Takk aftur, Tim

Tweet

Nú er búið að hengja treyjuna hans Tim Duncan upp í rjáfur í San Antonio eins og þið tókuð eftir. Það var sannarlega ekki verið að drolla við þetta. Ætli forráðamenn Spurs séu ekki hræddir um að hann eigi eftir að hverfa inn í Amazon frumskóginn einn daginn og koma aldrei aftur, eða eitthvað slíkt. Hvað vitum við svo sem um þessa hávöxnu ráðgátu af manni.

Okkur þótti vænt um að horfa á seremóníuna, sem var stutt og hnitmiðuð á miðað við tilefnið, en þið vissuð að það yrðu ekki teknir neinir sjö tímar í að keyra Tim Duncan út. Alveg eins og þegar Duncan tilkynnti að hann væri hættur á sínum tíma, fengum við eitthvað nostalgíukast og hugsuðum að við yrðum nú að skrifa eitthvað um þetta. 

Vorum næstum því búin að gleyma því að við vorum búin að gera það, nokkuð ítarlega meira að segja. Þau ykkar sem nenntuð ekki að lesa það, getið þá kannski gert það núna, ef þið eigið eftir að sakna Duncan eins og við.

Við eigum ekki eftir að sakna þess að horfa á Duncan spila, þannig séð, við erum búin að gera meira af því en flestir á síðustu tveimur áratugum. Við eigum bara eftir að sakna hans af því hann var á sinn hljóðláta hátt ein af undirstöðunum í NBA deildinni, hvort sem hann fór í taugarnar á þér eða þú elskaðir hann.

Það er óþarfi að skrifa annan hlemm um Duncan eins og við gerðum í sumar, en okkur langar bara að vekja athygli á nokkrum atriðum.

Þau ykkar sem horfðuð á athöfnina þegar treyjan hans Duncan fór upp í rjáfur (hún er aðgengileg víða á youtube), hafið eflaust veitt því athygli hvað þeir Tony Parker, Manu Ginobili og Gregg Popovich töluðu lítið um leikmanninn Tim Duncan í ræðunum sínum. Það vita allir að Duncan var góður leikmaður og því var óþarfi að tala um það við þetta tækifæri - Duncan hefði líka ekki nennt að hlusta á það. 

Nei, það eina sem komst að hjá höfðingjunum sem tóku til máls til að heiðra liðsfélaga sinn til 15-20 ára var hvað hann væri góður liðsfélagi og góð manneskja. 

Þeir færðu líka rök fyrir máli sínu. Minntust á hvernig hann peppaði þá upp þegar illa gekk, hvað hann var mikill leiðtogi, hvað hann gaf gott fordæmi og hvað hann var alltaf tilbúinn að eyða tíma í að gera félaga sína betri (eins og að taka aukaæfingar til að reyna að gera körfuboltamann úr Boban á lokaárinu sínu). 

Það var ekki ónýtt fyrir börnin hans Duncan að fá að heyra allt þetta hrós um gamla manninn á þessu sviði. Það er ekki víst að það gerist nema einu sinni enn.

Þetta er allt voðalega boring, við vitum það, svona leiðindi þykja ekki sexí í dag. En þetta segir okkur hvernig manneskja er horfinn af NBA sviðinu - þið vitið hvernig leikmaður er horfinn af sviðinu. Við vorum búin að segja ykkur það.

Eitt í viðbót langaði ykkur að minnast á, sem við tókum ekki í fram í greininni í sumar. Það var að skjóta niður vitleysu sem við höfum heyrt nokkrum sinnum og vekja athygli á öðru atriði í framhaldinu.

Stundum er talað um að Spurs-liðið hans Tim Duncan hafi ef til vill haft heppnina með sér þegar kom að styrkleika mótherja þeirra úr austrinu í lokaúrslitunum. Þetta er rétt, en sömu sögu er að segja af t.d. aldamótaliði LA Lakers. 

Draymond Green afgreiðir körfuboltaleiki, aftur

Tweet

Þau ykkar sem hlustuðu á hlaðvarpið okkar á föstudaginn var, hafa eflaust tekið eftir því að þar fór að minnsta kosti helmingur þátttakenda gjörsamlega á límingunum við það að lýsa hrifningu sinni á spilamennsku Leatherman-framherjans Draymond Green hjá Golden State Warriors.

Alhliða spilamennska Green er nú í sviðsljósinu sem aldrei fyrr, ekki síst varnarleikur kappans, sem var eitt helsta umræðuefnið þegar leikmanninn bar á góma í ofangreindu hlaðvarpi. Hann er orðinn svo góður í körfubolta að það virðist ekki vera hægt að jinxa hann einu sinni.

Ekki ef marka má frammistöðu hans á lokaaugnablikunum þegar Warriors-liðið tók á móti Atlanta Haukunum á dögunum, en þá tók Green sig til og gerði nákvæmlega það sem lýst var í hlaðvarpinu; hann tók þá skynsömu ákvörðun að klára leikinn upp á sitt einsdæmi á lokamínútunum - og það sem meira er - hann gerði það (mestmegnis) með því að spila varnarleik.

Þetta var dálítið dæmigerður Warriors-leikur. Það var alltaf líklegra að Golden State væri að fara að vinna hann, því lið sem stunda það að vinna 10+ leiki í röð eiga það til að vera sigurstranglegri en... til dæmis lið úr Austurdeildinni.

Þetta var samt alveg leikur þarna í restina á mánudagskvöldið og Atlanta er alveg með gaura sem geta sparkað í punginn á þér ef þú yfirbugar þá ekki, svona ef við gætum þess að hafa líkingamálið bæði karllægt og ofbeldisfullt í tilefni jólanna.

Jæja, eins og þið sjáið í myndbandinu hérna fyrir neðan, freistaði Curry þess að stinga rýtingnum í Haukaliðið, en hetjuskotin hans voru ekki að detta og þið heyrið alveg að sjónvarpsþulir Warriors-liðsins eru ekkert yfir sig hrifnir af ákvarðanatöku og óþolnimæði sinna manna í sókninni þarna í lokin.

Það var á þessum tímapunkti sem Draymond Green tók áðurnefnda ákvörðun, sem minnst var á í hlaðvarpinu á föstudaginn; svona: Æ, best að loka þessu bara, snöggvast!

Smelltu á play, spólaðu á 7:30 og sjáðu hvað gerist. Nei, reyndar ekki. Farðu á 7:30 og horfðu bara á hvað Draymond Green gerir!



Það er ekki flókin stærðfræði að nánast allt jákvætt sem gerist hjá góða liðinu frá og með þessum tímapunkti, kemur frá Green. Sama hvort það eru hindranir, stoðsendingar, fráköst, hagkvæmar villur, réttar staðsetningar og ákvarðanir - jú, eða kannski tvö varin skot sem klára leikinn og annað þeirra hrekkur meira að segja af sóknarmanninum og í innkast, eins og til að kóróna fagmennskuna.

Þetta er akkúrat málið með Draymond Green. Hvenær sástu svona leikmann, með svona pakka, gera svona hluti inni á körfuboltavelli síðast? Nákvæmlega.

Við vitum alveg að við erum dramatísk og við vitum líka að við höfum ekki með körfuboltalegt kapítal í að ætla okkur að fara að greina NBA leiki - hvort sem um er að ræða varnar- eða sóknarleik, Val eða Warriors. Við erum hvorki Valur Ingimundar né Hubie Brown (aiiit?).

En málið snýst heldur ekkert um það.

Málið snýst alfarið um það hvað Draymond Green er orðinn ískyggilega góður í körfubolta og hvað sú staðreynd er sumpart farin að grafa undan hugmyndafræði okkar um stórstjörnuna í NBA sem setið hefur og safnað ryki um árabil. Þetta er sannarlega rannsóknarefni, sem taka verður föstum tökum, helst með hjálp sérfræðinga, þegar hlutirnir róast aðeins á ritstjórninni eftir mánaðamótin.

Tim Duncan með augum NBA Ísland

Tweet

Þú veist að það er eitthvað sérstakt í gangi þegar hörkutól úr bransanum eins og RC Buford framkvæmdastjóri og Gregg Popovich þjálfari San Antonio vatna músum. En það gerðist nú samt á sitt hvorum fjölmiðlafundinum þegar þeir voru spurðir út í Tim Duncan, sem hefur ákveðið að leggja skó sína á hilluna eftir 19 ára feril í NBA deildinni.

Við erum búin að liggja yfir þessu í nokkurn tíma og reyna að átta okkur á því að Tim Duncan verði ekki í NBA deildinni næsta vetur. Rétt eins og verður með Kobe Bryant, eigum við öll eftir að sjá á eftir Tim Duncan þegar hann hverfur inn í sólarlagið, enda höfum við öll getað stillt klukkurnar okkar eftir stöðugri spilamennsku hans í nær tvo áratugi.

Við höfum stundum skrifað minningagreinar um menn þegar þeir hætta að spila í NBA. Við skrifuðum reyndar ekkert um Kobe Bryant á sínum tíma, því okkur þótti við vera búin að gera svo mikið af því í gegn um tíðina. Nú er ekki loku fyrir það skotið að við gerum ferilinn hans Kobe Bryant upp í pistli einn daginn, en þegar við heyrðum að Duncan væri hættur, greip okkur strax einhver tilfinning í ætt við skyldurækni - að við yrðum bara að skrifa pistil um hann.

Tim Duncan er sannarlega ekki litríkasti eða umdeildasti leikmaður í sögu NBA deildarinnar, enda hefur umfjöllun um hann alltaf verið í lágmarki bæði hér og annars staðar. Þar liggja nokkrar ástæður að baki. Duncan var aldrei neitt fyrir það að trana sér fram og vildi helst ekki veita viðtöl, en þar að auki hefur kúltúrinn hjá Spurs aldrei snúist um neitt skrum, frægð eða frama.

Og það var að hluta til Tim Duncan sem byggði þennan fræga kúltúr, þetta stjórnkerfi San Antonio Spurs sem öll hin liðin í NBA deildinni hafa öfundað það af í tvo áratugi. Tim Duncan bara mætti (snemma) í vinnuna, vann vinnuna sína vandlega og fór svo heim til fjölskyldunnar, án frægðarljóma eða flugeldasýninga. Gregg Popovich er arkítektinn á bak við megnið af kúltúrnum hjá Spurs, en Tim Duncan hefur verið kjarni hans í nær tuttugu ár.

Tim Duncan hefur aldrei verið allra og mörgum finnst hann leiðinlegur leikmaður, ekki síst af því stuðningsmenn hinna liðanna í NBA eru búnir að vera að tapa fyrir honum í tuttugu ár. Flest körfuboltaáhugafólk sem við þekkjum hefur hinsvegar vottað Duncan virðingu sína í vikunni, hvort sem það var gefið fyrir leik hans eða ekki, af því þetta fólk veit að þar hverfur af sjónarsviðinu algjör goðsögn í sögu deildarinnar.

Einhver ykkar eru eflaust búin að lesa eina eða fleiri af þeim fjölmörgu greinum sem skrifaðar hafa verið um Duncan síðustu daga. Þær hafa verið misgóðar, en leitað í svipaða sálma; Tim Duncan var frábær leikmaður - allt að því vélrænn - liðið hans vann næstum því alltaf, hann var meiri húmoristi og vænni drengur en flestir gerðu sér grein fyrir og líklega var hann líka betri leikmaður en flestir gerðu ráð fyrir.

Við hefðum kannski getað skrifað pistil í ætt við þetta, en þar sem við höfum alltaf horft á Tim Duncan út frá alveg sérstöku sjónarhorni, ákváðum við frekar að deila því með ykkur sem á annað borð nennið að lesa um hetjuna hæglátu. Nánar um það á eftir.

Fyrsti tendensinn sem vaknaði hjá okkur þegar fyrir lá að skrifa Duncan út, var að reyna að finna út hversu ofarlega hann á heima á lista bestu körfuboltamanna allra tíma. Þá hnussa mörg ykkar og segja að fólk eigi ekki að vera að flokka körfuboltamenn - það sé ekkert hægt að bera saman bakverði og miðherja og enn síður ef líða áratugir á milli þess sem þeir spila í deildinni.

Við skiljum að mörgum finnist svona uppröðun og listar asnalegir, en það eru margir sem hafa gaman af þessu og okkur þykir bara alveg nauðsynlegt að reyna að átta okkur á því hvar við eigum að setja Duncan eftir þennan stórkostlega feril sem hann átti í NBA.

Takk, Tim

Tweet

LeBron James inn í elítu NBA Ísland

Tweet

Við tókum þá meðvituðu ákvörðun að bíða aðeins með það að skrifa þennan pistil, til að láta tilfinningarússíbanann eftir oddaleikinn í lokaúrslitunum ekki hafa of mikil áhrif á okkur. Ykkur grunaði eflaust að þessi væri á leiðinni. LeBron James pistillinn. Þið höfðuð rétt fyrir ykkur.

Enginn körfuboltamaður hefur fengið neitt nálægt þeirri umfjöllun sem LeBron James hefur fengið á þessu vefsvæði, sem er ofureðlilegt, því það er stofnað þegar hann var orðinn besti körfuboltamaður í heimi. Og núna, einum sjö árum síðar eða svo, er hann það ennþá.

James var ekki besti leikmaður deildarkeppninnar í vetur frekar en síðasta vetur, þó hann væri með óguðlega tölfræði og skilaði liði sínu eitthvað upp undir 60 sigra eins og hann gerir á hverju ári. Við hefðum öll rekið upp stór augu ef einhver annar leikmaður hefði skilað þessari tölfræði hans, en við tökum framlagi hans alltaf sem sjálfssögðum hlut.

Væri James ekki að hugsa um að stilla álaginu í jafnt hóf yfir veturinn og spara sig fyrir úrslitakeppnina, væri hann líklega búinn að bæta einni eða tveimur styttum við þessar fjórar sem hann á uppi á hillu og afhentar eru leikmanni ársins í deildarkeppninni. En hann er að safna annars konar gripum núna og annars konar styttum.

Við erum ekki enn farin að fatta hverning í fjandanum Cleveland fór að því að vinna meistaratitilinn árið 2016. Það er eins og sé eitthvað undarlegt í loftinu þessa dagana. Þið þurfið ekki að horfa lengra en á Evrópumótið í knattspyrnu í Frakklandi til að átta ykkur á því hvað við erum að meina. Kannski væri ekki vitlaust að fara og kaupa lottó, nú þegar 1. vinningur þar stefnir í 100 milljónir króna. Hver veit?

Eins og við héldum fram í neikvæðni okkar og leiðindum í síðasta pistli, förum við aldrei ofan af því að betra liðið hafi tapað þessu úrslitaeinvígi. Við vitum alveg að betra liðið vinnur alltaf í sjö leikja seríu og því er ákveðin mótsögn fólgin í þessari fullyrðingu, en getur betra liðið ekki tapað seríu ef leikmenn þess eru orðnir of þreyttir til að spila og besti leikmaðurinn gengur ekki heill til skógar?

Við erum nú hrædd um það. Og þetta kom fyrir Golden State Warriors núna.

Þeir voru orðnir bensínlausir og mættu besta körfuboltamanni í heimi sem var búinn að fá miklu þægilegra prógramm en þeir í úrslitakeppninni.

En það er ekki Golden State sem er viðfangsefni þessa pistils - það er LeBron James. Það má vel vera að Warriors-liðið hafi ekki spilað upp á sitt besta í lokaúrslitunum - það gerði það sannarlega ekki - en LeBron James gæti ekki verið meira sama.

Hann er búinn að rífa þetta ævintýri til sín, snúa því með hæfileikum og handafli, losa prinsessuna úr álögunum og giftast henni og allir lifðu hamingjusamir til æviloka. Amen.

Forsíðumyndina með þessari færslu bjuggum við til í fyrra. Þá vorum við alltaf að bíða eftir tækifæri til að skrifa LeBron James inn í meistaraklúbbinn, þar sem aðeins allra, allra, allra bestu leikmenn sögunnar fá aðgang. Fattiði, Jordan, Larry og Magic. Þannig klúbbur.

Við verðum að segja alveg eins og er, ekki hefði okkur svo mikið sem dreymt um að James myndi pikka í okkur og minna okkur á að skrifa þessa grein með því að vinnna annan meistaratitil. Það töldum við - og þið örugglega - algjörlega ómögulegt.

Jú, jú, Cleveland hefur alltaf ákveðið forskot á fulltrúa vestursins í lokaúrslitum af því leið þess í gegn um austrið er svo átakanlega létt, en James og félagar geta ekkert að því gert. Þeir spila bara við það sem sett er fyrir þá og undanfarin ár hefur það verið svo mikið drasl að það er tímasóun að spila þessi einvígi. Sóun á tíma, sóun á sjónvarpsrétti, svo mikið bull að þessir klúbbar ættu að skammast sín.

Hömlulaus LeBron - Oddaleikur í úrslitunum

Tweet

Ætli sé ekki best að byrja á smá tölfræði á meðan við náum okkur niður eftir þetta rugl þarna í Cleveland í nótt. Þá eigum við sérstaklega við tölfræði LeBron James, sem virðist vera að taka því mjög illa að hafa lent undir 3-1 og vera því á góðir leið með að tapa enn einu lokaúrslitaeinvíginu sínu á ferlinum.

Cleveland er allt í einu búið að jafna metin í einvíginu við Golden State og það er ekki síst að þakka téðum LeBron James, sem er búinn að spila á guðs vegum í síðustu tveimur leikjum. Þar hefur hann boðið upp á 41 stig, 12 fráköst, 9 stoðsendingar, 3,5 stolna bolta, 3 varin skot, þrjá tapaða bolta að meðaltali í leik og +39 í plús/mínus tölfræðinni. Einmitt.

James er skráður með 188 "snertingar" í þessum tveimur leikjum skv. heimasíðu NBA deildarinnar, sem þýðir að hann er meira með boltann en nokkur annar maður í einvíginu og því er með öllum ólíkindum að maðurinn sé aðeins búinn að missa boltann þrisvar sinnum. Við erum að tala um þrjá tapaða bolta á 86 leikmínútum.

Ofan á þetta hefur Golden State skotið 2 af 10 undir körfunni þegar hann er á svæðinu í leikjunum tveimur og einhver tölfræði sagði að Warriors-menn sem James var að dekka í leiknum í nótt, hefðu skotið 0 af 7 utan af velli.

Er þetta ekki nóg, spyrðu!?!

Einmitt.

Á lykilkafla í síðari hálfleik í nótt, skoraði Cleveland 27 stig í röð þar sem James annað hvort skoraði sjálfur eða eða átti stoðsendingu. Hann skoraði 17 stig í fjórða leikhlutanum einum saman (6 af 9 í skotum) og gaf auk þess fjórar stoðsendingar.

LeBron kom að 70 stigum Cleveland í leiknum með beinum eða óbeinum hætti og þó það muni miklu fyrir hann að langskotin hans séu farin að detta, er það sú staðreynd að hann er aftur farinn að skjóta 65% í teignum sem segir okkur að hann sé mættur í slaginn á ný - og rúmlega það.

Hann er sem sagt með 30 stig, 11,3 fráköst, 8,5 stoðsendingar, 2,7 stolna bolta, 2,2 varin skot, 51% skotnýtingu, 40% 3ja stiga nýtingu og +22 í plús/mínus í leikjunum sex í lokaúrslitunum. Þú vissir væntanlega líka að hann er efstur í öllum tölfræðiþáttum í báðum liðum í einvíginu. Hann er reyndar með jafnmörg fráköst og Tristan Thompson, en þú fattar þetta.

Trúlega væri hægt að halda áfram með þetta rugl, en þið eruð örugglega farin að ná því hvað við erum að fara hérna; Það er engu líkara en að LeBron James sé góður í körfubolta. Við sjáum mynd:

Úrslitaeinvígið okkar í ár hefur nú vaknað til lífsins og sprungið út með tilþrifum. Það reyndist forljótur andarungi sem fáir vildu sjá í stöðunni 2-0 og 3-1 fyrir Golden State. Nú er svo komið að meistararnir, sem komu til baka eftir að hafa lent undir 3-1 gegn Oklahoma í síðasta mánuði, eru nú sjálfir búnir að klúðra þessu og missa seríuna í jafntefli.

Þvílíkt einvígi!

Það góða við að vera með frjálsan og óháðan miðil eins og NBA Ísland er að við getum rekið á honum hvaða ábyrgðarlausa áróður sem okkur sýnist án þess að hlusta á kóng eða prest og nú ætlum við að nýta þennan vettvang til að leggja fram boðskap sem á erindi til allra körfuboltakera á landinu.

Þið hafið öll séð hvað narratífið í kring um lið og leikmenn í NBA deildinni eru svakalega fljótt að breytast. Það er að segja hvaða stefnu menn taka þegar þeir fjalla um t.d. úrslitaeinvígið í NBA. Hvernig menn ákveða að segja frá hlutunum - hvað þeir leggja áherslu á og hvað ekki.

Enginn leikmaður í nútímasögu NBA deildarinnar fengið jafn sveiflukennda og dramatíska umfjöllun og LeBron James og það er magnað að horfa upp á það að hann skuli enn vera fær um að breyta narratífinu í kring um sig með handafli. Margir hafa reynt það, en fáum tekst það.

Íslendingur nokkur er einmitt að reyna þetta, gnístandi tönnum af gremju. Hann reynir að skrifa söguna sína sjálfur eftir eigin höfði á hverjum degi en þó nokkrir afskaplega illa gefnir einstaklingar trúi öllu sem hann segir, breytir það engu um það að þetta er ekki raunveruleg saga, heldur átakanlegt bull og lygar örvæntingarfulls manns sem nær aldrei að þurrka mistökin sín út úr sögubókunum, sama hvað hann klórar og grenjar.

Lokaúrslitin 2016 áttu að vera úrslit Warriors-liðsins og leikmanns ársins, Stephen Curry. En á einhverjum pungsparks og kjaftbrúks tímapunkti í þessu einvígi, ákvað LeBron James að taka stílabækurnar sem sagnfræðingar eru búnir að vera að skrifa í í allan vetur og rífa þær í tætlur.

Nota bene, James er ekki búinn að skrifa lokakaflann, hann verður ekki skrifaður fyrr en á sunnudagskvöldið og það er lokakaflinn sem ræður úrslitum í þessu magnaða einvígi. En það sem við viljum árétta sérstaklega hér, er hvað er búið að gerast í síðustu tveimur leikjum.

Það sem gerðist, er að LeBron James tók eitt stykki lokaúrslitaeinvígi í NBA deildinni og barði það í andlitið með með felgulykli. Hann tók sögu sem var nánast alveg búið að skrifa, reif hana í tætlur, eyðilagði hana og er að semja sína eigin. Það vantar bara lokakaflann. En athugaðu að hvernig sem lokakaflinn fer - hver það verður sem skrifar hann, verður LeBron búinn að breyta þessari sögu varanlega og hann þarf að fá sitt hrós fyrir það.

Afar fáir körfuboltamenn hafa hæfileika, skapgerð og burði til að taka lokaúrslitaseríu yfir og breyta henni upp á sitt einsdæmi og við verðum að segja alveg eins og er, að okkur datt ekki í hug að LeBron James hefði það sem til þurfti til að gera neitt slíkt í dag. Sérstaklega eftir að við horfðum á hann klúðra hverju sniðskotinu á fætur öðru í fyrstu leikjunum gegn Warriors og fá litla hjálp frá félögum sínum.

En svo gerist eitthvað. Það er til dæmis alveg pottþétt mál að lið sem er í vandræðum með sóknarleikinn sinn, mun undir öllum kringumstæðum hagnast á því ef besta varnarmanni andstæðingsins er kippt út í eins og einn leik. Ókei, flott fyrir Cleveland, en vannst þessi sigur í leik fimm þá ekki eingöngu út á það að Draymond Green var ekki með? Nei, það virðist ekki vera.

LeBron James losnaði við Green úr vegi sínum í fimmta leiknum, en það er eins og hann hafi gleymt því að hann mætti til baka í sjötta leikinn, því hann bara sótti á körfuna eins og enginn væri morgundagurinn. Það hefur svo engan veginn dregið kjarkinn úr James í ruðningsferðum sínum inn í teiginn þegar hann far að andstæðingur hans númer eitt - Andre Iguodala - byrjaði skyndilega að haltra um völlinn eins og hann væri búinn að gera í buxurnar í nótt. Gera stórt í buxurnar.

Þvílíkt andskotans vesen er orðið á þessu Golden State liði, afsakið hjá okkur orðbragðið, en við erum viss um að leikmenn og þjálfarar orða það ekki á fallegri hátt en þetta. Þetta var allt svo klippt og skorið fyrir nokkrum dögum síðan. Liðið sem gat ekki unnið þá var komið út í horn og allt eins og það átti að vera. Það var ekki annað að gera en vinna það einu sinni enn og svo bara leikur, vindill, kampavín, skál, búið!

En í staðinn er allt komið í óefni hjá meisturunum. Bogut hefur lokið keppni, Iguodala er eins og Robocop á línuskautum, skvettubræður eru upp og ofan og Draymond var daufur. Þetta er ekki í fyrsta skipti sem Golden State mætir mótlæti, þið áttið ykkur alveg á því, en það er dálítið nýtt fyrir þá að gera dálítið í bussan sín með þessum hætti.

Við þurfum alveg örugglega ekki að telja upp fyrir ykkur hvað lið sem spila á útivelli í oddaleikjum eru andskoti ólíkleg til að vinna nokkurn skapaðan hlut. Þið vitið þetta. En á Cleveland þá einhvern séns á sunnudaginn? Sagan segir nei, alveg eins og tölvan forðum, en af hverju ekki?

Það er allt á móti Cavs í þessu sambandi, sama hvort það varðar sögubækur, trend eða tölfræði. Lið sem lenda undir 3-1 vinna ekki seríur og lið sem eru á útivelli vinna ekki oddaleiki og bla bla bla. En af hverju á Cleveland ekki möguleika á að vinna lið sem það er búið að vinna tvisvar í röð í hreinum úrslitaleik? Af hverju á Cleveland ekki möguleika á móti Warriors-liði sem er ekki heilt heilsu og er alls ekki að finna taktinn sinn um þessar mundir?

Við skulum láta þessum spurningum ósvarað til að vera ekki að eyðileggja fyrir ykkur áhorfið á sunnudaginn og ljúkum þessu frekar með því að ítreka það sem við tókum fram hér að ofan: LeBron James reif stílabókina af söguriturum NBA deildarinnar, barði þá í hausinn með henni og er búinn að skrifa kafla fimm og sex í henni algjörlega eftir sínu höfði. Þessar breytingar eru varanlegar óháð úrslitum í sjöunda leiknum, en það er ljóst að það fer allt í eitt risastórt kaos ef Cleveland heldur þessum ótrúlega endaspretti sínum áfram.

Nú eru náttúrulega ekki allir sammála okkur um hvernig á að ganga frá þessari sögu og okkur finnst skemmtilegast að lesa skrif þeirra sem ætla að láta það ráðast í næsta leik hvernig þeir gera ferilinn hans LeBron James upp. Grínlaust, það er fullt af fólki sem ætlar sumsé að gera þetta svona: Ef Cleveland tapar, verður það LeBron James að kenna og því er hann sjálfkrafa stimplaður kokari og aumingi - en ef Cleveland vinnur verður hann bestur í heimi, jafnvel betri en Jordan.

Sigh...

Það er ekki auðvelt að díla við svona, en við skiljum svo sem að hluta af hverju fólk er svona æst. Það er af þvi LeBron James er enn og aftur að sýna okkur að hann er ofurmenni á körfuboltavelli og getur enn tekið gjörsamlega yfir heilu leikina án þess að nokkur fái rönd við reist. Og það sem meira er, við erum öll að taka þessu sem algjörlega sjálfssögðum hlut, eins og þetta sér bara eitthvað eðlilegt að spila svona!

Nei, LeBron James var bara að minna okkur aðeins á það, í þúsundasta skipti, að hann er einn allra, allra besti körfuboltamaður sem uppi hefur verið og þú skalt ekki láta þér detta í hug að sú jafna breytist eitthvað stórkostlega út af einum körfuboltaleik. Sigur á sunnudaginn gæti orðið ágætis kirsuber á toppinn á rjómaísnum sem er ferillinn hans James, þó hann sé auðvitað ekki búinn.

En hvort sem leikurinn tapast eða vinnst um helgina, verður það sífellt stærri áskorun að finna körfuboltamenn í sögunni sem eru betri en LeBron James. Þá má orðið telja á fingrum annarar handar. Þú getur notað sumarið til að díla við það.

Fjórum sinnum betra en í fyrra

Tweet

Það munaði ekki nema klofnu punghári að megnið af umræðunni um úrslitakeppnina í ár snerist að mestu um "fall Golden State Warriors." Svona getur þetta verið í þessu dásamlega sporti. Það er grátlega stutt á milli Óskars og Ófeigs stundum, eins og Oklahoma-menn fengu að reyna í nótt.

Hugsið ykkur bara hvert umræðan hefði farið ef Oklahoma hefði tekist að nýta einhvern af þessum þremur sénsum sem það fékk til að klára Warriors. Þá færi umræðan (hjá mörgum) á þetta plan:

* Að titillinn í fyrra hafi verið heppni af því Golden State þurfti ekki að mæta San Antonio og af því það vantaði lykilmenn í öll liðin sem það mætti í úrslitakeppninni - mest í Cleveland í lokaúrslitunum.

* Sennilega færu einhverjir að gagnrýna leikstíl Warriors og teldu upp rök sem þeir finndu til að sýna fram á að Steve Kerr væri ekki þessi frábæri þjálfari sem við héldum og að Stephen Curry hafi ekki beint brotnað undan pressunni, en í það minnsta valdið vonbrigðum í úrslitakeppninni hvort sem hann var meiddur eða ekki.

* Einhverjir pennar slá því föstu að Golden State geti ekki átt von á því að vinna fleir titla í framtíðinni nema taka sénsinn á að þynna liðið með því að ná í Kevin Durant í sumar.

* Aðrir segja að það hafi verið eltingaleikur liðsins við 73 sigrana í deildarkeppninni sem hafi farið með þetta, því leikmenn hafi hreinlega brunnið út í úrslitakeppninni eftir að hafa eytt of mikilli orku í deildina.

En blessunarlega fyrir meistarana, náðu þeir á einhvern ótrúlegan hátt að snúa þessu tapaða einvígi sér í hag og klára það í oddaleik á heimavelli, nokkuð sem virtist óhugsandi fyrir viku síðan. Nei, nú er það Oklahoma og leikmenn þess sem þurfa að standa undir allri þessari gagnrýni og leiðindaskrifum. Verði þeim það að góðu. Úff.

Í staðinn fyrir alla neikvæðu punktana sem við töldum upp hér að ofan, verður Golden State liðið nú ausið lofi, enda með hjarta meistarans sem tryggði því sigur í erfiðustu seríu þess til þessa.

Svona er svakalega stutt á milli í umfjölluninni og við munum satt best að segja ekki eftir tilviki þar sem er svona mjótt á mununum í narratífi - að stig til eða frá ráði því hvort frábært körfuboltalið teljist sannarlega eitt besta lið allra tíma, eða hvort það hafi bara verið loftbóla sem sprakk á fyrstu alvöru hindruninni sem varð á vegi hennar. Enn og aftur erum við að einfalda þetta mikið, en þið fattið hvað við erum að fara.

Og nú er bara ein sería eftir fyrir Golden State til að sanna sig endanlega sem eitt af þeim bestu í sögunni og kóróna þetta magnaða tímabil meta og 73 sigra. LeBron James er búinn að bíða lengi eftir að fá annan séns í Golden State, en að þessu sinni er hann með miklu meiri hjálp en í fyrra. Þá var enginn Kevin Love, (mestmegnis) enginn Kyrie Irving og svo má bæta því við að það var sannarlega enginn Channing Frye heldur.

Það hefur verið vinsælt þrætumál í eitt ár að stúdera hvernig einvígi Cavs og Warriors hefði farið í fyrra ef allir hefðu verið heilir hjá Cleveland. Án þess að geta fullyrt það, erum við nokkuð viss um að þó serían hefði spilast allt öðruvísi, hefði Golden State unnið hana á svipaðan hátt og það gerði þegar upp var staðið.

Þessi miklu betri sóknarleikur sem Cleveland hefði notið ef allir hefðu verið heilir, hefði líklega ekki náð að brúa bilið sem myndaðist vegna miklu lélegri varnarleiks. Kyrie Irving og Kevin Love eru svo langt undir meðallagi sem varnarmenn að það háir Cleveland-liðinu alvarlega.

Hvað haldið þið að menn eins og Stephen Curry og Draymond Green sleiki út um í veggnum og veltunni þegar þeir sjá fyrir sér að mæta Kyrie Irving og Kevin Love í staðinn fyrir Tristan Thompson og Matthew Dellavedova - svo ekki sé minnst á Andre Roberson, Kevin Durant og Serge Ibaka? Þið getið rétt ímyndað ykkur.

Eins og verða vill í lokaúrslitum, hefur enginn hugmynd um hvernig serían kemur til með að þróast, því enginn hefur hugmynd um hvernig þessi lið passa saman. Við fengum einhvern smjörþef af því í deildarkeppninni, þar sem Golden State gjörsamlega valtaði yfir Cleveland í báðum viðureignum, en eins og þið vitið er sjaldnast fylgni milli viðureigna í deildakeppni og úrslitakeppni. Lið sem hefur sópað öðru í deildarkeppninni lætur svo sópa sér út í úrslitakeppninni. Það eru mörg dæmi um þetta.

Það sem verður einna áhugaverðast að sjá í þessu einvígi er hvort liðin halda áfram að vera svona lygilega heit í þriggja stiga skotunum. Cleveland setti met yfir flesta þrista í einum leik þegar það drullaði yfir Atlanta um daginn og bæði Steph Curry (32) og Klay Thompson (30) bættu metið (28) yfir flestar þriggja stiga körfur skoraðar í einvígi í úrslitakeppninni í seríunni við Oklahoma.

Við ætlum ekki að fara djúpt í þetta einvígi af því við erum ekki Zach Lowe og höfum ekki hundsvit á körfubolta. Það eina sem við vitum og fullyrðum - alveg eins og við gerðum fyrir úrslitaeinvígi Vesturdeildarinnar - er að einvígi Golden State og Cleveland verður alveg hrikalega skemmtilegt.

Það eru einfaldlega of margir frábærir körfuboltamenn í þessari seríu til hún geti með nokkru móti orðið leiðinleg. Það er bara ekki séns. Þetta verður fjórum sinnum betri sería en úrslitaeinvígið í fyrra. Það er alveg bókað, sama hvernig það fer.

Rétt eins og var og er með Warriors, er Cleveland með gríðarlegt narratíf á bakinu, sem á betri íslensku þýðir að það verður óhemju mikið skrifað um það hvort sem liðið vinnur eða tapar og það er nokkuð öruggt að einvígið verður sögulegt af því einu að LeBron James tekur þátt í því.

LeBron er náttúrulega að taka þátt í sjötta úrslitaeinvíginu sínu í röð og því sjöunda alls, sem er einstakt afrek hvort sem Austurdeildin er búin að vera drasl undanfarin ár eða ekki. LeBron er nú þegar kominn það hátt á lista bestu körfuboltamanna allra tíma að allt sem hann gerir í lokaúrslitunum er sögulegt.

Við vonum að bæði lið haldi áfram þar sem frá var horfið og haldi áfram að setja met í þriggja stiga körfum í úrslitunum. Það eru sannarlega mannskapur þarna til að gera það.

Við ætlum ekki að spá fyrir um þetta einvígi, en berum þess í stað upp spurningu sem þið getið reynt að melta þangað til klukkan eitt á fimmtudagskvöldið (Stöð 2 Sport) þegar fyrsti leikur lokaúrslitanna fer fram.

Hvernig í ósköpunum á Cleveland að stöðva þetta Golden State lið?

Cleveland fær enga samkeppni í Austurdeildinni

Tweet

Þetta er eiginlega verra en við reiknuðum með. Við vorum að vona að Toronto gæti eitthvað staðið í Cleveland í úrslitaeinvígi Austurdeildarinnar, þó nákvæmlega ekkert benti til þess. Cleveland er búið að taka 2-0 forystu í rimmunni og þó mótspyrnan hafi verið aðeins meiri hjá Toronto í leik tvö, þurftu Cleveland menn ekki að fara í sturtu eftir leikinn.

Þeir eru vissulega meiddir, Kanadamennirnir sem eru engir Kanadamenn, en þeir voru líka að væla um þreytu eftir annan leikinn. Kommon. Toronto er búið að spila helmingi fleiri mínútur en Cleveland í úrslitakeppninni, en svona ungt lið eins og Toronto hefur engar afsakanir fyrir því að geta ekki drullast til að spila á 48 tíma fresti.

Það er alltaf annar Toronto-bakvörðurinn eða báðir í einhverri krísu. Nú er það Kyle Lowry sem er í krísu af því hann er búinn að skjóta 4 af 14 í báðum leikjum og er búinn að hitta einu af sextánhundruðogáttatíuþúsund 3ja stiga skotum sínum.

Lowry er samt frákastahæsti leikmaður Toronto liðsins í seríunni við Cleveland.

Með fimm fráköst að meðaltali í leik...

Dæs...

Toronto spilaði þokkalega vörn á köflum í  seríunni við Miami, en þeir eru búnir að stengleyma hvernig þeir fóru að þvi. Það þarf víst að dekka aðeins fleiri menn hjá Cleveland. Það eru fleiri en einn maður þar sem geta skorað.

Andstæðingar Cleveland hafa ekki verið andskoti merkilegir í úrslitakeppninni fram að þessu, en á einhverjum tímapunkti verðum við að gefa þeim smá kúdós fyrir að skjóta svona fyrir utan. Cavs er með þrjá leikmenn sem eru að skjóta 50% eða betur í þristum og sex leikmenn sem eru 45% eða betur. Þetta er frekar mikið rugl sko.

Þið eruð búin að heyra og lesa það út úr LeBron James í allan vetur að hann hefur mjög ákveðnar hugmyndur um það hver sé besti körfuboltamaður heims.

"Verðmæti, serðmæti!" segir hann upphátt við sjálfan sig þegar kemur fimm mínútna löng syrpa í sjónvarpinu sem sýnir Stephen Curry raða niður þriggja stiga körfum og taka við Podoloffnum úr höndum Stjórans. Annað árið í röð.

"Sjá þennan titt..."

Cleveland er ekki með fullkomið lið, en það er mesta furða hvað það hefur komið sér á góða siglingu í úrslitakeppninni. Það var búið að vera drama í allan vetur, alveg eins og síðasta vetur, og það var meira að segja búið að vera hikst á liðinu í nokkrum leikjum í úrslitakeppnini. Samt virðist þetta ætla að smella sæmilega saman fyrir rest.

Nú eru líka allir heilir. Það er allt annað að spila við Golden State með stjörnuleikmenn á hvora hönd í stað þess að þurfa að gera allt sjálfur. Nei, sko, ALLT sjálfur. Enga svoleiðis steypu aftur.

Og nú er líka boðið upp á reglulega hvíld. Svo mikla að það liggur við að liðið detti úr takti. Enginn alvarlega meiddur núna. Nú verður tekinn almennilegur slagur og nú sjáum við hvort er hægt að vinna titil í Cleveland eða ekki.

LeBron James er náttúrulega að hugsa um:

Og ef það á að lúkka rétt, þarf að fara að koma titill áður en glugginn lokast.
Áður en það verður of seint.

Það veltur alveg á Cleveland hvað Toronto serían verður löng. Það getur vel verið að þeir leyfi þessu að fara í fimm leiki, bara svona til gamans. Það kæmi okkur þó alls ekki á óvart þó Cleveland myndi sópa þessu.

Vonandi fyrir stuðningsmennina nær Toronto að bjarga andlitinu með því að vinna einn eða tvo leiki heima svo þetta verði ekki alveg tilgangslaus ferð í úrslit austursins hjá þeim greyjunum.

Kaldur og nöturlegur veruleikinn blasir samt við Kanadaliðinu. Toronto er laumufarþegi í undanúrslitum og er tveimur klössum veikara lið en hin þrjú sem eru eftir.

Þetta þýðir að LeBron James er að krúsa inn í enn eitt lokaúrslitaeinvígið án þess að hafa nokkurn skapaðan hlut fyrir því og þetta hefur aldrei verið eins létt fyrir hann eins og í ár.

Cleveland er tíu núll og  er að setja alls konar met. Við nennum ekki að telja þau upp, af því Cleveland mönnum gæti ekki fræðilega verið meira sama um þau. Þeir vilja bara klára upphitunina svo þeir geti byrjað á bardaganum.

Eitt þarf að koma hér fram, mjög mikilvægt atriði. Fólk þarf að taka höfuðið út úr ristlinum á sér og átta sig á því að LeBron James er ennþá alveg hrikalega góður í körfubolta.

Við verðum alltaf vör við það reglulega að einhverjir ellilífeyrisþegar og aldamótabörnin eru að hrauna yfir hann. LeBron er bara old news og drasl af því Stephen Curry er búinn að vera leikmaður ársins tvö ár í röð. Kommon.

LeBron er að spila á krúskontról núna af því hann þarf ekki að eyða meiri orku í þetta, en hann er samt að spila stórkostlega.

Hann henti í þrennu í nótt til gamans og minnti okkur á það hvað hann er viðbjóðslega góður í körfubolta. Það eru allir búnir að taka honum sem sjálfsögðum hlut þrjú ár og eru því búnir að gleyma því að leikmenn eins og hann koma fram á fimmtíu ára fresti.

Við erum að segja ykkur það: LeBron James er HARÐ ákveðinn í að hjóla í hvaða stórstjörnu sem það verður sem hann mætir í úrslitum og sýna henni eða þeim hver er besti körfuboltamaður í heimi.

Minnir á þetta skemmtilega komment í úrslitunum í fyrra (1:03).



LeBron James verður á missjóni sem aldrei fyrr í lokaúrslitunum í næsta mánuði og það verður geggjað að fá að fylgjast með því. Curry? KD? Russ? LeBron? Hver ætlar að hirða hásætið?

Stórkostlegur Stephen Curry

Tweet

Við gleymum því aldrei þegar Dallas-maðurinn Dirk Nowitzki tók við MVP styttunni sinni á blaðamannafundi árið 2007. Nowitzki brosti ekki mikið á fundinum, því tólf dögum áður, hafi 67 sigra Dallas-liðið hans látið liðið í áttunda sæti (Golden State) slá sig út úr úrslitakeppninni í fyrstu umferð. 

Þetta voru ein óvæntustu úrslit í sögu úrslitakeppninnar og Nowitzki vissi það. Þetta var rosalega átakanlegur fjölmiðlafundur, þó Þjóðverjinn og allir sem á honum sátu reyndu að gera gott úr öllu saman. Dirk vissi að hluti af þessari katastrófu skrifaðist á hann, sem stórstjörnu Dallas, þó líklega hafi þjálfarinn hans Avery Johnson átt þar stærri hlut að máli. 

MVP-inn sem gat ekki einu sinni drullast til að koma liðinu sínu upp úr fyrstu umferðinni. 

Hnuss! Það var meiri andskotans MVP-inn, sögðu menn hneykslaðir. 

Það tók Nowitzki fjögur ár að hrista þennan apa af bakinu á sér og fólk myndi horfa talsvert öðrum augum á feril hans ef hann hefði ekki unnið titilinn með Dallas fjórum árum síðar.

Það hefur sem sagt ekki alltaf hitt vel á þegar menn taka við styttunni frægu. Þetta er ekki eintómar blöðrur og leikir. 

NBA deildin getur verið svo vægðarlaus og grimm og er enginn staður fyrir veiklunda einstaklinga.

Svo koma menn eins og Stephen Curry. Þessi Curry, sem í gær bauð upp á eitthvað sem segja má að hafi verið algjör andstæða þess sem Nowitzki upplifði árið 2007. 

Sem sagt að sýna þeim sem kusu hann MVP fram á að þeir hefðu ekki gert nein mistök (já, við vitum að deild og úrslitakeppni er ekki það sama, en þetta tengist allt hugmyndafræðilega). Þið eruð öll búin að lesa um það, eða voruð svo heppin að sjá það, hvernig Curry sneri aftur eftir hálfsmánaðar hlé vegna meiðsla og skaut Portland gjörsamlega í kaf í fyrrakvöld. 

Hvernig hann hitti ekki úr fyrstu tíu þristunum sínum, en skoraði svo sautján stig í framlengingunni þar sem Golden State allt nema kláraði seríuna með því að ná 3-1 forystu og fá tækifæri til að loka þessu á heimavelli í næsta leik.

Við gerðum ítarlega og hávísindalega könnun á þessu málefni og niðurstöðurnar voru eftir bókinni: Það er ekki hægt að setja punktinn öllu betur yfir i-ið kvöldið áður en þú ert kjörinn leikmaður ársins. Í stuttu máli sagt: Það er ekkert hægt.

Og það er svo margt sem er ekki hægt við þennan blessaða dreng. Til dæmis sú staðreynd að ekkert okkar áttaði sig á því hversu banvænn sóknarmaður hann gæti orðið, af því ekkert okkar var nógu galið til að sjá fyrir sér að nokkur körfuboltamaður myndi reyna að gera það sem Curry er búinn að vera að gera undanfarna mánuði. Það væri líklega hægt að veggfóðra Þjóðarbókhlöðuna með töflum og gröfum af afrekum hans í vetur.

Við erum búin að skrifa mikið um Stephen Curry í vetur og munum halda því áfram á meðan drengurinn heldur áfram að ögra öllu sem heitir rökvísi þegar kemur að sóknarleik í körfubolta. Þetta gerum við í trássi við eitthvað af lesendum okkar, en það besta við NBA Ísland er að það þarf enginn að lesa neitt sem hann vill ekki lesa hér á síðunni.

Veistu samt hvað? Það eru yfirgnæfandi líkur á að þú sért að fylgjast með kolvitlausu sporti ef þér er það mjög á móti skapi að Stephen Curry skuli vera að fá umfjöllun í ljósi þess hvað hann er að gera. Ef svo er, ættirðu kannski að halda þig við skák og skotveiði. Eða bara ef þú ert á móti Curry yfir höfuð! 

Hvers konar manneskja ertu ef þú ert með leiðindi út í mann eins og Curry, svona í alvöru? Er kannski ekki allt í lagi heima hjá þér? Er kannski bara ekki í lagi með þig yfir höfuð? Og verður þessi mynd af MVP-inu að taka af sér sjálfu, hallærislegri en broddar og sítt að aftan eftir 20 ár?

Við vissum öll að Curry yrði valinn maður ársins og það eina sem okkur vantaði að vita í gær var hvort hann yrði valinn einróma eður ei. Og auðvitað fékk hann fullt hús og einróma kosningu, það var bara eftir bókinni. Okkur er eiginlega skítsama um hvort hann vann einróma eður ei, það pælir enginn í því eftir nokkur ár.

Það sem var óhjákvæmilegt eftir þessa niðurstöðu, var að einhver eldflaugaverkfræðingurinn ætti eftir að reyna að drulla yfir þessa velgengni hjá Curry.  Við þurftum ekki að bíða lengi, því Té-Mákur Tracy McGrady lýsti því yfir að þó Curry hefði staðið sig vel í vetur, væri þessi einróma kosning til marks um að deildin væri að þynnast þegar kæmi að stórstjörnum. Really, Té-Mákur?

Svona bull er ekki svaravert. Eða finnst þér efstu kapparnir í MVP-valinu vera svona lélegir?

Jú, jú, Curry þurfti ekki að keppa við Jordan, Bird eða Magic þegar kom að kapphlaupinu um titilinn leikmaður ársins, en höfum í huga að hann er nú til dæmis búinn að hirða þessa nafnbót tvisvar sinnum af fjórföldum MVP-hafanum LeBron James á meðan sá er enn á hátindi ferils síns. 

Nær undantekningalaust, hafa leikmennirnir sem voru kjörnir leikmenn ársins í NBA deildinni verið valdir af því liðið þeirra náði framúrskarandi árangri á tímabilinu. Við megum því alls ekki gleyma þætti liðsfélaga hans í þessum verðlaunum og eins og búast mátti við, var Curry ekki spar á hrósið til félaga sinna í þakkarræðu sinni í gær.

Við skulum samt átta okkur á því að án Curry er Golden State ekki annað en gott körfuboltalið, en með hann innanborðs, er það eitt besta lið sem við höfum séð. 

Og hann hefði ekki getað undirstrikað það öllu betur en hann gerði á skotsýningunni sinni í Portland í fyrrakvöld, þar sem stórleikur hans á ögurstundu sneri einvíginu algjörlega Warriors í hag.

Ef Golden State hefði tapað fjórða leiknum og staðan því orðin jöfn 2-2, hefði verið ljóst að liðið þyrfti sex eða jafnvel sjö leiki til að klára seríuna með öllum þeim barningi sem því fylgir.*

En Curry sá til þess að núna er ekki annað en formsatriði fyrir Golden State að klára einvígið á heimavelli í nótt (11. maí kl. 02:30 á NBATV). 

Hann er bara svona góður og virðist staðráðinn í að halda áfram að bæta sig. Og ekki ætlum við að veðja á móti honum. Það hafa nógu margir farið flatt á því.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

* - Það er alveg bráðnauðsynlegt að taka fram hvað Portland-liðið er búið að standa sig frábærlega í þessari úrslitakeppni. Jú, jú, þeir voru heppnir að Clippers-liðið vængbrotnaði á báðum í fyrstu umferðinni, en þeir gerðu vel í að klára það verkefni og hafa svo staðið rækilega í meisturunum í annari umferðinni.

Við vitum að það er rosalega þreytt klisja að tala um einhverja móralska sigra þegar litlu liðin eru að stríða þeim stóru í úrslitakeppni, en Portland er nú samt búið að standa sig óhemju vel og hefði með smá heppni getað tekið fjórða leikinn og jafnað einvígið.

Það er fullt af risavöxnum götum í þessu Portland-liði og þó það hafi tekið smá Kamerún á þetta í vetur og vor, skulum við varast of mikla bjartsýni þegar kemur að nánustu framtíð. Staðreyndin er sú að Portland vantar talsvert sterkari leikmenn en það hefur núna til að taka næsta skref í úrslitakeppninni, en við skulum ekki loka hurðinni á þá. 

Það er metnaður í Portland-mönnum, en þeir eiga vandasamt verkefni fyrir höndum að koma liðinu upp úr krúttflokknum og í alvöruna.