Showing posts with label Velgengni. Show all posts
Showing posts with label Velgengni. Show all posts

Saturday, May 16, 2015

Nýr raunveruleiki blasir við Atlanta


Eins og þið hafið líklega tekið eftir, eyddum við ansi fáum orðum og við gátum í einvígi Atlanta og Brooklyn um daginn. Það var af því öllum var sama. Flestum var líka nákvæmlega sama um einvígi Atlanta og Washington en það bauð þó upp á talsvert meira en við fengum í fyrstu umferðinni.

Við gerðum tímabil Washington upp í pistlinum á undan þessum, en núna er komið að Atlanta. Við höfum vissulega skrifað eitthvað aðeins um Atlanta í reglulegum pistlum okkar um Austurdeildina, en eins og þið sjáið ef þið leitið í efnisorðaskránni á NBA Ísland, kemur lítið upp um Atlanta annað en molar um óguðlega 3ja stiga nýtingu Kyle Korver.

Auðvitað er þetta galið þegar haft er í huga að þetta er lið sem vann sextíu leiki í vetur, en eins og við segjum ykkur alltaf, er Atlanta alltaf bara Atlanta og því verður aldrei neitt úr neinu hjá liðinu. Eða fram að þessu að minnsta kosti. En nú er svo komið að liðið er komið í úrslitaeinvígi Austurdeildarinnar og þá verður einhver að rífa upp penna, svo það er alveg eins gott að við gerum það bara.

Það merkilegasta við að Atlanta sé komið í úrslit Austurdeildar er ekki að það sé að ná besta árangri sem það hefur náð í hálfa öld, þó það sé ansi merkilegt í sjálfu sér.

Nei, það langmerkilegasta við að Atlanta sé komið í úrslitaeinvígi Austureildarinnar - undanúrslit NBA deildarinnar - er að það þurfti ekki að gera annað en vinna Brooklyn og Washington til að komast þangað.

Brooklyn var með 46% vinningshlutfall í vetur og Washington 56% og síðarnefnda liðið var svo huggulegt að vera með sinn besta mann í meiðslum í annari umferðinni svo Atlanta fengi nú sæmilega greiða leið áfram í keppninni.

Þetta er sagt í kaldhæðni, en þið fattið hvert við erum að fara með þessu. Atlanta tók vissulega efsta sætið í Austurdeildinni í deildarkeppninni og tryggði sér þar með þessa léttu leið í gegn um fyrstu tvær umferðirnar, en við getum bara ekki annað en hlegið aðeins að þessu.

San Antonio hefði tapað um það bil einum leik ef það hefði mætt Brooklyn og Washington í fyrstu tveimur seríunum sínum, en þess í stað féll það úr í fyrstu umferð af því það er í Vesturdeildinni. Fúlt fyrir þá, gaman fyrir Haukana.

Atlanta náði að tapa fjórum leikjum fyrir Brooklyn og Washington í fyrstu tveimur umferðunum og það verður að teljast nokkuð vel af sér vikið. Þeir sem hafa nennt að horfa á Atlanta spila í úrslitakeppninni hafa tekið vel eftir því að það er langt í frá sami bragur á liðinu nú og var í deildarkeppninni í vetur.

Það er að hluta til eðlilegt og rímar við það sem Hatorade-drykkjufólk eins og við erum búin að vera að þusa um í allan vetur. Neikvæðni okkar byggðist á þremur atriðum:

  1. Leikaðferð Atlanta er mun erfiðari í framkvæmd í úrslitakeppni en í deildarkeppni.
  2. Atlanta er ekki með súperstjörnu sem getur framleitt sóknarleik eftir þörfum.
  3. Atlanta er Atlanta.*

En nú fáum við væntanlega fyrst að sjá hvort þetta Atlanta lið getur eitthvað í alvöru þegar það mætir Cleveland Cavaliers í úrslitum Austurdeildarinnar.

Eins og þið vitið eru talsverð meiðsli í herbúðum Cleveland, svo það ætti að geta hjálpað Atlanta eitthvað, en LeBron James og félagar ættu að verða mun verðugri andstæðingur en Washington þó ekki væri nema bara út af James sjálfum.

Tvennt stendur upp úr hjá okkur varðandi Atlanta eftir fyrstu tvær umferðirnar:

Fyrra atriðið er að DeMarre Carroll sé búinn að vera besti maður liðsins í úrslitakeppninni. Það er dálítið fyndið að eini maðurinn í byrjunarliði Hawks sem var ekki valinn í Stjörnuliðið í vetur sé að spila manna best hjá liðinu í úrslitakeppninni.

Carroll er maður sem ekkert lið kærði sig um, enda er Atlanta fimmta liðið sem hann spilar með á jafnmörgum árum í deildinni. Þar er hann þó líklega búinn að finna sér framtíðarheimili, ekki síst með frammistöðu sinni núna.

Pilturinn skoraði 12,6 stig að meðaltali í leik í vetur en í úrslitakeppninni er hann að skila 17 stigum og betri tölum á öllum sviðum leiksins, ekki síst í 3ja stiga skotunum, þar sem hann skaut 44% gegn Nets og Wizards.

Annað sem er dálítið magnað við Haukana er meintur vandræðagangur Kyle Korver í úrslitakeppninni. Við höfum ekki séð alla leiki Atlanta en Korver hefur ekki verið að hitta eins vel og hann gerði í deildinni. Slík eru vandræði stórskyttunnar að fjölmiðlar hafa gert sér mat úr því.

Við reiknuðum því með því að Korver væri að skjóta 30% utan af velli og 17% úr þristum þegar við flettum honum upp, en það er öðru nær. Hann er að hitta úr 38% skota sinna í það heila og 35% fyrir utan, sem er lélegt fyrir hann, en margir leikmenn væru tilbúnir að skipta við hann um nýtingu í langskotunum.

Hvort sem Korver var í vandræðum eða ekki, er samt alveg ljóst að Atlanta þarf á hans besta að halda þegar það mætir Cleveland. Haukarnir njóta góðs af því að vera með heimavöllinn og eru með sæmilega heilt lið, svo þeir ættu að meta möguleika sína ágæta.

Nú fáum við nefnilega að vita það í eitt skipti fyrir öll, hvor Atlanta sé bara Atlanta eða hvort Atlanta ætli að skrifa nýjan kafla í sögu Atlanta, sem væntanlega myndi þýða að Atlanta yrði ekki lengur bara Atlanta, heldur eitthvað miklu, miklu meira. Þú veist.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

* - Lengri útgáfan af þessu orðatiltæki er svohljóðandi:
"Atlanta er bara Atlanta, hefur alltaf verið Atlanta og verður því bara Atlanta um ókomna tíð."

Saturday, April 4, 2015

Veturinn hjá Warriors er þegar orðinn


Margir vilja meina að Atlanta hafi flogið undir radarinn hjá mönnum í vetur þrátt fyrir ljómandi gott gengi. Það er ekki allskostar rétt, því Atlanta hefur fengið hellings umfjöllun í vetur. Málið er bara að það tekur enginn Atlanta alvarlega af því það er Atlanta, eins og fram kom í síðasta pistli.

En þegar við fórum að hugsa málið í dag, komumst við að raun um að það er annað lið í NBA deildinni sem hefur í rauninni farið mjög hljóðlega þrátt fyrir að vera talsvert í fréttunum. Þið haldið kannski að við séum búin að missa það þegar við segjum ykkur að Golden State sé búið að "fara framhjá mönnum" en það er nú samt staðreynd.

Við vitum öll að Golden State hefur verið mikið í fjölmiðlum í vetur, einna helst af því það er búið að vera í efsta sæti deildarinnar nær óslitið síðan í haust. En hvernig getur það þá verið að fljúga undir radarinn, spyrðu þá eðlilega?

Jú, eins og við komum inn á í einhverjum pistlinum hérna um daginn, er nefnilega svo komið að Golden State þarf að fara að passa sig ef það ætlar ekki að komast í sögubækurnar.

Við erum kannski öll búin að vanmeta góðan árangur Atlanta í vetur, en hugsið ykkur bara hvað gerist nú ef Golden State vinnur meistaratitilinn í júní.

Þá vakna ansi mörg okkar (nema þau hafi lesið þennan pistil, auðvitað) upp við það að við höfum orðið vitni að einu magnaðasta tímabili sem lið hefur átt í sögu NBA deildarinnar án þess að fatta það!

Og við þurfum meira að segja ekkert að fara fram úr okkur og velta okkur upp úr því hvað gerist í úrslitakeppninni til að verða vitni að einhverju sögulegu.

Sennilega er alveg nóg fyrir okkur að fylgjast bara með því hvað gerist í síðustu deildarleikjunum hjá Warriors.

Þegar hér er komið við sögu, er Golden State nefnilega búið að vinna 62 leiki í vetur, en á samt heila sjö leiki eftir og getur því með smá heppni komið sér á blað sem eitt besta lið deildarkeppninnar frá upphafi.

Nú má vel vera að það skipti fjandakornið engu máli hvort lið vinnur 62 eða 65 leiki í deildarkeppninni ef það bara nær heimavallarréttinum í úrslitakeppninni, en Golden State heldur samt áfram að vinna og vinna þó það hafi í sjálfu sér að engu að keppa af því það er nánast búið að tryggja sér heimavallarréttinn út alla úrslitakeppnina sama hvað raular eða tautar.

Warriors-menn eiga reyndar drullu erfitt prógramm eftir, en það er gaman að skoða hvað liðið á möguleika á að komast hátt á listann yfir flesta sigra í sögunni - ekki síst af því megnið af liðunum sem hafa unnið um og yfir 65 deildarleiki hafa endað tímabilið á því að vinna meistaratitilinn.

Það er ekki óalgengt að lið sem vinna svona marga leiki séu framarlega á mörgum sviðum tölfræðinnar, en Golden State er í nokkrum sérflokki hvað þetta varðar, því liðið er við eða á toppnum í deildinni í nánast allri tölfræði í bæði vörn og sókn.

Þetta er sannarlega ekki algengt og því er ekki nema von að margir hallist að því að Golden State eigi eftir að vinna meistaratitilinn í sumar - Golden State er einfaldlega langbesta lið NBA deildarinnar og er búið að vera í allan vetur.

Við eigum að sjálfssögðu eftir að sjá hvernig liðinu á eftir að vegna í úrslitakeppninni og reynslan hefur sýnt okkur að þegar allt er talið, skiptir engu máli hvort þú vinnur 40 leiki eða 60 leiki í deildarkeppninni - þú getur alveg látið henda þér út úr úrslitakeppninni ef sá gállinn er á þér.

Það geta lið eins og 67-sigra Dallas-liðið frá árinu 2007 staðfest, enda lét það henda sér út í fyrstu umferð eins og frægt varð - og það af Golden State af öllum liðum.

Golden State er búið að vera á rosalegu skriði undanfarnar vikur og er búið að vinna 17 af 18 síðustu leikjum sínum.

Ef við stillum væntingum í hóf og gefum okkur að liðið vinni bara fjóra af þeim sjö leikjum sem það á eftir (Steve Kerr mun væntanlega nota tækifærið og hvíla eitthvað af lykilmönnum sínum í síðustu leikjunum), er samt ljóst að árangur þess verður samt það góður að hann geti talist sögulegur.

Ef Warriors klárar 4-3, þýðir það að liðið lýkur keppni í vetur með 66 sigra og það er nokkuð sem aðeins þrettán liðum í sögunni hefur tekist að afreka - og Golden State er sannarlega ekki eitt þeirra.

Af þessum þrettán liðum sem hafa unnið 66 leiki eða meira, hafa hvorki meira né minna en tíu þeirra klárað tímabilið með því að vinna meistaratitilinn, sem hlýtur að lofa góðu fyrir Warriors. Auðvitað vinnur ekkert lið titla á sögunni einni saman, en þið áttið ykkur á því hvað við erum að fara.

Liðin þrjú sem náðu ekki að klára titilinn eftir að hafa unnið 66 leiki eða fleiri eru áðurnefnt Dallas-lið frá 2007 (67 sigrar),  Cleveland frá árinu 2009 (66 sigrar) og Boston frá árinu 1973 (68 sigrar). Aðeins Boston-liðið gat notað meiðsli sem afsökun (John Havlicek meiddist í einvígi Celtics og Knicks um Austurdeildina) en hin tvo gerðu einfaldlega í brækurnar.

Þegar allt þetta er haft í huga, er ljóst að það eru góðar líkur á því að lið Golden State Warriors árið 2015 eigi eftir að koma sér í sögubækurnar með meiri eða minni hætti, jafnvel óháð því hvað gerist í úrslitakeppninni.

Ekki slæmt fyrir klúbb sem hefur tvisvar komist upp úr fyrstu umferð úrslitakeppninnar á síðasta aldarfjórðungi - og strangt til tekið ekki getað rassgat í fjörutíu ár.

NBA deildin er að ganga í gegn um miklar breytingar síðustu ár. Reglubreytingar og tískubylgjur gera það að verkum að leikstíll flestra liðanna í deildinni er orðinn mjög frábrugðinn því sem áður var. Leikstíllinn í dag er ólíkur því sem tíðkaðist fyrir tíu árum síðan og ef við spólum aldarfjórðung aftur í tímann, er stundum eins og sé hreinlega um annað sport að ræða.

Liðin í NBA deildinni eru mjög mislangt á veg kominn með að bregðast við öllum þessum breytingum, en fá - ef einhver - hafa vígbúist eins vel og Golden State, sem er á margan hátt skólabókadæmi um nýaldarkörfuboltann í NBA deildinni.

Þá er bara að sjá hvort Warriors tekst að stimpla þessi stílbrögð inn í sögubækur með því að vinna meistaratitil með þeim.

San Antonio vann titilinn með svipaðri heimsspeki í fyrra, en þó leikaðferðir og styrkur þessara tveggja liða sér kannski áþekkur, er Golden State að bjóða upp á eitthvað alveg nýtt.

Aldrei áður í sögu NBA hefur verið sett saman lið með öðrum eins skyttum í bakvarðarstöðunum. Þetta er leiftrandi leikstíll sem ætti að geta orðið árangurslíkur um leið þar sem hann er bakkaður upp með breidd, góðri boltahreyfingu, óeigingirni og massífum og fjölhæfum varnarleik.

Við skulum bara orða það þannig að ekki myndum við gráta þó Golden State næði að vinna meistaratitilinn, enda er stakur sómi af þessu liði frá toppi til táar.

Monday, June 16, 2014

Fimmti titillinn í hús hjá San Antonio Spurs


Já, þeir kláruðu dæmið gömlu refirnir. Auðvitað gerðu þeir það. Miami beit ekki frá sér nema í um það bil einn fjórðung og náði reyndar 16 stiga forskoti, en um leið og San Antonio náði að stilla spennustigið af og fór að spila af eðlilegri getu, var eftirleikurinn alveg jafn auðveldur og hann var í síðustu tveimur leikjum.

San Antonio er NBA meistari í fimmta skipti í sögu félagisns eftir öruggan 104-87 sigur á Miami Heat í Texas í nótt. Miami náði að klóra fram einn sigur í einvíginu, en San Antonio vann hina fjóra - alla með fimmtán stiga mun eða meira. Liðið setti fullt af metum í leiðinni, meðal annars yfir skotnýtingu í lokaúrslitaeinvígi og heildar stigamun.

Við höfum í sjálfu sér ekkert rosalega mikið að segja um þetta annað en að óska stuðningsmönnum Spurs á Íslandi til hamingju með titilinn.

Aðeins fyrsti titillinn í sögu félagsins (´99) á séns í að vera svipað sætur og þessi fyrir Spurs, en Tim Duncan sagði reyndar að þessi nýjasti væri sá sætasti af þeim öllum og þið vitið auðvitað að Tim Duncan segir aldrei ósatt.

Við sögðum flest það sem við höfðum að segja um Spurs í sexhundruð síðna og fimmtíu læka pistlinum í gær og litlu við það að bæta svo sem. Nú væri ráð að doka aðeins við og leyfa þessum tíðindum að taka sig áður en við pælum í framhaldinu.

Þú þekkir okkur illa ef þú heldur að við ætlum að sleppa því að dásama Spurs aðeins meira og drulla í leiðinni aðeins meira yfir Miami.

Sko, það er allt í lagi að Miami hafi tapað þessu einvígi - liðið var búið að fara í lokaúrslitin fjögur fjandans ár í röð og það er mjög vel gert.

Þó leið Miami í gegn um austrið hafi kannski ekki alltaf verið þyrnum stráð, verðum við að gefa LeBron og félögum það að þeir hafa alltaf veitt fulltrúum vestursins verðuga og öfluga keppni um titilinn.

Þangað til núna.

Hrakspár manna eins og Steve Kerr stóðu eins og stafur á bók. Lið sem fer svona djúpt í úrslitakeppninni fjögur ár í röð verður óhjákvæmilega orðið ansi lúið. Og bættu við það þeirri staðreynd að breiddin hjá Miami hefur oft verið það lítil að stjörnurnar - lykilmenn liðsins - hafa oftast þurft að spila óguðlega margar mínútur.

Þeir voru bara bensínlausir í þessu einvígi, leikmenn Miami. Þeir áttu séns þangað til skömmu eftir að flautað var til leiks í þriðja leiknum í einvíginu, en eftir það tók San Antonio þá á lærið, reif niður um þá og kaghýddi á þeim anusinn þar til fossblæddi úr öllu saman.

Við eigum enn eftir að mynda okkur skoðun á þessu. Eins og áður sagði, verða menn alltaf að leyfa rykinu að setjast aðeins eftir lokaleik vetrarins og hugleiða í smá stund áður en þeir byrja að skrifa um framhaldið hjá klúbbunum sem komust í úrslit. Þetta eru stundum ansi ólíkar pælingar eftir því hvort liðið á í hlut, jafnvel þó rimman hafi verið hnífjöfn eins og hún var í fyrra.

Án þess að fara dýpra í þessa hluti í bili, er ljóst að Miami þarf að gera einhverjar smá breytingar hjá sér ef það ætlar að vinna fleiri meistaratitla - sérstaklega ef meintar stórstjörnur eins og Dwyane Wade og Chris Bosh ákveða að eyða júnímánuði í að klóra sér í anusnum frekar en að spila heimsklassa körfubolta eins og í ár.

Við höfum miklu minni áhyggjur af meisturunum í San Antonio. Djöfull er skrítið að skrifa og segja aftur "meistarar San Antonio."

Það er bara eitthvað svo eðlilegt og það er engin ástæða til að ætla annað en að þeir verði þarna á sama stað að ári - alveg grínlaust.

Félagið þarf að ganga frá samningi við Tim Duncan og gott ef ekki Boris Diaw í leiðinni (kannski Patty Mills) og þá er það good to go eins og við segjum.

Eins og þið vitið er lið Spurs búið að vera allra liða duglegast við að láta alla ritstórnina á NBA Ísland líta út eins og slefandi fávita hvað eftir annað með því að rísa upp frá dauðum ár eftir ár. Þessi meistaratitill núna er svo algjörlega rúsínan í þeim afturenda. Við erum fífl og höfum ekkert vit á körfubolta, en þið hafið nú öll áttað ykkur á því fyrir mörgum árum síðan.

Já, hugsið ykkur, pungurinn hann Tim Duncan er bara búinn að vinna fimm meistaratitla! Það er eins og ein dolla á hverja háskólagráðu hjá Georg Bjarnfreðarsyni ef þú ert að telja og jafn margir titlar og Kobe Bryant hefur í sínu safni.

Duncan og Bryant eru enda sigursælustu stjörnur NBA deildarinnar á öldinni en næstu menn eru menn eins og Shaquille O´Neal (4) og Dwyane Wade með þrjár dollur. Það er talsverður munur.

Þá er körfuboltavertíðinni formlega lokið hvað spilamennsku varðar, en það er náttúrulega alltaf eitthvað að gerast í NBA og nú eru t.d. ekki nema um tíu dagar í nýliðavalið 2014.

Þið skulið ekki láta ykkur detta það í hug að við ætlum að leggja árar í bát hér á ritstjórninni þó boltinn sé hættur að skoppa í bili. Ekki aldeilis.

Við eigum eftir að gera nýafstaðna leiktíð upp í ræðu (hlaðvarpi) og riti og glíma við margvísleg verkefni sem okkur dettur í hug að taka upp. Það er sem sagt enginn að kveðja hér, þó búið sé að lyfta bikar í NBA deildinni.

Svona af því það er orðið mjög langt síðan síðast, langar okkur nú að að vekja aftur athygli á því að þau ykkar sem eruð ánægð með skrifin og hlaðvarpið í vetur, eigið möguleika á að styðja við bakið á ritstjórn NBA Ísland með frjálsum fjárframlögum ef þið eigið kost á því.

Síðast þegar við vældum í ykkur um stuðning, náðum við inn ágætis framlögum sem dugðu fyrir kaffi og klósettpappír. Þetta gerði bláfátæka ritstjórnina alveg óskaplega hamingjusama.

Það eina sem þú þarft að gera ef þú vilt láta gott af þér leiða, er að smella á gula hnappinn á hægri spássíu síðunnar sem á stendur "Þitt Framlag."

Þaðan er þér vippað í samband við paypal-þjónustuna og þar getur þú valið að styrkja NBA Ísland um upphæð sem hentar þér.

Ef einhver ykkar hafa hug á að koma til móts við okkur en ráðið ekki við paypal-batteríið, getið prófað að hafa samband við okkur á nbaisland@gmail.com og finna farsæla lausn á málinu.

Okkur þætti afar vænt um ef einhver ykkar væru aflögufær og langaði að bakka okkur upp. Svo er það nú auðvitað þannig að það er opið fyrir það ef einhver fyrirtæki þarna úti hafa hug á að fara í auglýsingasamvinnu við okkur. Þá er bara að senda póst á nbaisland@gmail.com.

Að lokum er svo rétt að þakka þeim ykkar sem hafa verið svo hugguleg að senda okkur fallega tölvupósta. Það þarf ekki að taka það fram að við á ritstjórninni verðum ekki bara hamingjusöm við að sjá peninga, við höfum líka óstjórnlega gaman af því þegar fólk segir fallega hluti um okkur.

Því skulið þið ekki hika við að hafa samband ef ykkur liggur eitthvað á hjarta, hvað sem það nú er.

Leikurinn er fallegur og lífið eftir því.

Ristjórn NBA Ísland


Sunday, June 15, 2014

NBA Ísland reynir að útskýra velgengni Spurs


San Antonio er hársbreidd frá því að lengja afrekaskrá sína enn frekar. Það er ekki of djúpt í árina tekið þó við segjum að nánast allt við þessa leiktíð hjá félaginu er með hreinum ólíkindum.

Ef Spurs tekst að vinna fimmta titilinn í sögu félagsins á næstu dögum, skrifast nýr kafli í velgengniannála félags sem er búið að gleyma því hvernig tilfinning það er að komast ekki í úrslitakeppni - kann varla að tapa.

Það eina sem okkur dettur í hug til að bera saman við þetta velmegunartímabil hjá Spurs er sigurganga Sir Alex Ferguson hjá Manchester United og svo mulningsvél Boston Celtics á sjötta og sjöunda áratug síðustu aldar.

Friday, May 9, 2014

Velgengni Tim Duncan og Spurs er alls ekki eðlileg


Það er kannski orðið dálítið þreytt umræðuefni í úrslitakeppninni, en tölfræðin sem sýnir reynslu Tim Duncan og félaga hans í San Antonio liðinu í úrslitakeppni er hreint út sagt ótrúleg.

Það er með ólíkindum að hugsa til þess að Tim Duncan sé búinn að spila jafnmarga leiki (220) í úrslitakeppni og Portland Trailblazers hefur spilað í sögu félagsins. Og Portland er enginn skítaklúbbur. Portland vann titilinn með Jack heitnum Ramsey og Bill Walton árið 1977 og lék til að mynda tvívegis til úrslita um titilinn í kring um árið 1990.

Duncan er einn síns liðs búinn að spila fleiri leiki í úrslitakeppni en næstum því helmingurinn af liðunum í NBA deildinni hafa náð að afreka í sögu sinni.* Þetta er á engan hátt eðlilegt.

Þetta undirstrikar annars vegar ótrúlega velgengni San Antonio Spurs á síðustu tæpum tveimur áratugum og hinsvegar hvað Tim Duncan hefur verið þungamiðjan í allri þessari velgengni ásamt Gregg Popovich þjálfara og síðar þeim Tony Parker og Manu Ginobili.

Hægt og örugglega, stundum litlaust og leiðinlega en fagmannlega, þokast Tim Duncan upp alla afrekalista sem til eru varðandi velgengni í úrslitakeppni.

Rétt eins og fólk í dag hugsar sér hvernig í ósköpunum Wilt Chamberlain fór að því að skora 100 stig í einum leik, á fólk örugglega eftir að hrista höfuðið yfir því eftir 30 ár þegar það lítur yfir söguna og pælir í því hvernig í fjandanum þetta San Antonio lið og Tim Duncan fóru að því að vera á toppnum í hartnær tvo áratugi.

Við vitum ekki með ykkur, en við erum að sjúga í okkur hverja mínútu sem við sjáum með þessu Spurs liði núna. Ekki aðeins er það sögulegt, heldur er það bara svo drullu skemmtilegt. Eftir að hafa lent í bölvuðu basli með vel þjálfað og reynslumikið lið Dallas í fyrstu umferð úrslitakeppninnar, fer San Antonio vélin nú hamförum gegn aumingja strákunum í Portland.


Saturday, November 30, 2013

Stoðsendinga-Stefán


Lance Stephenson, leikmaður Indiana Pacers, er sá eini sinnar tegundar í heiminum. Hann er svona költ-leikmaður. Ef hann væri rokkhljómsveit, væri hann Celtic Frost.

Stephenson bauð upp á dálítið fyndna tvennu í nótt þegar hann hirti 11 fráköst og gaf 10 stoðsendingar í leik þar sem Indiana pissaði yfir Washington 93-73 og fór í 15-1 á leiktíðinni. Stephenson náði ekki þrennunni af því skoraði ekki nema sjö stig úr skotunum sínum sjö (og tapaði boltanum reyndar átta sinnum, sem er ekkert spes), en það voru sendingarnar hans sem stóðu upp úr í þessum leik.

Það er líka ekki á hverjum degi sem menn bjóða upp á svona huggulegheit:







Heimild: áttastigáníusekúndumpunkturkom.

Thursday, November 21, 2013

Húnaveruleiki



Tólf leikir er slatti af körfubolta þó það sé ekki stór biti af kökunni sem er deildakeppnin í NBA. Við vorum í þann mund að byrja með einhver leiðindi út í Memphis Grizzlies þegar liðið byrjaði leiktíðina 3-5. Það hafði meira að segja spurst út að leikmennirnir væru ekki alveg að kaupa það sem þjálfarinn var að presentera fyrir þá.

En eins og svo oft vill verða í NBA deildinni, snerist dæmið allt í einu við - og það bara gjörsamlega á punktinum.

Á innan við viku er Griz nú allt í einu búið að vinna fjóra leiki í röð - alla á útivelli.

Tvö síðustu fórnarlömbin eru hin kynþokkafullu Clippers og nú síðast Golden State.

Svona sigrar segja ýmislegt.

Eitt er það sem breytist aldrei hjá Memphis, en það eru nöfn aðalleikaranna þegar vel gengur hjá liðinu. Miðherjinn skemmtilegi Marc Gasol er búinn að skila eftirtektarverðum tölum í vikunni: 20 stigum, 9 fráköstum og 7,3 stoðsendingum(!).

Zach Randolph er búinn að skila 20/10 í öllum leikjunum og er með 24/12 að meðaltali og 57% skotnýtingu. Mike Conley er svo (19/6) reyndar búinn að spila eins og engill í allan vetur.

Heldur hefur hallað undan væntingum hjá Húnunum síðustu misseri vegna nísku eigenda félagsins.

Vissulega var árangurinn sem liðið náði á síðustu leiktíð frábær, en það er erfitt að keyra upp anda og spennu í garð félags sem er hársbreidd frá því að keppa um titla, en mun aldrei gera það af því eigendurnir eru ekki tilbúnir að gera það sem þarf til að ýta liðinu yfir þröskuldinn.

Það er kannski einföldun að segja að það vanti lítið upp á að Memphis geti orðið meistari, en það er heldur engin lygi. Grizzlies er til dæmis með einstaka framlínu sem fá lið í deildinni geta stöðvað.

Aðeins klókindi San Antonio Spurs stóð í vegi fyrir Memphis og úrslitaeinvígisins á síðustu leiktíð. Það og algjör skortur á skyttum.

Svar stjórnarinnar við skyttuleysinu var að sækja lemstraðan líkama Mike Miller aftur til félagsins, en það er bara ekki nóg. Ef eigendur Memphis væru tilbúnir í að reyna að vinna titil, hefðu þeir borgað það sem þeir þurftu til að landa eins og tveimur góðum skyttum og styrkja varamannabekkinn til að gera alvöru atlögu að titlinum.

Það er hinsvegar ekki í boði og því þurfa stuðningsmenn Grizzlies að gera það sama og stuðningsmenn Oklahoma City þurfa mjög líklega að gera - horfa á möguleika liðs síns dala hægt og bítandi þangað til félagið missir leikmennina frá sér til klúbbs sem er tilbúinn að borga þeim, nú eða að þeir verða bara of gamlir og heltast úr lestinni eins og Zach Randolph gerir á næstu misserum.

Þetta er súrt, en þetta er sá raunveruleiki sem félögin standa frammi fyrir. Þetta er regluverkið sem samið var um.

Ríku klúbbarnir á stóru mörkuðunum halda áfram að eyða miklu og (stundum) ná árangri, en litlu félögin ná að byggja sig upp tímabundið á góðum ungum leikmönnum sem þau hafa svo ekki bolmagn til að halda og gefa loks frá sér.

Það er enginn jólaandi í þessum bransa.

Saturday, April 20, 2013

Sögulegt San Antonio


Gregg Popovich hjá San Antonio er almennt álitinn besti þjálfarinn í NBA deildinni. Þegar honum er hrósað fyrir að vera góður þjálfari, er hann alltaf fljótur að vísa því á bug og segja að velgengni Spurs sé leikmönnunum að þakka en ekki honum - hann sé fyrst og fremst heppinn að hafa fengið leikmenn eins og Tim Duncan upp í hendurnar.

Pop þarf ekkert að vera með þessa stæla, hann er frábær þjálfari og hann veit það, en hitt er rétt að það skiptir engu máli hvað þú ert góður þjálfari - þú nærð litlum árangri ef þú ert ekki með góða leikmenn.

Þá komum við að kveikjunni að þessari hugleiðingu:

Gerið þið ykkur einhverja grein fyrir því hvað San Antonio er búið að vera sögulega frábært lið síðan Tim Duncan kom inn í NBA deildina um miðjan tíunda áratuginn?

Enn eitt árið var San Antonio að ljúka deildakeppninni með tæplega 60 sigra (58) og er það hvorki meira né minna en fjórtánda árið í röð sem liðið vinnur 50 leiki eða meira. Þetta er NBA met.

Þegar betur er að gáð, er Spurs reyndar tæknilega búið að vinna 50+ leiki sextán ár í röð, því í verkbanninu um aldamótin voru auðvitað bara spilaðir 50 leikir.

Það ár var San Antonio með einn besta árangurinn í sögu félagsins (74% vinningshlutfall), svo það er enginn glæpur að áætla að Spurs hefði klárað 50 sigra með vinstri það árið.

Árið áður en Tim Duncan kom inn í deildina var San Antonio ömurlegt og tankaði duglega meðan stórstjarnan David Robinson var í meiðslum alla leiktíðina. Þetta er eina ljóta tímabilið í sögu félagsins allt aftur til níunda áratugarins.

Það er því þannig að ef við uppreiknum verkbannsárið um aldamótin, hefur San Antonio unnið 50+ leiki nítján sinnum á síðustu tuttugu árum, sem er með algjörum ólíkindum.

Auðvitað á Gregg Popovich sinn þátt í þessari velgengni San Antonio. Það var ekki lítið umdeild og kjarkmikil ákvörðun hjá honum á sínum tíma að láta það verða sitt síðasta verk í skrifstofudjobbinu sínu hjá Spurs að reka þjálfarann (sem var búinn að ná flottum árangri í deildakeppninni) og ráða sjálfan sig í staðinn.

Þá kom Tim Duncan til skjalanna og síðan hefur San Antonio ekki gert annað en vinna 50+ sigra á tímabili og safna meistaratitlum.

Eins og við höfum getið um annað slagið í vetur, er Tim Duncan að eiga sögulegt ár hjá Spurs. Flestir voru búnir að afskrifa gamla manninn eftir að tölfræðin hans fór að dala hressilega ár eftir ár, en í ár er engu líkara en hann hafi sest að sumbli í æskubrunninum með Eddie Murphy.

Það er alveg sama hvað meiðsli leika Spurs grátt og alveg sama hvað Popovich sparar mínútur og hvílir stjörnurnar sínar - alltaf skal sýstemið ganga upp og Spurs vinna fullt af leikjum.

Pop er sennilega besti þjálfarinn í NBA og menn eins og Tony Parker og Manu Ginobili eru engir skussar, en San Antonio væri ekki búið að vera stórveldi í tvo áratugi ef Tim Duncan hefði ekki notið við.

Jú, hann Duncan er ekki sexí, hann á auðvelt með að fara í taugarnar á fólki, hann gefur ekki litrík viðtöl og er sannarlega enginn skrautfugl á vellinum heldur.

Hann veitir afar sjaldan persónuleg viðtöl og í rauninni hefur enginn hugmynd um hvaða mann hann hefur að geyma - fólk veit bara að hann er góður drengur, stórkostlegur körfuboltamaður og agaður leiðtogi eins besta liðs allra tíma.

Þannig að...

Ef þú hefur ekki gefið þér tíma til að staldra við og gefa því gaum að Tim Duncan er einn besti körfuboltamaður allra tíma, er heldur betur kominn tími á það.

Og ekkert væl um að San Antonio sé leiðinlegt lið. Þú hefur ekki hundsvit á körfubolta ef þú heldur slíku fram.

San Antonio kann að hafa verið dálítið leiðinlegt lið þegar það var að vinna titlana forðum, en á allra síðustu árum hefur Popovich gjörbylt spilamennsku liðsins og breytt því úr Land Rover í Lamborghini.
Allt í einu varð San Antonio eitt besta sóknarlið deildarinnar.

Þessi leikaðferð dugar alltaf í 50+ sigra í deildakeppninni, en undanfarin ár hefur vantað herslumuninn í úrslitakeppninni.

Liðið var mjög nálægt því að gera góða hluti í fyrra þegar það vann fyrstu 10 leikina sína í röð í úrslitakeppninni áður en það steinlá einhvern veginn fyrir Oklahoma (eftir að hafa komist 2-0 yfir).

Vonir Spursara í vor eru hátt spenntar, því liðið hefur verið miklu betra í varnarleiknum í vetur en það var í fyrra og eflaust má skrifa hluta af því á endurholdgun Tim Duncan.

Heilsufar lykilmanna er þó alltaf stóra spurningamerkið og sumir ganga svo langt að ætla Lakers að slá San Antonio út í fyrstu umferð út af meiðslavandræðum Tony Parker, Manu Ginobilli og Boris Diaw svo einhverjir séu nefndir.

Við ætlum nú ekki að ganga svo langt, en við verðum að veðja á móti Spurs í úrslitakeppninni af því við afskrifuðum liðið sem meistarakandídat fyrir svo löngu síðan. Þýðir ekkert að ætla að taka einhvern Reykhás á það.

Það fer samt enginn gráta á skrifstofu NBA Ísland ef San Antonio gerir góða hluti í úrslitakeppninni. Við berum óhemju virðingu fyrir þessum snillingum og þú ættir að gera það líka.

Friday, March 1, 2013

Chris Paul kenndi Clippers að spila körfubolta


Það er vel við hæfi að þessi maður skuli skora átta síðustu stig Los Angeles Clippers í sigri á Indiana í nótt. Tryggja í leiðinni að liðið verði með yfir 50% vinningshlutfall annað árið í röð. Clippers hefur ekki verið yfir 50% tvö ár í röð síðan árið nítjánhundruðsjötíuogsex eins og sjá má á myndinni. Þetta er með ólíkindum.

Þetta er líka til marks um styrk Chris Paul sem körfuboltamanns og leiðtoga. Clippers var einn mesti brandari í sögu atvinnuíþrótta þegar hann gekk til liðs við það. Síðan hefur það ekki gert mikið annað en vinna körfuboltaleiki.

Auðvitað er Paul ekki einn á bak við þennan viðsnúning, en hann er prímusmótorinn í þessu liði og það fer ekki lengra en hann getur borið það alveg eins og í fyrra. Það er vægast sagt sjaldgæft að menn um 180 sentimetra á hæð hafi önnur eins áhrif í þessari deild risanna.

Friday, February 22, 2013

Enn hristum við höfuðið yfir San Antonio


San Antonio gjörsamlega valtaði yfir L.A. Clippers í Los Angeles í nótt og styrkti þar með stöðu sína á toppi deildarinnar. Spurs er því með fjögurra leikja forystu á Oklahoma og Miami, sem er ágætis púði á lokasprettinum.

Sigur Spurs á Clippers í nótt var sjöundi leikurinn af níu af hinu árlega Ródeóferðalagi liðsins og eins og þeir sem fylgjast vel með NBA vita, hefur liðið oftar en ekki notað þennan part af tímabilinu til að trekkja sig almennilega í gang ef svo má segja.

Á þessu ætlar ekki að verða nein untantekning í vetur. Spurs byrjar 6-1 á ferðalaginu og hefur aðeins tapað fyrir Detroit, sem reyndar er dálítið klaufalegt, en lýsandi dæmi um hvað allt getur gerst í álaginu í NBA deildinni.

Fá okkar reiknuðu með því að San Antonio myndi verða í efsta sæti NBA deildarinnar um Stjörnuhelgina, en þarna eru þeir gömlu refirnir enn eina ferðina.

Það er einmitt á svona tímum þar sem liðið stendur undir gamla viðurnefninu sínu;

Black Death.

Við höfum sagt ykkur frá því hvernig San Antonio breyttist úr því að vera ógnarsterkt varnarlið yfir í að vera besta sóknarlið deildarinnar, en nú vill svo skemmtilega til að liðið er aftur komið nálægt toppnum í vörninni líka. Það eru slæm tíðindi fyrir andstæðinga liðsins.

Það er ómögulegt að segja hvað verður með Spurs í vor. Fyrirfram myndu fáir tippa á að liðið næði að leggja Oklahoma eftir rassskellinn sem það fékk í úrslitakeppninni í fyrra. En hvað vitum við svo sem...

Það eina sem við vitum, er að San Antonio hefur unnið 16 af síðustu 17 leikjum sínum í deildinni þrátt fyrir talsverð meiðslavandræði á lykilmönnum liðsins.

Liðið er 64-25 á Ródeókeppnisferðalaginu síðan árið 2003. Það er um 72% vinningshlutfall - allt útileikir. Ertu að fatta það?

San Antonio er 155-49 (76%) síðan í upphafi leiktíðarinnar 2010-11, það er þrettán leikjum betri árangur en næsta lið sem er Oklahoma City. Næst kemur LA Lakers - þrjátíu leikjum á eftir Spurs.

Sautján af síðustu 24 leikjum San Antonio í deildinni í vetur eru á heimavelli. Eigum við ekki að segja að Spurs eigi ágætis möguleika á að halda toppsætinu og heimavallarrétti út alla úrslitakeppni.

P.s. => Tony Parker er búinn að vera besti maður Spurs í vetur og er að skila 21 stigi, 7,7 stoðsendingum og tæplega 54% skotnýtingu. Hann er slá eigin met í nokkrum tölfræðiflokkum og hefur bókstaflega aldrei verið betri.

Það er skondið að sjá hvað Parker er nákvæmlega ekkert inni í umræðunni þegar kemur að valinu á verðmætasta leikmanni ársins. Strangt til tekið - ef farið væri eftir sömu stöðlum og verið hefur undanfarin ár - ætti Parker að verða fyrir valinu einfaldlega af því hann er besti maðurinn i besta liðinu í vetur.

Auðvitað er Tony Parker ekki betri leikmaður en LeBron James og Kevin Durant, en það verður erfiðara fyrir fjölmiðlamenn að horfa framhjá Parker með hverjum leiknum sem San Antonio vinnur.

Við getum hinsvegar sagt ykkur það hér og nú að það verður LeBron James sem verður fyrir valinu í ár og verður þar með aðeins fjórði leikmaðurinn í sögu NBA til að vera kjörinn Verðmætasti leikmaður deildarinnar fjórum sinnum á ferlinum.

Og hann er aðeins 28 ára gamall.

Wilt fékk styttuna fjórum sinnum. Jordan og Russell fimm sinnum hvor.

Hér gæti eitthvað þurft að láta undan á komandi árum.


Sunday, December 30, 2012

Kisurnar og Clippers með andstæðar rispur:


Mánudagurinn 26. nóvember sl. var nokkuð merkilegur dagur á NBA almanakinu okkar í ár. Þá áttu sér stað tveir tapleikir sem mörkuðu upphafið að miklum rispum í sitt hvora áttina.

Þessi lélega afsökun af körfuboltaliði sem kölluð er Charlotte Bobcats tapaði þetta kvöld hrottalega fyrir Oklahoma City 114-69 og lauk þar hreinlega keppni á tímabilinu, sem hafði byrjað svo efnilega.

Eins og frægt er orðið  vann Charlotte aðeins sjö leiki alla leiktíðina í fyrra og skilaði lélegasta vinningshlutfalli í sögu NBA deildarinnar.

Kisurnar byrjuðu ótrúlegt nokk 7-5 í haust og gott ef okkur varð ekki á að hrósa liðinu fyrir að jafna sigrafjölda síðustu leiktíðar strax í nóvember.  Síðan þetta var hefur beinlínis verið drulluslóð á eftir Charlotte, sem gæti allt eins verið með Sigga Storm og Axl Rose í byrjunarliði sínu.

Eins og þeir vita sem fylgjast með NBA, hefur Charlotte nú tapað 18 leikjum í röð frá 26. nóvember.

Á hinum endanum á spektrúminu er það Los Angeles Clippers sem brillerar sem aldrei fyrr.

Clippers hefur nefnilega ekki tapað leik síðan á umræddu mánudagskvöldi og hefur síðan unnið hvorki meira né minna en 16 leiki í röð, sem er löngu orðið félagsmet og meira til.

Það var nú ekki merkilegra lið en New Orleans Hornets sem var síðasta liðið til að leggja Clippers að velli, en Chris Paul og félagar töpuðu reyndar fjórum leikjum í röð áður en þeir fóru á þessa svakalegu rispu sem þeir eru á núna.

Ef allt væri eðlilegt myndi þessi pistill sem við skrifum um sigurgöngu Clippers nægja til að jinxa liðið í 87 stiga tap í næsta leik, en þannig vill til að andstæðingur liðsins í kvöld á álíka gengi að fagna og Aston Villa um þessar mundir svo við höfum engar áhyggjur af jinxi.

Sextándi sigurinn í röð hjá Clippers kom gegn Jazz á útivelli í fyrrakvöld og það eftir að gestirnir höfðu lent 19 stigum undir í þriðja leikhluta. Sautjándi sigurinn í röð kemur einnig gegn leikstjórnandalausu Jazz-liði í Los Angeles í kvöld.

Fyrrum Clippers-maðurinn Mo Williams er frá vegna meiðsla hjá Jazz og er hans vægast sagt saknað. Mennirnir sem sjá um að fylla skarð hans, Jamaal Tinsley og Earl Watson eru samtals 1 af 8 í skotum með 12 stoðsendingar og 13 tapaða bolta í síðustu tveimur leikjum. Væri gaman að sjá hvort Ingvi Hrafn Jónsson næði að skila betra framlagi. Þessir snáðar gætu ekki hitt úr skoti þó þeir sætu uppi á spjaldinu og andstæðingum þeirra á ekki eftir að leiðast neitt sérstaklega í svæðinu ef þeir kveikja þá á því að spila það gegn Jazz til að eiga náðugt kvöld.


Sigurganga Clippers er orðin svo löng að það hefur unnið Jazz tvisvar á útivelli meðan á henni stendur. Liðið hefur reyndar unnið þrjá útileiki í röð gegn Jazz og það hefur ekki gerst í rúm 30 ár eða síðan Clippers spilaði í San Diego. Til gamans má geta þess að Joe "Jellybean" Bryant, pabbi hans Kobe Bryant, var í liði Clippers á þessum tíma.

Clippers er aðeins 23. liðið í sögu NBA sem nær að vinna 16 leiki í röð, svona til að gefa ykkur mynd af því hve mögnuð þessi sigurganga er nú.

Það var að sjálfssögðu Chris Paul sem lokaði leiknum þegar Clippers lenti í þessum vandræðum gegn Jazz í fyrrinótt og olli mestum skaða á vítalínunni, því hann lenti merkilegt nokk í vandræðum þegar hann vær í gæslu Gordon "Ásmundar" Hayward og skaut aðeins 1-6 gegn honum í fjórða leikhlutanum.


Það gefur ágæta mynd af því hvað Clippers er búið að vera að strauja andstæðinga sína í vetur að fyrir þennan hetjuskap Chris Paul gegn Jazz í fyrrakvöld hafði hann ekki komið við sögu í nema 21 af 29 síðustu 4. leikhlutum hjá liðinu. Í þessum tilvikum hefur hann setið rólegur á bekknum og fylgst með varamönnum klára leiki þar sem úrslitin hafa verið ráðin.

Fyrir leikinn í fyrrakvöld, hafði Clippers verið 15+ stigum yfir í 17% af spiluðum leikmínútum liðsins. Það er með hreinum ólíkindum. Þetta lið er svo sterkt að það lætur Jamal Crawford líta vel út, en það hefur verið í plús hverja einustu mínútu sem hann hefur spilað á sigurgöngunni.  Meira að segja Willie Green er að skila framlagi með 42% þriggja stiga nýtingu.

Þegar lið taka rispur eins og Clippers er eðlilegt að menn fari að spyrja sig hvort þeir eigi að taka þau alvarlega og kalla þau meistaraefni. Það er kannski dálítið snemmt að fara að pæla í því, en það má alveg skjóta í stutt krossapróf og athuga hvort Clippers hefur þessa helstu fídusa sem meistaralið þarf að hafa.

Ef lið ætla að verða meistarar þurfa þau meðal annars að spila úrvalsvörn, vera með sýstem, frákasta vel, karakter og mannskap sem kaupir konseptið, hafa neyðarkall, góðan bekk, rulluspilara og góðan þjálfara

Clippers getur krossað í alla reiti þarna nema kannski fráköstin og þjálfarann. Gárungarnir segja að styrkur Vinny Del Negro sem þjálfara sé að vera ekki að skipta sér að því hvað Chris Paul er að gera með liðið.

Það verður gríðarlega áhugavert að fylgjast með þessu Clippers-liði fram á vorið og sjá hvað í því býr. Það er ljóst að það vantar ekki mikið upp á að þessi gamli brandari NBA deildarinnar sem Clippers-liðið er, geti gert alvöru atlögu að meistaratitli.