Showing posts with label Þunglyndi. Show all posts
Showing posts with label Þunglyndi. Show all posts

Friday, December 8, 2017

Afsakið (þetta) hlé


Það er náttúrulega ekkert annað en vanvirðing við þá örfáu lesendur sem enn nenna að kíkja á NBA Ísland að skrifa ekki staf handa þeim í marga mánuði. Hvað sem því líður, getið þið rétt ímyndað ykkur hvort fór ekki um ritstjórn síðunnar þegar hún vaknaði allt í einu upp við það í lok sumars að hún hafði engan áhuga á að skrifa lengur - eftir að hafa gert það nánast daglega í meira en áratug.

Við höfum ekki hugmynd um af hverju ritstjórnin lamaðist skyndilega í ágúst, en mögulega hafa stórar breytingar eitthvað með það að gera. Svona breytingar eins og að flytja höfuðstöðvar okkar úr æsingi höfuðborgarinnar í sveitina og svo, tjah, ýmislegt annað skulum við segja.

















Við höfum heldur ekki hugmynd um hvort neistinn til að skrifa er kominn aftur eða ekki. Það eina sem við vitum er að NBA deildin er alveg viðbjóðslega skemmtileg eins og alltaf - og að það er alveg stórkostlega asnalegt að skrifa ekki um það daglega eða vikulega eða hvað það nú er.

Tölvupóstunum hefur auðvitað rignt yfir okkur á nbaisland@gmail.com í þessari löngu og leiðinlegu pásu, þar sem þið lesendur eruð búnir að spyrja okkur hvað sé í gangi. Sum ykkar hafa verið reið yfir þessari leti og kæruleysi, sum ykkar hafið lýst yfir áhyggjum ykkar og spurt hvort við séum yfir höfuð á lífi.*

Við hefðum átt að vera búin að því fyrir löngu, en okkur langaði amk að segja ykkur að við værum enn lifandi, að okkur langaði ekki að loka síðunni, að við hötuðum meira en nokkru sinni að vera ekki lengur með hlaðvarp og að við ætluðum að reyna allt sem við mögulega gætum til að byrja að skrifa aftur. Ef ekki fyrir ykkur, þá fyrir okkur - og ef ekki fyrir okkur, þá fyrir ykkur, fattiði...

Við verðum bara að sjá hvað setur. Þessi færsla er amk byrjun, þó ekki væri annað.

----------------------------------------------------------------------------------------------------

* - Hvert einasta orð í þessari málsgrein er samviskulaus helvítis haugalygi. Við höfum ekki fengið einn einasta tölvupóst vegna málsins, enda er öllum svo skítsama hvort þessi síða er til eða ekki, en við ætlum bara að loka augum og eyrum fyrir þeirri staðreynd og halda áfram eins og ekkert hafi í skorist. Við erum ekki gáfaðari en þetta, eins og þið komust öll að fyrir mörgum árum.

Saturday, November 12, 2016

Popovich ræðir forsetakosningarnar


Hugsandi fólk er enn í losti yfir því að bandaríska þjóðin hafi kosið sjálfsmiðaðan níðing og trúð til að taka við embætti forseta þar í landi. Þetta kemur körfubolta ekkert við, en körfuboltamenn og miðlar hafa séð ástæðu til að tjá sig um málið eftir niðurstöðu kosninganna í vikunni.

Þannig tóku Ernie Johnson og félagar í Inside the NBA á málinu. Shaq og Barkley voru dálítið hneykslaðir á niðurstöðunni en ætla að gefa forsetanum nýkjörna tækifæri til að sanna sig. Ernie Johnson bað Jesú Krist bókstaflega að hjálpa sér í beinni útsendingu TNT - hjálpa sér að vinna úr þessari niðurstöðu mála.


Það sem allir biðu hinsvegar eftir, var að heyra viðbrögð Gregg Popovich þjálfara San Antonio. Þeir vissu að þar gæti komið biti sem færi rakleitt í mest lesið. Og Pop olli ekki vonbrigðum frekar en venjulega. Hann lýsti yfir áhyggjum sínum og fordæmdi óábyrgar og níðskotnar yfirlýsingar forsetans í kosningabaráttunni, sem hann sagði að hefðu kostað hvaða barn sem er áralangt útgöngubann. Hann líkir Bandaríkjunum við Rómarveldi.


Fyrir þremur árum settum við fram tvíþætta spá. Fyrri hluti hennar spáði því að Trump yrði kjörinn forseti Bandaríkjanna. Fólk hló að okkur. Síðari hlutinn sagði að Trump yrði valdur að þriðju heimsstyrjöldinni í forsetaembættinu. Við vonum að fólk eigi líka eftir að hlæja að því.

Þegar Donald Trump er dauður.

Friday, May 15, 2015

Bæ, bæ beljur


Við skrifuðum tvöhundruð milljón orð um stöðu mála í úrslitakeppninni í gær og erum því búin að útskýra hvað er í gangi. Í kvöld gerðust hinsvegar merkilegir hlutir þegar fyrsta liðið tryggði sér þátttöku í fjögurra liða úrslitum. Við verðum auðvitað að fylgja því aðeins eftir.

Já, það var Cleveland var fljótast af öllum að klára aðra umferðina og bíður nú eftir að einvígi Atlanta og Washington klárist. Þetta er afar kærkomið frí fyrir LeBron James og skósveina hans, því eins og flest ykkar vita hafa meiðsli verið að gera Cavs lífið leitt að undanförnu. Kyrie Irving er þannig að glíma við tvenns konar fótamein og hver einasti klukkutími sem hann fær í hvíld er mikilvægur.

Ætli við verðum ekki að gefa Cleveland smá hrós fyrir að vera komið áfram í ljósi áðurnefndra meiðslavandræða, en bara smá. Það er af því Cleveland var að senda Chicago Bulls í sumarfrí.

Eins og við komum inn á í síðasta pistli, erum við alveg gjörsamlega gáttuð á þessu Chicago liði og erum löngu hætt að fylgja því eftir, af því það er bara ávísun á vonbrigði og leiðindi.

Það er til dæmis 100% öruggt að hver einasti stuðningsmaður Bulls sem horfði á sjötta leikinn í nótt er kominn í svartasta þunglyndiskast.

Chicago var undir 3-2 í einvíginu fyrir leikinn í nótt, en einhver hefði nú haldið að heimavöllurinn ætti eftir að geta fleytt liðinu eitthvað áfram

Einhver hefði líka kannski haldið að það hefði hjálpað Chicago að Kevin Love hafi ekki komið við sögu hjá Cleveland, að Kyrie Irving hafi verið haltrandi um allan völl og ekki spilað nema tólf mínútur og að lokum að LeBron James ætti eftir að skjóta eins og drukkinn bavíani.

Samt tapaði Chicago þessum leik og svo miklu meira en það, þessir aumingjar létu gjörsamlega valta yfir sig á sínum eigin heimavelli 94-73 og eiga því ekki annað eftir en að panta miðann á Benidorm.

Við vitum ekki hvað við getum sagt eftir svona útreið. Það er tilgangslaust að ætla að fara að pikka út einhver smáatriði þegar um svona hrun er að ræða. Þetta var skammarleg frammistaða hjá Bulls og það er ekki gott að segja hvað er framundan.

Spekingarnir spá því að Thibs þjálfari verði látinn fara innan skamms og við erum fylgjandi því. Það er kominn tími til að stokka aðeins upp og prófa nýjar áherslur í Chicago og ráða jafnvel þjálfara sem getur átt í mannlegum samskiptum við stjórn félagsins og leikmenn.


En þá að einhverju sem skiptir raunverulega máli.

Öll héldum við að LA Clippers ætlaði að senda Houston í sumarfrí í nótt og það var ekki útlit fyrir neitt annað í þriðja leikhluta þegar Clippers var nítján stigum yfir á heimavelli sínum og í dauðafæri til að loka þessu.

Eitthvað sváfu þeir á verðinum Griffin og félagar, því þeir leyfðu Josh Smith og Corey Brewrer af öllum mönnum að skjóta sig gjörsamlega í kaf í fjórða leikhlutann 40-15 og jafna metin í einvíginu í 3-3 eftir að hafa verið 3-1 undir fyrir skömmu.

Lokatölur urðu 119-107 fyrir Houston og það sem er líklegar merkilegast af öllu við þetta er að á meðan Öskubuskurnar voru að skjóta liðið inn í leikinn, sat stórstjarnan James Harden bara á bekknum og veifaði handklæði.

Harden settist á bekkinn þegar ein og hálf mínúta var eftir af þriðja leikhluta og kom ekki meira við sögu í leiknum, en hann er reyndar enn að glíma við veikindi. Hver þarf líka Harden þegar hann er með Josh Smith, sem skoraði glórulaus 14 stig.

Ef tilgangslausa þriggja stiga karfan hans Chris Paul um leið og leiktíminn rann út er ekki tekin með, skoraði Clippersliðið ekki körfu utan af velli á síðustu tæplega sjö mínútum leiksins

Þetta þýðir að liðið sem við vorum öll búin að afskrifa fær hvorki meira né minna oddaleik á heimavelli um helgina.

Alveg er þetta dæmigert fyrir NBA deildina okkar, þar gerast reglulega ótrúlegir hlutir.

Þetta kommbakk hjá Houston í nótt fer sannarlega í sögubækur. Ekki bara af því að liðið vann upp þennan mikla mun á skömmum tíma, heldur líka út af mönnunum sem tryggðu liðinu sigurinn. Við erum ekki enn búin að fatta hvernig Smith og Brewer fóru að þessu, því þeir eru báðir æpandi lélegar 3ja stiga skyttur.

Thursday, April 23, 2015

Faðir tími og Elli kelling þungt haldin á sjúkrahúsi


Þið lesið NBA Ísland af því þið getið gengið að því nokkuð vísu að þar fáið þið súmmeringar og sannleikann. Hérna er súmmering á fyrstu leikina í úrslitakeppninni í NBA 2015 - þeir eru drasl. Það er bara þannig.

Nær öll einvígi eru að fara eftir bókinni - af ástæðum sem við komum að síðar - og lítið hefur verið um dramatík til þessa. Það þýðir ekki að sé einhver ástæða til að örvænta, alls ekki, en svona er þetta bara.

Nú eru tveir leikir búnir á öllum vígstöðvum og heimaliðin hafa klárað tvo fyrstu leikina nokkuð örugglega í þeim flestum. Toronto er að drulla á sig alveg eins og í fyrra og er komið undir 0-2 á móti liði sem er ekkert rosalega sterkt, sem eru tíðindi út af fyrir sig, en samt ekki.

Aðeins eitt einvígi er að bjóða upp á 100% gæði og spennu og það er raunar svo magnað að allt hitt skiptir ekki nokkru einasta máli.

Þetta er auðvitað einvígi Clippers og Spurs, sem allir vissu að yrði rosalegt. Og það hefur staðið undir þeim væntingum. Og meira til.

Staðan hjá Clippers og Spurs er 1-1 eftir tvo leiki, þann síðari í nótt þar sem San Antonio náði að jafna metin með dramatískum og lífsnauðsynlegum sigri í framlengingu.

Við vitum ekki hvort þið áttið ykkur á því, en hér eru líklega á ferðinni tvö af 5 bestu körfuboltaliðum heims og við sögðum það áður en flautað var til leiks í þessari rimmu að það væri hneyksli að svona sterk lið skuli þurfa að mætast í fyrstu umferð.

Af hverju? 

Af því liðið sem tapar og fer í sumarfrí eftir þessa rimmu, hefði á góðum degi haft alla burði til að fara alla leið í lokaúrslit með smá heppni. Og ÞAÐ er hneyksli. Það þýðir ekkert að væla yfir því, en við vælum auðvitað samt yfir því og gerum langt fram á sumar.
Hvað um það. 

Fyrstu tveir leikir Clippers og Spurs eru rjóminn í þessu fram að þessu og því ber að fagna. Spilamennska Clippers í fyrsta leiknum var með því besta sem sést hefur frá liðinu í vetur og var raunar ekki mikið síðri í öðrum leiknum í nótt. 

Raunar var spilamennska liðsins í nótt ekkert síðri, en þetta datt bara ekki með þeim í það skiptið.

Ástæðan fyrir því að þetta datt ekki með Clippers var tvíþætt: Tim Duncan og Patty Mills.

Tim Duncan tók Faðir tíma og Elli kellingu og gaf þeim svo fast á kjaftinn í nótt að þeim er ekki hugað líf. Þessi maður er að endurhanna goðsagnarhugtakið.

San Antonio hefur ekki náð neinu sem gæti talist nálægt 100% leik til þessa í einvíginu, því tveir af mikilvægustu mönnum liðsins eru langt frá sínu besta heilsufarslega. 

Tiago Splitter, algjör lykilmaður í vörn Spurs, er ekki kominn í leikform eftir meiðsli og lykilmaður liðsins í sóknarleiknum - Tony Parker - er meiddur á um það bil öllum útlimum og bætti við amk einum meiðslum í nótt.

San Antonio ætti að vera í ljómandi góðri stöðu fyrir næstu tvo leiki í San Antonio, en þið vitið jafnvel og við hvað það þýðir ef Tony Parker er nú kominn meið meidda hásin ofan á meidda ökklann og meidda lærið sem hann var að drattast með þar á undan.

Við sögðum ykkur hvað það þýddi ef San Antonio yrði ekki með alla lykilmenn heila í úrslitakeppninni. 

Þá verður það ekki meistari. Það hefur margoft lent í því á síðustu fimmtán árum að fara inn í úrslitakeppni með einhvern lykilmanna sinna í meiðslum og það eru nákvæmlega árin sem San Antonio verður ekki meistari.

Við erum búin að væla um það með reglulegu millibili í allt að þrjú ár að meiðsli séu að breyta valdajafnvægi NBA deildarinnar mikið á vormánuðum, en nú er þetta bara komið út í hött.

Indiana, Miami og Oklahoma eru lið sem ætluðu sér stóra hluti í vetur, en komust ekki einu sinni í úrslitakeppnina út af meiðslum. Meiðsli skemmtu ekki fyrir þessum liðum - þau eyðilögðu tímabilin fyrir þeim og nú síðast í gær fékk þjálfari að taka pokann sinn vegna þeirra (Scott Brooks hjá Oklahoma).

Dallas og Portland ætluðu sér stóra hluti í úrslitakeppninni í vetur eins og venjulega, en eru þess í stað fallbyssufóður út af meiðslum (og Rajon Rondo).

Atlanta, Memphis, Houston og nú San Antonio eru búinn að missa mann eða menn í meiðsli. Sumir þeirra eru úr leik út leiktíðina og aðrir á felgunni og/eða tæpir.

Þá eru bara eftir Golden State, LA Clippers og Cleveland (o.k. kannski Chicago), en við bíðum öll spennt eftir að heyra hverjir það verða sem fara frá þeim á meiðslalistann á næstu dögum - þess verður varla langt að bíða úr þessu.

Við vildum að við værum að grínast...

Wednesday, March 18, 2015

Titilvonir Oklahoma í ár eru nánast úr sögunni


Við reyndum að halda þessu í okkur í allan dag, en það mistókst. Við verðum að bregðast bæði allt of harðlega og dramatískt við nýjustu fréttum frá Oklahoma City, sem herma að Serge Ibaka verði frá keppni næstu fjórar til sex vikurnar eftir að hafa gengist undir hnéaðgerð.

Við vitum að við eigum að vera þolinmóð og "sjá hvað setur" í vor, en við getum það ekki. Þolinmæði okkar er á þrotum með þetta lið, kannski af því við höfum alltaf óskað þess að því gengi vel og tökum því þess vegna mjög illa þegar eitthvað ber út af hjá því.

Það skiptir samt ekki nokkru máli núna. Það sem skiptir máli núna er að við segjum ykkur hvaða þýðingu það hefur að Oklahoma skuli nú vera að fá fimmtánhundruðasta babbið í bátinn sinn flotta síðan það tapaði í úrslitunum fyrir Miami hér um árið. Þetta kallar á hávaðadrama, þó enginn sé að fjalla um það vestra.

Það er best að koma bara fram og segja það: Þetta er ekkert að fara að gerast hjá Oklahoma þetta árið, frekar en öll hin. 

Það væri heimskulegt að segja meistaraglugga liðsins lokaðan enda eru allir lykilmenn liðsins nýkomnir með bílpróf, en þessi vetur er bara búinn að vera eitt stórt helvítis vesen sem getur ekki átt farsælan endi.

Nú er ekkert í spilunum fyrir Oklahoma annað en að gæta þess að Kevin Durant jafni sig 110% af meiðslum sínum (sem allur NBA heimurinn er SKÍT-hræddur við) og sætti sig við að falla úr leik í fyrstu umferð úrslitakeppninnar. Koma bara sterkara inn í þetta á næsta sísoni eins og Liverpool ætlar alltaf að gera.

Þér finnst þetta allt of mikið drama, við vitum það alveg, en við höfum séð þetta allt áður. Þetta er bara ekki árið þeirra Oklahoma-manna, sem eru búnir að vera með hálfgerða bölvun hvílandi á sér frá fyrsta leik í haust - og raunar miklu miklu lengur. 

Næsta ár á alltaf að verða ár Oklahoma City, en alltaf skal eitthvað koma upp á sem setur væntingar liðsins á hliðina.

Að þessu sinni er það sú staðreynd að Kevin Durant og Serge Ibaka verða ekki orðnir nægilega heilir í úrslitakeppninni og svo má ekki gleyma því að liðið er ekki búið að spila eina mínútu með allan mannskapinn sem það hefur nú yfir að ráða heilan. 

Durant og Ibaka eru hugsanlega tveir mikilvægustu leikmenn Oklahoma og ef þeir eru ekki 100% og hinir leikmennirnir i liðinu eru ekki einu sinni farnir að læra nöfnin hver á öðrum, er þetta lið ekkert að fara að slá Golden State út úr úrslitakeppninni. Varla eru það stórtíðindi fyrir þér, svona ef þú pælir í því.

Vonir Oklahoma hanga því á þynnsta bláþræði sem um getur, sem er þynnri en punghár af veggjalús (Cimex lectularius) og jafnvel þynnri en Dennis Rodman á miðvikudagsmorgni.

Ekkert í NBA deildinni í vetur vekur hjá okkur aðra eins gremju eins og það að ef Oklahoma drullast á annað borð í úrslitakeppninna, eru 99% líkur á að það mæti Golden State Warriors og það þýðir að eitt af þeim fjórum liðum sem eiga bestar líkur á að verða meistari í sumar fellur úr leik í fyrstu umferð.

Það er fucked up, eins og sagt er.

Nýjustu tíðindi af Oklahoma liðinu minnka þessa gremju sem betur fer aðeins, af því við vitum að Oklahoma verður ekki nálægt fullum styrk í úrslitakeppninni (sama hvað hver segir) og því er ofur eðlilegt að Golden State fari því áfram úr því einvígi.

Það þýðir ekki að vera með neinar afsakanir í NBA deildinni og því munu ansi mörg spjót berast að Oklahoma þegar það fellur úr leik í úrslitakeppninni í vor. 

Fjölmiðlaspjót munu fyrst berast að Scott Brooks fyrir að kunna ekki að þjálfa og fyrir að drulla þessu liði aldrei í úrslit (utan einu sinni) en þegar hater-arnir eru búnir að tyggja Brooks í sig og spýta honum í flórinn, verður röðin komin að Durant og Westbrook. 

Þá byrja menn að skrifa um hvað þeir séu augljóslega ofmetnir leikmenn af því þetta Oklahoma-lið þeirra drullar alltaf á sig í úrslitakeppninni þegar allir vita að það á að geta miklu betur! Við sjáum þetta allt fyrir og það þarf heldur enga eldflaugaverkfræðinga til þess. Þetta er augljóst.

Við erum búin að paunkast á eigendum Oklahoma ár eftir ár fyrir að drullast ekki til að bæta við liðið þessu litla sem upp á vantaði til að það geti keppt um titil á hverju einasta ári. 

Það kaldhæðnislega við þetta allt saman er að það getur verið að þeir séu búnir að því núna, en þá geta lykilmennirnir ekki hangið heilir

Oklahoma var sannarlega að fara beint aftur í úrslitin eftir að það tapaði fyrir Miami í lokaúrslitunum 2012, en árið eftir meiddist Russell Westbrook (reyndar meiddist hann ekki, heldur meiddi annar maður hann, sem er allt annar hlutur og við erum ekki búinn að gleyma því, helvítis drullusokkurinn þinn Patrick Beverley) og í fyrra meiddist Serge Ibaka nógu mikið til að við fáum aldrei að vita hvort Oklahoma hefði náð að vinna San Antonio ef hans hefði notið við.

Auðvitað er þetta ekkert nema neikvæðni og bölsýni hjá okkur og auðvitað erum við að bregðast allt of hart við og haga okkur eins og Kardashian sem fær enga athygli, en við fullyrðum að hér er verið að vinna með staðreyndir.

Við erum búin að segja ykkur það 400 sinnum í vetur að Vesturdeildin sé sterkari en nokkru sinni og það gefur augaleið að ef þú ætlar í gegn um úrslitakeppni úr áttunda sætinu á slíkri deild, þá þarftu frábæra samhæfingu, 100% heilsu og helling af heppni. 

Oklahoma er ekki nálægt því að tikka í einn af þessum reitum, hvað þá alla þrjá. Gleymdu því.

Þetta snýst líka ekki um að vinna eina eða tvær seríur hjá Oklahoma. Hjá þessu liði eru nákvæmlega sömu væntingar og hjá San Antonio Spurs, það er bara titill eða dauði. Allt annað er vonbrigði.

Þess vegna skiptir það svo sem er engu máli hvort Oklahoma dettur út í fyrstu umferð eða úrslitum Vesturdeildar - tímabilið er þá allt nema ónýtt, sem er hart, en satt. Og þú veist það.

Það er ekki gaman að bera svona fréttir á borð fyrir ykkur, elsku lesendur, en það er betra að þið heyrið þetta frá okkur (langt á undan öllum öðrum) en frá einhverjum miðli sem er skítsama um ykkur.

Meiðsli eru sem sagt að setja stórt strik í reikninginn í enn eitt skiptið og vitið þið til, þetta verður ekki í það síðasta. Haldið þið til dæmis að Stephen Curry, Andrew Bogut, Al Horford, Chicago Bulls, Dwight Howard, Kevin Love, Kieron Dyer, LaMarcus Aldridge, Zach Randolph, Manu Ginobili, Kawhi Leonard og Tony Parker verði bara AL-heilir eftir mánuð þegar úrslitakeppnin byrjar? 

Nei, þá er eitthvað að ykkur.

Við erum farin út í apótek að kaupa þunglyndislyf... 

Wednesday, February 25, 2015

Derrick Rose er úr leik - og Chicago líka


Okkur er alveg sama hvað þú ert jákvæður einstaklingur. Þú veist að þetta er búið spil. Sem stuðningsmaður Chicago ertu ýmsu vanur, en sama hvað þú reynir að hræra upp í bjartsýninni með öllum þínum Pollýönnu-frösum, veistu að þetta er búið.

Við fengum að vita það í nótt að leikstjórnandinn og meiðslakálfurinn Derrick Rose hjá Chicago hefði meiðst enn eina ferðina og þyrfti í hnéuppskurð á sama hné og síðast. Óheppni Rose og Bulls er glæpsamleg, ekkert annað. Við fundum til með Rose í fyrstu sautján aðgerðunum sínum, en þetta er bara orðið asnalegt. Átakanlegt, sorglegt, ósanngjarnt en umfram allt asnalegt. Aumingja Rose hlýtur að hafa verið tannlæknir, böðull eða barnaníðingur í fyrra lífi.

Við erum búin að gæla við það í nokkrar vikur að skrifa Chicago út af sakramentinu en eitthvað hélt í okkur, einhver vonarglæta um að kannski færi þetta lið að spila eins og það á að geta best. Það gerðist hinsvegar aldrei og svo koma þessar skelfilegu fréttir inn á borð. Rose er úr leik, trúlega það sem eftir er tímabils og því er ekki annað fyrir okkur að gera en pakka saman, skella í lás og yfirgefa slotið.

Þessi nýjustu meiðsli hans eru ekki mjög alvarleg í sjálfu sér, en þegar menn eru búnir að fara í sjöhundruð aðgerðir á stuttum tíma og heita Derrick Rose, horfir málið allt öðru vísi við.

Það er ljótt að segja svona, því okkur þykir vænt um Rose, en hann er búinn. Hann á eftir að spila körfubolta áfram, en hann á aldrei eftir að verða nema skugginn af sjálfum sér, þeim gríðarlega öfluga bakverði sem kjörinn var leikmaður ársins í NBA deildinni 2011. 

Gott ef það var ekki Penny Hardaway, sem sjálfur veit allt um meiðsli sem eyðileggja feril körfuboltamanns, sem hélt því fram að Rose væri ekki að spila á mikið meira en 70% afköstum miðað við áður. Og þó Rose á 70% krafti sé sterkur leikmaður, er hann ekki leikmaður sem gerir lið að meistara.

Vandamál Chicago Bulls voru mörg og skemmtileg í gær, en tíðindi næturinnar þýða einfaldlega að partýið er búið. Við erum búin að bíða í fjögur ár eftir að þetta Bulls lið fari á toppinn í Austurdeildinni og geri atlögu að meistaratitlinum, en nú bíðum við ekki lengur. Það er tilgangslaust. Dæmið er búið.

Chicago er því miður enn háð því að það fer ekki lengra en Derrick Rose dregur það. Hann var kannski búinn að fá hjálp í vetur í formi Pau Gasol og Öskubuskunnar Jimmy Butler, en Rose verður að draga vagninn. Og Rose er ekki í neinu standi til að draga þennan vagn. Hann var það ekki í gær og verður það svo sannarlega ekki í framtíðinni. Vandamál Bulls í vetur eru ekki öll honum að kenna, en það skiptir engu máli núna.

Þetta er búið. Meistaravonir Chicago Bulls sem hafa verið heitar undanfarin ár og kjarnast í kring um Rose, Joakim Noah og Tom Thibodeau. Þær eru nú algjörlega úr sögunni. Nískir, þverir og hrokafullir dólgarnir á skrifstofunni eiga kannski eftir að sýna einhverja viðleitni til að styrkja liðið í framtíðinni en þið vitið jafnvel og við að það verður ekkert úr því.

Þegar Derrick Rose kemur til baka úr þessum nýjustu meiðslum, verða Joakim Noah og Mike Dunleavy búnir að bæta einu ári í viðbót á þreytta og símeidda skankana á sér, svo hjálpar er ekki að vænta úr þeirri áttinni. Eina smáglætan sem blasir við Chicago er að liðið landi stórlaxi með lausa samninga á borð við Kevin Durant þegar að því kemur. Það verður að teljast ótrúlegt.

Þetta eru ósanngjörn skrif og vægðarlausar spár til handa Chicago-liðinu þínu, við gerum okkur grein fyrir því, en því miður á þetta eftir að standa eins og stafur á bók. Það var gaman að þekkja þig, Chicago. Bæ, bæ.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Eftirskrift:

Enn og aftur er LeBron James að fá smá aðstoð frá körfubolta- og meiðslaguðunum þegar kemur að því að hefla veg hans í gegn um úrslitakeppnina. Aftur eru þeir að taka Bulls-lið með pótensjal og vippa því úr leik með því að klippa Rose niður. 

Nú vantar ekki annað en stóru meiðslin hans Al Horford og það er stutt í þau. Þá getur Cleveland dúllað sér þægilega í gegn um Djókdeildina sína og komið hvílt og ferskt í lokaúrslitaeinvígið í júní. Þvílík sæla. 

Sunday, February 8, 2015

Saturday, January 3, 2015

Patreksblús


Það er svo stutt á milli í þessu...

Patrick Christopher er lengi búinn að eiga sér draum um að komast í NBA deildina. Búinn að spila í Frakklandi, Tyrklandi og D-deildinni. Hann var á ágætis launum í Evrópu, en ákvað að semja við lið Iowa í D-deildinni til að eiga betri möguleika á að uppfylla drauminn stóra - að spila í NBA.

Christopher hefur m.a. spilað í sumardeildinni með Kings, Grizzlies og Pistons, en hefur alls verið látinn fara frá fimm félögum í NBA sem töldu sig ekki geta notað hann.

Fyrir nokkrum dögum hringdi umboðsmaðurinn í hann og sagði honum að Utah Jazz vildi fá hann. Nú var hann kominn í alvöruna.

Fyrsti leikurinn hans sem NBA leikmaður kom 27. desember sl. og tveimur dögum síðar varð draumurinn svo endanlega að veruleika þegar hann skoraði fyrstu körfuna sína sem NBA leikmaður í leik Jazz gegn Clippers í Los Angeles. Þar spilaði Christopher fyrir framan 50 vini og ættingja frá heimaborg sinni Compton. Rúsínan í pylsuendanum, ef einhvern tímann hefur fundist rúsína í pylsuenda.

Öskubuskuævintýrið hélt svo áfram í nótt, þar sem hann fékk sinn fyrsta leik í byrjunarliði vegna meiðslanna sem hrjá bakverði Jazz.

En þegar fimm mínútur voru liðnar af leik Jazz og Atlanta í nótt...

Búmm!

Lendir illa, snýr upp á sig og fór úr hnjálið.

Game over.

Þeir sögðu að hann hefði verið merkilega brattur inni í klefa eftir þetta, en þetta var ljótt atvik. Liðsfélagar hans litu undan og grettu sig. Voru svo slegnir út af laginu að þeir lentu undir 28-9 í leiknum.

Það er óþarfi að fara í grafgötur með þetta. Þetta var sénsinn hans, en nú er óþægilega líklegt að hann sé farinn, búinn.

Hvar er sanngirnin í þessu?

Tuesday, July 29, 2014

Thursday, May 15, 2014

Indiana heldur áfram að spila lélegan körfubolta


Það er ekki þannig að okkur langi beinlínis að skrifa eitthvað um Indiana Pacers, en við getum bara ekki hamið okkur eftir fimmta leik liðsins gegn Washington í fyrrakvöld. Leikmenn Indiana höfðu á einhvern óskiljanlegan hátt náð að snúa einvíginu sér í hag eftir að hafa drullað á sig heima í fyrsta leiknum. Þeir náðu að vinna næstu þrjá leiki og setja einvígið í "þett´er búið"-status.

En bíddu við...  ekki alveg.

Eins og þið vitið örugglega flest, skeit Indiana svo hrottalega á sig í fyrrakvöld að menn þurfa að leita djúpt í annála til að finna annað eins hrun hjá einu liði - sérstaklega þegar kemur að fráköstunum. Washington - liðið á útivelli - vann frákastabaráttuna 62-23! Þetta er einhver mesti munur sem sést hefur síðan mælingar á þvíumlíku hófust.

Við skulum ekki taka neitt af Washington-mönnum, þeir stóðu sig ljómandi vel undir forystu pólska Hamarsins Marcin Gortat (31/16) og hafa ótrúlegt en satt unnið fimm af sex útileikjum sínum í úrslitakeppninni en eru aðeins 1-3 á heimavelli.

Wiz hafði fyrir einvígið tapað tólf leikjum í röð í Indiana, en líður núna ljómandi vel þar. Ef svo fer sem horfir, gæti það meira að segja fengið að kíkja þangað í oddaleik um helgina.

Jón og séra Jón, Pétur og Páll, skrattinn og amma hans eru öll búin að skrifa um vandræðaganginn á Indiana í vor, en fæstir færa almennileg rök fyrir því hvernig stendur á þessu hruni.

Sumir segja að það sé af því Paul George tók þá kjarneðlisfræðilegu ákvörðun að senda myndir af æxlunarfærunum á sér á internetið, sumir segja að þetta snerti móral í kring um framhjáhald, sumir segja að þetta sé út af eigingirni og frekju með skot og spilatíma, sumir segja að þetta sé út af Andrew Bynum og/eða Gunnari Birgissyni (Evan Turner) og enn aðrir af því þeir eru orðnir svo þreyttir á þvi að fólk haldi að Michael Rapaport sé hæfur leikari.*

Við nennum sko ekki að velta okkur upp úr því hvur fjandinn er að valda vandræðum Indiana, en ljóst er að það er eitthvað meiriháttar að og það verður ekki lagað í miðri úrslitakeppni - okkur er alveg sama hvað hver segir.

Andinn, baráttan, einingin og varnarleikurinn sem einkenndu þetta lið eru allt nema fokin út í veður og vind og eftir stendur risastór og mengaður drullupollur.

Það er ómögulegt að segja hvað gerist í 1-2 síðustu leikjunum í einvígi Indiana og Washington, en okkur er til efs að liðið sem stendur í lappirnar eftir það slöggfest eigi eftir að hanga lengi í Miami - jafnvel þó Miami sé sjálft í basli og langt frá sínu besta þessa dagana.

Þessi historíska skita hjá Indiana fékk okkur til að spóla til baka og reyna að muna eftir fleiri liðum sem voru með allt niður um sig.

Okkur dettur einna helst í hug meistaralið Miami frá árinu 2006-07, sem árið eftir að vinna titilinn skeit gjörsamlega upp á bak og lét Chicago Bulls sópa sér úr keppni í fyrstu umferðinni.

Það var skammarleg frammistaða hún hefur sennilega verið verri en niðurgangurinn sem Brooklyn bauð upp á í úrslitakeppninni í fyrra.

En þessi frammistaða Indiana núna, er alveg sér á parti. Við höfum aldrei séð annað eins og vonum að við eigum ekki eftir að sjá það aftur. Og því miður fyrir aumingja Larry Bird, þarf hann líklega að gera fullt af breytingum á liðinu sínu í sumar. Liðinu sem hann hélt að væri að smella svona skemmtilega saman hjá honum. Aumingja Larry.

Saturday, March 22, 2014

Viðbjóðnum er hampað


Vitið þið hvað er það skelfilegasta við lélegu afsökunina af körfuboltaliði sem er Philadelphia 76ers? Það er ekki sú staðreynd að liðið sé búið að losa sig við alla leikmenn sína, suma ódýrt, og bjóði stuðningsmönnum sínum upp á D-deildarleiki á verði NBA leikja.

Heldur ekki sú staðreynd að liðið er búið að tapa 23 leikjum í röð og hefur alla (leir)burði til að slá NBA met Cleveland (26) yfir flest töp í röð. Og heldur ekki að þrátt fyrir allt þetta, sé Philadelphia EKKI í neðsta sæti í deildinni!

Sá heiður fellur í skaut Milwaukee Bucks - liðs sem myndi ekki verða sér meira til skammar þó það skráði sig til leiks í Peffsídeildinni í sumar.

Nei, það versta við þetta allt saman, er að það gerðist ekki fyrr en í þessari viku að Sixers yrði stærðfræðilega úr leik með að vinna sér sæti í úrslitakeppninni. ÞAÐ er grátlegt.

Með öðrum orðum, er Austurdeildin svo viðbjóðslega léleg, að tvö lið sem mögulega gætu talist tvö af lélegustu NBA liðum allra tíma, eru ekki úr leik með sæti í úrslitakeppninni fyrr en fjórar vikur eru eftir af deildakeppninni.

ÞAÐ er viðbjóðurinn í þessu öllu saman.

Eðlilega hefur það verið rætt mikið í vetur hvort breyta eigi fyrirkomulaginu í deildakeppninni til að reyna að koma í veg fyrir svona bull eins og lélegustu liðin í NBA eru að bjóða upp á í vetur. Því miður en nákvæmlega enginn metnaður fyrir því að breyta þessu.

Við vitum ekki með ykkur, en við sjáum stóran mun á því að stokka upp og byrja upp á nýtt, eða eyða 82 leikjum í að skíta á gólfið og rukka stórfé fyrir það. Margir halda að það að "tanka" þýði að liðin reyni að tapa. Það er ekki rétt. Öll NBA lið reyna að vinna þegar flautað er til leiks.

Nei, það er skrifstofufólkið sem sér um að tanka, með því að rútta saman og tefla fram liði sem kann ekki körfubolta.

Þá erum við ekki að meina sökum vanhæfni, eins og hjá New York, heldur hreint og klárt plan sem gengur hreint og beint út á að reka alla NBA leikmenn í burtu frá félaginu og fá D-deildarmenn inn í staðinn. Menn sem kunna ekki körfubolta.

Þetta er t.d. Philadelphia að gera núna.

Menn þurfa að verða (mjög) lélegir áður en þeir geta orðið góðir, segir klisjan í NBA deildinni. Því miður er mikið til í því.

Meira að segja besta lið síðustu tveggja áratuga í deildinni lagði grunninn að því með því að tanka - og það hressilega. Já, það var San Antonio Spurs, sem tankaði til að fá Tim Duncan. Ekki hægt að bera mikið á móti þessari aðferðafræði ef hún virkar svona vel, ha?

Okkur er alveg sama. Eins og við sögðum áðan, það er eitt að stokka upp og byrja upp á nýtt með því að henda ungum strákum út í djúpu laugina eins og Seattle/Oklahoma gerði á sínum tíma, annað að bjóða upp á horrorsjóv eins og Sixers er að gera.

En merkilegt nokk, er fólk samt enn að kaupa miða og mæta á leiki hjá Sixers. Mætingin er langt frá því að vera góð, en svo virðist sem fólk láti sig hafa það að mæta, kannski til þess eins og sjá Michael Carter-Williams sýna listir sínar. Fólkið huggar sig við að bráðum komi betri tíð með endalaus lotterípikk í haga og ef það er svona andskoti vitlaust að borga sig inn á svona, hlæja eigendurnir auðvitað alla leið í bankann.

Eitthvað segir okkur samt að karmað gæti átt eftir að blanda sér í málin hjá Sixers í framtíðinni.

Körfuboltaguðirnir eru ekki hrifnir af svona stöffi - það þarf enginn að segja okkur það. Segðu hvað sem þú vilt um þessi mál, okkur þykir svona frammistaða bera vott um metnaðar- og karaktersleysi, en umfram allt eru það reglurnar sem eru út í hött. Þessar reglur eru svartur blettur á langbestu deild í heimi, en því miður sjáum við bara ekkert í spilunum sem gefur til kynna að þetta verði lagað.

Þessum leppalúðum virðist finnast þetta rosalega gaman. Verði þeim að góðu.


Friday, February 28, 2014

Ristill: Körfuboltalið New York Knicks er


Þetta er vægast sagt afdráttarlaus fyrirsögn, en hún er með þeim sannari sem skrifaðar hafa verið á þetta vefsvæði. Það er alveg sama hvernig þú teiknar það upp - hvort þú ert fullur eða edrú - hvort sem þú elskar eða hatar New York Knicks. Þetta körfuboltafélag er fullkomið rusl og stjórn þess, þjálfarateymi og leikmenn eiga ekki skilið að fá borguð laun síðustu fjóra mánuði.

New York var eitt af Spútnikliðum síðasta vetrar og óvænt gengi liðsins kom engum fagmanninum á óvart, því það er sama hvort um er að ræða hörðustu stuðningsmenn Knicks eða blaðamenn í Bandaríkjunum - allir virðast jafnan halda að Knicks-liðið sé um það bil helmingi betra en það er í raun og veru.

Og auðvitað héldu bæði sérfræðingar og vitleysingar þess vegna að Knicks myndi byggja á árangrinum á síðustu leiktíð og verða enn betra í vetur.

Sem dæmi um þetta má nefna spá þeirra ESPN-manna Jalen Rose í haust. Þeir eru einmitt skemmtileg blanda af sérfræðingum og vitleysingum og þeir spáðu því að New York yrði eitt af tíu bestu liðunum í NBA í vetur.

Eins og staðan er í dag, er New York ekki einu sinni eitt af tíu bestu liðunum í Austurdeildinni og þó vill svo vel til að þessi Austurdeild er sú lang, langlélegasta sem við höfum orðið vitni að á þeim áratugum sem við höfum fylgst með NBA deildinni.

Ef við skoðum töfluna í dag, eru sex lið með verri árangur en New York og nokkur þeirra eru búin að skipta frá sér öllum NBA leikmönnunum sínum og spila á D-deildarmönnum.

Utah Jazz er með betri árangur en New York Knicks þegar þetta er skrifað. Já, sama Utah Jazz liðið og efast var um að ætti eftir að vinna tíu leiki í vetur eftir að það byrjaði 1-14 í haust.

Ein af sorglegustu staðreyndunum við þetta allt saman er að aðalstjarna liðstins, Carmelo Anthony, er að eiga eina af sínum bestu leiktíðum síðan hann kom inn í deildina með LeBron James og Dwyane Wade árið 2003. Hann hefur aldrei spilað jafnmargar mínútur og hefur aldrei frákastað eins vel.

En það er engin fylgni milli spilamennsku Carmelo Anthony og stöðu Knicks í töflunni. Carmelo Anthony er fyrst og fremst skorari og er vissulega í heimsklassa sem slíkur, en þar með er öll sagan sögð.

´Melo nær ekki að gera hina fjóra mennina sem spila með honum betri, það er orðið augljóst og fyrir vikið kemst liðið hans aldrei yfir ákveðinn þröskuld.

Það eru strangar kröfur á hvaða körfuboltamann sem er að ætla honum að gera meðspilara sína betri, en það eru eðlilegar kröfur á mann í launaflokki og stöðu Carmelo Anthony. Það eru ekki nema örfáir leikmenn í NBA deildinni sem uppfylla þessar kröfur, en það eru líka hinar sannkölluðu ofurstjörnur.

Það er Carmelo Anthony ekki.

Carmelo Anthony er fyrst og fremst frábær skorari, sem er byrjaður að ógna um leið og hann stígur yfir miðju, en hann er langt frá því að vera hagkvæmur skorari og seint verður sagt að skotval hans sé mjög gott.

´Melo getur spilað ágætis varnarleik ef honum sýnist svo, en það er bara mjög sjaldan sem honum sýnist svo. Það er svo fyrst núna í vetur sem hann er að frákasta eins og hann hefur burði til, en fram til þessa hefur hann oftar en ekki verið með lélegar tölur í þeirri deildinni.

Lykilatriðin á bak við listina að gera meðspilara sína betri eru boltameðferð, sendingageta og útsjónasemi og þá gefum við okkur að viðkomandi leikmaður hafi líka áhuga á að gefa boltann - sé óeigingjarn. ´Melo hefur eitthvað af þessu, en hann virðist ekki hafa nægan áhuga á að eyða tíma í þessa þætti leiksins.

Sjáðu bara pilt eins og Paul George hjá Indiana, strák sem spilar sömu stöðu og Carmelo Anthony. Það eru mörg ár síðan menn vissu að George hefði alla burði til að verða stórstjarna, en áður en svo mátti verða þurfti hann að laga tvo stór atriði. Hann var jú alls ekki góður skotmaður og svo var hann með afleita boltameðferð.


Skottækni geta menn alltaf lagað og hún fer oftar en ekki batnandi hjá mönnum eftir því sem árin líða í NBA deildinni. George hefur enda bætt sig sem skotmaður og á sjálfsagt eftir að halda því áfram.

En það var ekki skottæknin sem varð til þess að hann fór frá því að verða efnilegur yfir í að verða einn af fimm bestu alhliðaleikmennum í deildinni. Það var boltameðferðin. Og hana bætti pilturinn stórlega með þrotlausri vinnu.

Boltameðferðin hjá Paul George er enn ekki eins og best verður á kosið og skotnýtingin hans er líka oft upp og ofan. Það er samt skondið að sjá það að á síðasta rúma ári eða svo, hefur George að okkar mati tekið fram úr Anthony.

Jú, jú, Melo er með eitthvað betri tölfræði, en þið megið ekki gleyma því að leikurinn fer fram á tveimur vallarhelmingum.

Svo má kannski minnast á að Indiana-liðið hans George (þó það sé vissulega betur mannað en Knicks) er búið að vinna meira en helmingi fleiri leiki en liðið hans Anthony (44 vs 21).

Við höfum hundrað sinnum skrifað um vandræðaganginn á Knicks og þá staðreynd að hann hefur alltaf byrjað á skrifstofunni.

Það er bara svo grátlegt að forráðamenn félagsins virðast alltaf svo staðráðnir í því að binda félagið í báða skó og reka það eins og íslenskan banka. Keyra allt áfram á glórulausum lánum og halda áfram að hnoða stærri og stærri snjóbolta sem bara stækkar og stækkar.

Það hefur legið í loftinu í fjölda ára, en ekkert hefur verið gert í því. Núna bendir hinsvegar flest til þess að verði ekki bara gerð uppstokkun hjá Knicks, heldur verði spilastokknum bókstaflega hent og nýr keyptur í staðinn.

Það hefur ekkert annað verið í stöðunni í nokkur ár, en forráðamenn Knicks virðast alltaf vera einu aðilarnir sem fatta það ekki.

Það er ómögulegt að segja hvað verður um Carmelo Anthony þegar þessi uppstokkun á sér stað, en það vill svo vel til að kappinn er með lausa samninga í sumar og því er augljóst að það kemur í ljós á næstu mánuðum hvort hann er í framtíðarplönum Knicks.

Vissulega er það hroki og besserwiss að segja svona, en ef forráðamenn Knicks ætla sér að gera eitthvað í framtíðinni, eiga þeir að láta Carmelo Anthony fara - hvort sem þeir fá eitthvað fyrir hann eða ekki.

Við erum löngu búin að sjá hvað lið getur náð langt með Carmelo Anthony sem aðalstjörnu, bæði með lélegan og þokkalega góðan mannskap í kring um hann. Ef metnaður Knicks gengur út á að vera í kring um 50% vinningshlutfallið og detta út í 1-2 umferð úrslitakeppninnar, er um að gera að semja við ´Melo sem fyrst.

Sé metnaðurinn meiri, verður hann að fara.

Og það krakkar, það er bara þannig.