Takk aftur, Tim

Tweet

Nú er búið að hengja treyjuna hans Tim Duncan upp í rjáfur í San Antonio eins og þið tókuð eftir. Það var sannarlega ekki verið að drolla við þetta. Ætli forráðamenn Spurs séu ekki hræddir um að hann eigi eftir að hverfa inn í Amazon frumskóginn einn daginn og koma aldrei aftur, eða eitthvað slíkt. Hvað vitum við svo sem um þessa hávöxnu ráðgátu af manni.

Okkur þótti vænt um að horfa á seremóníuna, sem var stutt og hnitmiðuð á miðað við tilefnið, en þið vissuð að það yrðu ekki teknir neinir sjö tímar í að keyra Tim Duncan út. Alveg eins og þegar Duncan tilkynnti að hann væri hættur á sínum tíma, fengum við eitthvað nostalgíukast og hugsuðum að við yrðum nú að skrifa eitthvað um þetta. 

Vorum næstum því búin að gleyma því að við vorum búin að gera það, nokkuð ítarlega meira að segja. Þau ykkar sem nenntuð ekki að lesa það, getið þá kannski gert það núna, ef þið eigið eftir að sakna Duncan eins og við.

Við eigum ekki eftir að sakna þess að horfa á Duncan spila, þannig séð, við erum búin að gera meira af því en flestir á síðustu tveimur áratugum. Við eigum bara eftir að sakna hans af því hann var á sinn hljóðláta hátt ein af undirstöðunum í NBA deildinni, hvort sem hann fór í taugarnar á þér eða þú elskaðir hann.

Það er óþarfi að skrifa annan hlemm um Duncan eins og við gerðum í sumar, en okkur langar bara að vekja athygli á nokkrum atriðum.

Þau ykkar sem horfðuð á athöfnina þegar treyjan hans Duncan fór upp í rjáfur (hún er aðgengileg víða á youtube), hafið eflaust veitt því athygli hvað þeir Tony Parker, Manu Ginobili og Gregg Popovich töluðu lítið um leikmanninn Tim Duncan í ræðunum sínum. Það vita allir að Duncan var góður leikmaður og því var óþarfi að tala um það við þetta tækifæri - Duncan hefði líka ekki nennt að hlusta á það. 

Nei, það eina sem komst að hjá höfðingjunum sem tóku til máls til að heiðra liðsfélaga sinn til 15-20 ára var hvað hann væri góður liðsfélagi og góð manneskja. 

Þeir færðu líka rök fyrir máli sínu. Minntust á hvernig hann peppaði þá upp þegar illa gekk, hvað hann var mikill leiðtogi, hvað hann gaf gott fordæmi og hvað hann var alltaf tilbúinn að eyða tíma í að gera félaga sína betri (eins og að taka aukaæfingar til að reyna að gera körfuboltamann úr Boban á lokaárinu sínu). 

Það var ekki ónýtt fyrir börnin hans Duncan að fá að heyra allt þetta hrós um gamla manninn á þessu sviði. Það er ekki víst að það gerist nema einu sinni enn.

Þetta er allt voðalega boring, við vitum það, svona leiðindi þykja ekki sexí í dag. En þetta segir okkur hvernig manneskja er horfinn af NBA sviðinu - þið vitið hvernig leikmaður er horfinn af sviðinu. Við vorum búin að segja ykkur það.

Eitt í viðbót langaði ykkur að minnast á, sem við tókum ekki í fram í greininni í sumar. Það var að skjóta niður vitleysu sem við höfum heyrt nokkrum sinnum og vekja athygli á öðru atriði í framhaldinu.

Stundum er talað um að Spurs-liðið hans Tim Duncan hafi ef til vill haft heppnina með sér þegar kom að styrkleika mótherja þeirra úr austrinu í lokaúrslitunum. Þetta er rétt, en sömu sögu er að segja af t.d. aldamótaliði LA Lakers. 

Litríkur ferill sjónvarpsmanns Warriors

Tweet

Jim Barnett hefur verið aðstoðarlýsandi á leikjum Golden State Warriors í þrjá áratugi og er ein af þessum röddum sem er ómissandi í flórunni. Fyrir tveimur árum tilkynntu forráðamenn Warriors að til stæði að yngja upp í starfi Barnett, sem í staðinn fengi kósí "sendiherrastöðu" hjá félaginu í tilefni þess að hann var að komast á eftirlaunaaldurinn.

Barnett var ekki alveg sammála þessum plönum og stuðningsmenn Warriors voru það svo sannarlega ekki heldur. Þeir settu því af stað herferð með það fyrir augum að halda Barnett í starfi. Þeir gátu ekki hugsað sér að horfa á Warriors-leiki í sjónvarpinu án þess að hafa þægilega rödd Barnett til að leiða sig í sannleikann um gang mála, en hann hafði með veikum mætti reynt að finna jákvæðu hliðarnar á spilamennsku liðs sem var í besta falli búið að vera lélegur brandari í deildinni áratugum saman.

Skemmst er frá því að segja að forráðamenn Golden State urðu við bón stuðningsmanna liðsins og buðu Barnett að halda áfram. Hann er enn að lýsa Warriors-leikjum og hugsið ykkur bara hvað það hefði verið handónýtt ef karlinn hefði nú verið látinn fara loksins þegar liðið fór að geta eitthvað í fyrsta skipti síðan það vann meistaratitilinn fyrir 40 árum síðan.

Eins og flestir í faginu, er Barnett fyrrum NBA leikmaður sjálfur, en deildin í dag er vægt til orða ólík þeirri sem hann lék í á sjöunda og áttunda áratugnum. Barnett var bakvörður og framherji og var valinn númer átta af Red Auerbach til Boston Celtics árið 1966. Eitthvað hefur karlinn verið duglegur að láta til sín taka innan sem utan vallar, því Celtics-goðsögnin John Havlicek gaf honum fljótlega gælunafnið Crazy Horse (ísl. Baldni Folinn).

"Red" gamli Auerbach var þarna nýhættur að þjálfa Celtics eftir að hafa gert liðið að meistara átta ár í röð. Við starfi hans tók Bill Russell, eftir að þrír af liðsfélögum hans höfðu neitað að taka við af Auerbach.

Barnett lék aðeins einn vetur með Celtics og það í landslagi sem á ekkert skylt við NBA deildina í dag. Nýliðaárið hans 1966 var árið áður en leikmannasamtökin voru stofnuð og í þá daga voru engar tryggingar í samningum leikmanna og langtímasamningar þekktust ekki.

Barnett skrifaði upphaflega undir tveggja ára samning við Celtics sem nýliði og nískupúkinn Red Auerbach borgaði honum aðeins ellefu þúsund dollara í árslaun auk 500 dollara bónus við undirritun samnings.

Árið 1966 voru aðeins tíu lið í NBA deildinni og keppnisfyrirkomulagið var þannig að liðin tíu léku níu leiki hvert við annað og því samtals 81 leik á tímabilinu.

Það var svo árið eftir sem farið var að spila 82 leiki, þegar San Diego Rockets (Houston Rockets frá árinu 1971) og Seattle Supersonics (1967-2008 R.I.P.) bættust í hópinn og NBA liðin því orðin tólf.

Barnett og félagar í Boston spiluðu 23 æfingaleiki fyrir tímabilið 1966-67 og það var ekki síst þar sem félagið aflaði sér tekna til að geta borgað leikmönnum sínum laun. Liðið ferðaðist þá milli borga og spilaði og það var Red Auerbach sjálfur sem sá um að rukka inn á leikina.

Leikmenn ferðuðust gjarnan í þessa leiki á einkabílum sínum (félagið borgaði bensín) og þurftu oft að keyra í marga klukkutíma í útileiki.

Undirbúningstímabilið hjá Celtics í þá daga var fjórar vikur og þar af tóku leikmenn tvær æfingar á dag í tvær þeirra. Seinni æfing dagsins gat þá verið 48 mínútna útileikur í tveggja tíma ökuferð í burtu.

Keppnisfyrirkomulagið í NBA var með allt öðrum hætti en nú tíðkast og menn sem kvarta yfir álagi í deildinni í dag hefðu átt að prófa að spila í deildinni fyrir 50 árum.

Á nýliðaárinu hans Jim Barnett spilaði Boston til að mynda tólf leiki í röð í tíu fylkjum á tólf dögum og fór á milli leikjanna með rútu - sem það deildi með tveimur öðrum liðum (Hawks og Sixers)!

Frá Boston lá leið hans til nýliðanna í San Diego Rockets og þaðan til Portland Trailblazers þar sem hann átti sitt besta tölfræðiár í NBA, 18,5 stig, 4,8 fráköst og 4,1 stoðsendingu.

Af áratugalangri ógæfu LA Clippers

Tweet

Rákumst á þessa ljómandi skemmtilegu mynd þegar við vorum á rúntinum um töfraheima internetsins. Í minningunni var þetta Clippers-lið alveg þokkalegt, en við hefðum átt að vita betur. Það var náttúrulega skelfilegt eins og öll Clippers-lið fram til dagsins í dag.

Síðast þegar Clippers gat eitthvað, var það undir stjórn Sam Cassell um miðjan síðasta áratug. Ætli það hafi ekki verið eitt mesta afrek Cassell á ferlinum að fara með Clippers í úrslitakeppnina, svona eftir á séð. Þar áður hafði liðið ekki unnið leik í úrslitakeppninni síðan árin 1992 og 1993 (þar sem það féll úr leik í fyrstu umferð bæði árin).

Myndin hérna fyrir ofan er frá því veturinn 1989-90 og á henni eru Ron Harper (4), Danny Manning (5), Charles Smith (54), Benoit Benjamin (00) og Ken Norman (33). Allir þessir piltar höfðu ljómandi hæfileika og því hefði fólk væntanlega reiknað með að það ætti eftir að standa sig þokkalega.

Ekkert slíkt var þó uppi á teningnum þennan vetur og liðið vann aðeins 30 leiki. Það var kannski skárra en 21 sigurinn árið áður, en engan veginn gott og miklu minna en þessi mannskapur hefði átt að ráða við, því Vesturdeildin var ekki eins sterk þá og hún er í dag.

Þegar við skoðuðum málið nánar, komu hinsvegar tveir hlutir í ljós sem útskýrðu vandræðaganginn á Clippers veturinn 1989-90.

Annar hluturinn var meiðsli, en svo virðist sem menn hafi líka meiðst á 20. öldinni, þó það væri ekkert í líkingu við faraldurinn í dag. Mestu munaði þarna um að hinn frábæri Ron Harper spilaði ekki nema 28 leiki yfir veturinn og raunar spiluðu bara sex menn 70 leiki eða meira.

Hitt atriðið er enn augljósara eftir á að hyggja og það var aldurinn á leikmönnum liðsins. Helsta ástæðan fyrir því að þetta Clippers-lið gat ekki drasl, var að það var nákvæmlega engin reynsla í hópnum. Tveir leikmenn liðsins (annar þeirra Benoit Benjamin) höfðu fjögurra ára reynslu, þrír þriggja ára reynslu og restin eins, tveggja eða enga reynslu.

Ekki gekk liðinu betur árið eftir, þegar það vann aðeins 31 leik, en það náði loksins 50% vinningshlutfallinu á áðurnefndum tímabilum þegar það komst í úrslitakeppnina 1992 og ´93.

Þá var líka komin talsvert meiri reynsla í hópinn en var þremur árum áður.

Árið 1992 voru þeir Harper, Manning, Norman og Charles Smith allir enn hjá Clippers, en þeim til aðstoðar voru komnir menn á borð við miðherjann Olden Polynice (í stað Benjamin) og leikstjórnandinn knái Doc Rivers frá Atlanta.

Þessi velgengni, ef velgengni skyldi kalla (liðið tapaði 3-2 í fyrstu umferð bæði árin), entist auðvitað stutt. Við erum jú einu sinni að tala um LA Clippers. Liðið vann 27 leiki árið 1994 og hrundi niður í 17 sigra árið 1995.

Þegar Clippers komst í úrslitakeppnina árið 1992, hafði það ekki komist í úrslitakeppnina síðan árið 1976 þegar það hélt Buffalo Braves. Það hét meira að segja San Diego Clippers í sex tímabil eftir að það var í Buffalo, en komst sjaldnast nálægt því að komast í úrslitakeppnina.

Það verður bara að segjast að það er dálítið lélegt að lið komist ekki úrslitakeppnina á þeim tíma sem það tekur það að flytja tvisvar í nýja borg og skipta einu sinni um nafn (Braves => Clippers).

Og ekki tók betra við eftir tímabilin ´92 og ´93, því þá fylgdi annað þurrkatímabil í kjölfarið. Clippers komst nákvæmlega tvisvar í úrslitakeppnina frá 1993 til 2012.

 Árið 1997 slefaði það óvart inn í úrslitakeppnina þrátt fyrir að vera með hræðilegan árangur í deildinni og við vorum áður búin að segja ykkur frá Spútnikliði félagsins með Sam Cassell árið 2006.

2006-liðið var eina Clippers-liðið sem komst í aðra umferð úrslitakeppninnar frá árinu 1976 til ársins 2012! Það er svo afleitur árangur að það verður eiginlega að flokka hann sem afrek, því ekkert lið annað en Clippers hefði náð að geta ekkert áratugum saman þrátt fyrir að vera ALLTAF í lotteríinu og takandi menn mjög snemma í nýliðavalinu.

Já, það hefur aldrei verið tekið út með sældinni að vera stuðningsmaður LA Clippers.

Gott dæmi um það eru menn eins og Billy Crystal, sem fór frá því að vera gamanleikari yfir í að verða einn leiðinlegasti maður á jörðinni - alveg bókað út af öllum Clippers-leikjunum sem hann sá á þessum mögru árum.

Í dag er auðvitað allt annar bragur á félaginu eftir að það var keypt af manni sem var hvorki elliær mannhatari né nískupúki sem vildi bara eiga félagið til að moka út úr því peningum og vera drullusama um allt annað (en að níðast á öðru fólki, helst minnihlutahópum).

Samt er alveg spurning hvort það er ráðlegt fyrir stuðningsmenn liðsins að sleppa tökunum og treysta nýja eigandanum og örlögunum, vitandi hvernig saga félagsins er þyrnum (og jarðsprengjum) stráð.

Hvað sem því líður vonum við að þessari áratugalöngu þrautargöngu Clippers sé alveg lokið og ekkert nema sæti í úrslitakeppninni verði á döfinni hjá því á næstu árum. Þó ekki væri nema bara til þess að sýna okkur að meðaltalslögmálin séu ekki fallin úr gildi.

Þúsund orða mynd af Milwaukee

Tweet

Ef þetta er ekki þúsund orða mynd, þá eru þær ekki til. Rákumst á þessa fyrir skömmu, þetta er aldamótalið Milwaukee Bucks með þjálfarateymi, hásetum og kokki.

Ef vel er að gáð má sjá nokkur áhugaverð andlit þarna, bæði í röðum leikmanna og þjálfara. Auðvitað er hægt að sjá kunnugleg andlit á öllum svona liðsmyndum, en okkur fannst þessi bara alveg spes.

Eldri lesendur þekkja megnið af þessum mönnum og þurfa því ekkert að lesa áfram, bara skoða myndina og fara svo að horfa á Útsvar. Þeir yngri gætu lært eitthvað ef þeir passa sig ekki, eins og Bill Cosby sagði alltaf í upphafi þáttanna um Albert Íturvaxna*

Við byrjum í öftustu röð, en annar maður frá vinstri þar heitir Don Newman og var aðstoðarþjálfari Bucks þarna, en hann var síðar í þjálfarateymi Spurs í átta ár, m.a. þegar það vann titlana 2005 og 2007. Í dag er Newman í þjálfarateymi Randy Whittman hjá Washington Wizards.

Maðurinn hægra megin við Newman, sem sagt gaurinn sem er þriðji frá vinstri í öftustu röðinni, er enginn annar en Ron Adams.

Adams þessi var aðstoðarþjálfari hjá Bucks um aldamótin en er í dag sérstakur varnarþjálfari hjá Golden State Warriors.

Það er mál manna að hann eigi mjög stóran hlut í ógurlegri velgengni liðsins í vetur alveg eins og Alvin Gentry, fyrrum aðalþjálfari Phoenix Suns, en hans sérsvið er sóknarleikurinn.

Þeir Adams og Gentry eru nánustu samstarfsmenn Steve Kerr á bekknum hjá Golden State og þið getið rétt ímyndað ykkur hvort hann hefur ekki notið góðs af reynslu þessara manna í vetur, verandi reynslulaus í þjálfun sjálfur.

Hávaxni maðurinn fyrir miðju í öftustu röðinni gegndi stöðu aðstoðarþjálfara Bucks þegar myndin var tekin, eins og glöggir sjá er hann orðinn aðalþjálfari Portland Trailblazers í dag. Þetta er Terry Stotts, sem hefur verið að gera ljómandi fína hluti með Blazers síðustu ár, þó eitthvað hafi dregið fyrir sólu nú á vormánuðum.

Þá segjum við skilið við öftustu röðina og byrjum lengst til vinstri í miðröðinni.

Þar er fyrstur á blaði jakkafataklæddur maður með mottu sem einhver ykkar ættu að þekkja. Þetta er Ernie Grunfeld, framkvæmdastjóri Washington Wizards í dag.

Grunfeld er fyrrum leikmaður og hann var á skrifstofunni hjá Knicks síðast þegar liðið gat eitthvað. Þar var hann í átta ár, þá fjögur ár hjá Bucks þar sem hann var nýtekinn við þegar myndin er tekin og hefur verið hjá Wizards síðan.

Grunfeld ber ábyrgð á afrekum eins og samningum við Gilbert Arenas og að hafa tekið menn á borð við Kwame Brown og JaVale McGee í nýliðavalinu. Nýjasta afrek hans er líklega þegar hann tók Jan Vesely í staðinn fyrir t.d. Klay Thompson eða Kawhi Leonard í nýliðavalinu árið 2011.

Hægra megin við Grunfeld er götuboltagoðsögnin Rafer "skrepptu á klósettið" Alston. Honum tókst einhvern veginn að eiga tíu ára feril í NBA deildinni þrátt fyrir að vera hálfgert ólíkindatól. Eftir að hafa skoppað á milli nokkurra liða, náði Alston loks að komast alla leið í lokaúrslitin með Orlando Magic árið 2009, þar sem liðið tapaði fyrir Lakers. Hann er samt skólabókadæmi um að blandsnældur og götubolti koma NBA deildinni lítið við.

Ætli þið þekkið ekki manninn hægra megin við Alston. Þar er á ferðinni sjálfur Ray Allen, sem þarna var að hefja sitt fjórða ár í deildinni, sem segja má að hafi verið árið sem hann stimplaði sig inn sem stjörnu í NBA. Allen skoraði 22 stig í leik og skaut 42% úr þristum þennan vetur.

Hægra megin við Allen er svo sjálfur Stóri-Hundurinn Glenn Robinson. Robinson var þarna á sínu sjötta ári með Bucks, en hann var fyrst og síðast skorari og nákvæmlega ekkert annað.

Hann skoraði yfir 21 stig að meðaltali á 8 árum með Bucks en var svo fjandi heppinn að næla sér í meistaratitil á síðasta árinu sínu í NBA deildinni þegar hann var vindill hjá San Antonio Spurs árið 2005.

Sonur Robinson - Robinsin þriðji - er því miður á samningi hjá Philadelphia í dag. Það var Minnesota sem tók Robinson litla í nýliðavalinu árið 2014, nákvæmlega tuttugu árum eftir að Milwaukee tók pabba hans með fyrsta valrétti.

Tilþrif vikunnar fyrir 20 árum

Tweet

Vanda ber valið þegar kemur að leikstjórnendum

Tweet

Við erum búin að ganga með eftirfarandi pælingu í maganum í nokkur ár og ákváðum að drulla henni loksins á blað. Hugtakið sigurvegari er oft notað til að lýsa körfuboltamönnum sem ná góðum árangri á ferlinum, en svo eru aðrir leikmenn sem virðast bara ekki geta náð árangri þrátt fyrir hæfileika og fögur fyrirheit.

Þeir Stephon Marbury, Sam Cassell og Jason Kidd eru dæmi um þetta. Þeir eru allir leikstjórnendur og leiðir þeirra hafa legið um líkar slóðir í gegn um tíðina - stundum skiptu þeir meira að segja um lið. Þess vegna er afar fróðlegt að skoða hvernig liðum þeirra gekk áður en þeir komu til sögunnar, meðan þeir léku með þeim og eftir að þeir fóru frá þeim.

Þetta er auðvitað ekki sanngjarn samanburður, því þremenningarnir voru oft með ólíka meðspilara, en það er samt gaman að skoða þetta. Þessari pælingu er ekki ætlað að komast að neinum stórum sannleika eða drulla yfir einn eða neinn. Þetta er aðeins gert til að varpa ljósi á feril þeirra þriggja. Við skulum því skoða hverni liðum þeirra gekk á árunum sem þeir Kidd, Cassell og Marbury léku með þeim.

Jason Kidd er sá eini af þeim þremur sem spilaði með Dallas Mavericks. Þar hóf hann ferilinn sem nýliði en jafnvel snilli hans hafði ekkert að segja, því Mavericks var skelfilegt lið í þá daga.

Dallas var reyndar með einn lélegasta árangur sögunnar skömmu áður en Kidd kom til liðsins (Dallas vann aðeins 11 og 13 leiki tímabilin tvö áður en Kidd kom til sögunnar).

Annað var uppi á teningnum þegar Kidd kom aftur til Dallas árið 2008, en þá gekk hann inn í mjög sterkt lið og gegndi ólíku hlutverki en þegar hann byrjaði. Dallas komst í úrslitakeppnina öll fjögur árin sem Kidd spilaði með því og vann fyrsta meistaratitilinn í sögu félagsins árið 2011.

Þetta reyndist fyrsti og eini meistaratitill Kidd og Mavericks. Kidd gegndi lykilhlutverki í baráttunni um titilinn og var það mál manna að leiðtogahæfileikar hans innan sem utan vallar hefðu vegið þungt á leið liðsins að titlinum.

Eins og margir muna hóf Sam Cassell feril sinn í NBA með látum á sínum tíma, því hann fór strax að láta að sér kveða með Houston Rockets.

Strax á nýliðaárinu hans veturinn 1993-94 varð Houston meistari og endurtók leikinn árið eftir.

Cassell átti mikinn þátt í velgengni Houston þó hann þyrfti að spila fyrir aftan Kenny Smith og setti margar mikilvægar körfur fyrir Rockets á lykilaugnablikum í úrslitakeppninni á þessum árum.

Cassell spilaði með Milwaukee Bucks í fimm ár sitt hvoru megin við aldamótin og af þessum fimm árum fór liðið fjórum sinnum í úrslitakeppnina.

Undir stjórn Cassell og George Karl þjálfara náði liðið best í úrslit Austurdeildarinnar árið 2001, þar sem það þurfti að sætta sig við tap fyrir Philadelphia eftir hörkurimmu. Þetta voru bestu ár Milwaukee síðan á níunda áratugnum og fátt hefur verið um fína drætti þar síðan Cassell var þar leikstjórnandi.

Allir sem á annað borð fylgjast með NBA deildinni vita að árangur Los Angeles Clippers í úrslitakeppninni hefur verið átakanlegur síðustu áratugi. Segja má að aðeins ein undantekning sé á þessu og það var merkilegt nokk þegar Sam Cassell var hjá liðinu. Þetta var árið 2006 og þá náði Clippers í aðra umferð úrslitakeppninnar, sem var besti árangur félagsins í áratugi þangað til það jafnaði hann árið 2012.

Clippers-lið þetta var vissulega vel mannað, en þarna sáum við mjög gott dæmi um hvað Sam Cassell hafði góð áhrif á lið sem hann kom til. Klúbbur sem var brandari áður en hann kom til sögunnar, var allt í einu orðið lið sem þurfti að taka alvarlega í úrslitakeppni. Cassell var aðeins tvö ár hjá Clippers en það seinna gerðu meiðsli það að verkum að það komst ekki í úrslitakeppnina.

Annað lið sem Cassell hafði mjög greinileg og góð áhrif á var Minnesota. Enn og aftur náði lið besta árangri sínum í ár eða áratugi þegar Cassell kom til sögunnar. Og þarna fara leiðir þremenninga okkar að skerast, því Cassell tók þarna við Minnesota liði nokkrum árum eftir að Stephon Marbury hafði verið þar allt í öllu.

Á fyrstu tveimur árum Marbury í deildinni, náði liðið í fyrstu umferð úrslitakeppninnar en vann aðeins tvo leiki.

Strax á fyrsta ári Cassell með Úlfunum, fór liðið alla leið í úrslitaeinvígi Vesturdeildarinnar þar sem það mætti stjörnum prýddu liði LA Lakers.

Úlfarnir þurftu að sætta sig við tap í einvíginu, en það var ekki síst vegna þess að Sam Cassell meiddist og gat ekki klárað rimmuna.

Þetta var og er enn, langbesti árangur Úlfanna í sögu félagsins.

Allir þrír leikmennirnir sem við tökum fyrir hér eiga það sameiginlegt að hafa spilað fyrir Phoenix Suns. Cassell spilaði reyndar ekki nema um tuttugu leiki fyrir Suns, svo við látum eiga sig að meta áhrif hans á þann klúbb. Þeir Kidd og Marbury komu sér þó báðir á kortið hjá Phoenix.

Kidd var viðloðandi Phoenix Suns í um fimm ár og liðið fór í úrslitakeppnina öll árin. Það komst hinsvegar aðeins einu sinni í aðra umferð um aldamótin. Marbury lék þar í tvö ár og komst í úrslitakeppnina annað árið - féll úr í fyrstu umferð hitt árið.

Marbury skoraði líklega eftirminnilegustu körfu sína á ferlinum með Suns í úrslitakeppninni árið 2003 þegar hann tryggði Suns annan af tveimur sigrum sínum á verðandi meisturum San Antonio Spurs með flautukörfu. Ansi magnað atvik, sem reglulega er spilað í annálum NBA deildarinnar.

Annar klúbbur sem þrennan okkar hefur öll spilað fyrir er New Jersey Nets. Þar er með ólíkindum hvað liðið sveiflast fram og til baka eftir því hver þeirra vina okkar var í leikstjórnandastöðunni.

Það var Sam Cassell sem reið á vaðið og var hjá liðinu leiktíðina 1997-98. Hann náði að fara með liðið í úrslitakeppninna, þangað sem liðið hafði ekki komið í mörg ár á undan. Árið eftir tók Stephon Marbury við taumunum hjá Nets og hélt þeim til ársins 2001. Árangur Nets á þeim tíma var ekki til að hrópa húrra fyrir, liðið hrundi niður í aðeins 16 sigra eftir að Marbury tók við og skilaði 31 og 26 sigrum næstu tvö ár þar á eftir.

Það kom svo í hlut Jason Kidd að taka við þessu 26 sigra liði Nets og þar sáum við eitt skýrasta dæmið um styrk Kidd. Strax árið eftir vann Nets 52 leiki og fór alla leið í lokaúrslitin. New Jersey fór í lokaúrslitin tvö ár í röð árin 2002-03 og þó það þyrfti að lúta í lægra haldi fyrir Lakers og Spurs, fór það ekki framhjá neinum hvað Jason Kidd sneri gengi liðsins gjörsamlega við með leik sínum. New Jersey fór svo í aðra umferð úrslitakeppninnar þrjú af næstu fjórum árum með Kidd sem besta mann.

Þá er aðeins eitt lið eftir í upptalningunni okkar og það er New York Knicks. Þar á bæ var Stephon Marbury æðstistrumpur á 100 milljón dollara samningi á árunum 2004 til 2008 og skemmst er frá því að segja að liðið komst aðeins einu sinni í úrslitakeppnina á þessum tíma þegar því var sópað í fyrstu umferð árið 2004.

Er það svo ekki dæmigert að á síðustu leiktíð skuli New York ná besta árangri sínum í úrslitakeppni síðan um aldamótin, einmitt þegar Jason Kidd gekk í raðir liðsins. Vissulega var Kidd ekki í sinni stærstu rullu inni á vellinum og spilaði reyndar afleitlega í úrslitakeppninni, en það var mál manna að bætt gengi Knicks hefði að einhverju leyti mátt þakka leiðtogahæfileikum og fagmennsku Jason Kidd í búningsklefanum.

Þar með látum við þessari umfjöllun um þessa þrjá leikmenn lokið. Eins og við tókum fram í byrjun er auðvitað ekki sanngjarnt að ætla að bera árangur liðanna og leikmannanna saman með beinum hætti, en það er heldur betur gaman að skoða þetta. Þið getið svo rýnt betur í þetta ef þið viljið.

Ungir og efnilegir

Tweet

 Andrew Bynum

 

  




























  Baron Davis

 Dwight Howard

 Gilbert Arenas

 Al Harrington

  

 Andre Iguodala

 Josh Smith

 Kevin Garnett
   Jeremy Lin

Marc Gasol (mjög líklega þriðji gítarleikari Sepultura á þessum tíma)

Carmelo Anthony

 Rasheed Wallace

 Hedo Turkoglu og Peja Stojakovic

 Tyson Chandler

 Dwyane Wade































 Deron "Bolla" Williams

NBA Ísland kafar ofan í nýliðavalið fyrr og nú

Tweet

  Eins og þið vitið höfum við stundum dálitlar áhyggjur af því hvað uppbyggingarstarfið í     körfuboltanum í Bandaríkjunum virðist vera komið í tómt tjón.

Þjálfun yngri iðkenda virðist ábótavant og nú er svo komið að háskólaboltinn er orðinn hundleiðinlegt drasl sem aðeins þeir hörðustu nenna að horfa á. Þeir sem til þekkja fullyrða að gera þurfi einar 6-10 breytingar á reglunum í háskólaboltanum, því hann sé orðinn allt önnur íþrótt en stunduð er í NBA deildinni.

Nú erum við bara að hafa eftir það sem við höfum lesið og heyrt frá fólki sem fylgist með þessu, við viðurkennum fúslega að okkur þykir álíka gaman að horfa á háskólaboltann og að fara til tannlæknis.

Það var gaman að háskólaboltanum hérna einu sinni, en í dag er hann eins og blackmetaltónleikar í blómabúð - sem sagt ekki að gera sig.

Nú styttist í nýliðavalið árlega en fáir eru spenntir fyrir því. Eins og raunin hefur verið undanfarin ár, er lítið um almennilegan efnivið og margir tippa á að nýliðavalið í ár verði eitt það lélegasta í sögunni.

Til marks um þetta hafa menn ekki hugmynd um hvaða leikmaður verður valinn fyrstur og menn eru nánast alveg jafn líklegir að detta inn á góðan leikmann með vali númer tólf eins og númer eitt.

Þetta eru dálítið ógnvekjandi pælingar, þó við séum ef til vill að ýkja pínulítið, en athugið að við erum samt enn ekki farin að ræða stærsta vandamálið (pun intended) í dag - skortinn á alvöru miðherjum.

Við erum alltaf að pæla í þessu. Líklega er þetta ekki annað en dæmigerðir neikvæðnitendensar sem vakna hjá fólki þegar það er orðið gamalt eins og við.

En okkur langaði nú samt að prófa að spóla til baka og kanna það svart á hvítu hvort nýliðavalið nú á dögum væri drasl á miðað við nýliðavalið fyrir tíu og tuttugu árum.

Nú vitum við að það er kannski ósanngjarnt að bera venjulega nýliðaárganga saman við þann sem kom inn í deildina árið 1992, því þar var sannarlega að finna hörkuspilara.

Okkur langaði hinsvegar að bera þennan árgang saman við árganginn 2002 og svo piltana í 2012 árgangnum sem kláruðu sitt fyrsta ár nú í vor.

Nú eigum við auðvitað óralangt í land með að spá fyrir um það hvernig 2012 drengjunum á eftir að reiða af, en það er alveg hægt að bera saman nýliðaárin þeirra og sjá hvort þeir komu með hvelli inn í deildina eða ekki.

Það er nátturulega vita glórulaust að eyða tíma í svona kjaftæði, en við vonum að einhver ykkar hafi gaman af því að rifja þetta upp og skoða nánar.

Eins má vel vera að þið séuð ósammála mati okkar á leikmönnum, en þetta er fjandakornið ekki það langt frá lagi.

Við leyfum ykkur svo að rífast um það hvort framboð á góðum leikmönnum sé meira í nýliðavalinu nú á dögum eða fyrir tíu og tuttugu árum síðan. Við erum aðallega að teikna þetta upp til gamans - ekki vísindalega - og af því við erum búin að vera með þessa pælingu á heilanum í hálft ár eða meira.

Nýliðavalið 1992:

(Valinn númer, nafn, leikir/þar af í byrjunarliði - Stig/fráköst/stoðsendingar)

 1. Shaquille O´Neal  81/81 - 23/14, 15x Stjörnuleikmaður, 4x NBA meistari, Heiðurshöllin
 2. Alonzo Mourning   78/78 - 21/19, 3,5 blk - 7x Stjörnuleikmaður, NBA meistari ´06 (MIA)
 3. Christian Laettner 81/81 - 18/9 47% fg Stjörnuleikmaður, Heiðurshöllin*
 4  Jimmy Jackson  28/28 - 15/4/5 - 40% fg**  Besta tímabil: 26/5/4 og 47% fg ´95 (DAL)
 5. LaPhonso Ellis 82/82 - 15/9 50% fg. Besta tímabil: 22/7 ´97 (DEN)
 6. Tom Gugliotta    81/81 - 15/10/4/2 43% fg - Stjörnuleikmaður - Besta tímabil 20/9 ´96-´98 (MIN)
 7. Walt Williams 59/26 - 17/5/3 44% fg
 8. Todd Day***      71/37 - 14/4 43% fg
 9. Clarence Weatherspoon    82/82 - 16/7 47% fg. Besta tímabil: 18/10 ´94 (PHI)
10. Adam Keefe    82/6  - 7/5  50% fg. Glórulaust, byrjunarliðsmaður í liði í lokaúrslitum (UTA)
11. Robert Horry    79/79 - 10/4/1st/1blk - Rulluspilari. Sjöfaldur NBA meistari
12. Harold Miner    73/0  - 10, 48% fg. Einmitt.
13. Bryant Stith    39/12 - 9/3, 45% fg. Besta tímabil: 15/4/3, 39% í þristum ´97 (DEN)
14. Malik Sealy    58/2  - 5, 43% fg 
15. Anthony Peeler   77/11 - 10, 47% fg. Besta tímabil: 15 stig, 37% í þristum ´97 (VAN).
16. Randy Woods**** 41/1  -  2, 35% fg
17. Doug Christie 23/0  -  6, 43% fg. Besta tímabil: 17/5/4 (TOR)
18. Tracy Murray   48/14 -  6, 42% fg. Bombari. Besta tímabil: 16/4, 42% í þristum ´96 (TOR).
19. Don MacLean   62/4  -  7, 44% fg - Framfarakóngur ´94 þegar hann stökk upp í 18 stig í leik
20. Hubert Davis  50/2  -  5, 44% fg - 44% í þristum yfir ferilinn
21. Jon Barry - Rulluspilari. Pabbi hans var betri leikmaður en sonurinn þegar hann var fimmtugur
22. Oliver Miller - Rulluspilari í finals-liði Phoenix Suns 1993. Feitur.
23. Lee Mayberry - Rolluspilari, lol, bara að athuga hvort þú ert vakandi.
24. Latrell Sprewell - 4X Stjörnuleikir, var í 1. úrvalsliði NBA ´94. Geðsjúklingur en góður.

*    - Er í Heiðurshöllinni af því hann var vatnsberi í Draumaliðinu. Átti frábæran háskólaferil.
**   - Spilaði lítið á nýliðaárinu af því hann náði ekki samningum við Dallas
***  - Milwaukee átti 8. og 23. valrétt í þessu djúpa drafti, en skeit á sig og fékk lítið.
**** - Heldurðu að Clippers hafi náð að klúðra þessu drafti? Stutta svarið er: Já, eins og öðrum.

Nothæfir leikmenn sem teknir voru seinna í nýliðavalinu 1992:
P.J. Brown (29.), Brent Price (32.), Popeye Jones (41.), Matt Geiger (42.)

Nýliðavalið 2002:
(Valinn númer, nafn, leikir/þar af í byrjunarliði - Stig/fráköst/stoðsendingar)

1.  Yao Ming 82/72 - 14/8/2blk - 50% fg - 19/9 á ferlinum
2.  Jay Williams 75/54 -  10/5 40% fg - Spilaði aðeins eitt ár. Stútaði á sér löppunum í vélhjólaslysi.
3.  Mike Dunleavy 82/3 - 6, 40% fg - Rulluspilari. Besta ár: 19/5/4 ´08 (IND)
4.  Drew Gooden 70/47 - 12/7 46% fg - Fæddur rulluspilari og ferðalangur.
5.  Nikoloz Tskitishvili 81/16 - 4/2 29% fg - Risavaxið klúður (á næstefstu myndinni í færslunni).
6.  Dajuan Wagner 47/24 - 13/3 37% fg. Farinn úr deildinni eftir 4 ár
7.  Nene  80/53 - 11/6 52% - Besta ár: 15/8 ´11 (DEN). Aldrei staðið undir væntingum/pótensjal.
8.  Chris Wilcox 46/3 - 4, 52% - Rulluspilari. Besta ár: 14/8 ´07 (SEA).
9.  Amare Stoudemire 81/71 - 14/9 47%. 6x í Stjörnuliði. Besta ár: 26/9, 56% fg 2005 (PHO).
10. Caron Butler  15/5 42% - 2x í Stjörnuliði. Besta ár: 20/7/5 árið 2008 (WAS)

Hræ eins og Melvin Ely, Marcus Haislip, Bostjan Nachbar, Curtis Borchardt, Ryan Humphrey og Steve Logan fylla út í fyrstu umferðina, sem lítur vægast sagt illa út eftir 10. valrétt.

Nothæfir leikmenn sem teknir voru seinna í nýliðavalinu 2002:
Tayshaun Prince (23.), John Salmons (26.), Carlos Boozer (34.), Matt Barnes (45.) og Luis Scola (55.).  Ágætis leikmenn þar á ferðinni.

Nýliðavalið 2012: