Okkur þykir það leitt, en...

Tweet

Úrslitaeinvígin í NBA deildinni eru alltaf söguleg upp að vissu marki, en úrslitaeinvígið sem við fengum í ár var alveg sérstakt - einfaldlega eitt af þeim allra, allra bestu. Og það er Cleveland sem vann þetta allt saman. Cleveland! Margir trúa því ekki enn.

Margir héldu að úrslitarimma Cavs og Warriors yrði alltaf ákveðið skref niður á við í drama og gæðum frá stórkostlegu einvígi Golden State og Oklahoma um daginn, en lokaúrslitin voru ekki aðeins á pari við þá seríu - þau voru betri! Og það segir sína sögu.

Þeir voru ekki margir, sérfræðingarnir sem spáðu Cleveland sigri í þessu einvígi og ef þú hefur lesið eitthvað af pistlum okkar hér á þessu vefsvæði í vetur, veistu að þetta kemur okkur gríðarlega á óvart. Að Cleveland skuli hafa hirt titilinn af Golden State, er nokkuð sem við hefðum talið óhugsandi fyrir aðeins nokkrum dögum síðan, en nú er það orðin staðreynd sem við verðum að rannsaka nánar.

Staðreyndin er nefnilega sú að Golden State er betra lið en Cleveland. Meira að segja miklu betra. Og það fékk tækifæri til að sýna okkur það enn einu sinni í þessum mánuði, en það tókst ekki að þessu sinni. Öllum verður á í messunni annað slagið og þegar Warriors-menn ætluðu að sýna okkur enn og aftur hvað þeir eru með gott tak á Cleveland, misstu þeir takið á seríunni sem þeim var gefin til þess.

Þið vitið alveg jafn vel og við að Warriors-liðið er betra en Cleveland. Þið sáuð Golden State vinna úrslitaeinvígið í fyrra nokkuð sannfærandi þegar upp var staðið, þið sáuð Warriors vinna leiki liðanna í deildarkeppninni í vetur og þið sáuð Curry og félaga komast í 2-0 og 3-1 í rimmu liðanna á dögunum.

En lengra komust þeir ekki. Þeir misstu Cleveland fram úr sér og töpuðu. Ástæðurnar fyrir því eru margvíslegar og okkur grunar að þú sért einmitt að lesa þennan pistil af því þig langar að vita hvað gerðist í þessu einvígi. Hvernig í ósköpunum fór Golden State að því að tapa úrslitaseríu eftir að hafa verið komið 3-1 yfir? Eftir svona frábæran og sögulegan vetur?

Við skulum ekki pína þig lengur. Ástæðurnar fyrir tapi Warriors eru banvæn blanda af kæruleysi, hroka, meiðslum, þreytu, óheppni og einum hálfguði. Hálfguðinn er LeBron James, ef það er að vefjast fyrir þér.

Þetta kemur kannski út eins og við séum að gera lítið úr Cleveland og gjaldfella meistaratitilinn þeirra, en það er nú ekki ætlunin hjá okkur. Við erum bara að benda á sannleikann hérna. Við höldum hvorki með Cleveland né Golden State og er nokk sama hvort þessara liða vinnur þegar þau mætast í úrslitum. Við vorum ákaflega ánægð fyrir hönd LeBron James þegar hann vann þriðja titilinn sinn, en eigum annars ekki hest í þessum veðreiðum.

Ákvörðun Golden State að eltast við sigrametið í deildarkeppninni í vetur var nokkuð umdeild og það er ekki nokkur spurning að hið aukna álag sem fylgdi þeim áformum gerði Warriors-mönnum erfiðara fyrir í úrslitakeppninni.

Á meðan var pressa á þeim fyrir nánast hvern einasta leik í vetur (þar sem þeir fengu oftast verðuga samkeppni frá mótherjanum af því þeir voru jú meistararnir) var Cleveland á krúskontról eftir hraðbrautum Austurdeildarinnar. Þá er ótalið að Golden State flýgur miklu, miklu lengra en Cleveland yfir veturinn, en förum ekki nánar út í það hér.

Margir segja að Warriors hefðu aldrei átt að eltast við þessi met í deildarkeppninni af því það væri meistaratitillinn sem skipti máli, ekkert annað. Þetta fólk hefur ekki skilning á því hvernig NBA deildin virkar. Þú segir ekki tiltölulega ungu og sögulega góðu körfuboltaliði að sleppa því að verða kallað besta lið allra tíma! Auðvitað læturðu slag standa, svona einu sinni! Ekki vera asni! Met eru til að slá þau!

Warriors-liðið var nær óþekkjanlegt á löngum köflum í lokaúrslitaeinvíginu og það var að hluta til af því mannskapurinn var bara búinn á því. Búinn á því eftir langan og strangan vetur og bensínlaus eftir maraþonviðureign við Oklahoma í einvíginu á undan þar sem það þurfti sjálft að koma til baka eftir að hafa lent undir 3-1.

Meiðsli settu sinn svip á þetta líka. Stephen Curry var aldrei hann sjálfur í þessari úrslitakeppni, ekki nema í litlum rispum og það skiptir gríðarlegu máli fyrir allt gengi Warriors. Svo dettur Bogut út og Iguodala var ónýtur í bakinu. Þetta hjálpaði ekki.

Warriors menn gerðu sig líka seka um hroka og kæruleysi. Aftur fyrir bak sendingarnar hans Stephen Curry og afleit frammistaða hans á löngum köflum í varnarleiknum, eru færð í þann flokk. Meistararnir þáverandi héldu að þetta væri bara komið eftir tvo leiki - og endanlega búið eftir fjóra. Að þeir gætu bara látið sig renna í mark.

Þá kom þetta Draymond Green dæmi upp á, enn eitt pungsparkið og leikbannið og hvað það nú var. Við erum ekki viss um að það hafi endilega verið rusltalið í Draymond sem kveikti í LeBron James (hann er ekki vanur að sækja sér mótiveríngu í einhverju til að verða brjálaður yfir), en eitthvað var það sem gerði það að verkum að hann tók þetta einvígi og sneri því við - nánast upp á sitt einsdæmi.

Og eins og þið sjáið, var það LeBron James sem var stóra breytan í einvíginu. Við vorum nánast hætt að öskra á sjónvarpið þegar kom að James. Fyrst sótti hann allt of lítið á körfuna og þegar hann loksins fór að sækja á körfuna, náði hann ekki að hitta nokkurn skapaðan hlut og því slógum við því föstu að hann væri bara orðinn of lúinn til að slútta.

Var hann orðinn of gamall allt í einu!?! Það var það eina sem okkur datt í hug, en eins og þið sáuð í þremur síðustu leikjunum, reyndist það blessunarlega vera þvættingur. Ætli hann hafi ekki bara verið að geyma það besta þangað til í lokin.

James átti mestan þátt í því að Cleveland náði að vinna einvígið sem það átti ekki að geta unnið og við munum segja ykkur hvað okkur finnst um það í sérstökum pistli hér á NBA Ísland innan skamms.

En þrátt fyrir hetjúdáðir LeBron James, fékk hann nú smá hjálp frá félögum sínum líka. Kyrie Irving sýndi að hann getur ekki bara hangið á bolta og skorað hetjukörfur úr glórulausum færum í deildarkeppninni - heldur getur hann það í lokaúrslitum líka. Sem er áhrifamikið.

Meira að segja Kevin Love hjálpaði til í úrslitaleiknum og (gúlp) JR Smith átti sennilega rispuna sem kveikti endanlega í Cleveland-liðinu í oddaleiknum. Við sögðum einhvern tímann að það yrði ekkert lið meistari sem þyrfti að treysta á mann eins og JR Smith í lykilhlutverki.

Ekki eruð þið hissa á því. Maðurinn er bandormur og vitleysingur. En mjög svo sveiflukenndur leikur hans í skotbakvarðarstöðunni nægði Cleveland að þessu sinni. Það er ekki annað en frekari sönnun þess hve yfirnáttúrulegur LeBron James var í úrslitunum.

Þrátt fyrir allt þetta mótlæti var Golden State nú samt aðeins tveimur sóknum frá því að verja titilinn sinn, sem einmitt þess vegna hlýtur að vera ennþá grátlegra fyrir leikmenn og þjálfara liðsins. Þeir töpuðu fyrir liði sem var orðið "tíkin þeirra" og geta ekki kennt neinum öðrum en sjálfum sér um það.

Þeir eiga líka eftir að gera það í allt sumar og við höfum trú á því að þeir komu brjálaðir en einbeittir til leiks næsta vetur og nýti sér þessa auknu reynslu til að hirða aftur það sem þeir telja að tilheyri þeim í júní á næsta ári.

Annað sem þarf að taka fram. Þó leikmenn Golden State hafi stundum spilað hrokafullan bolta og þó þeir fari orðið í taugarnar á mjög mörgum (eins og meistaralið eiga að gera), var framkoma þeirra algjörlega upp á tíu eftir leik. Þeir gáfu sér tíma til að þakka mótherjum sínum fyrir leikinn, hrósa þeim og sýna almenna auðmýkt sem er ekki á allra færi. Warriors-menn hafa sem sagt sýnt okkur að þeir kunna bæði að vinna og tapa eins og herramenn.

Þessari hugleiðingu ekki ætlað að vera árás eða hraun yfir það sem Cleveland hefur afrekað í vetur, þvert á móti. Það að Cavs hafi náð að rífa titilinn af liði sem er búið að ná öðrum eins árangri og Warriors er ekkert minna en afrek.

Málið er bara að Golden State er búið að vera dálítið eins og Stephen Curry undanfarið. Þú sérð glefsur af snilldinni annað slagið, en ekkert í líkingu við það sem hann sýndi okkur dag eftir dag í vetur. Það skilar þér eitthvað áleiðis, jafnvel í úrslit, en það er ekki nóg til að vinna titil. Ekki þetta árið að minnsta kosti.

Atlanta náði að koma á óvart

Tweet

Fólk er alltaf með einhverjar lélegar afsakanir og þorir ekki að segja "við sögðum ykkur þetta!" varðandi nokkurn skapaðan hlut - alveg sama hvað það hefur rétt fyrir sér. Svona er að lifa í sífellt meðvirkara vestrænu samfélagi þar sem pólitískur rétttrúnaður er að keyra allt um koll og enginn má segja neitt.

Gott og vel, en við ætlum sko ekki að vera með eitthvað hallærislegt lítillæti þá sjáldan við höfum rétt fyrir okkur með einhvern skapaðan hlut. Það er ekki eins og það komi oft fyrir. Það þarf samt örugglega ekki að minna ykkur á það að við erum búin að segja ykkur það reglulega allar götur síðan í haust að Atlanta sé ekki aðeins Atlanta alla leið í gegn - heldur hafi það alltaf verið Atlanta og muni þess vegna mjög líklega verða Atlanta um ókomna tíð.

Nei, við þorðum ekkert að hengja okkur upp á að Atlanta ætti ekki eftir að geta neitt í úrslitakeppninni, en við sögðum eins og var, að við værum ekki að sjá að þetta lið væri að fara að gera einhverja hluti í úrslitakeppninni.

Atlanta átti ljómandi góða deildarkeppni eins og þið öll vitið væntanlega. Liðið vann 60 leiki í fyrsta sinn í sögu félagsins og átti fjóra menn í Stjörnuleik og þjálfara ársins. Það verður ekkert mikið betra. 

En svo er það þetta vesen með úrslitakeppnina. Eftir á að hyggja, kom það í ljós strax í apríl að Atlanta væri ekki að fara að gera neitt í úrslitakeppninni, því það afrekaði að tapa tveimur leikjum fyrir Brooklyn í fyrstu umferðinni. 

Brooklyn er álíka sterkt og Fram í körfubolta, svo það hefði ef til vill átt að hringja einhverjum bjöllum. Við þurftum svo sem engar bjöllur til - þið munið að Atlanta er Atlanta. 

Það er ekki hægt að segja að Atlanta hafi komið sér á neitt sérstaklega gott ról þegar það sló Brooklyn úr leik og það var heldur enginn glæsibragur á því á móti Washington. 

Þú færð auðvitað engin stig fyrir að líta vel út í úrslitakeppninni, við vitum það, en lið verða að koma sér í takt ef þau ætla langt í úrslitakeppninni, jafnvel í þessari hræðilegu Austurdeild.

Heilladísirnar héldu með Haukunum þegar John Wall gat ekki beitt sér að fullu í einvíginu við Washington. Sumir vilja meina að Wiz hefði unnið Atlanta ef Wall hefði verið heill. Við gefum ekkert út á það - og er reyndar skítsama, því hvorugt þessara liða hefði átt séns í Cleveland.

Fátt er erfiðara að kyngja en að láta sópa sér út úr úrslitakepppninni eins og Atlanta þurfti að upplifa í nótt. 

Við töluðum um það eftir leik tvö að við hefðum fundið nýja veikleika á liðinu og leikir þrjú og fjögur gerðu ekkert annað en að leiða hann betur í ljós. Atlanta er bara glatað lið í úrslitakeppni. Handónýtt.

Eins og alltaf er hægt að horfa á glasið hálffullt eða hálftómt. Bjartsýnir geta horft á allar viðurkenningarnar, sigrana sextíu, bent á þá staðreynd að liðið hafi verið að vinna átta leiki í úrslitakeppni í einhver sextíu ár og að það sé með plan - með sýstem sem amk virkar vel í deildarkeppninni.

Þeir sem er svartsýnir - eða reyndar raunsæir, í tilviki Atlanta núna - sjá hinsvegar að það er engin ástæða til að vera með eitthvað Pollýönnukjaftæði hérna. 

Atlanta dalaði áberandi mikið á síðustu vikum deildarkeppninnar og var ekki bara í vandræðum í úrslitakeppninni - það gjörsamlega drullaði á sig í úrslitakeppninni.

Eins og við sögðum um daginn: Hvurslags lið þykist þú vera ef þú vinnur sextíu leiki í deildarkeppninni en getur svo ekki einu sinni unnið EINN leik á móti vængbrotnu Cleveland-liði sem bauð upp á að vera slegið út. 

Við erum ekki að segja að Cleveland sé lélegt lið, en fjarvera Kevin Love og sú staðreynd að Kyrie Irving var á annari löppinni í einvíginu ef hann spilaði á annað borð, segir bara allt sem segja þarf um Atlanta. 

Þetta er bara arfaslakt lið og það má eiginlega segja að það sé fánaberi ömurlega lélegrar Austurdeildar.

Nú hefur nefnilega komið á daginn að kenningar okkar um Austurdeildina reyndust rangar. Við sáum fyrir okkur að þar yrðu tvö áþekk og sæmilega sterk lið í vetur (Cleveland og Chicago) sem ættu eftir að bítast um efsta sætið og að eina liðið sem fræðilega gæti sett strik í þann reikning væri Atlanta - úr því það vann alla þessa bölvaða leiki í deildarkeppninni.

Þetta var hinsvegar allt einn stór misskilningur. Staðreyndin er sú að það er bara eitt sæmilega gott lið í Austurdeildinni og það er Cleveland. Og LeBron og félagar eru meira að segja með svo mikla yfirburði í austrinu að þeir þurftu ekki einu sinni að nota Kevin Love og aðra löppina á Kyrie Irving til að henda hinu ruslinu í sumarfrí. 

Það voru nú öll átökin.

Það er hægt að benda á fullt af hlutum sem fóru úrskeiðis hjá Atlanta í þessari úrslitakeppni en ef til vill fljótlegra að telja upp það sem ekki fokkaðist upp hjá þeim. 

Tölfræðin lítur hræðilega út hjá þeim. Til dæmis skaut liðið aðeins 23% úr þriggja stiga skotum þar sem voru meira en fjögur fet í næsta varnarmann og alls 31% úr 3ja stiga skotum sem tölfræðin skilgreinir sem opin. 

Atlanta skaut 40% úr "grípa-og-skjóta" þriggja stiga skotum í deildarkeppninni í vetur, en var með helmingi lélegri nýtingu í úrslitakeppninni.

Það var samt ekki þessi múrsteinahleðsla sem fór mest í taugarnar á okkur við leik Atlanta í úrslitakeppninni, heldur algjört bjargarleysi þess í teignum. 

Þeir Tristan Thompson og Timofey Mozgov gjörsamlega áttu teiginn eins og Té-Rexar í barnaafmæli og það var hlutur sem við vorum búin að spá. Þú verður næstum því alltaf að vera með kjöt og sentimetra í miðjunni þegar kemur fram í úrslitakeppni og fagurfræðistuðlar taka að lækka.

Við höfum ekki nógu mikinn áhuga á Atlanta til að fara að kortleggja framtíðina hjá því og hvað það þarf að gera til að forðast að gerar sig að fífli í úrslitakeppninni næst. 

Við eigum svo sem ekki von á því að gerðar verði stórar breytingar hjá þeim, enda er þetta svo sem bara annað árið hans Budenholzer og hann hlýtur að fá meiri tíma með þetta lið.

Haukarnir þurfa að semja við menn eins og Paul Millsap og DeMarre Carroll fyrir næstu leiktíð og það á eftir að verða rándýrt, því þeir koma til með að fá myndarlega launahækkun eins og bróðurparturinn af leikmönnunum í NBA deildinni í nánustu framtíð. 

Þó að þetta prójekt sem Atlanta er að búa til sé frekar nýtt á nálinni, þýðir það hinsvegar ekki að við séum að tala um einhverja unglinga. Megnið af leikmönnum liðsins eru orðnir vel þroskaðir og því verður stjórnin að gera það upp við sig í sumar hvort hún ætlar að halda áfram að róa á þessi mið eða gera róttækar breytingar. Við setjum fimmhundruðkallinn á fyrri kostinn.

Þó Atlanta hafi sannað kenningar okkar um að það væri Atlanta á frekar fyrirsjáanlegan hátt, verðum við samt að gefa því það að það náði samt að koma okkur hressilega á óvart hvað varðar eitt atriði.

Okkur hefði aldrei órað fyrir því að það væri svona lélegt.

New Orleans er sjálfu sér verst

Tweet

Við áttum ekki von á því að kapphlaupið um áttunda sætið í Vesturdeildinni yrði mikið kapphlaup eftir að Oklahoma náði Phoenix og New Orleans um daginn, en annað hefur komið á daginn.

Í haust var það Phoenix sem var að hóta því að gera eitthvað, en á meðan Suns hefur dalað, hefur New Orleans einhvern veginn haldið sér inni í myndinni áfram. Og það þrátt fyrir talsverð meiðsli á lykilmönnum. Við erum ekki viss um að New Orleans hafi spilað einn einasta leik í vetur án þess að vera án 2-3 lykilmanna.

Þegar þetta er skrifað munar ekki nema veiðihári á Oklahoma og New Orleans og Oklahoma er auðvitað ekki á fullum styrk á meðan Kevin Durant er í meiðslum, svo það er ennþá a.m.k. fræðilegur möguleiki fyrir Skarfana að komast í úrslitakeppnina.

Reyndar er það Dallas sem er liðið sem allir eru að benda á þessa dagana, enda er það gjörsamlega búið að gera í buxurnar. Dallas þarf reyndar að halda áfram að drulla á sig í nokkrar vikur í viðbót til að Oklahoma og New Orleans geti haft við það sætaskipti, en sá möguleiki er nú fræðilega inni í myndinni, sem hann var sannarlega ekki í febrúar. Hérna er staðan í Vesturdeildinni núna:

Við klipptum út leikjaplön New Orleans og Oklahoma það sem eftir
er af deildarkeppninni svo þið getið borið þau saman.

Ástæðan fyrir því að við dæmdum New Orleans úr leik um daginn var ekki bara að Oklahoma ætti eftir að taka rispu, heldur vorum við að skoða leikjaplanið hjá New Orleans og pirra okkur á því hvað Brúnar og félagar væru búnir að tapa hrikalega asnalegum leikjum.

Veistu til dæmis hvaðan tólf síðustu töp New Orleans hafa komið? Við skulum sýna ykkur það: Charlotte, Boston (2x), Philadelphia, New York, Denver, Oklahoma, Chicago, Utah, Indiana, Orlando, Dallas og Boston.

Þetta eru síðustu tólf tapleikir New Orleans. Þetta hlýtur að vera grín.

Auðvitað kemur það fyrir öll lið að tapa einum og einum asnalegum leik á svona löngu og erfiðu tímabili, en öll þessi töp fyrir skítaliðum hjá New Orleans eru gjörsamlega óafsakanleg.

Svo óafsakanleg að ef Oklahoma stelur af þeim áttunda sætinu, er það leikmönnum New Orleans sjálfum að kenna. Án gríns.

Pældu í því! Ef New Orleans hefði drullast til að vinna Charlotte, Boston (2x), Philadelphia, New York, Denver, Utah og Orlando - gefum þeim séns og segjum að þeir klári bara sex af þessum átta leikjum - þá er New Orleans ekki bara með örugga forystu á Oklahoma heldur að berjast við Dallas um sjöunda sætið.

Það er eðlilegt að fólk sé að spyrja sig hvort New Orleans eigi skilið að komast í úrslitakeppnina eftir að vera búið að drulla svona á sig. Eins mikið og við værum til í að sjá Brúnar í sinni fyrstu úrslitakeppni, verðum við að segja nei - fyrir utan það að það kemur ekki til greina að Russ missi af úrslitakeppninni.

Svona er lífið stundum stórundarlegt í NBA deildinni.

Blaðamaður losnar undan oki Knicks

Tweet

Blaðamennirnir á New York Times er búnir að hafa nóg að gera við að fylgjast með liði Knicks í NBA deildinni undanfarnar vikur. Ætli þeir séu ekki búnir að tæma orðakvótann þegar kemur að því að lýsa vanhæfni liðsins, sem hefur nú tapað 24 af síðustu 25 leikjum sínum í deildinni og hefur aldrei í sögunni byrjað eins illa.

Líklega hefur ákvörðunin verið tekin með tungu í kinn, eins og Bandaríkjamenn orða það, en yfirmenn íþróttadeildarinnar á Times hafa gefið það út að þeir ætli að leyfa blaðamanninum sem starfað hefur í kring um Knicks að einbeita sér að öðrum verkefnum framvegis. Þeir hafa samúð með manni, sem hlýtur að vera orðinn rosalega leiður á lífinu eftir að vera búinn að elta aulana í Knicks í tapleiki út um allt land.

Það er augljóst hvað vakir fyrir Times-mönnum með þessu útpili. Þeir eru einfaldlega að sýna það í verki hvað þeim er orðið óglatt af að horfa upp á Knicks gera sig að fífli kvöld eftir kvöld. Við erum nú þegar búin að skrifa allt of mikið um þetta lið eins og þið vitið, en við máttum til með að deila þessum greinarstúf með þeim ykkar sem kunna að hafa misst af honum.

Það verður aldrei þreytt að fylgjast með körfuboltafélaginu New York Knicks tortíma sjálfu sér.