Walton í vinnunni

Tweet

Eitt er víst...

Tweet

... og það er sú staðreynd að Kevin McHale er alveg:

Og hann er ekki einn í þessu, því við erum nokkuð viss um að Tom Thibodeau sé líka alveg:

Svona geta hlutirnir verið furðulegir í NBA deildinni okkar.

Tvöfalt hjá Tommy Heinsohn

Tweet

Rétt eins og þegar hann var innvígður í Heiðurshöllina sem leikmaður, tók nefndin sér góðan tíma í að ákveða hvort Tommy Heinsohn ætti þar heima sem þjálfari. Það tók meira en 20 ár að ákveða hvort hann fengi inni sem leikmaður en enn lengri tíma að heiðra hann sem þjálfara.

Ekki vitum við hvað olli þessum töfum, en við botnum heldur ekkert í aðferðafræði Heiðurshallarnefndar frekar en nokkur manneskja á þessari jörð. Heiðurshöllin er meingallað fyrirbæri þar sem pólitík, klíkuskapur og sérviska ráða för og nú er svo komið að það er eins og allir fljúgi þarna inn.

En við skulum ekki láta það bitna á Tommy Heinsohn að Heiðurshöllin sé fáránleg. Hann á alveg skilið að vera þarna inni karlinn. Heinsohn vann ekki nema átta meistaratitla á níu ára leikmannsferli sínum með Boston Celtics og þjálfaði liðið svo á árunum 1969 til 1978. Celtics varð meistari í tvígang undir stjórn Heinsohn (1974 og 1976) og hann var kjörinn þjálfari ársins í NBA árið 1973. Menn hafa fengið inni í Springfield fyrir minna.



Nú er ekki annað eftir en kippa karlinum inn í höllina sem sjónvarpsmanni til að fullkomna þrennuna. Heinsohn, sem við erum nokkuð viss um að talaði fyrir Fred Flintstone í teiknimyndunum um Steinaldarmennina, er búinn að vera aðstoðarlýsandi á Boston leikjum með Mike Gorman í yfir þrjátíu ár.

Karlinn er skemmtilega klikkaður lýsandi og jafnan dásamlega hlutdrægur þegar kemur að Boston-liðinu hans,  en hann er eini maðurinn sem kemst upp með það af því hann er fyrir löngu orðin stofnun í annálum NBA deildarinnar.

Maðurinn er búinn að vinna hjá Celtics frá því árið 1956, sem þýðir að hann á sextíu ára starfsafmæli hjá félaginu á komandi leiktíð. Vonandi fáum við að heyra frasana hans í mörg ár í viðbót, því hann er enn í fullu fjöri þó hann sé kominn á níræðisaldur.

NBA deildin væri sannarlega ekki sú sama ef fuglar eins og Heinsohn væru ekki á skjánum reglulega, en þar fyrir utan er maðurinn náttúrulega einn mesti sigurvegari sem stigið hefur á parket í NBA sögunni.

Þúsund orða mynd af Milwaukee

Tweet

Ef þetta er ekki þúsund orða mynd, þá eru þær ekki til. Rákumst á þessa fyrir skömmu, þetta er aldamótalið Milwaukee Bucks með þjálfarateymi, hásetum og kokki.

Ef vel er að gáð má sjá nokkur áhugaverð andlit þarna, bæði í röðum leikmanna og þjálfara. Auðvitað er hægt að sjá kunnugleg andlit á öllum svona liðsmyndum, en okkur fannst þessi bara alveg spes.

Eldri lesendur þekkja megnið af þessum mönnum og þurfa því ekkert að lesa áfram, bara skoða myndina og fara svo að horfa á Útsvar. Þeir yngri gætu lært eitthvað ef þeir passa sig ekki, eins og Bill Cosby sagði alltaf í upphafi þáttanna um Albert Íturvaxna*

Við byrjum í öftustu röð, en annar maður frá vinstri þar heitir Don Newman og var aðstoðarþjálfari Bucks þarna, en hann var síðar í þjálfarateymi Spurs í átta ár, m.a. þegar það vann titlana 2005 og 2007. Í dag er Newman í þjálfarateymi Randy Whittman hjá Washington Wizards.

Maðurinn hægra megin við Newman, sem sagt gaurinn sem er þriðji frá vinstri í öftustu röðinni, er enginn annar en Ron Adams.

Adams þessi var aðstoðarþjálfari hjá Bucks um aldamótin en er í dag sérstakur varnarþjálfari hjá Golden State Warriors.

Það er mál manna að hann eigi mjög stóran hlut í ógurlegri velgengni liðsins í vetur alveg eins og Alvin Gentry, fyrrum aðalþjálfari Phoenix Suns, en hans sérsvið er sóknarleikurinn.

Þeir Adams og Gentry eru nánustu samstarfsmenn Steve Kerr á bekknum hjá Golden State og þið getið rétt ímyndað ykkur hvort hann hefur ekki notið góðs af reynslu þessara manna í vetur, verandi reynslulaus í þjálfun sjálfur.

Hávaxni maðurinn fyrir miðju í öftustu röðinni gegndi stöðu aðstoðarþjálfara Bucks þegar myndin var tekin, eins og glöggir sjá er hann orðinn aðalþjálfari Portland Trailblazers í dag. Þetta er Terry Stotts, sem hefur verið að gera ljómandi fína hluti með Blazers síðustu ár, þó eitthvað hafi dregið fyrir sólu nú á vormánuðum.

Þá segjum við skilið við öftustu röðina og byrjum lengst til vinstri í miðröðinni.

Þar er fyrstur á blaði jakkafataklæddur maður með mottu sem einhver ykkar ættu að þekkja. Þetta er Ernie Grunfeld, framkvæmdastjóri Washington Wizards í dag.

Grunfeld er fyrrum leikmaður og hann var á skrifstofunni hjá Knicks síðast þegar liðið gat eitthvað. Þar var hann í átta ár, þá fjögur ár hjá Bucks þar sem hann var nýtekinn við þegar myndin er tekin og hefur verið hjá Wizards síðan.

Grunfeld ber ábyrgð á afrekum eins og samningum við Gilbert Arenas og að hafa tekið menn á borð við Kwame Brown og JaVale McGee í nýliðavalinu. Nýjasta afrek hans er líklega þegar hann tók Jan Vesely í staðinn fyrir t.d. Klay Thompson eða Kawhi Leonard í nýliðavalinu árið 2011.

Hægra megin við Grunfeld er götuboltagoðsögnin Rafer "skrepptu á klósettið" Alston. Honum tókst einhvern veginn að eiga tíu ára feril í NBA deildinni þrátt fyrir að vera hálfgert ólíkindatól. Eftir að hafa skoppað á milli nokkurra liða, náði Alston loks að komast alla leið í lokaúrslitin með Orlando Magic árið 2009, þar sem liðið tapaði fyrir Lakers. Hann er samt skólabókadæmi um að blandsnældur og götubolti koma NBA deildinni lítið við.

Ætli þið þekkið ekki manninn hægra megin við Alston. Þar er á ferðinni sjálfur Ray Allen, sem þarna var að hefja sitt fjórða ár í deildinni, sem segja má að hafi verið árið sem hann stimplaði sig inn sem stjörnu í NBA. Allen skoraði 22 stig í leik og skaut 42% úr þristum þennan vetur.

Hægra megin við Allen er svo sjálfur Stóri-Hundurinn Glenn Robinson. Robinson var þarna á sínu sjötta ári með Bucks, en hann var fyrst og síðast skorari og nákvæmlega ekkert annað.

Hann skoraði yfir 21 stig að meðaltali á 8 árum með Bucks en var svo fjandi heppinn að næla sér í meistaratitil á síðasta árinu sínu í NBA deildinni þegar hann var vindill hjá San Antonio Spurs árið 2005.

Sonur Robinson - Robinsin þriðji - er því miður á samningi hjá Philadelphia í dag. Það var Minnesota sem tók Robinson litla í nýliðavalinu árið 2014, nákvæmlega tuttugu árum eftir að Milwaukee tók pabba hans með fyrsta valrétti.

Hvað þýðir uppsögn Scott Brooks fyrir Oklahoma?

Tweet

Það kemur ekki til af góðu, frekar en búast mátti við, en nú fáum við loksins að sjá hvað gerist ef þeir Kevin Durant, Russell Westbrook og félagar hjá Oklahoma fengju nýjan þjálfara. Þetta kemur til vegna þess að Oklahoma er búið að láta Scott Brooks fara eftir sjö ára ljómandi fín störf.

Það er aldrei sanngjarnt þegar þjálfarar eru látnir fara undir kringumstæðum sem þessum. Þetta minnir okkur á það þegar Rick Carlisle var látinn fara frá Detroit eða þegar Vinnie Del Negro var látinn fara frá Clippers.

Það var ekki eins og mennirnir hefðu ekki verið að ná þokkalegum árangri, stjórn félaganna kaus bara að róa á ný mið, eins og það er oft kallað.

En uppsögn Scott Brooks er enn súrari en hinar og ein sú súrasta sem við höfum orðið vitni að.

Jú, við vitum alveg að það hefur verið rosalega vinsælt að sparka í Scott Brooks í nokkur ár - við erum t.d. ekki saklaus af því - en ef þú pælir í því, er það drullu hart að reka Brooks núna.

Uppsögn Brooks er nefnilega ekki honum að kenna. Brooks er blóraböggull eins og þjálfarar í öllum boltagreinum eru gjarnan þegar liðið á skrifstofunni er búið að skíta á sig. Og sú er raunin hjá Oklahoma.

Það eru tvær ástæður fyrir því að hann er orðinn atvinnulaus.

Fyrri ástæðan er að Oklahoma getur ekki með nokkru andskotans móti hangið heilt og laust við meiðsli eins og reyndar flest lið í NBA deildinni og seinni ástæðan, sem skrifast 100% á framkvæmdastjórann Sam Presti, er verstu félagaskipti síðari tíma - Harden skiptin.

Nú fara í hönd nýir tímar hjá Oklahoma City Thunder. Undanfarin ár hefur þetta skemmtilega lið farið frá því að vera krútt, upp í að vera efnilegt upp í að vera gott upp í að vera meistarakandídat niður í að vera óheppnasta lið deildarinnar.

Leikmannakjarni Oklahoma var settur saman með blöndu af klókindum og mikilli heppni og liðið flaut á þessu í nokkur ár. Fékk að vera krútt, efnilegt, gott og svo frábært, en nú er brúðkaupsferðin búin og alvaran farin að banka á dyrnar.

Forráðamenn Oklahoma ætluðu að vera rosalega klókir þegar þeir ákváðu að láta James Harden fara frá félaginu á sínum tíma, en það er ekki hægt að líta á þau viðskipti nema á einn veg í dag - þau voru hræðileg.

Jú, jú, Harden vildi fara frá Oklahoma, ekki bara af því hann vildi fá borgað, heldur af því hann vildi fá að vera maðurinn. Og það gerði hann og gerir enn í Houston.

En Oklahoma var náttúrulega svo gott lið að það skipti engu máli þó Harden færi - það gat samt unnið meistaratitil, var það ekki? Jú, með smá heppni. En slíkt var ekki uppi á teningnum. Ekki séns. Bara óheppni. Meiðsli og óheppni.

Og nú erum við komin hingað. Kevin Durant á eitt ár eftir af samningnum sínum við félagið og nú er kominn panikktæm.

Panikktæm lýsir sér í viðskiptum eins og Dion Waiters og Enes Kanter. Geta þessir menn hjálpað liði að vinna meistaratitil? Það á eftir að koma í ljós, en eitthvað segir okkur að svo sé ekki. Það kemur svo sem í ljós.

Aðalatriðið núna er að það er kominn leki í bátinn sem var kúltúr Oklahoma City. Klúbburinn er ekki lengur krúttlegur. Verkefni númer eitt hjá skrifstofunni er ekki lengur að ala upp framtíðarleikmenn, heldur reyna í óðagoti að sanka að sér mannskap sem getur komið liðinu aftur í lokaúrslitin og haldið því þar - því annars er Kevin Durant farinn eitthvað annað.

Og ef Kevin Durant (og þá Russell Westbrook væntanlega á eftir) fer eitthvað annað, er lítið sem ekkert eftir í Oklahoma neme vel sópaðar en auðar göturnar. Nokkrar beljur jórtrandi í eyðimörkinni. Ekkert.

New York-djobbið

Tweet

Klassíker: Spoelstra tæpur

Tweet

Eitt bitastæðasta málið hjá NBA-pennum vestanhafs um þessar mundir er að sjálfssögðu stjörnum hlaðið Cleveland-liðið og brokkgengi þess í haust. Þetta er nákvæmlega í takt við heitasta fjölmiðlamálið í Bandaríkjunum fyrir fjórum árum, en þá var það hikstið á Miami sem var efst á baugi. Fjölmiðlar slefuðu þegar þeir slógu því upp að þetta LeBron-Wade-Bosh-dæmi þarna í Miami ætti aldrei eftir að ganga upp.

Það átti nú samt eftir að koma á daginn að Miami-dæmið gekk upp. Liðið fór í lokaúrslitin öll fjögur LeBron-árin og landaði titlum á tveimur þeirra. Ljómandi fínn árangur auðvitað. En eins og þið munið líklega flest, tók það Miami nokkurn tíma að komast í gang. Liðið spilaði 50% bolta fyrstu c.a. 20 leikina og það leiddist fólkinu ekki sem fann LeBron James allt til foráttu eftir Ákvörðunina örlagaríku.

Ástæðan fyrir því að Miami var svona lengi í gang á sínum tíma var meðal annars sú að liðið var mjög vandræðalegt í sóknarleiknum. 

Og það kom til vegna þess að Erik Spoelstra þjálfari lagði eingöngu áherslu á varnarleikinn allt frá æfingabúðum og fram í deildakeppni. 

Það skilaði sér strax og þó liðið hafi hikstað í sóknarleiknum, var það með nógu hæfileikaríka leikmenn til að vinna það upp og þeir fundu svo fljótlega taktinn þeim megin vallarsins. 

Ef þið spyrjið okkur, er það alltaf varnarleikurinn sem við hugsum um þegar við rifjum upp hvað það var sem gerði þetta Miami lið svona sterkt þegar það var á toppnum. Og þannig er það líka oftast með meistaralið.

Cleveland (5-6) hefur ekki byrjað vel í haust og það minnti okkur óneitanlega á það hvað fjölmiðlar - og við - voru að hugsa haustið 2010 þegar allt virtist vera í rugli hjá Miami. 

Þá var pressan auðvitað fljót að heimta höfuð Erik Spoelstra á bakka og sögusagnir uppi um að Pat Riley ætti eftir að reka hann og taka við sjálfur, rétt eins og hann gerði með Stan Van Gundy sex árum áður.

Þetta gekk blessunarlega ekki eftir og kannski eru einhver ykkar búin að gleyma því hvað Spo gerði vel í að sanna sig og halda svo utan um þetta lið í fjögur ár undir daglegri fjölmiðlapressu sem varla hafði sést áður. Sagan segir meira að segja að LeBron James hafi á þessum tíma farið á fund með Pat Riley og heimtað að Spoelstra yrði látinn fara, en Riley sagði honum að setja kork í´ann.

En svona sá grafíkdeildin á NBA Ísland fyrir sér ástandið hjá Miami fyrir fjórum árum:

Jason Kidd plottar og planar

Tweet

Fisher í Eplið

Tweet

Sögulegt ár hjá Popovich

Tweet

Þér finnst kannski óþarfi að tíunda það eitthvað frekar að Gregg Popovich hafi verið kjörinn Þjálfari ársins í NBA deildinni. Það má vel vera, en við gátum ekki alveg látið þetta vera. Af því að það sem Popovich er búinn að vera að gera með San Antonio í vetur á sér enga hliðstæðu í sögu deildarinnar.

Pop var hér að hljóta nafnbótina Þjálfari ársins í þriðja sinn á ferlinum, en aðeins þeir Pat Riley og Don Nelson hafa afrekað að vinna þetta þrisvar sinnum. Það er auðvitað skondið að maður eins og Nelson skuli vera með þrjár styttur á hillunni sinni meðan menn eins og Phil Jackson eiga bara eina. Við skulum láta þá umræðu liggja í salti að sinni, en beina sjónum okkar að Popovich.

Það sem gerir þennan vetur alveg einstakan hjá Pop og Spurs er sú staðreynd að enginn leikmaður liðsins spilaði 30 mínútur að meðaltali í leik - hvorki gömlu refirnir, né ungu og efnilegu strákarnir. Þetta er ráðstöfun sem Popovich greip til til þess að minnka líkurnar á álagsmeiðslum og til að halda mannskapnum sínum sæmilega ferskum þegar kæmi fram í úrslitakeppnina. Þeir sem fylgjast eitthvað með NBA vita væntanlega að það er einsdæmi í sögunni að enginn leikmaður liðs spili meira en 30 mínútur í leik yfir veturinn.

San Antonio mátti þola einhvert súrasta tap síðari tíma í lokaúrslitaeinvíginu síðasta sumar og við munum vel eftir því að hafa í kjölfarið hugsað að það væri ekki séns að leikmennirnir næðu að rífa sig upp eftir þetta og komast aftur í úrslitin. Til þess voru lykilmenn liðsins allt of gamlir og tapið allt of hrikalegt. Þetta hlaut bara að hafa verið allra síðasti séns hjá Spurs. Það gat ekki annað verið!

Einmitt.

Við gleymdum víst að reikna með því að kjarni Spurs-liðsins samanstendur ekki bara af eintómum sigurvegurum og snillingum, heldur er nú komið í ljós að þeir eru allir vélmenni líka!

Nei, það lagði sko enginn árar í bát í San Antonio þrátt fyrir mótlætið í júní. Það eina sem liðið gerði var að sleikja sárin og verða deildameistari enn einu sinni.

Og ná besta árangri allra liða og heimavallarrétti í gegn um alla úrslitakeppnina þrátt fyrir að enginn spilaði meira en 30 mínútur í leik.

Og verða fyrsta 60+ sigra liðið sem er ekki með einn mann sem skorar 17+ stig að meðaltali í leik. Þetta er náttúrulega rugl.

Áðurnefnt rugl skrifast mikið til á Popovich. Dæmið sem hann er búinn að búa til þarna í San Antonio á sér enga hliðstæðu í sögu NBA og eins og við höfum sagt ykkur áður, er sigurganga Spurs í deildakeppninni síðan 1997 (þegar Duncan kom til sögunnar) sú langbesta í sögunni.

Þetta er svona; "himininn er blár, vatn er blautt og San Antonio vinnur 50+ leiki." Eða öllu heldur eitthvað í kring um 60 leiki.

Nú erum við alls ekkert að gefa okkur að San Antonio fari aftur í lokaúrslitin þó við séum að gaspra um ágæti liðsins núna.

Við erum aðallega að tala um deildakeppnina núna. Það er árangur Spurs í deildakeppninni sem færir Popovich titilinn Þjálfari ársins í þriðja sinn og annað sinn á þremur árum.

Hann Pop er sannarlega vel að þessu kominn í ár. Vissulega voru margir þjálfarar að standa sig mjög vel í vetur, jafnvel óvenju margir sem áttu skilið stig í kjörinu að þessu sinni. Þar ber Jeff Hornacek nokkuð af eftir Öskubuskuævintýrið sem hann bauð upp á með Suns í vetur. Það voru ekki aðeins sérfræðingarnir vestanhafs sem vanmátu Suns-liðið. Við gerðum það líka og göngumst óhikað við því. Við skitum á okkur þegar við spáðum því að Suns yrði að keppa við Kings og Jazz í kjallara Vesturdeildarinnar og næði líklega aldrei að vinna 20 leiki.

Fleiri þjálfarar sem stóðu sig ákaflega vel í vetur eru Tom Thibodeau hjá Bulls, Steve Clifford hjá Bobcats, Dwane Casey hjá Raptors, Terry Stotts hjá Portland og svo má alveg gefa þjálfurum bestu liðanna í deildinni prik - mönnum eins og Erik Spoelstra hjá Heat, Scott Brooks hjá Thunder og Doc Rivers hjá Clippers. Allir flottir.

Það hefur tíðkast undanfarin ár að skiptast á að veita þessi verðlaun þjálfaranum sem vinnur einna flesta leikina eða þjálfara sem nær óvæntum árangri með takmörkuðum mannskap. Skólabókardæmi um þetta voru Popovich og Hornacek í ár.

Það hefði verið hægt að velja Horny karlinn Þjálfara ársins fyrir ótrúlega frammistöðu hans með Suns, sem vann svo óvænt 48 leiki í vetur. Það er til fólk sem segist hafa spáð því að Phoenix yrði með fínt lið í vetur, en það er að ljúga. Haugaljúga.

Það hefði hinsvegar verið pínulítið endasleppt ef Hornacek hefði verið kjörinn Þjálfari ársins af því Phoenix komst ekki í úrslitakeppnina þrátt fyrir mjög hetjulega baráttu. Það var auðvitað bara af því liðið var í svona ógnarsterkri Vesturdeildinni. Phoenix hefði flogið inn í úrslitakeppnina í austrinu, sennilega með heimavallarrétt í fyrstu umferð.

Nei, í staðinn kusum við manninn hvers lið vann flesta leiki og með hvað mestum tilþrifum og stíl, Gregg Popovich. Sem betur fer kom ekki til þess, en við hefðum með ánægju veðjað milljón á það að San Antonio næði ekki 1. sætinu í vetur eftir það sem á undan gekk. Pop og félagar hlógu hinsvegar að okkur og plægðu sig í gegn um deildakeppnina án þess að svitna. Þetta er með ólíkindum.

"Ég er ekki frá því að Gregg Popovich gæti verið besti þjálfari í sögu NBA deildarinnar," lét góður maður hafa eftir sér fyrir nokkrum dögum.

Sá var sigurvegari sem leikmaður Boston Celtics, einn besti þjálfarinn í NBA í dag og gerði Dallas að meistara fyrir þremur árum. Þetta var Rick Carlisle.

Það hjálpar sannarlega til fyrir Popovich að vera með fagmenn eins og Tim Duncan, Tony Parker og Manu Ginobili í liðinu, en þessi frábæri árangur skrifast samt helst á aðferðafræðina. Pop karlinn er með ákveðið kerfi sem hann vinnur eftir og það skiptir engu máli hvort einhver er meiddur eða fjarverandi. Maður kemur í manns stað. Og þannig var það sannarlega hjá Spurs í vetur, þegar meiðslaalda gekk yfir Texas og lagðist á flesta lykilmenn liðsins.

Svona kerfi eru orðin sjaldgæf í NBA deildinni og það eru ekki mörg lið sem fara eftir fyrirfram ákveðinni aðferðafræði eins og Spurs. En eins og alltaf er þess að vænta að einhver félögin reyni að apa eftir San Antonio, en það er bókstaflega ekki hægt. Gregg Popovich orðaði það best sjálfur með tungu troðið í kinn:

Pop reveals secret to Spurs' lasting success: "Get the No. 1 pick in the draft every 10 years and make sure it's a franchise player."
— Jeff McDonald (@JMcDonald_SAEN) April 8, 2014

Góður til síns Brooks

Tweet

Scott Brooks, þjálfari Oklahoma City, er allt að því ósýnilegur maður. Hann lætur ekki mikið fyrir sér fara og umfjöllunin um hann hefur verið eftir því. Ansi róleg bara.

Í einu skiptin sem nafn hans ber á góma (Bergomi), er það jafnan í tengslum við plott til að reka hann. Það er auðvitað rosalega hart, en við veltum því sannarlega fyrir okkur hvort Brooks hefur nægilega þekkingu og reynslu til að vinna titilinn með Oklahoma. Margt bendir til að svo sé ekki, eins og til dæmis (oft) vandræðalegur sóknarleikurinn og hugmyndaskortur á ögurstundu.

Í ár er það bara dolla eða dauði hjá Oklahoma. Liðið fór í lokaúrslit fyrir tveimur árum og er því ætlað að komast þangað aftur, nú þegar allir eru heilir, þó að nú sé enginn James Harden í liðinu.

OKC hefur sannarlega burði til að fara mjög langt. Hefur til dæmis fádæma sterkt tak á San Antonio eftir að hafa bókstaflega hent því í sumarfrí árið 2012 með því að vinna það fjórum sinnum í röð.

Oklahoma ætti að ná langt í úrslitakeppninni í ár, nema liðið verði óheppið með andstæðing og detti þannig úr leik. Annars eru reyndar ekki mörg lið sem Oklahoma ræður ekki við, svo þeir ættu ekki að vera smeykir við það.

Liðið þarf samt að komast lokaúrslit svo að Brooks haldi starfinu - og helst vinna. Það er okkar tilfinning. Það er náttúrulega glórulaust að reka mann sem er búinn að standa sig jafn vel og Brooks. Hann tók við liðinu af P.J. Carlesimo árið 2008, eftir að það tapaði tólf af fyrstu þrettán leikjum sínum i deildinni. En það var fljótt að breytast þegar Kevin Durant og Russell Westbrook þroskuðust sem leikmenn.

Strax árið eftir vann liðið 50 leiki og hefur svo verið nánast á lóðréttri uppleið síðan. Brooks var kjörinn þjálfari ársins 2010 en er merkilegt nokk enn í sömu vinnunni. Oftast missa menn starfið mjög skömmu eftir að þeir eru útnefndir þjálfarar ársins.

Á þeim fimm heilu árum sem Brooks hefur stýrt Oklahoma, er liðið 271-123, sem gerir 69% vinningshlutfall.

Liðið bætti vinningshlutfallið á hverju ári fyrstu fimm árin hans, eða þangað til í vetur þegar liðið vann einum leik færri en í fyrra (þrátt fyrir að vera lengi án Russ).

Það er kannski ótímabært að fara í þessa pælingu á þessum tímapunkti. Hún bara poppar alltaf upp þegar við hugsum til Oklahoma City. Er Scott Brooks nógu góður þjálfari til að stýra vel mönnuðu liði á toppinn og halda því þar næstu árin?

Ætli við komumst ekki fljótlega að því. Kannski fyrr en þig grunar.

Paul Silas er sjötugur í dag

Tweet

Stórhöfðinginn Paul Silas á stórafmæli í dag og er orðinn sjötugur. Hann hefur verið viðriðinn NBA deildina meira og minna í hálfa öld, fyrst sem leikmaður og síðar sem þjálfari. Silas var um það bil 10/10 maður að meðaltali yfir ferilinn, var tvívegis í Stjörnuliði og tvisvar í 1. varnarúrvali deildarinnar.

Hann kom inn í deildina árið 1964 þegar St. Louis (Atlanta) Hawks tók hann í annari umferð nýliðavalsins. Auk þess lék hann með Boston, Denver, Phoenix og Seattle.

Silas varð meistari með Boston 1974 og ´76 og krækti í þriðja titilinn með Sonics árið 1979.

Þjálfaraferill Silas hófst árið 1980 þegar hann tók við San Diego Clippers en þar var hann aðeins í þrjú ár.

Næst poppaði hann reyndar ekki upp fyrr en hjá Charlotte/New Orleans Hornets árið 1998 og var þar til 2003, þegar hann tók við Cleveland í tvö ár.  Þar var hann þess heiðurs aðnjótandi að vera fyrsti maðurinn sem þjálfaði LeBron James þegar hann kom inn í deildina 2003.

Nú síðast þjálfaði Silas vitleysingahælið Charlotte Bobcats frá árinu 2010 til 2012 og hefur eflaust fengið alveg nóg af þjálfun eftir þann hrylling. Ritstjórn NBA Ísland óskar Silas hjartanlega til lukku með daginn og vonar að hann þurfi aldrei að þjálfa lið eins og Kettina aftur.

Fyrir 21 ári...

Tweet

... spilaði Doc Rivers með LA Clippers í einn vetur.
    Hann stoppar vonandi lengur að þessu sinni.

Brad Stevens tekur við Celtics

Tweet

Doc Rivers er búinn að skrifa undir hjá Clippers

Tweet