Þú veist að það er eitthvað sérstakt í gangi þegar hörkutól úr bransanum eins og RC Buford framkvæmdastjóri og Gregg Popovich þjálfari San Antonio vatna músum. En það gerðist nú samt á sitt hvorum fjölmiðlafundinum þegar þeir voru spurðir út í Tim Duncan, sem hefur ákveðið að leggja skó sína á hilluna eftir 19 ára feril í NBA deildinni.
Við erum búin að liggja yfir þessu í nokkurn tíma og reyna að átta okkur á því að Tim Duncan verði ekki í NBA deildinni næsta vetur. Rétt eins og verður með Kobe Bryant, eigum við öll eftir að sjá á eftir Tim Duncan þegar hann hverfur inn í sólarlagið, enda höfum við öll getað stillt klukkurnar okkar eftir stöðugri spilamennsku hans í nær tvo áratugi.
Við höfum stundum skrifað minningagreinar um menn þegar þeir hætta að spila í NBA. Við skrifuðum reyndar ekkert um Kobe Bryant á sínum tíma, því okkur þótti við vera búin að gera svo mikið af því í gegn um tíðina. Nú er ekki loku fyrir það skotið að við gerum ferilinn hans Kobe Bryant upp í pistli einn daginn, en þegar við heyrðum að Duncan væri hættur, greip okkur strax einhver tilfinning í ætt við skyldurækni - að við yrðum bara að skrifa pistil um hann.
Tim Duncan er sannarlega ekki litríkasti eða umdeildasti leikmaður í sögu NBA deildarinnar, enda hefur umfjöllun um hann alltaf verið í lágmarki bæði hér og annars staðar. Þar liggja nokkrar ástæður að baki. Duncan var aldrei neitt fyrir það að trana sér fram og vildi helst ekki veita viðtöl, en þar að auki hefur kúltúrinn hjá Spurs aldrei snúist um neitt skrum, frægð eða frama.
Og það var að hluta til Tim Duncan sem byggði þennan fræga kúltúr, þetta stjórnkerfi San Antonio Spurs sem öll hin liðin í NBA deildinni hafa öfundað það af í tvo áratugi. Tim Duncan bara mætti (snemma) í vinnuna, vann vinnuna sína vandlega og fór svo heim til fjölskyldunnar, án frægðarljóma eða flugeldasýninga. Gregg Popovich er arkítektinn á bak við megnið af kúltúrnum hjá Spurs, en Tim Duncan hefur verið kjarni hans í nær tuttugu ár.
Tim Duncan hefur aldrei verið allra og mörgum finnst hann leiðinlegur leikmaður, ekki síst af því stuðningsmenn hinna liðanna í NBA eru búnir að vera að tapa fyrir honum í tuttugu ár. Flest körfuboltaáhugafólk sem við þekkjum hefur hinsvegar vottað Duncan virðingu sína í vikunni, hvort sem það var gefið fyrir leik hans eða ekki, af því þetta fólk veit að þar hverfur af sjónarsviðinu algjör goðsögn í sögu deildarinnar.
Einhver ykkar eru eflaust búin að lesa eina eða fleiri af þeim fjölmörgu greinum sem skrifaðar hafa verið um Duncan síðustu daga. Þær hafa verið misgóðar, en leitað í svipaða sálma; Tim Duncan var frábær leikmaður - allt að því vélrænn - liðið hans vann næstum því alltaf, hann var meiri húmoristi og vænni drengur en flestir gerðu sér grein fyrir og líklega var hann líka betri leikmaður en flestir gerðu ráð fyrir.
Við hefðum kannski getað skrifað pistil í ætt við þetta, en þar sem við höfum alltaf horft á Tim Duncan út frá alveg sérstöku sjónarhorni, ákváðum við frekar að deila því með ykkur sem á annað borð nennið að lesa um hetjuna hæglátu. Nánar um það á eftir.
Fyrsti tendensinn sem vaknaði hjá okkur þegar fyrir lá að skrifa Duncan út, var að reyna að finna út hversu ofarlega hann á heima á lista bestu körfuboltamanna allra tíma. Þá hnussa mörg ykkar og segja að fólk eigi ekki að vera að flokka körfuboltamenn - það sé ekkert hægt að bera saman bakverði og miðherja og enn síður ef líða áratugir á milli þess sem þeir spila í deildinni.
Við skiljum að mörgum finnist svona uppröðun og listar asnalegir, en það eru margir sem hafa gaman af þessu og okkur þykir bara alveg nauðsynlegt að reyna að átta okkur á því hvar við eigum að setja Duncan eftir þennan stórkostlega feril sem hann átti í NBA.
Stjörnuleikurinn í NBA deildinni fer fram í Toronto klukkan eitt á sunnudagskvöldið og verður að venju sýndur beint á Stöð 2 Sport. Þessi árlegi leikur er sannarlega ekki allra og sennilega er löngu kominn tími til að hrista aðeins upp í prógramminu, svo það líkist meira körfubolta en þeim skrípaleik sem hann hefur því miður átt það til að vera undanfarin ár.
Neikvætt fólk fær mikið kikk út úr því að hrauna yfir Stjörnuleikinn og er fljótt að finna neikvæðu hliðarnar á öllu dæminu, hvort sem það er skotkeppnin, troðkeppnin eða leikurinn sjálfur. Við hérna á ritstjórninni erum sannarlega ekki saklaus af svona væli, en það er vegna þess að þegar við byrjuðum að fylgjast með NBA á ofanverðum níunda áratugnum, var næstum því spilaður hefðbundinn körfubolti í Stjörnuleiknum.
Við segjum næstum því hefðbundinn, því auðvitað spiluðu menn litla sem enga vörn í þrjá leikhluta, en við munum vel eftir því hvernig keppnisskapið í mönnum tók svo völdin þegar leið á lokaleikhlutann og þá fóru að sjást einstaka varnartilþrif líka.
Það sem þessir leikir höfðu þó langmest fram yfir Stjörnuleiki dagsins í dag, var að þeim var stýrt af alvöru leikstjórnendum - mönnum sem leituðust fyrst og fremst við að gera meðspilara sína betri.
Menn eins og Magic Johnson, John Stockton og Isiah Thomas sáu til þess að blússandi hraður sóknarleikurinn fór nokkuð stílhreint fram - það var method í því madnessi eins og sagt er.
Ætli það hafi ekki verið í kring um aldamótin sem Stjörnuleikirnir sjálfir hættu að vera þessi fagurfræðilega skemmtun sem þeir voru á árum áður, en það var að okkar mati fyrst og fremst vegna þess að leikmennirnir sem stýrðu spilinu í leiknum voru orðnir skorarar fyrst og fremst - ekki hreinir og klárir leikstjórnendur.
Við Magic, Stockton og Thomas tóku menn eins og Allen Iverson, Stephon Marbury og Steve Francis, fínir leikmenn, en undir þeirra stjórn breyttist leikurinn árlegi í langskotakeppni og röð af átakanlega lélegum sendingum sem áttu að búa til viðstöðulausar troðslur en þessar sendingar enduðu oftar en ekki uppi í þrettándu röð en ekki á Vince Carter eða Tracy McGrady.
Stjörnuleikurinn í dag minnir vissulega meira á aldamótahefðina en leikina á níunda áratugnum, en þó við tökum undir og viðurkennum fúslega að stundum sé leikurinn meiri vitleysisgangur en körfubolti, gætum við þess alltaf að muna hvaðan við erum að koma - hvar þetta byrjaði allt saman.
Það var nefnilega svo að það var Stjörnuleikur sem átti mjög stóran hlut í að koma okkur á NBA-bragðið á sínum tíma og fyrir það verðum við ávallt þakklát.
Við megum nefnilega ekki gleyma því að þó lengra komnir NBA-pjúristar fussi og hristi höfuðið yfir Stjörnuleiknum og horfi yfir höfuð ekkert á hann, eru þeir ekki einu NBA áhugamennirnir á jörðinni.
Það eru nefnilega alltaf að bætast við ungir áhugamenn um fallegustu íþrótt og bestu deild í heimi, NBA deildina, og þessu unga fólki verður að gera til hæfis líka.
Hvað er það jú sem yngstu áhorfendurnir vilja sjá? Laukrétt, þeir vilja sjá þrista, troðslur og tilþrif, þeir vilja sjá stjörnurnar sínar spila hraðan og skemmtilegan leik og jafnvel kynnast nýjum stjörnum sem þeir hafa aldrei séð áður.
Þannig var það þegar við sáum Stjörnuleikinn 1989 á Stöð 2 í gamla daga, undir styrkri stjórn goðsagnarinnar Einars Bollasonar.
Í þá daga var NBA boltinn á dagskrá vikulega á stöðinni, en þá var alltaf um að ræða gamla leiki þar sem stiklað var á stóru yfir fyrri hálfleik en svo var síðari hálfleikurinn sýndur "í beinni" - eða það höfðum við á tilfinningunni.
Það var sama hvort það var þessi ákveðni Stjörnuleikur eða hvort það var leikur með þá nýtilkomnu liði Minnesota Timberwolves, alltaf náði Einar að glæða þessa leiki lífi, spennu og drama.
Einar vissi allt um alla leikmennina og útskýrði fyrir okkur hvernig reglurnar virkuðu með reglulegu millibili líka, enda var NBA deildin hálfgerður nýliði fyrir Íslendingum, þó fólk hafi fengið að kynnast deildinni nokkrum árum áður - fyrst í Ríkissjónvarpinu ef við munum rétt.
Við vorum búin að fylgjast með öllu sem í boði var frá NBA deildinni á níunda áratugnum, en svo fengum við að sjá Stjörnuleikinn 1989 og vorum svo heppin að eignast hann á myndbandi. Áður en yfir lauk, var búið að horfa svo oft á þetta tiltekna myndband að það var orðið nánast ónýtt.
Við kunnum Stjörnuleikinn utan af, þar sem við fengum fyrst að sjá Seattle-skyttuna Dale Ellis skjóta Craig Hodges í kaf í skotkeppninni og Kenny "Sky" Walker frá New York vinna óvæntan sigur í troðkeppninni eftir að hafa komið inn í hana sem varamaður á síðustu stundu. Hér fyrir neðan sérðu mynd af liði Austurdeildarinnar:
(Efri röð frá vinstri: Charles Barkley - Philadelphia, Isiah Thomas - Detroit, Michael Jordan - Chicago, Dominique Wilkens - Atlanta, Mark Jackson - New York, Mark Price - Cleveland. Neðri röð frá vinstri: Moses Malone (R.I.P.) - Atlanta, Kevin McHale - Boston, Brad Daugherthy - Cleveland, Lenny Wilkens, þjálfari - Cleveland, Larry Nance - Cleveland, Patrick Ewing - New York og Terry Cummings - Milwaukee).
Leikurinn 1989 hafði þá sérstöðu að hann var spilaður í Houston Astrodome höllinni og þar var sett aðsóknarmet þegar yfir 44 þúsund manns mættu á að fylgjast með snilldinni. Annað sem var sérstaklega eftirminnilegt við Stjörnuleikinn ´89 var að leikmannakynningarnar voru rappaðar af Ultramagnetic MC´s. Þetta þótti okkur um það bil það svalasta sem við höfðum nokkru sinni séð. Þið hljótið að vera sammála, því þetta rígheldur sér orð fyrir orð enn þann dag í dag:
Eins og við sögðum ykkur fyrr í pistlinum var þekking okkar á NBA deildinni á þessum tíma nokkurn veginn takmörkuð við Magic, Kareem, Bird, Jordan og Barkley - eitthvað í þá áttina - en Stjörnuleikurinn ´89 breytti þessu.
Þar fengum við að kynnast alls konar forvitnilegum leikmönnum sem spiluðu með liðum sem við vissum ekki að væru til, til dæmis lið eins og Utah Jazz! Hvað var það nú eiginlega?
Utah átti þrjá fulltrúa í Stjörnuleiknum þetta árið, þá Stockton og Malone og hinn risavaxna Mark Eaton.
Magic Johnson var meiddur þarna og því kom það í hlut John Stockton að stýra leik Vesturstrandarliðsins, sem gjörsamlega keyrði yfir andstæðinga sína.
Stockton gaf 17 stoðsendingar í leiknum (en hefur örugglega farið heim til sín og refsað sjálfum sér með gaddavír á Gamla Testaments-vísu af því hann tapaði 12 boltum í leiknum), megnið af þeim á þá Dale Ellis (26 stig) og samherja sinn Karl Malone (27 stig) sem fyrir vikið var valinn maður leiksins.
Annað sem gerði þennan leik nokkuð merkilegan var að þarna var á ferðinni nítjándi og síðasti Stjörnuleikur Kareem Abdul-Jabbar á ferlinum, en hann var tekinn inn í leikinn sem varamaður fyrir liðsfélaga sinn Magic Johnson sem var meiddur.
Jabbar kórónaði skemmtilegt kvöld með því að skora einu körfuna sína utan af velli með sveifluskoti rétt áður en leiktíminn rann út og vestrið fagnaði sigri. Já, hlutirnir voru sannarlega öðruvísi í þá daga. Sjáðu bara lið Vesturdeildarinnar á myndinni hérna fyrir neðan:
Í því var einn leikstjórnandi (Stockton #12), einn skotbakvörður (Clyde Drexler #22, Portland), þrír minni framherjar (Dale Ellis #3 - Seattle, Alex English #2 - Denver, James Worthy #42 - L.A. Lakers og Chris Mullin #17 - Golden State, tveir kraftframherjar (Karl Malone #26 - Utah og Tom Chambers #24 - Phoenix) og svo FJÓRIR miðherjar (Kareem #33 - Lakers, (H)Akeem Olajuwon #34 - Houston, Mark Eaton #53 - Utah og Kevin Duckworth #00 (R.I.P.) - Portland).
Þið getið rétt ímyndað ykkur Stjörnuleik með fjórum miðherjum og einum leikstjórnanda í dag (þó Magic Johnson hafi auðvitað verið valinn í leikinn en ekki spilað vegna meiðsla - og miðherji komið inn í hans stað). Svona voru hlutirnir í þá daga.
NBA deildin er búin að breytast gríðarlega mikið síðan þessi skemmtilegi leikur fór fram þann 12. febrúar árið 1989, en þó gæðin í leiknum í Toronto á sunnudaginn verði eflaust eitthvað minni en þau voru fyrir aldarfjórðungi - er aldrei að vita nema séu einhverjir ungir og upprennandi körfuboltafíklar, vampíruvaktarmenn framtíðarinnar, sem fylgjast spenntir með og éta í sig hvert einasta augnablik.
Nú er búið að tilkynna hvaða leikmenn skipa Austur- og Vesturdeildarúrvalið í Stjörnuleiknum í NBA sem fram fer í Toronto eftir tvær vikur. Það er bolurinn sem fær að kjósa byrjunarliðin en það eru (allir) þjálfararnir í deildinni sem ákveða hvaða leikmenn skipa varamannabekkinn.
Án þess að við höfum rannsakað það vísindalega, sýnist okkur ekki mikið um stórskandala þegar kemur að vali þjálfaranna þetta árið. Í fljótu bragði ætti Damian Lillard auðvitað að vera í liðinu á kostnað Kobe Bryant, en svo hefur það örugglega verið höfuðverkur fyrir þjálfarana að skilja goðsagnir eins og Tim Duncan og Dirk Nowitzki eftir heima.
Nowitzki hefði örugglega verið til í að taka einn Stjörnuleik í viðbót, en eitthvað segir okkur að Tim Duncan langi heldur að slaka á með fjölskyldunni heldur en að fara í þriggja sólarhringa fjölmiðlamaraþonið sem helgin er.
Þegar valið í Stjörnuleikinn ber á góma verður okkur oft hugsað til þess hvað gerðist við þetta sama tækifæri árið 1990, en það er í fyrsta skipti sem við munum eftir því að valið í Stjörnuleikinn hafi farið í taugarnar á okkur. Og það hefur gert það ansi oft síðan.
Það sem fór svona heiftarlega í taugarnar á okkur fyrir aldarfjórðungi var líka vinsældakosning áhangenda - og það sem meira er - var það líka út af Lakers-manni sem hafði ekkert í Stjörnuleikinn að gera.
Í dag er það Kobe Bryant en árið 1990 var það A.C. Green sem fór öfugt ofan í okkur.
A.C. Green var ágætis körfuboltamaður og gengdi auðvitað lykilhlutverki hjá sigursælu liði Los Angeles Lakers á níunda áratugnum.
En að hann - maður sem skoraði innan við tíu stig að meðaltali í leik á umræddri leiktíð - væri kosinn í byrjunarliðið í Stjörnuleiknum í staðinn fyrir Karl Malone?
Það var bara mesti skandall í heimi!
En svona var þetta og svona er þetta enn þann dag í dag og ekkert við því að gera. Þetta var samt dálítið gróft dæmi þarna 1990 og það voru fleiri gramir yfir þessu en við. Karl Malone varð brjálaður þegar hann frétti að 13 stiga hreinn sveinn með krullur hefði verið kosinn inn í byrjunarliðið á sinn kostnað.
Malone var afar óhress með þetta og ákvað að taka gremju sína út á næsta andstæðingi Utah Jazz á körfuboltavellinum, Milwaukee Bucks. Það gerði hann svo um munaði, því hann skoraði 61 stig í leiknum, hirti 18 fráköst og hitti úr 21 af 26 skotum utan af velli (19 af 23 á línunni) á aðeins 33 mínútum í 144-96 sigri Utah.* Svona á að gefa út yfirlýsingar.
Malone var kjörinn leikmaður Stjörnuleiksins í Houston árið áður (myndin hér fyrir ofan), en hvort sem það var fýla eða ekki, þá bar hann við meiðslum og mætti hann ekki í Stjörnuleikinn árið 1990 þrátt fyrir að hafa verið valinn í hann af þjálfurunum seinna.
"Ég get annað hvort farið heim til Louisiana að veiða eða farið til Miami. Akkúrat núna er ansi freistandi að fara að veiða," ansaði Malone þegar hann var spurður út í tilfinningar sínar að vera ekki valinn í byrjunarliðið. Þetta kom við egóið á honum, sem var risavaxið (hann talaði alltaf um sig í 3. persónu) en viðkvæmara en lappirnar á Greg Oden.
Karl Malone var framúrskarandi leikmaður á þessum árum og skilaði til að mynda 31 stigi og 11 fráköstum að meðaltali í leik og skaut 56% utan af velli leiktíðina ´89-´90.
Ekki var hann verri í leikjunum fjórum gegn Lakers þennan vetur, þar sem hann skoraði 34 stig að meðaltali, hirti 9 fráköst og skaut 61%.
Einhver gæti ef til vill giskað á að ástæðan fyrir Stjörnuleiksdissinu á Malone hefði verið staða liðs hans í töflunni, því leikmenn í lélegum liðum fá jú færri atkvæði.
En því var ekki að skipta þarna. Utah var alveg á hælunum á LA Lakers þegar þarna kom við sögu. Jazzararnir voru með 29 sigra og 11 töp, meðan Lakers var með 31 sigur og 9 töp.
Það var misjafnt hvort Malone var valinn á bekk eða í byrjunarlið í Stjörnuleikjunum sem fylgdu á eftir þeim dramatíska árið 1990, en hann mætti í þá á hverju ári þangað til árið 2002 þegar hann var valinn í síðasta skipti en sat vegna meiðsla.
Við þökkum Morgunblaðinu fyrir að leyfa okkur að birta blaðagreinina um reiðikastið hans Karl Malone hérna á vefsvæðinu, en hún er að sjálfssögðu skrifuð af Gunnari Valgeirssyni í Bandaríkjunum. Gunnar gerði vel í að fjalla um deildina fögru hér áður, þegar lítið sem ekkert var að finna um NBA boltann annað en tveggja daga gömul úrslit í Mogganum.
* - Þú hlýtur að vera að pæla í því hvað John Stockton gaf margar stoðsendingar í risaleiknum hans Malone, þar sem Utah setti 144 stig á töfluna. Þær voru reyndar ekki nema 16 í þetta skiptið, sem er ekki hægt að kalla annað en vonbrigði hjá manni sem var jú einu sinni með næstum því fimmtán stoðsendingar að meðaltali í leik. Dálítið undarlegt.
Hversu líklegt er að við fáum að sjá Minnesota Timberwolves í úrslitakeppninni í vor? Ekki mjög. Raunar eru betri líkur á því að sjá fljúgandi svín keppa í listdansi á skautum í helvíti en að Úlfarnir komist í úrslitakeppnina. Og það er hæpið að breyting verði þar á á allra næstu árum.
Við verðum reyndar að hafa það í huga að það stóð nú aldrei til hjá Úlfunum að fara í úrslitakeppnina í vor. Hugmyndin var að búa til gott körfuboltalið með þeim Ricky Rubio, Kevin Love og Nikola Pekovic. Þið munið öll hvernig það gekk, svona inn á milli ferða á slysó.
Því var hætt við það allt saman, Ástþór seldur og stefnan sett á að byrja upp á nýtt og byggja upp nýtt lið skipað ungum og efnilegum leikmönnum. Í fimmtánþúsund-sjöhundruðfimmtugasta- ogáttunda skiptið.
Kannski er þetta að verða dálítið þreytt aðferðafræði, en svona er þetta víst hjá Úlfunum og fólkið í Minnesota virðist hafa keypt þetta plan. Að ættleiða hvolpana efnilegu og styðja þá af stað út í lífið. Að byrja enn og aftur upp á nýtt.
En hvað erum við að tuða um Úlfana núna? Nú þegar félagið er í enn einum öldudalnum, aðeins nokkrum mánuðum eftir að það var einn mest spennandi klúbburinn í NBA. Liðið sem allir fylgdust reglulega með og farið var að valda stuðningsmannaframhjáhöldum og vagnhoppi daglega.
Jú, í því sem við fórum að hugsa um efniviðinn hjá Úlfunum, áttuðum við okkur um leið á því hvað þessir strákar eins og Andrew Wiggins eiga óhemju langt í land áður en þeir búa til lið sem einhver þarf að taka alvarlega. Það þýðir að sama skapi að klúbburinn sem hefur verið lengst allra utan úrslitakeppninnar í NBA, þarf enn að bíða eitthvað lengur.
Minnesota hefur nefnilega ekki komist í úrslitakeppnina síðan 2004 og því verða ellefu ár í vor síðan liðið fékk að spreyta sig á alvörunni. Þetta ku vera næstlengsta lægð þessarar tegundar síðan 16 liða úrslitakeppnin var tekin í gagnið með núverandi fyrirkomulagi árið 1984.
Aðeins Golden State getur státað af öðrum eins aulagangi, þegar liðið missti af úrslitakeppninni tólf ár í röð frá árinu 1995 til 2007. Fólk gleymir því kannski í allri gleðinni við Flóann í dag, að Warriors var eiginlega ekki búið að gera neitt annað en gera sig að fífli í rúman áratug þegar það svo loksins komst í úrslitakeppnina árið 2006.
Eins og mörg ykkar muna, var það svo reyndar úrslitakeppni fyrir allan peninginn, þegar liðið gerði sér lítið fyrir og sló efsta lið deildakeppninnar út í fyrstu umferðinni (Dallas, sem vann hvorki meira né minna en 67 leiki í deildakeppninni þann veturinn).
Það hljómar kannski ekkert svakalega langt, þannig, þessi ellefu ár án úrslitakeppni hjá Úlfunum. En bíðið þið bara.
Eruð þið búin að gleyma því hvernig Minnesota var mannað þegar það fór síðast í úrslitakeppni? Og munið þið hverjir mótherjar þess voru? Hafið ekki áhyggjur, við erum hérna til að hjálpa þeim sem muna þetta ekki.
Minnesota-liðið árið 2004 gerði nefnilega miklu meira en að komast í úrslitakeppnina. Það fór alla leið í úrslitaeinvígi Vesturdeildarinnar þar sem það þurfti reyndar að láta í minni pokann gegn pappírs-pésunum í Los Angeles Lakers.
Úlfarnir voru með gríðarlega öflugt lið þarna fyrir tíu árum síðan og unnu 58 leiki í deildakeppninni, sem er langbesti árangur í sögu félagsins. Fjögur bestu árin hjá Úlfunum voru árin 2000 (50 sigrar), 2002 (50 sigrar), 2003 (51 sigur) og téð 2004 (58 sigrar).
Minnesota er eitt af yngstu félögunum í NBA deildinni og var ekki stofnað fyrr en 1989. Fyrstu árin í deildinni voru skiljanlega ansi mögur, þar sem liðið var að vinna 15-20 leiki, en svo fór ástandið hægt og bítandi að skána.
Damian Lillard er margt til lista lagt en leiklistin virðist ekki vera eitt af því sem hann gerir vel. Í þessari sniðugu auglýsingu sjáum við Lillard móðga þá Chris Webber og Karl Malone.
Í tilefni af fimmtugsafmæli Karl Malone er ekki úr vegi að rifja upp hversu óstöðvandi hann var bæði á opnum velli og á blokkinni. Það skemmir svo ekki fyrir að láta bestu hljómsveit allra tíma halda uppi stuðinu á meðan. Mögnuð syrpa. Hækkið og njótið.
Uppfært: Malone er ekki sá eini sem á afmæli, heldur vill svo skemmtilega til að í dag eru nákvæmlega 23 ár síðan Pantera gaf út plötuna Cowboys from hell. Titillag plötunnar er hérna fyrir neðan undir troðslum frá Karl Malone. Gaman.
"Geturðu hringt aftur eftir þrjá tíma? Ég er að fara á æfingu."
Hann er kannski aðeins mýkri að sjá í dag, en þeir segja að Karl Malone vegi enn 256 pund eins og þegar hann spilaði í NBA deildinni.
Svarið hér að ofan fékk blaðamaður sem ætlaði að taka viðtal við hann fyrir nokkrum dögum, en Malone tók nýverið við þjálfarastöðu hjá gamla félaginu sínu Jazz.
Hann er fæddur í Summerfield í Louisiana þann 24. júlí árið 1963 - og er því fimmtugur í dag.
Karl Malone var maðurinn sem setti kraftinn í kraftframherja-stöðuna. Flestir af 50 bestu körfuboltamönnum sögunnar fengu stóran hluta hæfileika sinna í vöggugjöf.
Malone var ekki einn þeirra.
Hann vann fyrir öllu sem hann afrekaði á ferlinum. Hann var ekki með stökkskot þegar hann kom inn í deildina og hitti ekki úr helmingi vítaskota sinna.
Tuttugu árum síðar var hann næst stigahæsti leikmaður sögunnar, tvöfaldur verðmætasti leikmaður deildarinnar og ellefu sinnum í 1. úrvalsliði NBA. Hann missti úr tíu leiki á átján ára ferli sínum með Utah Jazz, flesta vegna leikbanns.
Í dag er langsótt að leikmaður skori 25 stig og hirði 10 fráköst að meðaltali í leik heilan vetur. Malone var með 25/10 meðaltal á nítján ára ferli. Hugsaðu um það í smá stund.
Næsta orð á eftir Breivik er: "geðsjúklingur."
Næstu orð á eftir Karl Malone eru: "vann ekki titil."
Í deildarleik upp úr árinu 2000 var hann að taka vítaskot þegar ólátabelgur fyrir aftan körfuna byrjaði að hrópa glósur í átt til hans og vekja athygli á því að hann hefði nú ekki unnið helvítis titilinn.
Kobe Bryant ætlar að spila með Lakers gegn Pacers í kvöld, þrátt fyrir að hafa snúið sig illa á ökkla í leik í fyrrakvöld. Auðvitað spilar maðurinn - enda eitt mesta hörkutólið í deildinni. Bjóstu við öðru?
Það þýðir ekkert að ætla að láta bólginn ökkla stöðva sig ef menn ætla að spila í NBA deildinni.
Þessir tveir hvítklæddu hérna fyrir neðan spiluðu samanlagt í 38 ár í NBA og misstu ekki úr einn einasta leik út af ökklameiðslum.
Karl Malone sneri sig stundum svo illa á ökkla að hann spilaði í öðrum skónum sem var tveimur númerum stærri en hinn. Spilaði líka meira en hálfa leiktíð handarbrotinn. Hann missti aldrei meira en tvo leiki úr tímabili á þeim átján árum sem hann spilaði með Jazz (oftast vegna leikbanns) áður en hann meiddist svo fyrst illa á lokatímabilinu með Lakers.
Stockton spilaði alla 82 deildarleikina (50 í verkbanninu um aldamótin) í 17 af 19 árum sínum í deildinni.
Við erum á þeim aldri að við fáum alltaf magahögg þegar við áttum okkur á því hvað aldurinn hefur færst snögglega yfir okkur.
Undanfarið erum við alltaf að sjá að það eru 20 og 25 ár síðan þetta og hitt gerðist, sem í minningunni gerðist fyrir nokkrum mánuðum síðan.
Við tókum þá ákvörðun að reyna að taka jákvætt á móti þessum nöturlegu staðreyndum í stað þess að ýta þeim frá okkur - fanga þetta og reyna að gera gott úr því.
Einn af þessum áföngum sem fær okkur til að svitna og skjálfa af elli, er sú staðreynd að núna eru 20 ár síðan Karl Malone og John Stockton voru valdir verðmætustu leikmenn Stjörnuleiksins þegar hann var haldinn í Utah árið 1993.
Sumpart virðist þetta hafa verið í gær, en það er líka hrikalega langt síðan, ef við pælum í því.
Þessi Stjörnuleikur var haldinn um það bil hálfu ári eftir að Draumalið Bandaríkjanna tók enga fanga á leið sinni að gullinu í Barcelona. Leikurinn fór í framlengingu og þar hafði vestrið betur 135-132, með heimamanninn John Stockton í fararbroddi.
Karl Malone skoraði 28 stig og hirti 10 fráköst í leiknum, Stockton skoraði 9 stig og gaf 15 stoðsendingar. Auðvitað voru þeir báðir kjörnir verðmætustu leikmenn leiksins, það var ekki hægt að gera upp á milli Stockton og Malone.
Þarna fór í hönd besti tími í sögu Utah Jazz, sem fór í úrslit Vesturdeildar árin 1994-98 og tvisvar í lokaúrslit þar sem það lá fyrir Michael Jordan og Chicago Bulls. Jazz vann að meðaltali 59 leiki í deildakeppninni á þessum árum.
Til að gera þér grein fyrir tímasetningunni á þessum Stjörnuleik, vildi svo skemmtilega til að þetta var tólfti og síðasti Stjörnuleikur Isiah Thomas á glæstum ferli en sá fyrsti af fimmtán hjá Shaquille O´Neal.
Sjö leikmenn úr Draumaliði Bandaríkjanna tóku þátt í leiknum, þar á meðal Patrick Ewing frá New York Knicks, sem eftir leikinn sagði að hann hefði aldrei vitað harðari varnarleik í Stjörnuleik en einmitt þennan dag - þann 21. febrúar árið 1993.
Það góða við að Amare Stoudemire skuli vera farinn að spila aftur með Knicks er að nú þurfum við ekki lengur að lesa þreyttustu tuggur ársins í fjölmiðlum - hvenær Stoudemire snúi aftur í lið Knicks.
Reyndar tekur ekkert betra við. Nú velta New York-miðlarnir sér bara upp úr því hvað hann fær margar mínútur og skot, sem er í raun ekkert mikið skárra, en skárra þó.
Stoudemire blessaður, er ein stór ekki frétt í okkar hugum, þvi miður. Fátt gladdi okkur meira en að sjá hann ljúka fallegum sendingum Steve Nash hjá Suns forðum.
NBA deildin hefur ekki hýst mörg eintök á borð við Stoudemire hvað varðar íþróttamennsku, táp og fjör. Hann hélt á þessum kyndli á undan Blake Griffin eins og þið munið.
Amare á hinsvegar ansi margt ólært sem leikmaður og úr þessu er óvíst að hann nái því. Síðast í gær lásum við fyrirsögn þar sem vitnað var í Stoudemire. Þar viðurkenndi hann að sér hefði aldrei verið kennt að spila varnarleik. Við vorum öll búin að taka eftir því.
En það er ekki bara varnarleikurinn.
Amare Stoudemire, allir 211 sentimetrarnir af honum, hefur nefnilega aldrei getað frákastað eins og maður. Þessi hávaxni íþróttamaður hefur ekki einu sinni náð að hirða 10 fráköst að meðaltali í leik á þeim áratug sem hann hefur spilað í deildinni. Og það sem meira er, hefur hann aðeins í tvígang hirt fleiri en 9,0 fráköst að meðaltali á leiktíð. Það er hrikalega slappt.
Charles Barkley mistókst einu sinni að hirða 10 fráköst að meðaltalí í leik á sínum ferli og það var á nýliðaárinu þegar hann spilaði ekki nema 28 mínútur í leik og var með Moses flippin Malone við hliðina á sér. Barkley, sem er/var meira en höfðinu lægri en Stoudemire, hirti þrettán sinnum 11 fráköst í leik eða meira á ferlinum.
Ekki er Stoudemire flinkari við að gefa boltann. Þar hefur hann aðeins tvisvar sinnum á ferlinum rofið tveggja stoðsendinga múrinn.
Svo við höldum okkur við Barkley, gaf hann níu sinnum fleiri en FJÓRAR stoðsendingar í leik á ferlinum og Karl Malone sjö sinnum. Ekki tvær eins og Stoudemire. Fjórar.
Það er hálf sorglegt að fylgjast með þessum fjölmiðlasirkus í kring um Stoudemire, þar sem allar fréttir snúast meira og minna um hvað hann getur ekki og mun aldrei ná að gera. Kannski var það ekki einu sinni tilviljun að Knicks yrði allt í einu sæmilegt lið með Stoudemire í enduræfingu.
Umræðan í dag snýst bara um það hvort Mike Woodson takist að láta hann spila einhverjar mínútur án þess að eyðileggja allt fyrir liðinu. Það er náttúrulega fyrir neðan allar hellur að það sé til vandræða að þurfa að púsla 100 milljón dollara manni inn í lið og eiga það jafnvel á hættu að hann skemmi meira en hann lagar!
Þetta er allt voðalega tragíst, en þetta vildi hann.
Til hvers að eiga ljúfasta líf í heimi í sólinni í Arizona þar sem þú þarft ekki að gera annað en grípa sendingar frá Steve Nash og troða þeim ef þú getur farið til New York og valdið alvöru vonbrigðum með míkrafón í andlitinu 24/7?
Það er ansi margt sem er ofar okkar skilningi í þessum bransa, krakkar.
Úrslitaeinvígið sem framundan er í NBA deildinni verður stórkostleg skemmtun. Það er óhætt að segja það og lofa því fyrirfram. Fullt af stjörnum sem kunna að skemmta áhorfendum, jafnvel þó þær séu að reyna að drepa hver aðra á vellinum.
Stærsta einvígið í þessari rimmu er auðvitað milli Kevin Durant og LeBron James, af því þeir eru skærustu stjörnur liðanna og spila sömu stöðu á vellinum. Við gætum því fengið smá mano-a-mano stöff í lokaúrslitunum og það gerist ekki á hverjum degi.
Þeir Durant og James spila ekki bara sömu leikstöðu og hafa unnið þrjá af síðustu fjórum stigakóngstitlum í NBA (Wade þann fjórða). Þeir eru líka fyrstu mennirnir síðan 1998 sem mætast í úrslitum eftir að hafa hafnað í 1. og 2. sæti í kjörinu á verðmætasta leikmanni deildarinnar.
LeBron James var kjörinn verðmætasti leikmaður ársins 2012 og var það vel, en eins og síðast þegar 1. og 2. MVP börðust í lokaúrslitum, vilja menn auðvitað sanna inni á vellinum hver er hinn raunverulegi MVP í baráttu þeirra bestu.
Það voru Michael Jordan og Karl Malone sem voru númer 1 og 2 í MVP rallinu árið 1998. Árið áður líka, en þá hlaut Malone nafnbótina.
Þetta var umdeilt val á sínum tíma og margir voru á þvi að Jordan hefði átt að fá verðlaunin ´97 og Malone ´98 ef eitthvað var.
En auðvitað átti Michael Jordan skilið að fá þessi verðlaun flest árin sín í deildinni. Þetta er langt frá því að vera gallalaust kjör.
Við þurfum líklega að fara alla leið aftur til ársins 1992 til að finna dæmi um menn sem spiluðu sömu stöðu mættust í lokaúrslitum eftir að hafa orðið númer 1 og 2 í MVP kjörinu.
Það voru Michael Jordan og Clyde Drexler hjá Portland. Það var afskaplega skemmtileg sería og sú sem hefst í kvöld verður ekkert síðri. Það er bókað mál.
Stundum getur lífið verið afstætt og undarlegt. Nú eru flestir hættir að tala um Stóra Gasol-ránið forðum, mikið til af því hann Marc litli hjá Memphis er nú kominn í Stjörnuliðið meðan bróðir hans Pau situr heima og hvílir sig.
Hinn sigursæli Pau verður hvíldinni feginn, þó það þýði reyndar að hann hafi meiri tíma til að hugsa um allt slúðrið í kring um meint og möguleg félagaskipti hans frá Lakers.
Þegar við lögðum upp með þennan stutta pistil var ætlunin að hafa hann um Marc en ekki Pau, en við viljum að það komi skýrt fram að forráðamenn Lakers eru bilaðir ef þeir losa Pau. Líkurnar á því að liðið styrkist við það eru um það bil 0, 32%.
En aftur að efni pistilsins eða molanum, réttara sagt. Hinn 27 ára gamli Marc Gasol er Stjörnuleikmaður. Hann er á sínu fjórða ári í NBA deildinni og þegar hér er komið við sögu á ferli hans er hann búinn að hala inn 75 tvennur. Það er að segja 75 leiki þar sem hann er í tveggja stafa tölu í tveimur tölfræðiþáttum, oftast nær stigum og fráköstum.
Á síðustu þremur árum sínum með Utah Jazz skilaði Karl Malone 76 tvennum. Þegar hann var á 38., 39. og fertugasta aldursári sínu. Þetta var árin 2001-´03 ef einhver var að pæla í því.
Þeir spila ekki sömu leikstöðu en okkur finnst þetta dálítið fyndið. Gasol er almennt álitinn einn besti miðherji í heiminum. Og hann er það í raun og veru. Þetta eru skrítnir tímar.
