Af Chauncey og Carlisle

Tweet

Karl-Anthony Towns, eða Borgþór eins og við hérna á ritstjórninni köllum hann stundum, skoraði 20 stig (8 af 9 í skotum) fyrir Úlfana sína í fyrsta leikhluta í botnslag Minnesota og Dallas í nótt.

Hann ku þegar hafa afrekað að skora 22 stig í einum leikhluta fyrr í vetur og því er ljóst að pilturinn gerir harða atlögu að félagsmeti Úlfanna yfir stig í einum leikhluta.

Það vill svo skemmtilega og ólíklega til að það er enginn annar en Chauncey Billups sem á þetta met hjá Úlfunum. Það vildi til með þeim hætti að Billups tók sig til og sallaði 24 stigum, einmitt á Dallas, í þriðja leikhluta í stórsigri Úlfanna þann 19. febrúar árið 2002.

Myndin hér til hliðar er tekin þar sem Chauncey er að skora tvö af stigum sínum í þessum þriðja leikhluta, merkilegt nokk.

Billups skoraði reyndar ekki nema 36 stig í leiknum, sem var það langmesta sem hann skoraði í leik þetta árið. Hann skoraði raunar ekki nema þrisvar sinnum meira en 24 stig í heilum leik nema þrisvar fyrir utan umræddan leik leiktíðina 2001-02.

Þetta var annað og jafnframt síðasta tímabilið sem Billups spilaði með Úlfunum og þó Flip heitinn Saunders hafi haft miklar mætur á Billups sem leikmanni þá, eftir því sem sagan segir, heillaði hann þjálfarann sinn þó ekki nógu mikið til að fá að vera um kyrrt í Minnesota.

Rétt eins og í Boston, Toronto og Denver þar á undan, þurfti nú 25 ára gamall Billups að pakka saman og skipta um lið enn einn ganginn, en að þessu sinni lá leið hans til Detroit.

Í Bílaborginni, kom Billups inn í lið sem Rick Carlisle hafði tekið við árið áður og komið frá 32 sigrum upp í 50 sigra eins og honum einum var og er lagið.

Carlisle rétti Billups feginshendi leikstjórnartaumana að liði sínu fyrir leiktíðina 2003, því sveppir eins og Chucky Atkins, Dana Barros og Jon Barry höfðu ekki beinlínis farið á kostum í því hlutverki árið áður þó ágætis árangur næðist.

Það segir sína sögu að skotbakvörðurinn og stigahæsti maður liðsins, Jerry Stackhouse, skuli hafa verið stoðsendingahæsti maður liðsins leiktíðina 2002 með 5,3 stykki í leik.

Chucky Atkins og Jon Barry komu næstir, með 3,3 stoðsendingar að meðaltali í leik, sem er ekki beint glansinn. Hugsið ykkur bara; miðherjinn Ben Wallace var með fleiri varin skot að meðaltali í leik (3,5) en þeir höfðu stoðsendingar!

Metnaðurinn var svo rosalegur hjá Detroit-mönnum á þessum tíma, að eftir að Rick Carlisle hafði rifið liðið upp úr drullunni og þjálfað það til fimmtíu sigra, var hann rekinn eftir aðra leiktíð sína með liðið af því það náði ekki að gera betur en að jafna þann árangur árið eftir.

Þessi brottrekstur situr alltaf í okkur, því Carlisle var kjörinn þjálfari ársins á fyrra árinu sínu hjá Pistons af því hann þótti hafa búið til þetta ljómandi fína kjúklingasalat úr litlu öðru en kjúklingaskít sem fyrir var hjá félaginu.

Það eina sem getur afsakað að reka mann eins og Carlisle undir þessum kringumstæðum, var að eftirmaður hans næði að gera betur - og þá helst enn betur. Og þó maðurinn sem tæki við væri afskaplega leiðinlegur karakter, náði helvítið á honum að gera einmitt það.

Eins og mörg ykkar muna, náði jú Larry Brown að gera Detroit-liðið 2004 að meisturum á sínu fyrsta ári með liðið og fór með það í lokaúrslit aftur árið eftir þar sem það tapaði fyrir San Antonio í ótrúlegri seríu.

Þetta var einvígi þar sem boltaskopp til eða frá (eða heilaprump eins og að dekka ekki eina frægustu ögurstundarlangskyttu í sögu NBA deildarinnar eftir að hún er búin að taka innkast*) réði því að Detroit þurfti að sætta sig við tap í það skiptið.

Það breytti því ekki að Pistons-liðið fagnaði mjög svo óvæntum meistaratitli árið 2004 með því að leggja ofurlið Los Angeles Lakers mjög örugglega í lokaúrslitum, 4-1.

Aðeins tveimur árum eftir að enginn virtist finna not fyrir hann, var Chauncey Billups kjörinn verðmætasti leikmaður lokaúrslitanna árið 2004 þar sem hann skilaði 21 stigi, 5 stoðsendingum og 3 fráköstum að meðaltali í leikjunum fimm. Hann skaut líka 51% utan af velli, 47% í þristum og 93% af línunni, auk þess sem hann tapaði aðeins 13 boltum í úrslitaeinvíginu og batt saman leik þessa agaða sóknar- og frábæra varnarliðs sem Detroit var á þessum tíma.

Rick Carlisle lét ekki brottreksturinn frá Detroit hafa áhrif á sig og tók við Indiana Pacers strax leiktíðina 2003-04 og rétt eins og Detroit gerði undir hans stjórn áður, tók Indiana stórt stökk undir hans stjórn og vann hvorki meira né minna en 61 leik á fyrsta árinu hans.

Því miður fyrir Carlisle varð hann að bíta í það súra epli að tapa fyrir Detroit-liðinu hans Larry Brown í úrslitaeinvígi Austurdeildarinnar, en það reyndist svo aðeins byrjunin á ógæfu hans hjá félaginu.

Detroit reyndist Carlisle hinn versti albatrosi, því eins og kunnugir vita var það þar sem slagsmálin frægu milli Pacers og Pistons lögðu grunninn að því að eyðileggja allt fyrir þessu efnilega Indiana-liði, sem af ýmsum ástæðum náði aldrei að sýna almennilega hvað í því bjó.

Það var ekki vegna þess að hæfileikana vantaði - af þeim var nóg - það var bara stór skortur á einhverju sem við skulum kalla skapgerðartrefjum.

Rick Carlisle þótti alltaf einn besti þjálfari NBA deildarinnar og þykir enn, en það var ekki fyrr en árið 2011 sem hann náði endanlega að sanna sig fyrir neikvæðustu mönnum þegar hann gerði Dallas-liðið sitt að NBA meistara með því að vinna sigur á Sólstrandargæjunum frá Miami í lokaúrslitum.

Það var öðrum fremur Dirk Nowitzki sem dró vagninn fyrir Dallas á leið þess að titlinum árið 2011, en til gamans má geta þess að í þessu Dallas-liði var einn leikmaður sem Carlisle hafði í sínum röðum á fyrra árinu sínu með Detroit 2002.

Ef þú manst ekki hver það var, geturðu fundið svarið neðst í þessari færslu. Eigum við ekki að kalla þetta trivíu vikunnar eða eitthvað....

Þó meistaratitlarnir séu enn aðeins í eintölu hjá Rick Carlisle líkt og hjá Chauncey Billups, hefur hann jafnan náð ljómandi fínum árangri með liðum sínum, ekki síst í deildarkeppninni. Carlisle hefur reyndar ekki unnið einvígi í úrslitakeppninni síðan Dallas lagði Miami í lokaúrslitaeinvíginu 2011, en hann hefur heldur ekki haft úr miklu að moða hjá Mavericks síðan.

Það hefur gengið afleitlega að safna liði í kring um Dirk til að gefa honum sénsinn á einu titilkapphlaupi í viðbót og nú er útséð með það að hvort sem Þjóðverjinn hættir á þessu ári eða næsta, verður hann að láta sér þennan eina titil nægja á glæstum ferlinum.

Vandræðagangurinn á Dallas í vetur þýðir að útlit er fyrir að Carlisle muni þurfa að bíta í það súra epli aðeins í annað skiptið á ferlinum sem aðalþjálfari að ná ekki að vinna helming leikja sinna eða fleiri.

Það er búið að vera dálítið sorglegt að horfa upp á þá félaga Dirk og Carlisle það sem af er í vetur, því eins og sé ekki nóg að liðið sem þeir eru með í höndunum sé bara ekki nógu gott, hefur það líka verið hundóheppið með meiðsli líka. Svona rekur oft eitt annað í þessari blessuðu deild okkar.

Þeir Dirk og Carlisle vita báðir að þessum áfanga ferðalagsins er lokið og tími til kominn að róa á ný mið. Dirk mun væntanlega reyna fyrir sér sem uppistandari eða jafnvel freista þess að feta í fótspor Hoff-vélarinnar á leiklistarbrautinni, en Carlisle fer vonandi að fá samkeppnishæft lið upp í hendurnar á ný eftir fremur mögur ár að undanförnu.

Carlisle er allt of góður þjálfari til að vera að hjakka í einhverri meðalmennsku eða þaðan af verra. Hann var ungur maður þegar hann byrjaði að þjálfa, var orðinn tvífari Jim Carrey þegar hann vann titilinn, en í dag lítur hann bara út eins og þreytt og lúin amma hans Jim Carrey, ef við gefum okkur að hún hafi dabblað aðeins í krakkinu, svona á virkum dögum og um helgar.

Þetta er búinn að vera alveg dásamlegur sveimhuga pistill, varla um nokkurn skapaðan hlut, en það er hressandi að spóla annað slagið til baka og rifja upp gamla tíma. Við vonum að þið hafið jafn gaman af því og við.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Leikmaðurinn sem við vorum að tala um að hefði spilað fyrir Rick Carlisle hjá Detroit árið 2002 og aftur hjá Dallas árið 2011 var miðherjinn lipri Brian Cardinal, sem á myndinni hér til hægri hótar að henda meistarabikarnum í gólfið í ofbeldisfullum fagnaðarlátunum 2011.

Sá stóri var vitanlega ekki að spila stóra rullu hjá honum, hvorki árið 2002 né 2011, en þó er gaman að segja frá því að hann skoraði 7 af 10 stigum sínum í úrslitakeppninni árið 2011 í lokaúrslitaeinvíginu gegn Miami.

Cardinal tók ekki eitt tveggja stiga skot alla úrslitakeppnina, en setti 3 af 4 3ja stiga skotum sínum í úrslitakeppninni ofan í - tvo þrista og eitt víti skoraði hann í lokaúrslitunum og fékk þennan fína meistarahring að launum.

* - Hér erum við að vísa í heilaprumpið hjá Rasheed Wallace hjá Detroit þegar hann ákvað að skilja Robert Horry eftir gaaalopinn (með því að hlaupa í óþarflega dramatíska tvöföldun á Ginobili niður í horninu) eftir að hann tók innkast á ögurstundu fyrir San Antonio í fimmta leik Spurs og Pistons í lokaúrslitunum árið 2005.

Horry kastaði boltanum inn á síðhærðan Manu Ginobili, sem kastaði boltanum aftur út á Stórskota-Stebba, sem jarðaði þrist og tryggði Spurs 3-2 forystu fyrir tvo síðustu leikina í San Antonio. Okkur eru enn minnistæð viðbrögð Benedikts Guðmundssonar þjálfara sem lýsti leiknum á Sýn sálugu, en hann fékk hálfgert flogakast í beinni yfir ákvörðun Rasheew Wallace að falla af manni sem þá þegar var búinn að tryggja sér orðspor sem ein magnaðasta ögurstundarstórskytta í sögu úrslitakeppni NBA deildarinnar.

Spurs tapaði sjötta leiknum en náði að klára þann sjöunda og tryggja sér titilinn. Þarna var Horry að vinna sjötta meistaratitilinn sinn á ferlinum og átti eftir að bæta einum í viðbót í safnið með Spurs tveimur árum síðar. Hér fyrir neðan geturðu rifjað upp hetjudáð Horry í umræddum leik.

NBA vertíðin fer ekki eftir handritinu í haust

Tweet

... og Golden State vinnur allt, alltaf. Þannig er helst að lýsa meisturum Warriors þessa dagana. Fólk er að verða hætt að nenna að tala um þá, þeir eru svo góðir. Það eina sem þeir gera er að slá met og vinna körfuboltaleiki, en ef maður er atvinnumaður eða kona í körfubolta á annað borð, er svo sem ekki galið að verja tíma sínum í þetta tvennt.

Nú síðast settu Stríðsmennirnir ungu nýtt NBA met með því að salla fimmtán þristum (úr fokkíngs 20 tilraunum) og 75 stigum í andlitið á aumingja Phoenix í fyrri hálfleik viðureignar liðanna í nótt. Slökuðu svo á í seinni og luku leik með "aðeins" 22 þrista, sem er félagsmet á þeim bænum og aðeins einum þristi frá NBA metinu í eigu Orlando (2009) og Houston (2013).

Þetta met yfir flesta þrista liðs í leik er líklega eitt ótryggasta metið í NBA í dag, því Warriors-liðið er búið að vera í svo miklu stuði að við höfum á tilfinningunni að það sé dagaspursmál hvenær það slær þetta met.

Hvað ætti til dæmis að aftra Steph Curry frá því að salla 15 þristum á Sacramento í nótt? Vinur hans Klay Thompson skoraði 37 stig í einum leikhluta á Kings í fyrra - því ætti Steph ekki að geta sett tíu þrista í einum leikhluta á móti liði sem hefur ekki hugmynd um hvað það er að gera? Ætti að vera kinderspiel.



Skotin sem Stephen Curry er að setja niður eru sum hver bara móðgandi. Sjáðu til dæmis bull-skotið sem hann setti í grillið á vesalingnum honum Ronny Price hérna fyrir ofan. Þetta er nákvæmlega ekkert kirkjurækið við þetta hjá þér, Steph. Þetta er dónaskapur.

Hvurn fjandann eigum við svo sem að segja um þetta Warriors-lið sem hefur ekki þegar verið sagt? Við gætum sýnt ykkur skotkortið hans Steph Curry eins og það lítur út í dag, en þið mynduð örugglega halda að við hefðum fótósjoppað það af því það er svo mikið endemis rugl. Nema þér finnist svona hittni kannski bara eðlileg (rautt þýðir hittni undir meðaltali í deild frá viðkomandi svæði á vellinum, gult þýðir c.a. meðaltal í deildinni en grænt þýðir yfir meðaltali - við erum búin að fara oft yfir þetta. Tölfræðin sýnir okkur sumsé að Curry sé að "yfir meðaltal-a yfir sig" í nóvember.

Þá gætum við prófað að bjóða upp á stutta draugsýn frá leik Warriors og Suns í nótt, svona til að brjóta þetta aðeins upp meðan við pælum í því hverju þetta lið tekur upp á næst.



Eins og þið vitið erum við alltaf að taka stöðuna í NBA deildinni fyrir ykkur og því er óhjákvæmilegt að við séum stundum að tyggja það sama aftur og aftur. Golden State er t.d. að verða tugga af því það vinnur alltaf.

Í ljósi þess hve stutt er síðan við tókum síðustu vörutalningu (og hvað við erum húðlöt) ætlum við frekar að skrifa hérna niður nokkra hluti sem vakið hafa athygli okkar í NBA deildinni undanfarna daga. Það er nefnilega fjandi margt og sumpart áhugavert.

Það merkilegasta við fyrsta mánuðinn á leiktíðinni er að sjálfssögðu sú staðreynd að Golden State sé búið að gleyma því hvernig á að tapa (þegar þetta er ritað eru nákvæmlega tíu mánuðir síðan liðið tapaði síðast heimaleik í deildarkeppninni, sem er eðlilegt).

Án þess að vera með neikvæðni og leiðindi, skulum við ekki gleyma því hvað NBA deildin er grimm og vægðarlaus. Lögmál Murphys er alltaf í gildi og hversu oft höfum við ekki séð lið sem eru á löngum sigurgöngum detta á andlitið ofan í drullupoll þegar þeim skrikar aðeins fótur?

Það er nefnilega svo skondið að Golden State, sem tapaði aðeins 15 leikjum á síðustu leiktíð, tapaði fjórum sinnum tveimur leikjum í röð.

Og þessi fjögur "tvítöp" komu eðli málsins samkvæmt eftir góðar sigurgöngur, sem er dálítið sérstakt. Sum þeirra höfðu beint með leikjaröðina að gera (t.d. tveir erfiðir útileikir í restina af löngu keppnisferðalagi), en önnur ekki.

Og hvað erum við að fara með þessu? Jú, ef Warriors myndi hiksta aðeins og endurtaka leikinn í næstu viku - tapa tveimur í röð - myndi muna nákvæmlega einum leik á þeim og San Antonio.

Einum fjandans leik.

Það er svona viðbjóðslega stutt á milli í þessu og leikmenn Warriors vita það 100% þó sumir þeirra hafi ekki mikla reynslu.

Eitt af því fyrsta sem þú kemst að þegar þú byrjar að spila í NBA, er nefnilega að loksins þegar hlutirnir byrja að meika sens og allt fer að verða gaman, áttu leik við San Antonio og þá fer allt umsvifalaust til helvítis í handtösku. San Antonio neyðir þig til að spila sinn leik og tekur þig í leiðinni gjörsamlega út úr þínum leik.

Vörutalning: Austurdeild

Tweet

Nú ríkir mikil eftirvænting á íslenskum heimilum og það kemur jólahátíðinni ekkert við. Nei, nú er fólki orðið mál að fá vörutalningu frá NBA Ísland til að hjálpa sér að skilja hvað er í gangi í deildinni. Við erum vön að gera þetta nokkrum sinnum á tímabili

Vörutalningin að þessu sinni verður  með styttra sniði enda hefur aðeins eitt lið í deildinni spilað tíu leiki þegar þetta er ritað, flest átta eða níu. Það liggur í augum uppi að það er ekki tímabært að kafa mjög djúpt ofan liðin sem við tökum fyrir svona snemma á leiktíðinni, en í staðinn höfum við fengið nokkrar óvæntar uppákomur og nokkra rosalega leiki.

Venju samkvæmt skulum við byrja á að dýfa tánum aðeins í Austurdeildardrullupollinn áður en við hoppum nakin út í Vesturdeildarlaugina. Við verðum nú samt að viðurkenna að Austurdeildin fer þokkalega af stað og er enn sem komið er bara með tvö lið sem gera sig að fíflum í hverjum leik, Brooklyn og Philadelphia.

Öllum hinum liðunum í austrinu hefur tekist að vinna amk 3-4 leiki og meira að segja friggin´ New York er næstum því með 50% vinningshlutfall. Næstum því.

Eins og við sögðum er ekki hægt að lesa mjög mikið út úr þessu meðan úrtakið okkar er enn svona lítið, en þó er áhugavert að sjá óvænta hluti í töflunni. Þannig eru Detroit (5-3), Indiana (5-4) og Charlotte (4-4) búin að planta sér inn á topp átta meðan klúbbar eins og Washington (3-4), Boston (3-4) og Milwaukee (4-5) eru utan við sæti í úrslitakeppninni.

Það er stutt á milli þegar liðin eru ekki búin að spila nema tíu leiki, en helsta trendið sem við sjáum í þessu er að Detroit, Charlotte og Indiana eru að byrja betur en við reiknuðum með. Við verðum samt að hafa hugfast að austrið er jú að spila mest við austrið og þannig hrannast sigrarnir upp.

Samt verðum við að henda einu kúdósi á Detroit, sem virðist loksins vera að finna sig í leikstjórn Stans van Göndís. Drummond er náttúrulega búinn að vera ofsalegur. 

Annað lið sem við ætlum að gefa sját-át eru kjúklingarnir í Orlando. Þeir eru búnir að tapa 5 af 9 leikjum sínum og flest þessi töp eru skólabókardæmi um reynsluleysi. Þeir eru allir að læra þetta. Við erum nokkuð hrifin af leikstíl Orlando-liðsins sem var einni handsprengju frá Russell Westbrook frá því að leggja Oklahoma á dögunum.

Eigum við að segja að það komi á óvart að Cleveland sé 7-1 út af öllum meiðslunum? Þið ráðið því, en það stefnir óneitanlega í huggulegan vetur hjá Cavaliers.

Það rýkur úr herbúðum Chicago Bulls, þó eldurinn sjáist ekki.

Þvílík gargandi hamingja að við skulum vera búin að endurheimta Paul George nokkurn veginn eftir fótbrotið ógeðslega. Við söknuðum hans mikið meðan hann var frá keppni, enda var hann og er einn besti tvíhliðaleikmaður deildarinnar.

Stuðningsmenn Knicks hafa nú loksins ástæðu til að fara fram úr rúminu á morgnana þar sem nýliðinn knái Kristaps Porziņģis er að reynast duglegur, skemmtilegur og spennandi. 

Hann treður yfir einhvern reglulega með því að hoppa á bakið á honum og þruma niður sóknarfráköstum. 

Það kæmi okkur satt best að segja ekkert á óvart þó sala á geðlyfjum ætti eftir að dragast saman í New York með tilkomu Porziņģis. Svona hengir fólk miklar væntingar á hann. 

Þessi strákur á eftir að læra mjög margt og hans bíður gríðarleg vinna við að byggja upp meiri físík. Hann þarf að taka dálítið vel á hnébeygjunni karlinn.

Já, við vorum ekki lengi að telja Austurdeildina, en í næsta pistli skellum við okkur vestur á bóginn og förum að pæla í alvöru liðum.

Áratugur frá uppþotinu í Detroit

Tweet

Í dag eru liðin tíu ár frá Hallarbyltingunni í Detroit (Malice at the Palace), þegar slagsmál leikmanna Pistons og Pacers inni á vellinum bárust alla leið upp í áhorfendastæði með skelfilegum afleiðingum.

Indiana-mennirnir sem áttu mestan þátt í látunum (Ben Wallace hjá Detroit átti líka stóran þátt í að kveikja eldinn) voru Ron Artest, Stephen Jackson og Jermaine O´Neal og fengu þeir 86, 30 og 15 leikja bönn fyrir þátttöku sína í uppþotinu.

Þessi uppákoma er svartur blettur á nútímasögu NBA deildarinnar og í kjölfarið fylgdu ýmsar reglubreytingar sem ætlað var að hreinsa ímynd deildarinnar.

Alvaldur deildarinnar David Stern gekk hart fram í málinu og setti meira að segja reglur um klæðaburð leikmanna.

Það sorglegasta við þetta allt saman er samt að Indiana-liðið, sem var ógnarsterkt og efnilegt á þessum tíma, flaut þarna inn í hringiðu ruglanda og óreiðu sem tók mörg ár að laga.

Við segjum það sama í dag og við sögðum þá. Þó Mike Breen segi í lýsingunni sinni að honum lítist ekkert á geðveikisglampann í augunum á Ron Artest, er Ron-Ron langt frá því að gera geðveikasti maðurinn í prógramminu. Það er tvímælalaust Stephen Jackson sem er geðsjúklingur dagsins þarna eins og þið sjáið glöggt á upptökunni.

Við skulum vona að sé langt í næstu uppákomu af þessu tagi í NBA deildinni.

Formsatriðin eru að baki hjá Miami

Tweet

Vel gert, Miami. Það tók liðið fimmtán leiki að tryggja sér sæti í lokaúrslitunum og það er bara nokkuð flott. Liðið kláraði Indiana 117-92 í sjötta leiknum í nótt.

Leikurinn var spennandi í einhverjar fimm mínútur, en það varð fljótlega ljóst að flestir leikmanna Indiana hefðu alveg eins getað verið heima hjá sér. Margir þeirra höfðu hvorki kjark né nennu í sjötta leikinn, enda létu þeir gjörsamlega drulla yfir sig.

Ef þú hefðir sagt okkur að Miami ætti eftir að tapa þremur leikjum í úrslitakeppni Austurdeildarinnar í vor, hefðum við alveg trúað þér, en við hefðum líka alveg trúað Miami til að tapa fleiri leikjum á þessari leið.

Það er nefnilega löngu komið í ljós að Miami gerir oft bara það sem það þarf nauðsynlega að gera.

Það er ekki beint liðið sem hakkar andstæðinga sína, ekki nema ruslið í fyrstu umferðunum.

Miami er komið með annan fótinn í úrslit

Tweet

Eins vel og Indiana líður þegar það er litla liðið, þegar það er undir í seríu og enginn trúir á það - erum við ekki að sjá að það moki sig upp úr þessari holu. Það má vel vera að liðið nái að pappíra sig og vinna einn í viðbót á heimavelli á miðvikudagskvöldið, en það er alveg eins líklegt að það verði síðasti leikur Pacers í vor.

Miami sá til þess að Indiana sá aldrei til sólar í nótt þegar það komst í 3-1 í einvíginu með 102-90 sigri á heimavelli sínum í fjórða leiknum. Rúmlega 96 af 100 liðum sem komast í 3-1 í sjö leikja seríum ná að klára þær. Eins og staðan er núna, er Indiana ekki sérlega líklegt til að verða eitt af liðunum sem nær að bjarga sér úr slíkri krísu.

Indiana vann fyrsta leikinn af því Miami leyfði það, en síðan hafa meistararnir verið með yfirhöndina þegar þeir þurfa á því að halda - í lok leikjanna.

Það var líka fín hugmynd hjá Lance Stephenson að halda áfram að rífa kjaft við LeBron James og Dwyane Wade í fjölmiðlum. Það er alltaf hægt að skipta um nærbuxur ef maður drullar á sig. Eða þannig virðist það vera hjá Lance, sem þó verður að fá kúdós fyrir að halda þessu einvigi alltaf áhugaverðu hvað sem aðrir segja eða gera.

Spennan í fjórða leiknum varð aldrei mikil og okkur þykir ljóst að Miami sé að fara að vinna það 4-1 eða 4-2, svona ef við leyfum okkur að fara fram úr okkur eins og fólk gerir á internetinu árið 2014. Það sem hér fer á eftir er því hæperbóla og ótímabærar hugsanir handa þér.

Eins og venjulega, hafa meistarar Miami legið undir gagnrýni í þessari úrslitakeppni.

Ekki var það fallegt í Miami í gær

Tweet

Það verður seint sagt að þriðji leikur Miami og Indiana í gærkvöld hafi verið mjög fallegur íþróttaleikur á að horfa. Sumt fólk hefur gaman af því að borða skemmdan mat og horfa á þætti eins og frúin fer sína leið og Útsvar. Kannski eru það slíkar manngerðir sem hafa gaman af svona leðjuslag eins og Miami og Indiana buðu upp á, a.m.k. í fyrri hálfleik í gær.

Liðin voru búin að skiptast á að vinna hvort annað í þrettán leikjum í röð, en allt í einu hefur Miami unnið tvo leiki í röð í þessu blóðuga einvígi austursins.

Meistararnir brunuðu fram úr Indiana á lokasprettinum í nótt og sigur Miami var svo öruggur í restina að fólk gleymir því hvað Indiana byrjaði miklu betur í leiknum.

Þetta er alltaf sama tuggan með þetta einvígi. Jú, jú, þessi lið spila bæði flottan varnarleik og hafa því að mestu skrúfað fyrir tilþrifakranana í sóknarleik hvors annars.

En góður varnarleikur á ekki að þýða að menn geti ekki hirt fráköst og hitt úr opnum skotum. Menn eins og Chris Bosh. Hversu lélegur er gaurinn þegar hann spilar á móti Indiana?

Þetta var retórísk spurning - við skulum svara henni fyrir ykkur.

Hann er skammarlega lélegur. Það er rándýrt að vera með 100 millón dollara manninn sinn á 25% spilagetu. Við segjum 25% af því hann hefur ekkert getað í sóknarleiknum og í besta falli verið hálfur maður í vörninni (sjá: Scola, Luis).

Það góða við þetta allt saman er að þeir LeBron James (58%) og Dwyane Wade (62%) halda áfram að hitta eins og Vilhjálmur Tell og skipta 48 stigunum sem þeir skila að meðaltali í leik gegn Indiana hnífjafnt á milli sín.

Til gamans má geta að Wade skoraði 18 stig að meðaltali í fyrstu tveimur umferðum úrslitakeppninnar.

Það hefur legið dálítið í spilunum síðan í leik tvö að Miami ætlaði að vinna þetta einvígi. Eða, þannig horfir það a.m.k. við okkur. Kannski af því sóknarleikur Miami er handónýtur, engu skárri en í fyrra - eða hreinlega árið þar áður ef því er að skipta. Þetta lið vantar leiðtoga sem tekið getur leikinn í sínar hendur og búið til stig úr engu.

Helsta efnið í slíkan mann hjá Pacers er Paul George, en hann er ekki alveg kominn á það plan, nú 24 vetra gamall. Þið vitið að öll lið með meistaravonir vantar svona neyðarkarl og ef George veldur því hlutverki ekki næsta vetur, þarf félagið ef til vill að reyna að finna hann á markaðnum.

Við áttum okkur ekki á því af hverju David West gerir ekki meira í sóknarleiknum hjá Indiana, sérstaklega þegar hann er dekkaður af lakkrísrörinu Rashard Lewis. Lewis á enga möguleika í West nálægt körfunni, en Indiana er um megn að koma boltanum á hann í þeirri stöðu.

Þá sjaldan að það tekst að koma boltanum á West í góðri stöðu eða jafnvel búa til opið þriggja stiga skot úr öðru hvoru horninu - verður ekki neitt úr neinu út af grenjusvipnum á George Hill.

Um leið og boltinn sér þessa föstu, óþolandi grettu í smettinu á Hill, tekur hann umsvifalaust þá ákvörðun að fara ekki svo mikið sem einu sinni ofan í körfuna það sem eftir lifir leiks.

Einhver verður bara að taka það á sig að slá Hill mjög fast utan undir - nú eða bara gefa honum almennilega á kjaftinn og sparka í Hibbertið á honum - til að reyna að fræsa þennan ófögnuð framan úr andlitinu á honum. Það sýður á okkur bara við tilhugsunina.

Já, Miami er komið í 2-1 og á eflaust eftir að klára þessa seríu nokkuð fagmannlega. En vitið þið hvað? Okkur finnst Miami samt langt frá sínu besta. Okkur finnst liðið eiga inni, þrátt fyrir fína spretti. LeBron á inni, hann getur miklu betur. Stundum er hreinlega eins og sé eitthvað að honum. Og reyndar fleirum.

Það er búið að vera fáránlegt að sjá öll þessi skipti sem leikmenn Miami hafa bara kastað boltanum upp í stúku eins og fífl eða hlaupið með boltann inn í þriggja manna pakka eins og asnar.

Kannski þarf Miami bara ekki að spila betur en þetta til að vinna Indiana. Kannski erum við allt of kröfuhorð og leiðinleg í garð Miami.


En það verður að teljast nokkuð gott hjá meisturunum að vera að vinna Indiana með heimavallarréttinn sinn heittelskaða - og það þrátt fyrir að það fái ekki skít frá Chris Bosh og að sumir leikmannanna séu á sjálfvirkri hraðastillingu.

Æ, það er komið alveg nóg af svona #&%$#&?* tuði. Það er oft á tíðum ekkert glæsilegt, en Miami er að gera það sem það þarf að gera.

Það er aðeins sex sigrum frá þvi að vinna meistaratitilinn þriðja árið í röð og hingað til hefur það bara gert það sem það hefur þurft að gera - ekki mikið meira.

Magnað að fólk (og við) sé með leiðindi út í lið sem hefur ekki gert annað af sér en að voga sér að tapa tveimur leikjum í úrslitakeppninni. Tveimur! Nákvæmlega!

Hey, förum bara með þetta alla leið úr því við erum komin svona fáránlega langt fram úr okkur.

Ekki vanmeta meistarahjartað, kreistarahjartað!

Heldurðu að þetta Miami-lið eigi séns (eða mensch af trefsch) í San Antonio eins og það er að spila þessa dagana. Þú veist, eins og San Antonio er að spila og eins og Miiiiiiami er að spila?

Pæld´aðeins í því.

Meistararnir kláruðu erfitt verkefni af fagmennsku

Tweet

   Einvígi Indiana og Miami fer dásamlega af stað. Indiana kláraði fyrsta leikinn af þvílíkri fagmennsku og var í bullandi séns með að fara 2-0 yfir til Miami. Gallinn er bara sá að meistararnir tapa næstum aldrei tveimur leikjum í röð og hafa nú svarað síðustu tíu töpum sínum í úrslitakeppni með því að vinna næsta leik ef við munum það rétt.

LeBron James og Dwyane Wade voru ekki á því að niður til Miami undir 0-2 og skoruðu síðustu 20+ stig Miami í fjórða leikhlutanum. Stórleikur stjarnanna í lokin var þó ekki það sem skóp 87-83 útisigur Miami. Það var stórbættur varnarleikurinn sem gerði það.

Miami-menn voru frekar passífir í fyrsta leiknum, en í gærkvöldi réðust þeir á hvern vegg og veltu eins og glorsoltin tígrisdýr. Meðan menn eins og David West og Lance Stephenson fengu að skoppa boltanum á milli sín í teignum eins og þeir væru í borðtennis í fyrsta leiknum, skrúfaði Miami vel fyrir svoleiðis í gær og spilaði Miami-vörn eins og þeir orðuðu það.

Chris Bosh verður alltaf eins og vændiskona í kirkju þegar hann spilar við Indiana. Hann hættir að geta gefið Miami það sem hann gerir best þegar hann þarf að eyða orku í að slást við þá Hibbert og West í teignum.

Bosh er með 9 stig, 4 fráköst, 38% skotnýtingu og er 1 af 9 í þristum í fyrstu tveimur leikjunum gegn Indiana. Það eru ekki fallegar tölur fyrir mann sem er með meira en tvo milljarða króna í árslaun, en ef vel er að gáð, þurfa þessar döpur skýrslur ekki að koma á óvart.

Bosh er nefnilega nánast alveg á pari við frammistöðu sína í þessu sama einvígi í fyrra, þar sem hann skilaði 11 stigum, 4 fráköstum og 38% skotnýtingu í leikjunum sjö gegn Indiana. Þetta er með ólíkindum og ein af ástæðunum fyrir því að Indiana kann svona vel við að mæta Miami. Þriðja hjól liðsins dettur af um leið og flautað er til leiks.

Á meðan Bosh er að spila eins og ræfill, en Dwyane Wade hinsvegar að spila eins og engill. Hann er að vísu farinn að vanda skotvalið áberandi meira en hann gerði, en það verður ekki af honum tekið að hann er að skila flottum tölum. Hann er með 25 stig og 65% skotnýtingu í fyrstu tveimur leikjunum við Indiana. Það hjálpar.

Fáir hafa trú á því að Indiana geti unnið þetta einvígi þó liðið hafi spilað svona vel í fyrstu tveimur leikjunum. Það má samt ekki taka það af leikmönnum Miami að þeir sýndu gríðarlega seiglu þegar þeir kláruðu leikinn í gær og jöfnuðu metin í einvíginu. Það getur vel verið að þeir séu sigurstranglegri, en það hefði verið bölvanlegt fyrir þá að lenda 0-2 undir.

Í staðinn eru LeBron og félagar strax búnir að stela heimavallarréttinum fræga, sem Indiana púlaði fyrir í allan vetur. Fá hugtök eru afstæðari en hugtakið heimavallarréttur. Það sýndi sig í lokaúrslitaeinvígi San Antonio og Miami í fyrra að heimavöllurinn skipti gríðarlegu máli.

Á hinn bóginn er hægt að halda því fram að þegar lið eins og Miami eiga í hlut, skipti hann engu fjandans máli - betra liðið vinni bara einvígið hvort sem það er með heimavöll eða ekki.

Heimavöllur - sveimavöllur?

Við skulum sjá til í lokaúrslitunum.

=> P.s. - næsti leikur í einvíginu verður í Miami á laugardagskvöldið klukkan 00:30 og verður sýndur beint á Stöð 2 Sport.

Draumabyrjun á einvígi Indiana og Miami

Tweet

Bæði leikmenn og stuðningsmenn Indiana Pacers hefur dreymt um það í allan vetur að ná efsta sæti Austurdeildarinnar í deildakeppninni til að fá að mæta Miami Heat á heimavelli í fyrsta leik úrslitaeinvígisins í austrinu.

Þetta leit allt svo ljómandi vel út þegar almanaksárið 2014 gekk í garð, en þegar voraði, var eins og draumurinn breyttist í martröð með ofurraunsæislegu yfirbragði. Þrátt fyrir allt mólætið í lok deildakeppninnar, náði Indiana nú samt efsta sætinu eftir að hafa gefið Miami öll möguleg tækifæri til að hirða það af sér.

Það var ekki hátt risið á leikmönnum Indiana eftir tvær fyrstu umferðir úrslitakeppninnar, þar sem liðið átti öllu samkvæmt að hafa rúllað yfir andstæðinga sína Atlanta og Washington. Það var nú aldeilis öðru nær, eins og þið vitið.

Því átti Indiana sér annan og háleitari draum þegar kom að fyrsta leiknum við Miami í gærkvöldi:

Að vinna.

Er það von að NBA-þenkjandi hluti heimsbyggðarinnar hafi haldið niðri í sér andanum þegar flautað var til leiks í Indiana í gærkvöldi. Hvaða Pacers-lið væri þar mætt til leiks; draumaliðið eða draslið?

Svarið kom strax í fyrstu sóknum heimamanna. Þetta var ekki ruslið, þessi lélega afsökun af körfuboltaliði sem tapaði fyrsta leiknum í einvíginu bæði við Atlanta og Washington. Þetta var Indiana liðið sem var í efsta sæti deildakeppninnar framan af vetri - liðið sem hefur staðið svo rækilega í Miami undanfarin þrjú ár.

Við vorum að tala um drauma, já. Svo við vitnum í goðsögnina Ali. Ef stuðningsmenn, leikmenn eða þjálfarar Indiana hefðu vogað sér að láta sér dreyma um að byrja einvígið svona vel - hefðu þeir átt að vakna með það sama og biðjast afsökunar.

Prófaðu að telja það saman. Við erum nokkuð viss um að fleiri sóknaraðgerðir Pacers hafi gengið upp í þessum eina leik en í fyrstu þrettán leikjunum í úrslitakeppninni til samans. Slík var lukkan og hamingjan hjá heimamönnum í gær. Ja hérna hér.

Okkur er sama hvort þú heldur með Indiana, Miami eða Einherja, þetta einvígi gat ekki með nokkru móti byrjað betur. Pacers 107 - Miami 96.

Indiana-liðið var með öllu óþekkjanlegt frá síðustu leikjum, sem var vel, því það var stundum að spila eins og hnúfubakur í eyðimörk. 

Það skondna var líka, að liðið á helling inni í varnarleiknum, þó hann hafi á tíðum verið afburðagóður. Indiana kann að hafa aðstoðað eitthvað við það, en Miami hitti nákvæmlega ekkert úr langskotunum - og þar lá mesti munurinn á liðunum.

Indiana heldur áfram að spila lélegan körfubolta

Tweet

Það er ekki þannig að okkur langi beinlínis að skrifa eitthvað um Indiana Pacers, en við getum bara ekki hamið okkur eftir fimmta leik liðsins gegn Washington í fyrrakvöld. Leikmenn Indiana höfðu á einhvern óskiljanlegan hátt náð að snúa einvíginu sér í hag eftir að hafa drullað á sig heima í fyrsta leiknum. Þeir náðu að vinna næstu þrjá leiki og setja einvígið í "þett´er búið"-status.

En bíddu við...  ekki alveg.

Eins og þið vitið örugglega flest, skeit Indiana svo hrottalega á sig í fyrrakvöld að menn þurfa að leita djúpt í annála til að finna annað eins hrun hjá einu liði - sérstaklega þegar kemur að fráköstunum. Washington - liðið á útivelli - vann frákastabaráttuna 62-23! Þetta er einhver mesti munur sem sést hefur síðan mælingar á þvíumlíku hófust.

Við skulum ekki taka neitt af Washington-mönnum, þeir stóðu sig ljómandi vel undir forystu pólska Hamarsins Marcin Gortat (31/16) og hafa ótrúlegt en satt unnið fimm af sex útileikjum sínum í úrslitakeppninni en eru aðeins 1-3 á heimavelli.

Wiz hafði fyrir einvígið tapað tólf leikjum í röð í Indiana, en líður núna ljómandi vel þar. Ef svo fer sem horfir, gæti það meira að segja fengið að kíkja þangað í oddaleik um helgina.

Jón og séra Jón, Pétur og Páll, skrattinn og amma hans eru öll búin að skrifa um vandræðaganginn á Indiana í vor, en fæstir færa almennileg rök fyrir því hvernig stendur á þessu hruni.

Sumir segja að það sé af því Paul George tók þá kjarneðlisfræðilegu ákvörðun að senda myndir af æxlunarfærunum á sér á internetið, sumir segja að þetta snerti móral í kring um framhjáhald, sumir segja að þetta sé út af eigingirni og frekju með skot og spilatíma, sumir segja að þetta sé út af Andrew Bynum og/eða Gunnari Birgissyni (Evan Turner) og enn aðrir af því þeir eru orðnir svo þreyttir á þvi að fólk haldi að Michael Rapaport sé hæfur leikari.*

Við nennum sko ekki að velta okkur upp úr því hvur fjandinn er að valda vandræðum Indiana, en ljóst er að það er eitthvað meiriháttar að og það verður ekki lagað í miðri úrslitakeppni - okkur er alveg sama hvað hver segir.

Andinn, baráttan, einingin og varnarleikurinn sem einkenndu þetta lið eru allt nema fokin út í veður og vind og eftir stendur risastór og mengaður drullupollur.

Það er ómögulegt að segja hvað gerist í 1-2 síðustu leikjunum í einvígi Indiana og Washington, en okkur er til efs að liðið sem stendur í lappirnar eftir það slöggfest eigi eftir að hanga lengi í Miami - jafnvel þó Miami sé sjálft í basli og langt frá sínu besta þessa dagana.

Þessi historíska skita hjá Indiana fékk okkur til að spóla til baka og reyna að muna eftir fleiri liðum sem voru með allt niður um sig.

Okkur dettur einna helst í hug meistaralið Miami frá árinu 2006-07, sem árið eftir að vinna titilinn skeit gjörsamlega upp á bak og lét Chicago Bulls sópa sér úr keppni í fyrstu umferðinni.

Það var skammarleg frammistaða hún hefur sennilega verið verri en niðurgangurinn sem Brooklyn bauð upp á í úrslitakeppninni í fyrra.

En þessi frammistaða Indiana núna, er alveg sér á parti. Við höfum aldrei séð annað eins og vonum að við eigum ekki eftir að sjá það aftur. Og því miður fyrir aumingja Larry Bird, þarf hann líklega að gera fullt af breytingum á liðinu sínu í sumar. Liðinu sem hann hélt að væri að smella svona skemmtilega saman hjá honum. Aumingja Larry.

Lance

Tweet

Paul George ákvað að troða bara

Tweet

Indiana vann fyrstu lotu

Tweet

Indiana (19-3) sendi meisturum Miami (16-6) smá skilaboð í nótt með því að hafa betur 90-84 í fyrsta einvígi liðanna í deildakeppninni. Leikurinn fór fram í Indiana, þar sem heimamenn eru taplausir í tíu leikjum.

Góðu fréttirnar eru að þessi frábæru lið mætast aftur næsta miðvikudag en þá verður leikið í Miami. Hérna fyrir neðan eru nokkrir tölfræðipunktar úr einvíginu. Þarna sjáið þið m.a. hvað varnarleikur Pacers er rosalega sterkur og hvernig Paul George gekk að dekka LeBron James.

Stoðsendinga-Stefán

Tweet

Lance Stephenson, leikmaður Indiana Pacers, er sá eini sinnar tegundar í heiminum. Hann er svona költ-leikmaður. Ef hann væri rokkhljómsveit, væri hann Celtic Frost.

Stephenson bauð upp á dálítið fyndna tvennu í nótt þegar hann hirti 11 fráköst og gaf 10 stoðsendingar í leik þar sem Indiana pissaði yfir Washington 93-73 og fór í 15-1 á leiktíðinni. Stephenson náði ekki þrennunni af því skoraði ekki nema sjö stig úr skotunum sínum sjö (og tapaði boltanum reyndar átta sinnum, sem er ekkert spes), en það voru sendingarnar hans sem stóðu upp úr í þessum leik.

Það er líka ekki á hverjum degi sem menn bjóða upp á svona huggulegheit:







Heimild: áttastigáníusekúndumpunkturkom.

Saga af Larry

Tweet

Paul George, stórstjarna Indiana Pacers, sat fyrir svörum hjá tímaritinu Slam fyrir nokkru síðan og var meðal annars spurður út í yfirmann sinn Larry Bird. Við höfum alltaf svo lúmskt gaman af svona sögum, hvort sem þær eru lygi eða ekki.

SLAM: "I believe you had talked about seeing Larry (Bird) shoot in the gym."

Paul George: "He picked a ball up that had rolled over. He rolled up his sleeves and made about 15 in a row and just walked out like nothing just happened. It was the craziest thing I’ve seen."

SLAM: "How did you and the rest of the team react?"

Paul George: "We were speechless. We didn’t know whether to keep shooting or just to end practice. It was sweet, man."

Auðvitað er hann ennþá með þetta, gamli sveitalúðinn. Og sá er að verða búinn að byggja upp sterkt og skemmtilegt lið á heimaslóðunum í Indiana. Ekki hægt annað en að halda með honum. Eitt af því fáa sem hann á eftir að gera á glæsilegum ferlinum er að vinna titil sem skrifstofumaður. Megi það lukkast hjá honum.

Larry og Stjáni

Tweet

Miami og Indiana mætast í hreinum úrslitaleik

Tweet

Það ræðst ekki fyrr en á mánudagskvöldið hvort það verður Miami eða Indiana sem mætir San Antonio í úrslitaeinvíginu um meistaratitilinn í NBA.

Það á ekki að koma neinum hrikalega á óvart að þetta fari í oddaleik. Indiana var þegar búið að vinna tvo leiki gegn Miami og bætti einum við í nótt með góðum 91-77 sigri á flotta heimavellinum sínum. Ekki kom það okkur neitt sérstaklega á óvart.

Það sem kom okkur á óvart, var hinsvegar blóðlaus frammistaða Dwyane Wade og Chris Bosh. Enn eina ferðina. Meiðsli eiga þarna einhvern þátt, en okkur er alveg sama. Wade og Bosh eru í besta falli tálbeitur eins og þeir eru að spila núna - eru inni á vellinum til að draga athyglina frá LeBron James.

James konungur hefur oft átt betri leik en í nótt, sem segir sína sögu um standardinn sem hann hefur sett fyrir sjálfan sig og þarf helst að toppa í hverjum leik.

98% af leikmönnum deildarinnar myndu gráta af gleði ef þeir næðu að skora 29 stig, hirða 7 fráköst og gefa sex stoðsendingar með um 50% hittni. Hjá James heitir þetta bara bleh leikur.

 James skaut 48% í nótt, en restin af liðinu 26%. Miami endaði með 36% skotnýtingu í leiknum, sem er það versta í allan vetur í deildakeppni eða úrslitakeppni.

Ef þessar svokölluðu stórstjörnur í Miami verða að taka hausinn út úr ristlinum á sér og fara að spila eins og menn ef þeir ætla ekki í sumarfrí. Spilamennskan sem þeir eru að sýna í undanförnum leikjum er grátleg.

Chris Bosh er með sex stig að meðaltali í síðustu þremur leikjum, þar sem hann hefur aðeins hitt úr fjórum af 21 skoti utan af velli. Viltu heyra annan? Hann nær ekki fjórum fráköstum að meðaltali í leik í einvíginu. Hann er 211 sentimetra hár og vegur um 110 kíló.

Dwyane Wade hefur verið í svipuðu rugli. Í síðustu þremur leikjum hefur hann hitt úr 11 af 34 skotum sínum ( 33%) og skilar innan við tólf stigum að meðaltali í leik. Þeir Bosh og Wade eru samanlagt með 35 milljónir dollara í árslaun. Bosh eilítið hærri laun en Wade - þau sömu og LeBron James upp á krónu - 2,15 milljarða króna á ári. Og hækkar í launum á næsta ári. Umtalsvert.

Það getur vel verið að Wade sé að drepast í hnénu og Bosh sé aumur í ökklanum sem hann sneri um daginn - okkur er bara alveg sama. Svona spila meistarar ekki, enda er nákvæmlega enginn meistarabragur á Miami í síðustu þremur leikjum. Enginn.

Þeir Wade og Bosh skoruðu aðeins 15 stig í sjötta leiknum í gær og það er það lægsta sem þeir hafa skorað samanlagt síðan Bosh (og LeBron James) gekk í raðir Miami. Eldra metið var 17 stig og það jöfnuðu þeir í þarsíðasta leik, svo það fer ekki fram hjá nokkrum manni að hér er eitthvað að.

Eins og við höfum áður sagt, verður auðvitað að gefa varnarleik Indiana plús fyrir eitthvað af þessu, en hann einn og sér á ekki að geta eyðilagt leik Miami.

Sólstrandargæjarnir skoruðu ekki nema fimm sinnum undir körfunni í leiknum og hafa aðeins einu sinni í vetur skorað færri körfur þar. Það var að sjálfssögðu á móti Indiana sem það gerðist, nánar tiltekið í janúar.

Indiana spilaði ljómandi vel í sóknarleiknum í nótt með Paul George fremstan í flokki. Pilturinn skoraði 28 stig og hitti úr 11 af 19 skotum sínum annan leikinn í röð. Hann hirti auk þess 8 fráköst og gaf 5 stoðsendingar.

Roy Hibbert vinur hans var líka frábær með 24 stig og 11 fráköst, en það er nokkurn veginn meðaltalið hans í einvíginu.

Þetta var fimmti leikurinn í röð sem Hibbert fer yfir 20 stig og er það í fyrsta skiptið í vetur sem hann nær því.

Hann skoraði einu sinni 20 stig eða meira í fjórum leikjum í röð í haust, en þar fyrir utan voru bara einn og einn 20 stiga leikur á stangli hjá honum. Gott að spila á móti Miami.

Nú er ljóst að við förum í hreinan úrslitaleik í þessu einvígi - leik sjö í Miami á mánudagskvöld.

Ef tölfræðin er skoðuð, kemur í ljós að heimaliðið er með afgerandi betri árangur en útiliðið í þessari stöðu. Heimaliðið hefur unnið tæp 80% af öllum oddaleikjum sem spilaðir hafa verið í sjö leikja seríum í NBA (89-112). Á hinn bóginn er reyndar ekki langt síðan útiliðið vann sigur í oddaleik, því Chicago lagði Brooklyn á útivelli í eina oddaleiknum sem verið hefur í úrslitakeppninni í ár.

Miami hefur unnið þrjá af sex oddaleikjum sem það hefur tekið þátt í, en þar af fóru fimm þeirra fram á heimavelli liðsins. Síðasti sigur Miami í oddaleik kom gegn Boston Celtics í úrslitum Austurdeildarinnar í fyrra. Þessu er öfugt farið hjá Indiana, sem hefur unnið tvo en tapað þremur oddaleikjum og voru þeir allir á útivelli.

Miðað verið frammistöðu liðsfélaga LeBron James í síðustu leikjum, mætti ætla að Miami þurfi á ofurmannlegu framlagi að halda frá honum á mánudagskvöldið. Hann hefur þrisvar sinnum farið í oddaleik á ferlinum, tapaði í tvígang með Cleveland á útivelli en vann áðurnefnt einvígi við Boston fyrir ári.

James hefur skorað yfir 34 stig að meðaltali í leik í oddaleikjum á ferlinum og er það hæsta meðaltal í sögu deildarinnar ef miðað er við fleiri en einn leik spilaðan.

Þetta voru nokkrir tölfræðimolar sem við fengum að láni frá ESPN. Þessar tölur skipta auðvitað ekki nokkru máli þegar komið er í leikinn sjálfan á mánudagskvöldið, en úrslitin í nótt þýða að það er komin upp alveg ný staða í einvíginu í okkar huga.

Indiana getur unnið það.

Guttarnir hjá Pacers hafa verið að elta allt einvígið, en nú eru þeir allt í einu búnir að ná meisturunum og þá blasir við að taka fram úr þeim. Það er erfitt en þægilegt að elta, en allt önnur ella að taka fram úr. Aðeins hugrakkir og skapfastir menn geta klárað svoleiðis - ekki síst á útivelli.

Á pappírunum á Miami að vinna þennan oddaleik vandræðalítið og mun eflaust gera það, en þegar þú ert kominn í hreinan úrslitaleik, má ekkert klikka.

Öll pressan í einvíginu er nú farin af Indiana og hleðst á Miami.

Hugsið ykkur bara. Hvað í fjandanum ætlar Miami að gera ef svo ólíklega vildi til að LeBron James myndi nú eiga skítaleik á mánudaginn? Akkúrat - þeir væru (mök)!

Við skulum þvi segja að allt geti gerst af því þetta er oddaleikur. Það er alltaf mjög spes andrúmsloft þá sjaldan að spilaðir eru hreinir úrslitaleikir í NBA deildinni.

Nánast allir sem fylgjast eitthvað með spáðu Miami í úrslitin (eða lengra) en nú er sá möguleiki allt í einu kominn upp á borðið að það komist ekki í úrslit líkt og tvö síðustu ár.

Hugsið ykkur hvað sögusviðið breytist gígantískt ef meistararnir detta út. Indiana og San Antonio í úrslitum? Það væri eins og Njarðvík-Skallagrímur - enginn LeBron og markaðsdeildin færi í þunglyndi. Út frá körfuboltasjónarmiðinu væri samt ekkert að því, þó hinn möguleikinn sé meira sexý.

Það hefur aldrei gerst að lið hafi farið óverðskuldað í lokaúrslit. Menn þurfa að vinna fyrir því og guttarnir í Indiana eru búnir að vinna sér inn fyrir þessum séns. Nú er bara að sjá hvort þeir hafa pung í að taka hann. Þetta eru leikirnir sem við borgum fyrir að fá að sjá. Sagan skrifuð á staðnum.