NBA Ísland skoðar einstaka körfuboltamenn

Tweet

Frávik eru nauðsynleg í samfélagi okkar fullyrti franski félagsfræðingurinn Émile Durkheim fyrir meira en hundrað árum síðan. Enski náttúrufræðingurinn Charles Darwin talaði líka um annars konar frávik - skrímsli og ýmis konar vanskapnað - sem hefur áhrif á þróun dýrategunda. Við mannfólkið erum jú ekkert annað en dýr. Þetta eru merkileg fræði þó ólík séu, frá tveimur af skörpustu hugsuðum nítjándu aldarinnar.

Nú voru þeir Darwin og Durkheim ekki svo heppnir að geta fylgst með NBA körfuboltanum, en okkur verður stundum hugsað til þeirra þegar við fylgjumst með Leiknum í dag. Það er nefnilega eins með körfuboltamenn og annað fólk - það má finna skrímsli í þeirra röðum og það má alltaf koma auga á einhverja þróun í bæði leiknum og mönnunum sem spila hann.

Þeir sem lesa NBA Ísland reglulega muna eflaust eftir því að við höfum átt það til að skrifa um sérstaka tegund leikmanna sem við köllum fyrirbæri. Sumum finnst þetta kannski ljótt orð til að lýsa körfuboltamönnum, en trúið okkur, við meinum ekkert illt með því - þvert á móti. Við köllum nefnilega ekki hvern sem er fyrirbæri. Ó, nei.

(Mynd: Lakers miðherjarnir Kareem Abdul-Jabbar, Shaquille O´Neal og George Mikan)

Ástæðan fyrir því að við erum að hugsa um fyrirbæri núna er sú að þegar við vorum að hugsa um eitt þeirra um daginn, flaug okkur í hug að líklega væru fleiri fyrirbæri í NBA deildinni í dag en nokkru sinni fyrr. Og til að færa rök fyrir því, er upplagt að útskýra fyrir ykkur hvað við meinum með orðinu fyrirbæri, greina frá sögu þess og segja ykkur loks frá fyrirbærum dagsins í dag.

Fyrirbæri er í stuttu máli sá körfuboltamaður sem skarar fram úr keppinautum sínum með líkamlegum yfirburðum sínum og/eða hreinum hæfileikum. Flest fyrirbærin hljóta þá nafngift hjá okkur af því þau eru stærri, sterkari, fljótari, fjölhæfari eða hæfileikaríkari en flestir ef ekki allir mótherjar þeirra á körfuboltavellinum.

Eins og þið getið ímyndað ykkur, er enginn á ritstjórn NBA Ísland sem fór á NBA leiki fyrstu áratugina sem deildin var í gangi og því verðum við að styðjast við ritaðar heimildir í leit að fyrirbærum eins og öllu öðru sem átti sér stað um og eftir miðja síðustu öld.

Líklega eru flestir sammála um að fyrsta fyrirbærið í sögu NBA deildarinnar hafi verið George Mikan.  Miðherjinn Mikan teldist sannarlega ekki mikið fyrirbæri í NBA deild dagsins í dag, enda ekki nema 208 sentimetrar á hæð - hvítur og luralegur náungi með gleraugu.

Á fimmta og sjötta áratug síðustu aldar var Mikan hinsvegar hinn eini sanni risi deildarinnar og var margfaldur stigakóngur og meistari með forvera Los Angeles Lakers í Minneapolis. Mikan var kallaður Herra Körfubolti og sjá má styttu af honum fyrir utan heimahöll Minnesota Timberwolves.

Við gætum haldið langan fyrirlestur um Mikan og þau áhrif sem hann hafði innan og utan vallar, en það sem skiptir mestu máli hvað fyrirbærafræðina varðar var að Mikan var það áhrifamikill í teignum að gerðar voru reglubreytingar út af honum.

Það eru góðar líkur á því að þú sért fyrirbæri ef þarf að breyta reglunum út af þér og það er engin tilviljun að miðherjarnir sem komu á eftir Mikan og höfðu þessi áhrif á reglurnar, fá líka á sig fyrirbærastimpilinn hjá okkur.

Næsta fyrirbæri á blaði hjá okkur kom ekki inn í NBA deildina fyrr en nokkrum árum eftir að Mikan hætti, en það var Wilt Chamberlain - mögulega fyrirbæri allra fyrirbæra.

Við höfum skrifað um Wilt áður og minnum ykkur á að þessum pistli er ekki ætlað að vera ævisaga mannanna sem fjallað er um, en Wilt er á þessum lista - og mögulega á toppnum - af því hann var fullkomlega óstöðvandi körfuboltamaður, líkamlegt og íþróttafræðilegt undur sem NBA deildin var hreinlega ekki tilbúin að taka á móti þegar hann kom til sögunnar í upphafi sjöunda áratugarins.

Wilt er eini maðurinn sem hefur skorað 100 stig í einum leik í NBA deildinni og hann er eini maðurinn sem hefur skorað 50 stig að meðaltali í leik í NBA deildinni.

Hann á flest met NBA deildarinnar í stigaskorun og fráköstum, en hann leiddi deildina líka einu sinni í stoðsendingum bara af því hann langaði að prófa það. Wilt var magnaður alhliða íþróttamaður og var frambærilegur bæði í blaki og frjálsum íþróttum á sínum tíma.

Svo skemmir það ekki fyrir goðsögninni Chamberlain að hann var sagður hafa átt bólfélaga sem skiptu þúsundum, hann spilaði einu sinni meira en 48 mínútur að meðaltali í leik yfir heila leiktíð, hann tróð einu sinni bolta með mann hangandi í honum og á að hafa fótbrotið annan mann af því hann tróð boltanum svo fast ofan á aðra löppina á honum.

Wilt Chamberlain gjörsamlega dómíneraði NBA deildinni allan sjöunda áratuginn og fram á þann áttunda og enginn leikmaður fyrr eða síðar hefur gert eins miskunnarlausar árásir á tölfræðiskýrslur í sögu körfuboltans.

Já, góðir hálsar. Wilt Chamberlain var fyrirbæri. Kannski fyrirbæriÐ.

Næstu tvö fyrirbæri á blað hjá okkur verða einfaldlega að fara þangað af því þau voru svo fáránlega góð í körfubolta, en það vill reyndar svo skemmtilega til að þau voru einu sinni saman í liði. Þetta eru Lew Alcindor, síðar Kareem Abdul-Jabbar og félagi hans Oscar Robertson.

Kareem er að mörgum talinn besti miðherji allra tíma í NBA deildinni og var sexfaldur meistari, sexfaldur leikmaður ársins og er stigahæsti leikmaður deildarinnar frá upphafi með 38.387 stig.

Punkturinn yfir i-ið hjá Kareem var svo einkennismerkið hans, sveifluskotið, sem gerði hann að óstöðvandi sóknarmanni. Hann upplifði það líka að reglunum í leiknum var breytt út af yfirburðum hans á vellinum.

Liðsfélagi Jabbars (um hríð hjá Milwaukee Bucks), Oscar Robertson, var annars konar fyrirbæri, en hann er fyrsti maðurinn á lista okkar sem var ekki miðherji.

Robertson var bakvörður sem er frægastur fyrir fjölhæfni sína á vellinum, enda  er hann eini maðurinn sem hefur verið með þrefalda tvennu að meðaltali í leik yfir heilt tímabil í NBA deildinni.

Robertson var framúrskarandi körfuboltamaður á öllum sviðum. Hann hafði alla kosti sem góðir bakverðir þurfa að hafa, en var ofan á það sterkur eins og ljón og frákastaði eins og stór maður.

Frá stórum mönnum til stormsveita

Tweet

Körfuboltinn sem spilaður er í NBA deildinni er búinn að þróast og breytast gríðarlega frá því deildinni var hleypt af stokkunum um miðja síðustu öld. Fyrir vikið er erfitt - og raunar ekki hægt - að bera saman spilamennsku manna sem spiluðu í deildinni með áratuga millibili.

Boltinn sem spilaður er í dag er ekki bara allt öðruvísi en sá sem var spilaður t.d. á áttunda og níunda áratugnum - hann er líka allt öðruvísi en boltinn sem spilaður var í deildinni fyrir 20 árum. Og við þurfum ekki einu sinni að fara svo langt aftur til að finna spilamennsku sem er allt öðruvísi en sú sem við sjáum í dag.

Það er nóg að skoða fyrstu meistaralið San Antonio Spurs í kring um aldamótin, en þessi lið - auk aldamótaliðs Lakers - voru að heita má síðustu liðin sem unnu meistaratitla að megninu til út á stóru mennina sína. 

Tim Duncan og David Robinson lögðu grunninn að titlum Spurs árin 1999 og 2003 og gjöreyðingarvopnið Shaquille O´Neal ruddi braut Lakers að þremur titlum í röð árin 2000-2002.

Þar með erum við ekki að segja að stórir menn skipti ekki máli í NBA deildinni, þeir hafa oftast úrslitaþýðingu í varnarleiknum þó þeir geri það kannski sjaldnast í sókninni nú orðið.Allar þessar breytingar vöktu okkur til umhugsunar. 

Við höfum oft skrifað pistla um dauða miðherjastöðunnar hér á þessu vefsvæði, en þó allt í einu virðist eitthvað aðeins vera að rofa til í þeim efnum í deildinni, er ljóst að miðherjarnir eru nánast horfnir af sjónarsviðinu sem bestu menn deildarinnar eins og hér áður fyrr.

Þannig hafa aðeins þrír hreinræktaðir miðherjar* verið kjörnir leikmenn ársins í NBA deildinni á síðustu þremur áratugum, eða síðan þeir Moses Malone og Kareem Abdul-Jabbar skiptu styttunni á milli sín á árunum í kring um 1980. Þetta eru Hakeem Olajuwon (1994), David Robinson (1995) og Shaquille O´Neal (2000).

Þessi rannsókn leiðir óneitanlega í ljós hvað hlutur miðherjans hefur verið lítill á síðustu árum, sérstaklega af haft er í huga hvað stóru mennirnir áttu deildina á fyrstu áratugunum. Þannig voru hvorki meira né minna en 23 af fyrstu 28 verðmætustu leikmönnum ársins í NBA deildinni miðherjar og á kafla unnu þeir MVP tíu ár í röð. 

Á árunum 1960 til 1980 unnu aðeins tveir leikmenn nafnbótina MVP sem ekki voru miðherjar, þeir Oscar Robertson og Bob McAdoo, sem reyndar var stundum titlaður miðherji, þó við sjáum hann frekar sem framherja.

Kannski má segja að Julius Erving hafi hringt inn nýja tíma þegar hann var kjörinn MVP árið 1981, því þó Moses Malone tæki verðlaunin 1982 og ´83, má kannski segja að gullöld miðherjanna hafi verið liðin. 

Þarna fór í hönd tími minni, fjölhæfari og hæfileikaríkari leikmanna sem höfðu MVP-styttuna í sínum fórum allar götur til ´94 og ´95 þegar Hakeem og Robinson fengu hana lánaða. 

Mennirnir sem um ræðir eru auðvitað Magic Johnson, Larry Bird og Michael Jordan. Þeir skiptu styttunni á milli sín óslitið frá 1984 til 1993 þegar Charles Barkley hirti hana. Þessi stutta sagnfræðilexía sýnir okkur svo ekki verður um villst að það eru breyttir tímar í NBA deildinni.

En það er svo sem ekki bara dauði miðherjans sem hefur haft áhrif á breytingarnar í deildinni. Reglubreytingar hafa líka haft gríðarlega mikið að segja og þar bera hæst breyttar reglur um þukl á andstæðingunum í varnarleiknum og þegar svæðisvarnarafbrigði voru leyfð eftir að einn á einn hjakkið um miðjan tíunda áratuginn stóð illa í fagurkerum.

Til að gera langa sögu stutta er búið að sníða reglurnar í NBA deildinni þannig til að bakverðirnir eru orðnir ósnertanlegir miðað við það sem tíðkaðist áður (þegar þeir máttu allt nema berja hver annan) og regluhöfundar hafa leitast við að vernda flæði og hraða leiksins með von um hærra stigaskor og hærra skemmtanagildi. 

Þessar áherslubreytingar fara ekki vel í alla og reglulega má heyra gamla nagla kvarta yfir því að deildin í dag sé fyrir dúkkulísur.

Annað atriði sem vegur þungt í öllum þessum breytingum er sjálfur leikstíllinn, en hann hefur verið að þróast í mjög ákveðna átt á síðasta áratug eða svo. Margir kenna þennan nýja stíl við Gregg Popovich þjálfara San Antonio, en staðreyndin er nú sú að það var Mike D´Antoni og Phoenix-liðið hans sem kom þessari tísku af stað.

Þetta Phoenix-lið var sannarlega magnað og líklega hafa flestir sem lesa þetta orðið vitni að spilamennsku þess í lengri eða skemmri tíma á síðasta áratug. Hinn frægi "sjö sekúndur eða minna" -sóknarleikur Suns undir stjórn D´Antoni og umfram allt Steve Nash.

Það er sannarlega ótrúlegt, en eins falleg, skemmtileg og áhrifarík þessi leikaðferð Suns var, eru menn enn þann dag í dag að bölva henni í sand og ösku.

Við vitum alveg upp á hár af hverju menn höfðu svona mikið á móti Suns á sínum tíma og hafa enn. Það er út af öfund og engu öðru. 

Bæði þjálfarar og leikmenn annara liða í deildinni öfunduðu Suns af því að spila svona leiftrandi sóknarleik, vinna leiki og skila flottum tölum. Svo hlakkaði alltaf í þessum leiðindapésum þegar Phoenix féll úr leik í úrslitakeppninni af því að "það var ekki hægt að vinna titla á sóknarleiknum einum saman."

Við vorum stundum í þessum grátkór sem gagnrýndi Suns, en ef þetta lið hefði haft heppnina með sér bara einu sinni á þessum árum, hefði það vel getað unnið meistaratitilinn. Heppni var hinsvegar eitthvað sem var ekki í spilunum hjá þessu liði, því á hverju einasta ári voru það meiðsli eða leikbönn sem hjálpuðu til við að ýta því úr leik í úrslitakeppninni.

Það er tilgangslaust að velta sér upp úr þessari óheppni Suns í dag og nær væri að minnast þess þess skemmtilega sem það kom með inn í leikinn. Og það var sko skemmtilegt að horfa á þetta lið spila. Ef þú hafðir ekki gaman af því að horfa á Phoenix-hraðalestina á fullri ferð, varstu ekki með púls yfir höfuð.

Allt hófst þetta á tvímenningi Steve Nash og Amare Stoudemire (þegar hans naut á annað borð við) og restin af liðinu raðaði sér út á kantana til að búa til pláss og bomba niður þriggja stiga skotum. 

Það var alveg sama hver átti í hlut, hvort það voru bakverðir, framherjar eða miðherjar - allir voru á græna ljósinu og þessi stormsveitaleikaðferð átti eftir að starta nýju trendi í NBA deildinni. 

Þetta trend var ekki bara að spila hratt og létt, heldur var Phoenix líka eitt af fyrstu liðunum sem fór að spila með hugann við tölfræði fyrir lengra komna. Það tók tölfræðinga í NBA deildinni marga áratugi að átta sig á því hvað þriggja stiga skotið er dýrmætt og eins og þið munið var enginn maður í þessu Suns-liði feiminn við þristana.

Ein af þrálátustu goðsögnunum um þetta lið var að það hefði verið hræðilegt varnarlið, en það er einfaldlega kjaftæði. Það var vissulega ekkert San Antonio eða Detroit, en það var með þokkalegustu varnartölur ár eftir ár, enda hefði það aldrei verið að vinna svona sextíu leiki ef það hefði verið ónýtt í vörninni. Sóknarleikur liðsins var reyndar sögulega góður, en ekki svo góður.

Nú erum við ekki að segja að öll liðin í NBA deildinni í dag séu að spila "sjö sekúndur eða minna" sóknarleik, en leikaðferð Suns forðum gekk öll út á háan vegg og veltu, að teygja á gólfinu með skyttum og spila hraðan og óeigingjarnan sóknarleik. 

Ef við ættum að lýsa algengustu leikaðferð NBa deildarinnar í dag gengur hún nákvæmlega út á þetta, ekki síst leikaðferð meistaranna sjálfra í lokaúrslitunum í fyrra þegar þeir tættu ofurlið Miami í sundur með spili sínu.

Nú getur vel verið að einhver ykkar sakni þess að horfa á svartmálm á borð við þann sem New York spilaði um miðjan tíunda áratuginn, nú eða ofbeldisfullan varnarleik Pörupiltanna í Detroit þar á undan, en þó við höfum haft lúmskt gaman af því öllu saman, er það engan veginn sambærilegur körfubolti. Með öðrum orðum: ef þú saknar áðurnefndra slagsmála svona mikið, væri upplagt fyrir þig að hætta að horfa á NBA boltann og einbeita þér að því að horfa á handbolta.

Það má vel vera að miðherjarnir séu hættir að vera bestu körfuboltamenn í heiminum og ef við eigum að vera alveg hreinskilin, vorum við farin að hafa dálitlar áhyggjur af framtíðinni í öllu þessu miðherjaleysi.

Körfuboltinn er hinsvegar eins og lífið, hann finnur sér alltaf leið í gegn um grjótið. Hann breytist stundum í nokkuð stórum stökkum, en hann finnur alltaf rétta farveginn á endanum. Skemmtilegasta, besta og fallegasta íþróttagrein heimsins væri það heldur ekki ef hún þyldi ekki að þróast aðeins. Þó það nú væri.

Dagur hrikalegra manna

Tweet

Sjötti mars er dálítið áhugaverður íþróttadagur ef vel er að gáð. Hann er ekki aðeins afmælisdagur Sleepy Floyd, Greg Ostertag og Michael Finley, heldur einnig afmælisdagur fyrirbærisins ógurlega Shaquille O´Neal. Shaq fæddist á þessum degi árið 1972 og ætti því að vera orðinn 43 ára gamall ef stærðfræðin bregst okkur ekki.

Shaq þótti gaman að eiga afmæli og hann hélt einu sinni upp á fæðingu sína með því að fræsa aumingja Clippers-liðið eins og var í tísku hér áður. Þetta var á 28 ára afmælinu hans árið 2000 og þó að sé ekki langt síðan, eru myndgæðin eins og þetta hafi verið tekið upp skömmu fyrir siðaskipti. Alveg er það nú merkilegur fjandi, en við skulum nú samt horfa:

Annar ansi merkilegur hlutur í íþróttasögunni gerðist á þessum degi fyrir nákvæmlega þrjátíu árum síðan, en þá keppti Mike Tyson í sínum fyrsta bardaga sem atvinnumaður í hnefaleikum. Andstæðingur Tyson náði ekki að standa af sér fyrstu lotuna frekar en flestir sem valdir voru til að berjast við hann fyrstu mánuðina (Tyson barðist á örfárra vikna fresti af því hann kláraði bardagana sína oftast á rothöggi í 1. eða 2. lotu). Hérna geturðu séð debjúteringu Tysons:

Tyson var í miklu uppáhaldi hjá okkur og er enn. Við vitum vel að hann er ekki nálægt bestu hnefaleikurum sögunnar í sínum þyngdarflokki, en hann var algjört fyrirbæri sem fékk ótrúlegasta fólk til að míga á sig af spenningi yfir sporti sem það hafði aldrei gefið gaum áður. 

Í nóvember árið eftir slátraði hann svo Trevor Berbick og varð yngsti heimsmeistari sögunnar í þungavigt (20) og ári þar á eftir varð hann fyrsti maðurinn til að hengja öll þrjú beltin á sig og verða óumdeildur meistari þungavigtarinnar.

Allir vita hvað fylgdi í kjölfarið, en við leyfum öðrum að gaspra yfir þeim leiðindum. 

Það eina sem við vildum benda ykkur á, var að 6. mars er sannarlega dagur hrikalegra manna.

Fleiri hafa flutt hæfileika sína á Suðurströnd

Tweet

Í dag eru tíu ár síðan þetta gerðist. Síðan Lakers skipti Shaquille O´Neal niður til Miami eftir að ljóst varð að hann og Kobe Bryant voru of barnalegir og sjálfselskir til að geta unnið saman. Aldamótalið Lakers hefði átt að vinna fimm titla - aldrei minna.

Ekki mikið löngu síðar gerðist svo þetta náttúrulega.




Shaq hlaup uppreisn æru þegar hann náði í meistaratitilinn árið 2006, þó hann næði takmarkinu með góðri hjálp frá Dwyane Wade og dómurunum sem sendu Wade á línuna 1649 sinnum að meðaltali í leik. Það var mikilvægt fyrir hann að "ná höggi" á Kobe með fjórða titlinum, þó Bryant næði síðar að taka fram úr honum.

Það hrikti í stoðum deildarinnar þegar Shaquille O´Neal skipti um heimilisfang. Ekki ósvipað og þegar LeBron James gerir það í dag. Vesturdeildin var miklu betri en Austurdeildin fyrir tíu árum alveg eins og í dag, en austrið fékk stórt hlass á vogarskálar sínar þegar O´Neal flutti frá Kaliforníu til Flórída. Aðeins úrvalsleikmenn hafa svona mikil áhrif á valdajafnvægið í deildinni, jafnvel þó þeir séu við það að komast af léttasta skeiði eins og Shaq var þarna.

Shaq stríðir Barkley

Tweet

Aldarfjórðungs afmæli Miami Heat

Tweet

Miami Heat er 25 ára um þessar mundir og því fannst okkur vel við hæfi að sýna ykkur þessa skemmtilegu mynd. Hún er frá því á að giska um 1990 og sýnir þrjá af byrjunarliðsmönnum Miami á fyrstu árum liðsins í deildinni.

Bleiknefjinn í forgrunni er Rony Seikaly, en hann var einmitt fyrsti nýliðinn í sögu Miami, tekinn í nýliðavalinu árið 1988.

Seikaly kom úr Syracuse háskólanum og var valinn númer níu í fyrstu umferð. Hann fæddist í Beirút og afrekaði meðal annars að setja fyrsta 30/20 leikinn í sögu félagsins. Síðar gerði hann gott mót sem plötusnúður.

Annar Syracuse piltur er vinstra megin á efstu myndinni, en það er leikstjórnandinn Sherman Douglas.

Honum náði Miami að stela í annari umferð nýliðavalsins árið 1990 og stóð hann sig svo vel að hann var valinn í úrvalslið nýliða það árið.

Douglas var strax á öðru ári sínu orðinn stigahæsti maður Miami og var þá eini leikstjórnandinn sem leiddi lið sitt í stigum, með rúm 18 að meðaltali í leik.

Hann var vægast sagt skrautlegur leikmaður, sinnti vörninni illa og var sérfræðingur í að gefa sirkussendingar á félaga sína.

Þriðji maðurinn á myndinni og um leið sá frægasti, er stórskyttan Glen Rice sem stendur uppi á trukknum. Rice leiddi Michigan til sigurs í háskólaboltanum árið 1989 og var í kjölfarið tekinn númer fjögur í nýliðavalinu í NBA.

Rice byrjaði ekki með neinum látum og skoraði ekki nema um 13 stig á nýliðaárinu og hitti ekki nema úr tæplega 25% þriggja stiga skota sinna.

Það átti nú heldur betur eftir að breytast, því Rice var 40% þriggja stiga skytta yfir ferilinn.

Menn voru ekki eins duglegir að skjóta fyrir utan í þá daga eins og núna, en Rice var yfirleitt ein viljugasta langskytta deildarinnar.

Rice skoraði mest tæp 27 stig að meðaltali í leik þegar hann var 29 ára gamall, en þá var hann reyndar á sínu öðru ári með Charlotte Hornets eftir að hafa spilað fyrstu sex árin í Miami.

Hann afrekaði síðar að verða bæði þriggja stiga kóngur um Stjörnuhelgina í Phoenix árið 1995 (þegar liðsfélagi hans Harold Miner varð einmitt troðkóngur) og verðmætasti leikmaður Stjörnuleiksins 1997 sem haldinn var í Cleveland.

Þar setti hann met yfir flest stig í einum leikhluta í Stjörnuleik þegar hann setti 20 í þriðja leikhluta.
Þrisvar var hann valinn í Stjörnuliðið og tvisvar í úrvalslið deildarinnar - einu sinni í annað og einu sinni í þriðja.

Rice á stigametið í einum leik hjá Heat - 56 stig - sett í apríl árið 1995 í leik gegn grönnunum í Orlando. Hann hitti þá úr 20 af 27 skotum sínum og 7 af 8 þristum. Að lokum má geta þess til gamans að Rice náði einu sinni að verða NBA meistari, en það var á aldamótaárinu þegar hann var varamaður hjá Los Angeles Lakers.

Miami liðið var skiljanlega afleitt á þessum tíma og vann ekki nema 15 og 18 leiki á fyrstu tímabilunum í deildinni.

Leiðin lá hinsvegar alltaf upp á við og strax árið 1997 vann liðið 61 leik og komst í úrslit Austurdeildarinnar þar sem það lá fyrir meisturum Chicago Bulls.

Miami lið þeirra Alonzo Mourning og Tim Hardaway undir stjórn Pat Riley náði aldrei að fara alla leið þrátt fyrir að vera mjög gott, en það var næsta kynslóð sem kom Miami endanlega á kortið.

Allt byrjaði það þegar félagið tók Dwyane Wade í nýliðavalinu og síðar náði Pat Riley að lokka Shaquille O´Neal á Suðurströndina.

Það sem á eftir kom stendur svo í sögubókum. Miami varð sem kunnugt er meistari árið 2006 eftir ótrúlegan sigur á Dallas (þar sem liðið lenti 2-0 undir og var hársbreidd frá því að lenda 3-0 undir) í lokaúrslitum.

Restina af sögunni þekkja allir og nú reyna Dwyane Wade, LeBron James og félagar að halda upp á aldarfjórðungsafmæli félagsins með því að koma þriðja titlinum í hús í sumar.

Það yrði ekki amaleg afmælisveisla.

Shaq, Barkley, Steinar og Marky Mark taka bekk

Tweet

Það var fyrir tuttugu árum síðan

Tweet

Við erum á þeim aldri að við fáum alltaf magahögg þegar við áttum okkur á því hvað aldurinn hefur færst snögglega yfir okkur.

Undanfarið erum við alltaf að sjá að það eru 20 og 25 ár síðan þetta og hitt gerðist, sem í minningunni gerðist fyrir nokkrum mánuðum síðan.

Við tókum þá ákvörðun að reyna að taka jákvætt á móti þessum nöturlegu staðreyndum í stað þess að ýta þeim frá okkur - fanga þetta og reyna að gera gott úr því.

Einn af þessum áföngum sem fær okkur til að svitna og skjálfa af elli, er sú staðreynd að núna eru 20 ár síðan Karl Malone og John Stockton voru valdir verðmætustu leikmenn Stjörnuleiksins þegar hann var haldinn í Utah árið 1993.

Sumpart virðist þetta hafa verið í gær, en það er líka hrikalega langt síðan, ef við pælum í því.

Þessi Stjörnuleikur var haldinn um það bil hálfu ári eftir að Draumalið Bandaríkjanna tók enga fanga á leið sinni að gullinu í Barcelona. Leikurinn fór í framlengingu og þar hafði vestrið betur 135-132, með heimamanninn John Stockton í fararbroddi.

Karl Malone skoraði 28 stig og hirti 10 fráköst í leiknum, Stockton skoraði 9 stig og gaf 15 stoðsendingar. Auðvitað voru þeir báðir kjörnir verðmætustu leikmenn leiksins, það var ekki hægt að gera upp á milli Stockton og Malone.

Þarna fór í hönd besti tími í sögu Utah Jazz, sem fór í úrslit Vesturdeildar árin 1994-98 og tvisvar í lokaúrslit þar sem það lá fyrir Michael Jordan og Chicago Bulls. Jazz vann að meðaltali 59 leiki í deildakeppninni á þessum árum.

Til að gera þér grein fyrir tímasetningunni á þessum Stjörnuleik, vildi svo skemmtilega til að þetta var tólfti og síðasti Stjörnuleikur Isiah Thomas á glæstum ferli en sá fyrsti af  fimmtán hjá Shaquille O´Neal.

Sjö leikmenn úr Draumaliði Bandaríkjanna tóku þátt í leiknum, þar á meðal Patrick Ewing frá New York Knicks, sem eftir leikinn sagði að hann hefði aldrei vitað harðari varnarleik í Stjörnuleik en einmitt þennan dag - þann 21. febrúar árið 1993.

Shaquille O´Neal er að eyðileggja Inside the NBA

Tweet

Inside the NBA er margverðlaunaður þáttur á TNT sjónvarpsstöðinni í umsjón Ernie Johnson. Þeir Charles Barkley og Kenny Smith hafa verið meðreiðarsveinar Johnson í nokkuð mörg ár og svo hafa hinir og þessir gestir dottið í heimsókn.

Fyrir síðustu leiktíð var Shaquille O´Neal bætt í settið og héldu þá flestir að langbesti körfuboltaþátturinn í sjónvarpi yrði enn betri. Sú varð hreint ekki raunin. O´Neal hefur valdið gríðarlegum vonbrigðum. Hann hefur lítið að segja og það sem hann segir er oft tóm vitleysa og svo misnotar hann aðstöðu sína til að drulla yfir leikmenn sem hann var að keppa við nokkrum mánuðum áður. Svo hjálpar það honum ekki að það skilur enginn hvað hann er að segja þegar hann muldrar ofan í bringuna á sér.

Gott dæmi um bullið í O´Neal var í nótt þegar Clippers var að drulla yfir Portland í síðari leiknum á TNT. Þar fékk Shaquille O´Neal þá snilldar hugmynd að kalla DeAndre Jordan besta miðherjann í Vesturdeildinni af því hann æfði sig í sumar.

 "I’m going on the record. Best center in the West right now is DeAndre Jordan. You heard it here first."

Það er rétt að Jordan hefur bætt sig og það nokkuð mikið. Það var raunar gaman að sjá þessar hreyfingar frá honum. En að kalla hann besta miðherjann í Vesturdeildinni - þar sem til dæmis Dwight Howard og Marc Gasol spila - er algjörlega út í hött.

Við skiljum alveg að O´Neal þoli ekki Dwight Howard, en þetta er bara asnalegt. Ófagmannlegt og asnalegt. Það er með ólíkindum að maðurinn skuli halda vinnunni þegar hann er að bjóða upp á svona skít. Þetta er ekkert annað en skítur.

Höfuðið á Shaquille O´Neal var fullt af ranghugmyndum síðustu árin sem hann spilaði í NBA. Hefur kannski verið það alla tíð, en það var áberandi á síðustu árunum hans. Stundum kom hann fyrir eins og óþroskaður, bitur og frekur krakkavitleysingur. Hann heldur þessum stælum áfram í Inside the NBA og fær að komast upp með það. Þetta er fyrir neðan allar hellur, ef þig langar að vita hvað okkur finnst um þetta.

Eina leiðin til að koma í veg fyrir að Shaq dragi besta körfuboltaþátt í heimi ofan í svaðið er að reka hann á staðnum og ráða Chris Webber inn í staðinn. Webber hefur oft droppað inn í Inside og hefur allt sem til þarf. Góðan talanda, hressleika, þekkingu og reynslu úr sjónvarpi.

Út með Shaq - Inn með Webber - Málið dautt!

Þegar Shaq hitti Hulk

Tweet

Draumaandstæðingar Shaq í hringnum

Tweet

Shaq hefur gaman af bardagaíþróttum og hér segir hann okkur hvaða kappa hann væri til í að berjast við. Vitum ekki með ykkur, en við myndum borga hátt verð fyrir að sjá þessa bardaga. Eða hefðum viljað sjá þá - sumir af þessum körlum eru nú komnir aðeins á aldur fyrir áflog. Áhugavert að þetta eru allt framherjar, nema Ainge auðvitað. Shaq nefndi ekki Scott Skiles til sögunnar, enda eru þeir búnir að slást.

Forsíðu-Shaq

Tweet

Gamlir kunningjar að ljúka keppni á stóra sviðinu:

Tweet

Það hlaut að koma að því einn daginn, en við áttum ekki von á að það yrði vorið 2011.

Þú ert kannski einn af þeim sem duttu inn í NBA boltann þegar Michael Jordan var að vinna síðustu titlana sína með Chicago Bulls. Sá síðasti kom árið 1998 og eftir það urðu eðlilega straumhvörf í deildinni - stórveldi Chicago Bulls lagðist í dvala. Það virðist óskaplega langt síðan.

Þrír menn hafa skipt á milli sín flestum þeim titlum sem í boði hafa verið síðan árið 1998. Þetta eru auðvitað Shaquille O´Neal, Tim Duncan og Kobe Bryant. Einhver þeirra hefur spilað til úrslita um NBA titilinn á hverju einasta ári síðan #23 hætti.

Þangað til nú.

Við höfum fylgst með NBA nokkuð lengi en munum í fljótu bragði ekki eftir öðrum eins hamagangi og verið hefur í úrslitakeppninni árið 2011. Hér eru mjög sögulegir hlutir að gerast.

Í fyrrasumar, fyrrahaust, vetur og nú fram á vor, spáðum við að LA Lakers og Boston Celtics myndu leika aftur til úrslita um meistaratitilinn. Það var dálítið leiðinleg og óspennandi spá, en við sáum þetta ekki þróast öðruvísi, sérstaklega ekki í Vesturdeildinni.

Nú er önnur umferðin ekki einu sinni búin og minni spámenn eru búnir að bókstaflega drulla yfir gömlu risana, San Antonio, LA Lakers og Boston. Þessi lið voru send í frí með afgerandi hætti og nú er að verða komið að leiðarlokum.

San Antonio afskrifuðum við í fyrra en þó við höfum ekki ætlað liðinu langt í úrslitakeppninni núna, bjuggumst við ekki við að Memphis af öllum liðum ætti eftir að rassskella Spurs.

Það hefur tekið marga ansi langan tíma að afskrifa Spurs en nú þora loks allir að gera það. San Antonio vann fjóra meistaratitla út af Tim Duncan, en það er ekki sami Duncan og kom vægast sagt illa út úr einvíginu við Memphis.

Sóp Dallas-liðsins á Lakers eru einhver ótrúlegustu úrslit síðari tíma í úrslitakeppninni. Þegar Lakers lestin fer út af sporinu, lifir enginn af. Þetta Lakers lið verður gott áfram en þessi hræðilegi skellur sem það fékk nú, sýnir okkur að liðið nær ekki fyrri hæðum með þennan mannskap.

Lakers skorti hungur í ár. Það vantaði neistann. Varnarleikurinn var ömurlegur og Phil Jackson var ekki að ná til manna. Það var eiginlega sorglegt að horfa upp á þetta.

Nú þarf að finna nýjan þjálfara sem er Kobe þóknanlegur og reyna að mótívera mannskapinn aftur. Bryant hefur ekki tog til að bera liðið á herðum sér lengur og það er erfitt að sjá Lakers vinna titla nema með breytingum.

Samsæriskenningar um Howard-Bynum skipti eru þegar komnar á flug. Þegar Lakers vantar leikmenn, þá fara þeir bara og ná í þá. Þannig er það bara.

Boston hafði heppnina ekki með sér í þessari úrslitakeppni en tapaði fyrir betra Miami liði. Meiðsli Rajon Rondo og fleiri góðra manna höfðu sitt að segja í þessu samhengi, en stjörnur liðsins virkuðu bara of þreyttar í verkefnið.

Perkins-skiptin við Oklahoma verða áfram gagnrýnd harðlega, en við eigum eftir að sjá hvað kemur út úr Perkins og Green á næstu árum til að dæma endanlega um þetta.

Það er auðvelt að benda á að Perkins (og Tony Allen reyndar) hefði aldrei átt að fara frá Boston. Það er hægt að benda á að Boston var nánast ósigrandi í deildakeppninni þegar Shaq var heill. Það er hægt að benda á að Rajon Rondo spilaði með annari hendi í síðustu leikjunum.

Þetta var allt óheppilegt, en Boston er komið yfir síðasta söludag með að vinna annan titil. Það verða einhverjar breytingar hjá þeim í sumar en þær þurfa að vera stórkostlegar til að komast fram hjá ungu liðunum í Austurdeildinni.

Það er skrítið að hugsa til þess að Shaquille O´Neal gæti hafa spilað sinn síðasta leik á ferlinum. Hann hefur tekið það mjög nærri sér að ná ekki að hjálpa Celtics í úrslitakeppninni en krónísk meiðsli hans hljóta að fá hann til að hugsa um að fara að hengja það upp.

Það er alltaf hálf melankólískt þegar verða kynslóðaskipti í NBA, ekki síst þegar þau gerast með jafn afgerandi hætti og nú.

Þeir Shaq, Kobe og Duncan voru leikmenn áratugarins en nú er þeirra tími liðinn og kominn tími á næstu kynslóð að taka við. Ungu mennirnir virðast vera alveg klárir í það.

Stóri Sjúkrahúsreikningurinn

Tweet

Þessi mynd sýnir hvar Shaquille O´Neal hjá Boston bröltir meiddur af leikvelli aðeins nokkrum mínútum eftir að hafa snúið aftur úr meiðslum.

Meira vesenið á stóra. Þetta eru sem betur fer ekki alvarleg meiðsli en við erum varla að sjá Shaq spila eitt ár í viðbót.

Hvað á hann eftir að gagnast Boston í úrslitakeppninni ef hann verður heill?

Kemur hann með meira inn á borðið en hann tekur af því? Líklega er það mat Boston-manna. Kannski ágætt að hafa hann þarna á bekknum ef á þarf að halda.

Annað sem er mjög áhugavert við þessa mynd er að bæði Sasha Pavlovic og Carlos Arroyo eru með vinnu hjá Boston.

Svo væla menn yfir því að útlendingar fái ekki vinnu í Bandaríkjunum! Það er bara ekki rétt.

Ekki eins og þeir séu góðir í körfubolta.