst í dag.

Blake Griffin tékkar í nokkur boxin. Hann er með frábæra boltameðferð og framúrskarandi sendingamaður, svo góður að okkur er til efs að sé hægt að finna tíu leikmenn í sögunni í hans stöðu sem hafa gert þetta betur. En þá er það víst að verða upptalið.

Griffin er að vísu ljómandi fínn af millifærinu og út á átján til tuttugu fetin en þó hann sé aðeins farinn að fikta við að taka 3ja stiga skot, er ekki hægt að tikka í það box hjá honum ennþá. Mikilvægasta atriðið er svo líklega varnarleikurinn, það að verja dolluna sjálfa. Það er jú eitt mikilvægasta atriðið í körfuknattleik, en þar vantar nokkuð upp á hjá Griffin. Hann getur hoppað til tunglsins og til baka, en hann er bara ekki skotblokkari eins og menn eins og Serge Ibaka.

Zach Lowe kemst að þeirri niðurstöðu í grein sinni að líklega væri hollast fyrir Doc Rivers og félaga á skrifstofunni hjá Clippers að byrja á því að reyna að skipta DeAndre Jordan eða Chris Paul í burtu áður en þeir hugleiða að losa sig við Griffin.

Það getur vel verið að þú hafir skoðun á því hvort félagið ætti að losa einhvern af þeim eða alla, en okkur þykir ekki ástæða til að þvinga fram einhvert svar við þeirri spurningu. 

Við höfum bara gaman af því að analísera Clippers-liðið og spilamennsku eins besta körfuboltamanns heims.

Lið sem er með Chris Paul, Blake Griffin, DeAndre Jordan og JJ Redick innanborðs getur ekki unnið innan við 50 leiki þó það fylli byrjunarliðið og bekkinn með veðurfræðingum af Rúv. 

Eins og við komum inn á áðan, hlýtur að vera freistandi að reyna að hanga á þessu liði og treysta á að það detti í lukkupottinn einu sinni af því það er svo grátlega nálægt því að keppa um titil. Eða var það, því sennilega er Warriors-liðið í dag bara orðið allt of sterkt fyrir alla mótherja sína í deildinni.

En það er líka þar sem hnífurinn stendur í beljunni. Rivers og félagar eru búnir að þenja leikmannahópinn eins og þeir geta í allar áttir og hafa með örvæntingarfullum hætti reynt að fylla í skörðin sem staðið hafa opin hjá liðinu í nokkur ár (eins og til dæmis minni framherja staðan sem skiptist á milli þriggja manna sem valda hennni ekki í dag).

Erfiðasta púslið í NBA deildinni er alltaf blessuð launamálin og að fá þau til að ganga upp. Það er séð fyrir hverri krónu hjá Clippers og í raun er félagið bundið í báða skó, en það er líka umræða sem okkur dettur ekki í hug að glíma við, enda erum við engir hagfræðingar.

Því miður, eru yfir 90% líkur á því að við séum búin að sjá þessa bestu kynslóð í Los Angeles-sögu Clippers ná eins langt og hún mun nokkru sinni fara, því það eru innan við tíu prósent líkur á því að félagið geti vaðið út á leikmannamarkaðinn og beitt einhverjum sjónhverfingum og töfrabrögðum til að bæta sig nógu mikið til að verða raunverulegt meistaraefni.

Svona er það djöfullega erfitt að vinna í NBA deildinni. Hvort sem eigandi félagsins er elliær kynþáttahatari eða geðsjúkur grilljarðamæringur.

Körfuníðingarnir frá Los Angeles

Tweet

Vörutalning: Vesturdeild

Tweet

Það er talsvert meira mál að setjast niður og telja í vestrinu en í austrinu, en úr því við vorum að asnast í að gera vörutalningu í Austurdeildinni fyrir helgi, verður ekki hjá því komist að gera það í betri deildinni líka. Annað væri asnalegt.

Það er líka ekki eins og kofinn sé tómur. Það er nóg af djúsí stöffi að gerast í Vesturdeildinni, sem í það heila er að spilast mjög ólíkt því sem við og flestir aðrir spámenn höfðu gert sér í hugarlund - og þá tökum við með í reikninginn að tímabilið sé ekki nema tíu leikja gamalt eða svo.

GOLDEN STATE WARRIORS

Stóra fréttin í NBA deildinni það sem af er er að sjálfssögðu byrjunin hjá meisturunum, sem hafa ekki tapað leik þegar þetta er skrifað - eru 11-0.

Með því að byrja svona vel, eru bæði Stephen Curry (33,4 stig að meðaltali í leik - 5 stigum meira en næsti maður) og Warriors náttúrulega að kalla yfir sig mykjustorm af athygli, skrumi og gífuryrðum frá fjölmiðlunum. Það kemur ekkert á óvart.

Við leyfum okkur oft að fljóta með straumnum þegar kemur að einhverju svona jákvæðu og skemmtilegu, en við - alveg eins og leikmenn Warriors - ætlum að hafa báða fætur á jörðinni og missa okkur ekki í eitthvað rugl, heldur reyna bara að njóta augnabliksins.

Þegar við segjum "missa okkur ekki í eitthvað rugl" erum við að meina hvernig sumir fjölmiðlar hafa eytt talsverðu bleki í að bera Golden State saman við sterkasta lið Chicago sem vann 72 leiki í deildakeppninni veturinn 1995-96 og setti með því met yfir flesta sigra í deildarkeppninni.

Því ætti Golden State núna ekki að geta unnið 72 leiki þegar það vann 67 leiki á síðustu leiktíð og allir sjá að það er bara sterkara í ár - spyrja menn.

Við erum svo sem ekki með beina tilvitnun í neinn af leikmönnum Warriors, en trúið okkur, þeir eru ekki að hugsa um að reyna að vinna 72 leiki. Þeir eru að hugsa um að reyna að vinna hvern einasta leik sem þeir taka þátt í  - einn leik í einu - og reyna að halda heilsu fram á vorið og óska þess að þjálfarinn þeirra nái heilsu. Það er allt og sumt sem þeir hugsa og við lofum ykkur því.

En svona skrumlaust, er Golden State auðvitað að spila ljómandi vel. Við höfum áður tíundað hvað Stephen Curry er að spila vel og það sem hann hefur verið að gera undanfarið er efni í annan pistil, sem við munum vafalítið skrifa fljótlega. Og á meðan Klay Thompson er að spila langt undir getu, aðallega vegna bakmeiðsla, eru menn eins og Draymond Green gjörsamlega að fara hamförum.

Hann er kannski ekki að kveikja í með stigaskorinu sínu (12 stig í leik), en eins og við sögðum ykkur um daginn er hann efstur bæði í fráköstum (8) og stoðsendingum (7) hjá liðinu, stelur einum og hálfum og ver einn og hálfan bolta í leik, hótar þrennu á hverju kvöldi og dekkar gjarnan besta leikmann mótherjanna.

Green er alltaf að taka sér stærra og meira leiðtogahlutverk hjá Warriors og er satt best að segja enn að fara fram úr björtustu vonum allra hvað hæfileika snertir. Golden State er að borga honum atvinnuleysisbætur miðað við framlag, þó mörgum þætti hann fá full hressilega kauphækkun í sumar.

Annað sem við veitum athygli hjá Warriors er hvað Festus Ezeli er að spila vel. Hann deilir miðherjastöðunni með Andrew Bogut þegar sá ástralski er á annað borð heill og hefur farið fram á báðum endum vallarins - hann á ekki mjög langt í að verða jafn mikilvægur varnarmaður og Bogut á sinn hátt, af því hann er yngri og miklu meiri íþróttamaður.

Einhver ritstjórnin hefði kannski sleppt því að fara í enn eina upptalninguna á afreksverkum Warriors, en þetta lið á það bara skilið. Þessi undirliggjandi kjaftasaga um að liðið hafi haft heppnina með sér í úrslitakeppninni síðasta vor er nákvæmlega það veganesti sem það þurfti nú í haust.

Þið munið að sögulega samhengið og tölfræðin tala mjög fallega um Golden State og kannski væri upplagt að rifja upp það sem við sögðum ykkur á síðustu leiktíð, þegar tölfræðimódelin byrjuðu að segja okkur að eitthvað sögulegt gæti verið í uppsiglingu hjá Warriors: Reynum að njóta þess.

SAN ANTONIO SPURS

Um leið og við erum búin að afgreiða meistarana, fara hlutirnir að taka áhugaverða stefnu í þessari yfirreið um vestrið. Eins og við sáum þetta í haust, yrðu það Houston, Oklahoma og LA Clippers sem kæmu til með að berjast við meistarana um heimavallarréttinn í vestrinu. Það má vel vera að sú verði raunin þegar upp er staðið, en stöðutaflan í vestrinu í dag er bara bonkers!

Og sem stendur er það gamla góða San Antonio sem er eina liðið sem nær að narta í hælana á meisturunum í töflunni, með átta sigra og tvö töp. Þið munið, San Antonio sem við afskrifuðum enn og aftur um daginn.

Já, já, það eru bara búnir tíu leikir, en ef þér finnst svona leiðinlegt að lesa um þróun mála í NBA deildinni þegar hún er nýbyrjuð, en þú veist að þú getur líka alltaf hring inn á Útvarp Sögu eða smellt þér inn á athugasemdakerfið á dv.is og tjáð þig um vígasamtök íslamska ríkisins eða Schengen-samstarfið.

Eins og svo oft áður, mallar Spurs-vélin bara áfram sama hver er við stýrið. Við vorum öll svo upptekin af því að pæla í því hvort LaMarcus Aldridge ætti eftir að passa inn í liðið að við gleymdum að hann er ekki einu sinni besti leikmaður þess.

Nei, á meðan LaMarcus er að dúlla sér í 16 stigum (45% fg) og 10 fráköstum (sem er ljómandi), er besti leikmaður Spurs að skora 22 stig (52,6% fg) , hirða 7,5 fráköst og stela 1,9 boltum ásamt því að skelfa bestu sóknarmenn andstæðingana á hverju kvöldi. Við erum að sjálfssögðu að tala um Kawhi Leonard.

Þeir Aldridge og Leonard eru einu leikmennirnir í hópnum hjá San Antonio sem eru að spila 30 mínútur eða meira, sem er ekkert nýtt. Það sem er nýtt er að þeir eru einu mennirnir sem eru að spila meira en 27 mínútur í leik hjá Spurs. Allir taka þátt, allir spila vel (nema Danny Green) og allir vita hvað þeir eiga að gera. Sama gamla boring old San Antonio, eh?

Þeir fara nú ekki að gera okkur það að vinna eitthvað næsta vor....

DALLAS MAVERICKS

Þegar þetta er skrifað, er Dallas einhvern veginn í fjandanum í þriðja sæti Vesturdeildarinnar með 7 sigra og 4 töp.

Meltu það í smá stund.

Við vitum að við sögðum að Dallas ætti eftir að drulla á sig og jafnvel tanka í vetur (eigandinn hafði hótað því) en þegar lið eins og Dallas eiga í hlut, neitum við að taka ábyrgð á því þegar við gerum í brækurnar í Vegas-spám í upphafi leiktíðar.

Við sögðum að Dallas yrði lélegt af því það átti enginn að vera heill hjá Dallas fyrr en eftir áramót og þá yrði liðið löngu, löngu, löngu út úr myndinni í úrslitakeppni og öllu því.

En nei. Svo kemur á daginn að það er bara ekkert að þessum andskotum og þeir byrja allir að spila strax. Það sem við héldum að yrðu þrír mánuðir af Jeremy Evans, er bara strax orðið þetta lúmskt flotta-á-pappírunum-lið Dallas, sem maður eins og Rick Carlisle getur alveg fengið til að vinna nokkra leiki.

Dramavikan hans DeAndre

Tweet

Tuttugu ár frá Dauðakossinum

Tweet

Í nótt voru tuttugu ár síðan Mario Elie skoraði körfuna frægu sem tryggði verðandi meisturum Houston Rockets sigur á Phoenix Suns í oddaleik í annari umferð úrslitakeppninnar. Elie sendi fingurkoss út í loftið eftir að hann setti skotið niður og hefur það allar götur síðan verið kallað "Dauðakossinn." Þessi sería sýndi mjög vel hvað getur verið stutt á milli hláturs og gráturs í NBA.



Þetta Houston-lið var með óhemju sterkan karakter og varð þarna fimmta liðið í sögunni til að koma til baka og vinna seríu þar sem það lenti undir 3-1. Og það gegn gríðarlega sterku liði Phoenix, sem árið áður barðist um titilinn í lokaúrslitaeinvígi við Chicago.

Mario Elie var lykilmaður í liði Houston á þessum tíma og skoraði nokkrar risavaxnar körfur fyrir liðið í úrslitakeppninni á þessum árum, enda óttalaus á ögurstundu. Skondið að segja frá því að hann var tekinn í sjöundu umferð nýliðavalsins í NBA árið 1985, þar sem 159 leikmenn voru teknir á undan honum.

Elie spilaði ekki fyrsta NBA leikinn sinn fyrr en 1990 og gekk í raðir Houston fyrir meistaraárið örlagaríka 1994. Alls náði hann að vinna þrjár dollur á ferlinum og allar í Texas, því hann var í meistaraliði San Antonio Spurs árið 1999.

Eins og þið getið rétt ímyndað ykkur, er lið sem lendir undir 3-1 í seríu alltaf aðeins hársbreidd frá því að falla úr keppni og það dugar ekkert venjulegt kommbakk til að snúa svona rimmu við og vinna hana. Sérstaklega ekki þegar andstæðingurinn er jafn sterkur og þetta Suns-lið var. En það voru sannarlega engir skussar í þessu Houston-liði, enda vann það titilinn árið eftir líka.

Það skapaðist eðlilega smá umræða um lið sem hafa unnið seríur eftir að hafa lent undir 3-1 eftir að Los Angeles Clippers varð á dögunum níunda liðið í sögunni til að lenda í þessari óskemmtilegu reynslu.

Það er skondin tilviljun að aftur var það Houston sem náði að spóla sig upp úr holunni. Þetta var í annað skipti sem Houston gerði þetta, en Boston gerði það líka í tvígang: 1968 og 1981.

Doc Rivers þjálfari Clippers gerði allt sem hann gat til að peppa sína menn upp í að klára einvígið við Rockets eins fljótt og hægt var eftir að hafa komist í 3-1, því hann er einn af þeim fáu sem þekkir það af eigin raun hvernig er að vera á röngum enda í svona einvígi.

Rivers þjálfaði nefnilega Orlando-liðið sem náði 3-1 forystu gegn Detroit í annari umferð árið 2003 en féll svo úr keppni.

Þar má segja að umtalið um af hverju Tracy McGrady kæmist aldrei upp úr fyrstu umferð úrslitakeppninnar hafi farið formlega á fullt eftir þessa seríu, en hann sá um 97,94% af sóknarleik liðsins.

TéMákur var líka gjörsamlega óstöðvandi skorari á þessum árum, þó það komi upprunalegu efni þessarar hugleiðingar nákvæmlega ekkert við.

Að lokum hendum við hérna inn lista yfir liðin sem hafa náð að koma til baka og vinna sjö leikja seríur eftir að hafa lent undir 3-1, en hérna getur þú líka skoðað nánar hvernig einvígin þróuðust.

Það er svo hollt að hella sér stundum í svona fullkomlega gagnslausan fróðleik.

• Houston vs. Los Angeles Clippers, 2015 Western Conference semifinals
• Phoenix vs. Los Angeles Lakers, 2006 Western Conference first round
• Detroit vs. Orlando, 2003 Eastern Conference quarterfinals
• Miami vs. New York, 1997 Eastern Conference semifinals
• Houston vs. Phoenix, 1995 Western Conference semifinals -x
• Boston vs. Philadelphia, 1981 Eastern Conference final -x
• Washington vs. San Antonio, 1979 Eastern Conference final
• Los Angeles vs. Phoenix, 1970 Western Division final
• Boston vs. Philadelphia, 1968 Eastern Division final -x

X - liðið varð NBA meistari

Bæ, bæ beljur

Tweet

Við skrifuðum tvöhundruð milljón orð um stöðu mála í úrslitakeppninni í gær og erum því búin að útskýra hvað er í gangi. Í kvöld gerðust hinsvegar merkilegir hlutir þegar fyrsta liðið tryggði sér þátttöku í fjögurra liða úrslitum. Við verðum auðvitað að fylgja því aðeins eftir.

Já, það var Cleveland var fljótast af öllum að klára aðra umferðina og bíður nú eftir að einvígi Atlanta og Washington klárist. Þetta er afar kærkomið frí fyrir LeBron James og skósveina hans, því eins og flest ykkar vita hafa meiðsli verið að gera Cavs lífið leitt að undanförnu. Kyrie Irving er þannig að glíma við tvenns konar fótamein og hver einasti klukkutími sem hann fær í hvíld er mikilvægur.

Ætli við verðum ekki að gefa Cleveland smá hrós fyrir að vera komið áfram í ljósi áðurnefndra meiðslavandræða, en bara smá. Það er af því Cleveland var að senda Chicago Bulls í sumarfrí.

Eins og við komum inn á í síðasta pistli, erum við alveg gjörsamlega gáttuð á þessu Chicago liði og erum löngu hætt að fylgja því eftir, af því það er bara ávísun á vonbrigði og leiðindi.

Það er til dæmis 100% öruggt að hver einasti stuðningsmaður Bulls sem horfði á sjötta leikinn í nótt er kominn í svartasta þunglyndiskast.

Chicago var undir 3-2 í einvíginu fyrir leikinn í nótt, en einhver hefði nú haldið að heimavöllurinn ætti eftir að geta fleytt liðinu eitthvað áfram

Einhver hefði líka kannski haldið að það hefði hjálpað Chicago að Kevin Love hafi ekki komið við sögu hjá Cleveland, að Kyrie Irving hafi verið haltrandi um allan völl og ekki spilað nema tólf mínútur og að lokum að LeBron James ætti eftir að skjóta eins og drukkinn bavíani.

Samt tapaði Chicago þessum leik og svo miklu meira en það, þessir aumingjar létu gjörsamlega valta yfir sig á sínum eigin heimavelli 94-73 og eiga því ekki annað eftir en að panta miðann á Benidorm.

Við vitum ekki hvað við getum sagt eftir svona útreið. Það er tilgangslaust að ætla að fara að pikka út einhver smáatriði þegar um svona hrun er að ræða. Þetta var skammarleg frammistaða hjá Bulls og það er ekki gott að segja hvað er framundan.

Spekingarnir spá því að Thibs þjálfari verði látinn fara innan skamms og við erum fylgjandi því. Það er kominn tími til að stokka aðeins upp og prófa nýjar áherslur í Chicago og ráða jafnvel þjálfara sem getur átt í mannlegum samskiptum við stjórn félagsins og leikmenn.

En þá að einhverju sem skiptir raunverulega máli.

Öll héldum við að LA Clippers ætlaði að senda Houston í sumarfrí í nótt og það var ekki útlit fyrir neitt annað í þriðja leikhluta þegar Clippers var nítján stigum yfir á heimavelli sínum og í dauðafæri til að loka þessu.

Eitthvað sváfu þeir á verðinum Griffin og félagar, því þeir leyfðu Josh Smith og Corey Brewrer af öllum mönnum að skjóta sig gjörsamlega í kaf í fjórða leikhlutann 40-15 og jafna metin í einvíginu í 3-3 eftir að hafa verið 3-1 undir fyrir skömmu.

Lokatölur urðu 119-107 fyrir Houston og það sem er líklegar merkilegast af öllu við þetta er að á meðan Öskubuskurnar voru að skjóta liðið inn í leikinn, sat stórstjarnan James Harden bara á bekknum og veifaði handklæði.

Harden settist á bekkinn þegar ein og hálf mínúta var eftir af þriðja leikhluta og kom ekki meira við sögu í leiknum, en hann er reyndar enn að glíma við veikindi. Hver þarf líka Harden þegar hann er með Josh Smith, sem skoraði glórulaus 14 stig.

Ef tilgangslausa þriggja stiga karfan hans Chris Paul um leið og leiktíminn rann út er ekki tekin með, skoraði Clippersliðið ekki körfu utan af velli á síðustu tæplega sjö mínútum leiksins

Þetta þýðir að liðið sem við vorum öll búin að afskrifa fær hvorki meira né minna oddaleik á heimavelli um helgina.

Alveg er þetta dæmigert fyrir NBA deildina okkar, þar gerast reglulega ótrúlegir hlutir.

Þetta kommbakk hjá Houston í nótt fer sannarlega í sögubækur. Ekki bara af því að liðið vann upp þennan mikla mun á skömmum tíma, heldur líka út af mönnunum sem tryggðu liðinu sigurinn. Við erum ekki enn búin að fatta hvernig Smith og Brewer fóru að þessu, því þeir eru báðir æpandi lélegar 3ja stiga skyttur.

Allt um stöðu mála í úrslitakeppninni

Tweet

Hvergi koma veikleikar körfuboltaliða jafn átakanlega í ljós og í úrslitakeppninni, þegar þjálfarar andstæðinganna reyna að nýta sér hvern einasta millimetra sem þeir hafa á þig. Það sem sagt kemst fljótlega upp um þig ef þú ert ekki alvöru í úrslitakeppninni.

Flest liðanna sem eru nú að bítast í annari umferðinni áttu nokkuð náðug einvígi í þeirri fyrstu, en núna er allt annað uppi á teningnum. Núna snýst allt um tommurnar sem Al Pacino talaði um forðum.

Og af því þessir veikleikar eru stundum dálítið áberandi hjá liðum þegar komið er fram í fjórða og fimmta leik í einvígi, hættir okkur til að hrökkva í neikvæðnigírinn og fara að velta okkur upp úr því sem upp á vantar hjá liðunum í stað þess að skoða hvað þau gera vel. Við erum svo sem ekki ein um að sjá glasið svona hálftómt - Twitter er t.d. miskunnarlaus vélbyssa sem hlífir engum.

En við skulum hætta að velta okkur upp úr þessu og kíkja aðeins á það hvað er að gerast í rimmunum fjórum sem eru í gangi í úrslitakeppninni, þar sem staðan er svona þegar þetta er skrifað:

Eins og þið munið kannski, var staðan 1-1 á öllum vígstöðvum eftir fyrstu tvo leikina og var það í fyrsta skipti í ansi mörg ár sem sú staða kom upp eftir tvo leiki í 2. umferðinni, sem var nokkuð óvænt. Nú eru hinsvegar búnir fimm leikir í öllum rimmum og þá eru línur oftast farnar að skýrast nokkuð vel.

ATLANTA (3) - WASHINGTON (2)

Atlanta hafði heilladísirnar sannarlega á sínu bandi í nótt þegar það vann nauman 82-81 sigur á Washington á heimavelli sínum í fimmta leik.

Atlanta tapaði boltanum 23 sinnum í leiknum og skaut innan við 23% úr þriggja stiga skotum en vann samt, sem er ekkert annað en heppni í bland við góða baráttu.

Við leyfum okkur að fullyrða að Atlanta muni ekki vinna annan leik það sem eftir er í úrslitakeppninni með svona spilamennsku.

Það sem vakti helst athygli okkar í þessu einvígi var hvað Washington-liðið var fullt af góðum anda nánast allan leikinn.

Það hleypti óneitanlega fjöri í liðið að fá John Wall aftur inn og hann fær mörg rokkstig fyrir að ákveða að spila þrátt fyrir handarmeiðsli.

En Wall gerði meira en að spila, hann stýrði leik Wizards eins og herforingi og það er ekki hægt annað en öfunda Washington af bakvarðaparinu unga - honum og Bradley Beal - sem voru báðir frábærir í þessum leik.

Það sama verður ekki sagt um Nene frænda þinn, sem ákvað að vera Lélegi Nene í nótt og það hjálpaði Washington ekki neitt. Annað sem hjálpar liðinu ekki er að það er að spila á færri mönnum en LA Clippers, sem er ekki til eftirbreytni.

Það var eiginlega alveg magnað við þennan leik að okkur þótti Washington vera með hann í hendi sér nánast allan leikinn og sjálfstraustið geislaði af liðinu - sérstaklega bakvarðaparinu unga.

Paul Pierce hélt að hann hefði tryggt Washington sigur í leiknum með þriggja stiga körfu rétt fyrir leikslok, en eins og flest ykkar sáu, voru það Al Horford og heilladísirnar sem kláruðu leikinn þegar innan við tvær sekúndur voru eftir og Washington búið með leikhléin sín.

Við neyðumst víst til að hrósa Atlanta liðinu fyrir að hafa klárað þennan leik, en við finnum satt best að segja talsvert færri hluti til að hrósa Atlanta fyrir en Washington.

Atlanta vann 60 leiki í vetur og á auðvitað ekki að vera í svona rosalegum vandræðum með lið sem vann ekki nema 46 leiki.

Eini maðurinn sem okkur langar að hrósa hjá Atlanta er Al Horford og það er ekki af því hann skoraði sigurkörfuna eftir sóknarfrákast. Það er meira af því hann skoraði 23 stig, hirti 11 fráköst og varði 5 skot í leiknum og var langbesti maður Atlanta.

Það kom upp úr kafinu eftir leikinn að Mike Budenholzer þjálfari (ársins) Atlanta teiknaði lokaleikkerfið upp fyrir Dennis Schröder, sem er eitthvað sem við bara föttum ekki.

Schröder er vissulega fljótur og góður að komast fram hjá manninum sínum, en þar með er það upptalið. Hann getur ekki skotið til að bjarga lífi sínu og þó hann virðist vera mjög hugrakkur, finnst okkur stórfurðulegt að Jeff Teague hafi ekki verið látinn slútta þessu.

Washington getur huggað sig við að næsti leikur eru á heimavelli, þó það hafi reyndar ekki spilað sérstaklega vel þar í úrslitakeppninni síðustu tvö ár. Það kæmi okkur á óvart ef Wizards næði ekki að klóra þetta í oddaleik.

Útlitið er dökkt hjá Rockets (+ myndir)

Tweet

Chicago var kannski að kúkí bussan sín með því að tapa heima fyrir Cleveland í gærkvöldi, en það er í stórkostlegum málum miðað við annað rauðklætt lið í NBA deildinni. Ef Derrick Rose og félagar ætla eitthvað að fara að missa sig í þunglyndi, þurfa þeir ekki að gera annað en ímynda sér að þeir væru Houston Rockets í tvær mínútur og þá taka þeir gleði sína á ný.

Það tekur ekki langan tíma að súmmera um vandamál Houston, en það er að glíma við kvilla sem hrjáir ekkert af hinum liðunum sem eftir eru í úrslitakeppnini. Það hefur bara ekki áhuga á því að fara lengra, sem er ákaflega sorglegt. Nema þér finnist 128-95 tap liðsins fyrir Clippers í nótt bera vott um metnað og baráttuanda.

Varnarleikur Houston er mestmegnis búinn að vera hræðilegur hjá Rockets í úrslitakeppninni, sérstaklega í síðustu tveimur leikjum.

Liðið mátti við því í einvíginu við Dallas í fyrstu umferðinni, en það gefur augaleið að það þýðir ekkert að spila andlausa og lélega vörn gegn besta sóknarliði deildarinnar þegar komið er í aðra umferð úrslitakeppninnar.

Það kom að því að Houston færi að sakna Patrick Beverley. Hugsið ykkur bara martröðina sem hefði beðið Chris Paul í þessu einvígi að vera að reyna að hrista Beverley af sér hverja einustu sekúndu í leiknum á tognuðu læri.

Í staðinn fá þeir Paul og JJ Redick hverja huggulegu sóknina á fætur annari með James Harden og Jason Terry á sér. Terry er 74 ára gamall og Harden er dottinn aftur í sama gír og hann var í á síðustu leiktíð, þegar hann var aflífaður á internetinu fyrir vafasaman varnarleik.

Dwight Howard byrjaði einvígið ágætlega fyrir Houston en það er alveg dæmalaust hvað hann finnur oft leiðir til að gera annað hvort ekkert gagn eða hreinlega skemma fyrir liðinu sínu.

 Í nótt átti hann einmitt sorglega dæmigerðan Dwight-leik þar sem hann lét reka sig í bað eftir átján gagnslausar mínútur á vellinum (7 stig, 6 fráköst, 6 villur, 2 tapaðir boltar og mínus tuttuguogátta í plús/mínus).

Við höfum heyrt dálítið af gagnrýni á James Harden líka og hún er sannarlega réttlát hvað varnarleikinn varðar, en þó Skeggið sé með ljómandi fína tölfræði (24,5 stig, 5 fráköst, 9 stoðsendingar, 45%, 44% og 94%) er hann samt allt of passífur í sóknarleiknum.

Hann er að skjóta talsvert minna en í deildinni og þó það sé alltaf virðingarvert að menn vilji bæði leggja á borð og elda fyrir félaga sína, geta þeir ekki étið fyrir þá líka.

Leik eftir leik erum við að sjá Harden taka færri skot en einhverjir pappakassar sem geta jafnvel ekki skotið til að bjarga lífi sínu, sem er glórulaust. Eins og Harden var kaldur á því í allan vetur og tók yfir fjölda leikja í síðari hálfleik eftir að hafa sett á borð fyrir félaga sína í þeim fyrri. Og hann virkar ekki aðeins ragur við að skjóta, því hann er engan veginn að skila leiðtogahlutverkinu heldur.

Það er einmitt áberandi einkenni á leiðtogalausum liðum að þau brotni hálfpartinn niður og gefist upp við mótlæti og það var akkúrat málið hjá Rockets í nótt.

Það er Harden sem þarf að taka þetta lið á herðar sér bæði í máli og myndum og hann er að reyna það, en hefur ekki árangur sem erfiði.

Hann er sennilega ekki meiri leiðtogi en Dwight Howard, sem er einmitt álíka góður leiðtogi og John Carver eða Spud í Trainspotting.

Þið munið kannski að þátttöku Houston í úrslitakeppninni á síðustu leiktíð lauk í eintómu þunglyndi. Ekki bara af því Damian Lillard skaut það úr keppni á flautunni í sjötta leik, heldur af því liðið olli svo miklum vonbrigðum.

Þar átti James Harden nokkurn hlut að máli. Hann stóð sig frekar illa og er eiginlega í bráðri hættu á að fá á sig stimpil sem leikmaður sem drullar á sig í úrslitakeppni, þó tölurnar hans núna séu fínar eins og við bentum á áðan.

Hvað Clippers varðar er ekki annað að sjá en blómabreiður og brosandi börn. Blake Griffin og DeAndre Jordan eru dýrslegir í teignum sem fyrr, JJ Redick hundeltir Harden og er farinn að hitta sæmilega aftur, Austin Rivers er allt í einu að spila eins og NBA leikmaður og Chris Paul bindur þetta allt saman með snilligáfu sinni.

Hakka-sjakk-leikaðferðin reyndist risastór dökkur blettur á þessum leik eins og öðrum, en menn voru óvenju rausnarlegir á villurnar í þessum leik. DeAndre Jordan tók þannig ekki nema 34 víti og nýtti hvorki meira né minna en fjórtán þeirra. Jordan náði reyndar að hefna sín aðeins á heiminum með því að þruma niður nokkrum 600 kílóa viðstöðulausum troðslum eins og þessum:



Sú seinni er í fastari kantinum, ef svo má segja.

Rólegur, Chris

Tweet

Chris Paul var langt frá sínu besta formi í nótt þegar hann sneri aftur eftir tveggja leikja fjarveru með LA Clippers vegna meiðsla sem hann varð fyrir í oddaleiknum við San Antonio um síðustu helgi.

Málið er bara að "Langt frá sínu besta formi"-Chris Paul er betri en nokkrir leikstjórnendur í NBA deildinni og í nótt færði hann liðinu sínu nákvæmlega það sem það þurfti - góða byrjun og bílstjóra. Það er algjör lúxus fyrir Paul og Clippers að hann hafi ekki þurft að spila nema um 20 mínútur og nú fær hann 48 tíma til að hvíla lærið á sér aftur.

Ef hlutirnir færu eftir bókinni í Vesturdeildinni, yrði ekki ólíklegt að við fengjum að sjá erkióvinina Warriors og Clippers í úrslitum (vesturs) og ef svo færi, VERÐUR Chris Paul að vera heill. Það sér það hver maður að Clippers ætti ekki séns í Warriors án Paul. Það yrði svona eins og að horfa upp á Gunnar Nelson berjast við Jóhönnu Sigurðardóttur

En ástæðan fyrir þessari færslu er þó ekki ofangreint, heldur langaði okkur að deila með ykkur skjáskoti af textalýsingunni frá leiknum í nótt. Myndin sýnir á ljóslifandi hátt hvernig Chris Paul stýrir sóknarleik Clippers og skapar færi fyrir sig og félaga sína meðan hann er að fræsa tölfræðiskýrslurnar.

Svo gefur hann FIMM stoðsendingar á tveimur mínútum! Og svo hendir hann í tvær körfur á eftir svona til að setja berið upp á ísinn. Eins og til að sýna okkur hvað þetta er allt saman auðvelt fyrir hann á annari löppinni. Nákvæmlega ekkert eðlilegt við þetta. Þetta er bara hroki.

Clippers áfram - Spurs í frí

Tweet

Ef við eigum að vera alveg hreinskilin, bjuggumst við ekki við þessu. Við áttum frekar von á því að þurfa að skrifa um það af hverju Clippers væri dottið snemma út úr úrslitakeppninni enn eitt árið. Spá í það hvernig dóma Chris Paul og restin af liðinu fengju ef þeir féllu úr í fyrstu umferð.

En annað kom á daginn. Það er Clippers sem varð í nótt síðasta liðið til að tryggja sér sæti í annari umferð úrslitakeppninnar með 111-109 sigri á San Antonio og setja þar með punktinn aftan við eina bestu seríu sem háð hefur verið í fyrstu umferð. Sumir segja þá bestu, t.d. Zach Lowe á Grantland.

Það var alveg í takt við annað í þessu einvígi að úrslitin skuli hafa ráðist einni sekúndu fyrir leikslok og við slík tækifæri verður ekki hjá því komist að finna hetjur og jafnvel skúrka. Látum það eiga sig að tala um skúrka og setjum fókusinn frekar á það jákvæða - á hetjuna Chris Paul.



Það var jú Chris Paul sem tryggði Clippers sigurinn með undrakörfu einni sekúndu fyrir leikslok, þrátt fyrir að vera haltrandi um á annari löppinni vegna meiðsla á aftanverðu læri. Hvernig drengurinn kom þessu skoti framhjá Tim Duncan er okkur hulin ráðgáta, hvað þá hvernig í ósköpunum hann fór að því að koma þvi ofan í körfuna.

Þetta einvígi er búið að vera lygilegt. Við vorum undir það búin að sjá Clippers detta út, því okkur fannst San Antonio stýra því lengst af, þó margir séu ósammála því.

Chris Paul (27 stig) var ekki á því að tapa þessu. Hann er búinn að fá nóg af því og ætlar sér lengra. Líka Blake Griffin, sem bauð upp á aðra þrennuna sína í einvíginu: 24/13/10. Þessir tveir eru í hópi allra bestu körfuboltamanna heims og það sem meira er, þeir eru búnir að sýna það í úrslitakeppninni.

Allt pískur um að Chris Paul skreppi eitthvað saman þegar spennan eykst í mikilvægum leikjum hefur væntanlega verið kæft með frammistöðu hans í síðustu tveimur leikjum.

Sá hefur andað léttar þegar ljóst var að þeir færu áfram, pressan á honum er alltaf að aukast. Raunar andaði hann svo mikið léttar að hann felldi tár.

Svona var mikið undir hjá honum og það bara kom ekkert til greina að tapa þessu. Þá er bara næsta mál á dagskrá, að vinna Houston Rockets og koma sér í úrslit Vesturdeildarinnar í fyrsta skipti á ferlinum.

Við bjuggumst ekki bara við sigri Spurs í þessu einvígi, við vorum satt best að segja að vona að Duncan og félagar færu áfram, því okkur fannst San Antonio líklegra til afreka í næstu umferðum. Þetta varð allt líklegra eftir að Chris Paul tognaði aftan á læri og var haltrandi út um allt.

Doc Rivers er strax búinn að gefa það út að Chris Paul verði sennilega ekki með í fyrsta leik Clippers í Houston í annari umferðinni. Sú rimma hefst strax á mánudagskvöldið og því er lítill tími fyrir Clippers að sleikja sárin og enn minni tími fyrir Paul að jafna sig.

Við vitum öll að svona aftanílærisvesen tekur alltaf nokkrar vikur og við vitum líka að Clippers - með alla sína ENGA breidd - á engan möguleika í framhaldinu án besta leikstjórnanda heims.

Hann er alfa og ómega í öllum aðgerðum liðsins, fyrir svo utan það að hann er eini hreinræktaði leikstjórnandinn í leikmannahópnum. Framkvæmdastjóra-Doc fær litlar þakkir frá þjálfara-Doc vegna þessa.

Þið vitið kannski að við höfum enga óbilandi trú á liði Houston og hefðum mjög líklega tippað á Clippers í þeirri rimmu.

Nú er hinsvegar ljóst að Chris Paul verður mjög takmarkaður á næstunni. Hann missir af fyrsta leiknum og kannski fleirum og okkur sýnist útséð með það að hann verði heill það sem eftir er af úrslitakeppninni.

Paul er nýjasta fórnarlamb meiðslabölvunarinnar í NBA. Hún verður ekki stöðvuð (Curry og Bogut hjá Warriors eru næstir). Eins og við erum búin að  segja sexhundruð sinnum áður: Þessi meiðsli hættu að vera fyndin fyrir jól, en núna er þetta bara orðið asnalegt. Þetta er langstærsti meiðslafaraldur sem riðið hefur yfir deildina á síðustu 30 ár og er bókstaflega að eyðileggja tímabilið.

En hvað verður nú um San Antonio?

Þeir voru alveg sorglega nálægt því að fara áfram, lærisveinarnir hans Pop, en þetta datt ekki með þeim að þessu sinni.

Og við vorum löngu búin að segja ykkur af hverju þetta er ekki ár Spurs. Þetta lið stoppar aldrei lengi við í úrslitakeppninni ef lykilmennirnir eru ekki heilir, það hefur sýnt sig aftur og aftur á undanförnum árum. Meiðsli Tiago Splitter og Tony Parker voru víst meira en liðið réði við.

Nú fara leikmenn San Antonio bara á Benidorm og chilla í smá tíma, en nokkrir þeirra þurfa líka að fara upp á kontór og skrifa undir nýja samninga við félagið.

Það verður forvitnilegt að sjá hvernig það gengur, en forvitnilegast af þessu öllu er hvort þeir Tim Duncan og Manu Ginobili ætla yfir höfuð að halda áfram að spila körfubolta, 39 og 37 ára gamlir.

Þeir eru á ólíkum stað gömlu félagarnir. Ginobili (8 stig, 35% skotnýting gegn Clippers) virkaði frekar andlaus og mistækur í seríunni við Clippers, en Duncan var mjög traustur (18/11meðaltal og 59% skotnýting gegn Clippers). Það magnaða við Duncan er að hann er að skila mjög svipaðri tölfræði í deildarkeppninni í vetur og hann gerði fyrir tíu árum per 36 mínútur. Stórmeistari og galdramaður.

Af því Duncan spilaði svona vel í vetur, væri eiginlega synd ef hann gæfi bara skít í þetta og hætti. Hann er nefnilega betri en enginn. Sumum finnst kannski gert of mikið úr hæfileikum Duncan, en það er bull og vitleysa, hann er búinn að spila eins og engill í vetur og gerir hellings gagn ennþá. Þess vegna á hann ekkert að hætta. Taktu eitt tímabil í viðbót, gamli! Þú hefur bara gaman af því!

Af áratugalangri ógæfu LA Clippers

Tweet

Rákumst á þessa ljómandi skemmtilegu mynd þegar við vorum á rúntinum um töfraheima internetsins. Í minningunni var þetta Clippers-lið alveg þokkalegt, en við hefðum átt að vita betur. Það var náttúrulega skelfilegt eins og öll Clippers-lið fram til dagsins í dag.

Síðast þegar Clippers gat eitthvað, var það undir stjórn Sam Cassell um miðjan síðasta áratug. Ætli það hafi ekki verið eitt mesta afrek Cassell á ferlinum að fara með Clippers í úrslitakeppnina, svona eftir á séð. Þar áður hafði liðið ekki unnið leik í úrslitakeppninni síðan árin 1992 og 1993 (þar sem það féll úr leik í fyrstu umferð bæði árin).

Myndin hérna fyrir ofan er frá því veturinn 1989-90 og á henni eru Ron Harper (4), Danny Manning (5), Charles Smith (54), Benoit Benjamin (00) og Ken Norman (33). Allir þessir piltar höfðu ljómandi hæfileika og því hefði fólk væntanlega reiknað með að það ætti eftir að standa sig þokkalega.

Ekkert slíkt var þó uppi á teningnum þennan vetur og liðið vann aðeins 30 leiki. Það var kannski skárra en 21 sigurinn árið áður, en engan veginn gott og miklu minna en þessi mannskapur hefði átt að ráða við, því Vesturdeildin var ekki eins sterk þá og hún er í dag.

Þegar við skoðuðum málið nánar, komu hinsvegar tveir hlutir í ljós sem útskýrðu vandræðaganginn á Clippers veturinn 1989-90.

Annar hluturinn var meiðsli, en svo virðist sem menn hafi líka meiðst á 20. öldinni, þó það væri ekkert í líkingu við faraldurinn í dag. Mestu munaði þarna um að hinn frábæri Ron Harper spilaði ekki nema 28 leiki yfir veturinn og raunar spiluðu bara sex menn 70 leiki eða meira.

Hitt atriðið er enn augljósara eftir á að hyggja og það var aldurinn á leikmönnum liðsins. Helsta ástæðan fyrir því að þetta Clippers-lið gat ekki drasl, var að það var nákvæmlega engin reynsla í hópnum. Tveir leikmenn liðsins (annar þeirra Benoit Benjamin) höfðu fjögurra ára reynslu, þrír þriggja ára reynslu og restin eins, tveggja eða enga reynslu.

Ekki gekk liðinu betur árið eftir, þegar það vann aðeins 31 leik, en það náði loksins 50% vinningshlutfallinu á áðurnefndum tímabilum þegar það komst í úrslitakeppnina 1992 og ´93.

Þá var líka komin talsvert meiri reynsla í hópinn en var þremur árum áður.

Árið 1992 voru þeir Harper, Manning, Norman og Charles Smith allir enn hjá Clippers, en þeim til aðstoðar voru komnir menn á borð við miðherjann Olden Polynice (í stað Benjamin) og leikstjórnandinn knái Doc Rivers frá Atlanta.

Þessi velgengni, ef velgengni skyldi kalla (liðið tapaði 3-2 í fyrstu umferð bæði árin), entist auðvitað stutt. Við erum jú einu sinni að tala um LA Clippers. Liðið vann 27 leiki árið 1994 og hrundi niður í 17 sigra árið 1995.

Þegar Clippers komst í úrslitakeppnina árið 1992, hafði það ekki komist í úrslitakeppnina síðan árið 1976 þegar það hélt Buffalo Braves. Það hét meira að segja San Diego Clippers í sex tímabil eftir að það var í Buffalo, en komst sjaldnast nálægt því að komast í úrslitakeppnina.

Það verður bara að segjast að það er dálítið lélegt að lið komist ekki úrslitakeppnina á þeim tíma sem það tekur það að flytja tvisvar í nýja borg og skipta einu sinni um nafn (Braves => Clippers).

Og ekki tók betra við eftir tímabilin ´92 og ´93, því þá fylgdi annað þurrkatímabil í kjölfarið. Clippers komst nákvæmlega tvisvar í úrslitakeppnina frá 1993 til 2012.

 Árið 1997 slefaði það óvart inn í úrslitakeppnina þrátt fyrir að vera með hræðilegan árangur í deildinni og við vorum áður búin að segja ykkur frá Spútnikliði félagsins með Sam Cassell árið 2006.

2006-liðið var eina Clippers-liðið sem komst í aðra umferð úrslitakeppninnar frá árinu 1976 til ársins 2012! Það er svo afleitur árangur að það verður eiginlega að flokka hann sem afrek, því ekkert lið annað en Clippers hefði náð að geta ekkert áratugum saman þrátt fyrir að vera ALLTAF í lotteríinu og takandi menn mjög snemma í nýliðavalinu.

Já, það hefur aldrei verið tekið út með sældinni að vera stuðningsmaður LA Clippers.

Gott dæmi um það eru menn eins og Billy Crystal, sem fór frá því að vera gamanleikari yfir í að verða einn leiðinlegasti maður á jörðinni - alveg bókað út af öllum Clippers-leikjunum sem hann sá á þessum mögru árum.

Í dag er auðvitað allt annar bragur á félaginu eftir að það var keypt af manni sem var hvorki elliær mannhatari né nískupúki sem vildi bara eiga félagið til að moka út úr því peningum og vera drullusama um allt annað (en að níðast á öðru fólki, helst minnihlutahópum).

Samt er alveg spurning hvort það er ráðlegt fyrir stuðningsmenn liðsins að sleppa tökunum og treysta nýja eigandanum og örlögunum, vitandi hvernig saga félagsins er þyrnum (og jarðsprengjum) stráð.

Hvað sem því líður vonum við að þessari áratugalöngu þrautargöngu Clippers sé alveg lokið og ekkert nema sæti í úrslitakeppninni verði á döfinni hjá því á næstu árum. Þó ekki væri nema bara til þess að sýna okkur að meðaltalslögmálin séu ekki fallin úr gildi.