Jokic í þrennuklúbbinn

Tweet

Frá stórum mönnum til stormsveita

Tweet

Körfuboltinn sem spilaður er í NBA deildinni er búinn að þróast og breytast gríðarlega frá því deildinni var hleypt af stokkunum um miðja síðustu öld. Fyrir vikið er erfitt - og raunar ekki hægt - að bera saman spilamennsku manna sem spiluðu í deildinni með áratuga millibili.

Boltinn sem spilaður er í dag er ekki bara allt öðruvísi en sá sem var spilaður t.d. á áttunda og níunda áratugnum - hann er líka allt öðruvísi en boltinn sem spilaður var í deildinni fyrir 20 árum. Og við þurfum ekki einu sinni að fara svo langt aftur til að finna spilamennsku sem er allt öðruvísi en sú sem við sjáum í dag.

Það er nóg að skoða fyrstu meistaralið San Antonio Spurs í kring um aldamótin, en þessi lið - auk aldamótaliðs Lakers - voru að heita má síðustu liðin sem unnu meistaratitla að megninu til út á stóru mennina sína. 

Tim Duncan og David Robinson lögðu grunninn að titlum Spurs árin 1999 og 2003 og gjöreyðingarvopnið Shaquille O´Neal ruddi braut Lakers að þremur titlum í röð árin 2000-2002.

Þar með erum við ekki að segja að stórir menn skipti ekki máli í NBA deildinni, þeir hafa oftast úrslitaþýðingu í varnarleiknum þó þeir geri það kannski sjaldnast í sókninni nú orðið.Allar þessar breytingar vöktu okkur til umhugsunar. 

Við höfum oft skrifað pistla um dauða miðherjastöðunnar hér á þessu vefsvæði, en þó allt í einu virðist eitthvað aðeins vera að rofa til í þeim efnum í deildinni, er ljóst að miðherjarnir eru nánast horfnir af sjónarsviðinu sem bestu menn deildarinnar eins og hér áður fyrr.

Þannig hafa aðeins þrír hreinræktaðir miðherjar* verið kjörnir leikmenn ársins í NBA deildinni á síðustu þremur áratugum, eða síðan þeir Moses Malone og Kareem Abdul-Jabbar skiptu styttunni á milli sín á árunum í kring um 1980. Þetta eru Hakeem Olajuwon (1994), David Robinson (1995) og Shaquille O´Neal (2000).

Þessi rannsókn leiðir óneitanlega í ljós hvað hlutur miðherjans hefur verið lítill á síðustu árum, sérstaklega af haft er í huga hvað stóru mennirnir áttu deildina á fyrstu áratugunum. Þannig voru hvorki meira né minna en 23 af fyrstu 28 verðmætustu leikmönnum ársins í NBA deildinni miðherjar og á kafla unnu þeir MVP tíu ár í röð. 

Á árunum 1960 til 1980 unnu aðeins tveir leikmenn nafnbótina MVP sem ekki voru miðherjar, þeir Oscar Robertson og Bob McAdoo, sem reyndar var stundum titlaður miðherji, þó við sjáum hann frekar sem framherja.

Kannski má segja að Julius Erving hafi hringt inn nýja tíma þegar hann var kjörinn MVP árið 1981, því þó Moses Malone tæki verðlaunin 1982 og ´83, má kannski segja að gullöld miðherjanna hafi verið liðin. 

Þarna fór í hönd tími minni, fjölhæfari og hæfileikaríkari leikmanna sem höfðu MVP-styttuna í sínum fórum allar götur til ´94 og ´95 þegar Hakeem og Robinson fengu hana lánaða. 

Mennirnir sem um ræðir eru auðvitað Magic Johnson, Larry Bird og Michael Jordan. Þeir skiptu styttunni á milli sín óslitið frá 1984 til 1993 þegar Charles Barkley hirti hana. Þessi stutta sagnfræðilexía sýnir okkur svo ekki verður um villst að það eru breyttir tímar í NBA deildinni.

En það er svo sem ekki bara dauði miðherjans sem hefur haft áhrif á breytingarnar í deildinni. Reglubreytingar hafa líka haft gríðarlega mikið að segja og þar bera hæst breyttar reglur um þukl á andstæðingunum í varnarleiknum og þegar svæðisvarnarafbrigði voru leyfð eftir að einn á einn hjakkið um miðjan tíunda áratuginn stóð illa í fagurkerum.

Til að gera langa sögu stutta er búið að sníða reglurnar í NBA deildinni þannig til að bakverðirnir eru orðnir ósnertanlegir miðað við það sem tíðkaðist áður (þegar þeir máttu allt nema berja hver annan) og regluhöfundar hafa leitast við að vernda flæði og hraða leiksins með von um hærra stigaskor og hærra skemmtanagildi. 

Þessar áherslubreytingar fara ekki vel í alla og reglulega má heyra gamla nagla kvarta yfir því að deildin í dag sé fyrir dúkkulísur.

Annað atriði sem vegur þungt í öllum þessum breytingum er sjálfur leikstíllinn, en hann hefur verið að þróast í mjög ákveðna átt á síðasta áratug eða svo. Margir kenna þennan nýja stíl við Gregg Popovich þjálfara San Antonio, en staðreyndin er nú sú að það var Mike D´Antoni og Phoenix-liðið hans sem kom þessari tísku af stað.

Þetta Phoenix-lið var sannarlega magnað og líklega hafa flestir sem lesa þetta orðið vitni að spilamennsku þess í lengri eða skemmri tíma á síðasta áratug. Hinn frægi "sjö sekúndur eða minna" -sóknarleikur Suns undir stjórn D´Antoni og umfram allt Steve Nash.

Það er sannarlega ótrúlegt, en eins falleg, skemmtileg og áhrifarík þessi leikaðferð Suns var, eru menn enn þann dag í dag að bölva henni í sand og ösku.

Við vitum alveg upp á hár af hverju menn höfðu svona mikið á móti Suns á sínum tíma og hafa enn. Það er út af öfund og engu öðru. 

Bæði þjálfarar og leikmenn annara liða í deildinni öfunduðu Suns af því að spila svona leiftrandi sóknarleik, vinna leiki og skila flottum tölum. Svo hlakkaði alltaf í þessum leiðindapésum þegar Phoenix féll úr leik í úrslitakeppninni af því að "það var ekki hægt að vinna titla á sóknarleiknum einum saman."

Við vorum stundum í þessum grátkór sem gagnrýndi Suns, en ef þetta lið hefði haft heppnina með sér bara einu sinni á þessum árum, hefði það vel getað unnið meistaratitilinn. Heppni var hinsvegar eitthvað sem var ekki í spilunum hjá þessu liði, því á hverju einasta ári voru það meiðsli eða leikbönn sem hjálpuðu til við að ýta því úr leik í úrslitakeppninni.

Það er tilgangslaust að velta sér upp úr þessari óheppni Suns í dag og nær væri að minnast þess þess skemmtilega sem það kom með inn í leikinn. Og það var sko skemmtilegt að horfa á þetta lið spila. Ef þú hafðir ekki gaman af því að horfa á Phoenix-hraðalestina á fullri ferð, varstu ekki með púls yfir höfuð.

Allt hófst þetta á tvímenningi Steve Nash og Amare Stoudemire (þegar hans naut á annað borð við) og restin af liðinu raðaði sér út á kantana til að búa til pláss og bomba niður þriggja stiga skotum. 

Það var alveg sama hver átti í hlut, hvort það voru bakverðir, framherjar eða miðherjar - allir voru á græna ljósinu og þessi stormsveitaleikaðferð átti eftir að starta nýju trendi í NBA deildinni. 

Þetta trend var ekki bara að spila hratt og létt, heldur var Phoenix líka eitt af fyrstu liðunum sem fór að spila með hugann við tölfræði fyrir lengra komna. Það tók tölfræðinga í NBA deildinni marga áratugi að átta sig á því hvað þriggja stiga skotið er dýrmætt og eins og þið munið var enginn maður í þessu Suns-liði feiminn við þristana.

Ein af þrálátustu goðsögnunum um þetta lið var að það hefði verið hræðilegt varnarlið, en það er einfaldlega kjaftæði. Það var vissulega ekkert San Antonio eða Detroit, en það var með þokkalegustu varnartölur ár eftir ár, enda hefði það aldrei verið að vinna svona sextíu leiki ef það hefði verið ónýtt í vörninni. Sóknarleikur liðsins var reyndar sögulega góður, en ekki svo góður.

Nú erum við ekki að segja að öll liðin í NBA deildinni í dag séu að spila "sjö sekúndur eða minna" sóknarleik, en leikaðferð Suns forðum gekk öll út á háan vegg og veltu, að teygja á gólfinu með skyttum og spila hraðan og óeigingjarnan sóknarleik. 

Ef við ættum að lýsa algengustu leikaðferð NBa deildarinnar í dag gengur hún nákvæmlega út á þetta, ekki síst leikaðferð meistaranna sjálfra í lokaúrslitunum í fyrra þegar þeir tættu ofurlið Miami í sundur með spili sínu.

Nú getur vel verið að einhver ykkar sakni þess að horfa á svartmálm á borð við þann sem New York spilaði um miðjan tíunda áratuginn, nú eða ofbeldisfullan varnarleik Pörupiltanna í Detroit þar á undan, en þó við höfum haft lúmskt gaman af því öllu saman, er það engan veginn sambærilegur körfubolti. Með öðrum orðum: ef þú saknar áðurnefndra slagsmála svona mikið, væri upplagt fyrir þig að hætta að horfa á NBA boltann og einbeita þér að því að horfa á handbolta.

Það má vel vera að miðherjarnir séu hættir að vera bestu körfuboltamenn í heiminum og ef við eigum að vera alveg hreinskilin, vorum við farin að hafa dálitlar áhyggjur af framtíðinni í öllu þessu miðherjaleysi.

Körfuboltinn er hinsvegar eins og lífið, hann finnur sér alltaf leið í gegn um grjótið. Hann breytist stundum í nokkuð stórum stökkum, en hann finnur alltaf rétta farveginn á endanum. Skemmtilegasta, besta og fallegasta íþróttagrein heimsins væri það heldur ekki ef hún þyldi ekki að þróast aðeins. Þó það nú væri.

35 kúlur á leik

Tweet

Ef marka má slúðrið, eru mörg félög í NBA deildinni að reyna að tryggja sér þjónustu miðherjans Greg Oden í vetur. Það segir sína sögu um stöðu stóra mannsins í dag.

Portland valdi Oden númer eitt í nýliðavalinu árið 2008 og stuðningsmenn Blazers æla örugglega enn dálítið í munninn í hvert skipti sem Kevin Durant (valinn nr. 2) skorar 30 stig. Aumingja Oden hefur ekki náð að spila nema 82 leiki á þessum fimm árum og ekki einn einasta leik síðan á leiktíðinni 2009-10.

Það er ekki honum að kenna greyinu, en hann er lauslega reiknað búinn að þéna um 35 milljónir króna fyrir hvern leik sem hann hefur spilað í NBA deildinni.

Við föttum enn ekki hvernig Portland datt í hug að nota valrétt sinn á mann sem leit út fyrir að vera á sextugsaldri og labbaði haltur, þegar nokkuð öruggt stigaundur eins og Kevin Durant var á lausu.

Í dag er Oden haltari en nokkru sinni þrátt fyrir að vera aðeins 25 ára gamall.

Samt er hann eftirsóttur. Enn.

Svona er körfuboltinn stundum fáránlegur.

Nýliðavalið 2013

Tweet

NBA Ísland kafar ofan í nýliðavalið fyrr og nú

Tweet

  Eins og þið vitið höfum við stundum dálitlar áhyggjur af því hvað uppbyggingarstarfið í     körfuboltanum í Bandaríkjunum virðist vera komið í tómt tjón.

Þjálfun yngri iðkenda virðist ábótavant og nú er svo komið að háskólaboltinn er orðinn hundleiðinlegt drasl sem aðeins þeir hörðustu nenna að horfa á. Þeir sem til þekkja fullyrða að gera þurfi einar 6-10 breytingar á reglunum í háskólaboltanum, því hann sé orðinn allt önnur íþrótt en stunduð er í NBA deildinni.

Nú erum við bara að hafa eftir það sem við höfum lesið og heyrt frá fólki sem fylgist með þessu, við viðurkennum fúslega að okkur þykir álíka gaman að horfa á háskólaboltann og að fara til tannlæknis.

Það var gaman að háskólaboltanum hérna einu sinni, en í dag er hann eins og blackmetaltónleikar í blómabúð - sem sagt ekki að gera sig.

Nú styttist í nýliðavalið árlega en fáir eru spenntir fyrir því. Eins og raunin hefur verið undanfarin ár, er lítið um almennilegan efnivið og margir tippa á að nýliðavalið í ár verði eitt það lélegasta í sögunni.

Til marks um þetta hafa menn ekki hugmynd um hvaða leikmaður verður valinn fyrstur og menn eru nánast alveg jafn líklegir að detta inn á góðan leikmann með vali númer tólf eins og númer eitt.

Þetta eru dálítið ógnvekjandi pælingar, þó við séum ef til vill að ýkja pínulítið, en athugið að við erum samt enn ekki farin að ræða stærsta vandamálið (pun intended) í dag - skortinn á alvöru miðherjum.

Við erum alltaf að pæla í þessu. Líklega er þetta ekki annað en dæmigerðir neikvæðnitendensar sem vakna hjá fólki þegar það er orðið gamalt eins og við.

En okkur langaði nú samt að prófa að spóla til baka og kanna það svart á hvítu hvort nýliðavalið nú á dögum væri drasl á miðað við nýliðavalið fyrir tíu og tuttugu árum.

Nú vitum við að það er kannski ósanngjarnt að bera venjulega nýliðaárganga saman við þann sem kom inn í deildina árið 1992, því þar var sannarlega að finna hörkuspilara.

Okkur langaði hinsvegar að bera þennan árgang saman við árganginn 2002 og svo piltana í 2012 árgangnum sem kláruðu sitt fyrsta ár nú í vor.

Nú eigum við auðvitað óralangt í land með að spá fyrir um það hvernig 2012 drengjunum á eftir að reiða af, en það er alveg hægt að bera saman nýliðaárin þeirra og sjá hvort þeir komu með hvelli inn í deildina eða ekki.

Það er nátturulega vita glórulaust að eyða tíma í svona kjaftæði, en við vonum að einhver ykkar hafi gaman af því að rifja þetta upp og skoða nánar.

Eins má vel vera að þið séuð ósammála mati okkar á leikmönnum, en þetta er fjandakornið ekki það langt frá lagi.

Við leyfum ykkur svo að rífast um það hvort framboð á góðum leikmönnum sé meira í nýliðavalinu nú á dögum eða fyrir tíu og tuttugu árum síðan. Við erum aðallega að teikna þetta upp til gamans - ekki vísindalega - og af því við erum búin að vera með þessa pælingu á heilanum í hálft ár eða meira.

Nýliðavalið 1992:

(Valinn númer, nafn, leikir/þar af í byrjunarliði - Stig/fráköst/stoðsendingar)

 1. Shaquille O´Neal  81/81 - 23/14, 15x Stjörnuleikmaður, 4x NBA meistari, Heiðurshöllin
 2. Alonzo Mourning   78/78 - 21/19, 3,5 blk - 7x Stjörnuleikmaður, NBA meistari ´06 (MIA)
 3. Christian Laettner 81/81 - 18/9 47% fg Stjörnuleikmaður, Heiðurshöllin*
 4  Jimmy Jackson  28/28 - 15/4/5 - 40% fg**  Besta tímabil: 26/5/4 og 47% fg ´95 (DAL)
 5. LaPhonso Ellis 82/82 - 15/9 50% fg. Besta tímabil: 22/7 ´97 (DEN)
 6. Tom Gugliotta    81/81 - 15/10/4/2 43% fg - Stjörnuleikmaður - Besta tímabil 20/9 ´96-´98 (MIN)
 7. Walt Williams 59/26 - 17/5/3 44% fg
 8. Todd Day***      71/37 - 14/4 43% fg
 9. Clarence Weatherspoon    82/82 - 16/7 47% fg. Besta tímabil: 18/10 ´94 (PHI)
10. Adam Keefe    82/6  - 7/5  50% fg. Glórulaust, byrjunarliðsmaður í liði í lokaúrslitum (UTA)
11. Robert Horry    79/79 - 10/4/1st/1blk - Rulluspilari. Sjöfaldur NBA meistari
12. Harold Miner    73/0  - 10, 48% fg. Einmitt.
13. Bryant Stith    39/12 - 9/3, 45% fg. Besta tímabil: 15/4/3, 39% í þristum ´97 (DEN)
14. Malik Sealy    58/2  - 5, 43% fg 
15. Anthony Peeler   77/11 - 10, 47% fg. Besta tímabil: 15 stig, 37% í þristum ´97 (VAN).
16. Randy Woods**** 41/1  -  2, 35% fg
17. Doug Christie 23/0  -  6, 43% fg. Besta tímabil: 17/5/4 (TOR)
18. Tracy Murray   48/14 -  6, 42% fg. Bombari. Besta tímabil: 16/4, 42% í þristum ´96 (TOR).
19. Don MacLean   62/4  -  7, 44% fg - Framfarakóngur ´94 þegar hann stökk upp í 18 stig í leik
20. Hubert Davis  50/2  -  5, 44% fg - 44% í þristum yfir ferilinn
21. Jon Barry - Rulluspilari. Pabbi hans var betri leikmaður en sonurinn þegar hann var fimmtugur
22. Oliver Miller - Rulluspilari í finals-liði Phoenix Suns 1993. Feitur.
23. Lee Mayberry - Rolluspilari, lol, bara að athuga hvort þú ert vakandi.
24. Latrell Sprewell - 4X Stjörnuleikir, var í 1. úrvalsliði NBA ´94. Geðsjúklingur en góður.

*    - Er í Heiðurshöllinni af því hann var vatnsberi í Draumaliðinu. Átti frábæran háskólaferil.
**   - Spilaði lítið á nýliðaárinu af því hann náði ekki samningum við Dallas
***  - Milwaukee átti 8. og 23. valrétt í þessu djúpa drafti, en skeit á sig og fékk lítið.
**** - Heldurðu að Clippers hafi náð að klúðra þessu drafti? Stutta svarið er: Já, eins og öðrum.

Nothæfir leikmenn sem teknir voru seinna í nýliðavalinu 1992:
P.J. Brown (29.), Brent Price (32.), Popeye Jones (41.), Matt Geiger (42.)

Nýliðavalið 2002:
(Valinn númer, nafn, leikir/þar af í byrjunarliði - Stig/fráköst/stoðsendingar)

1.  Yao Ming 82/72 - 14/8/2blk - 50% fg - 19/9 á ferlinum
2.  Jay Williams 75/54 -  10/5 40% fg - Spilaði aðeins eitt ár. Stútaði á sér löppunum í vélhjólaslysi.
3.  Mike Dunleavy 82/3 - 6, 40% fg - Rulluspilari. Besta ár: 19/5/4 ´08 (IND)
4.  Drew Gooden 70/47 - 12/7 46% fg - Fæddur rulluspilari og ferðalangur.
5.  Nikoloz Tskitishvili 81/16 - 4/2 29% fg - Risavaxið klúður (á næstefstu myndinni í færslunni).
6.  Dajuan Wagner 47/24 - 13/3 37% fg. Farinn úr deildinni eftir 4 ár
7.  Nene  80/53 - 11/6 52% - Besta ár: 15/8 ´11 (DEN). Aldrei staðið undir væntingum/pótensjal.
8.  Chris Wilcox 46/3 - 4, 52% - Rulluspilari. Besta ár: 14/8 ´07 (SEA).
9.  Amare Stoudemire 81/71 - 14/9 47%. 6x í Stjörnuliði. Besta ár: 26/9, 56% fg 2005 (PHO).
10. Caron Butler  15/5 42% - 2x í Stjörnuliði. Besta ár: 20/7/5 árið 2008 (WAS)

Hræ eins og Melvin Ely, Marcus Haislip, Bostjan Nachbar, Curtis Borchardt, Ryan Humphrey og Steve Logan fylla út í fyrstu umferðina, sem lítur vægast sagt illa út eftir 10. valrétt.

Nothæfir leikmenn sem teknir voru seinna í nýliðavalinu 2002:
Tayshaun Prince (23.), John Salmons (26.), Carlos Boozer (34.), Matt Barnes (45.) og Luis Scola (55.).  Ágætis leikmenn þar á ferðinni.

Nýliðavalið 2012:

Meira af mönnunum í miðjunni

Tweet

Við erum alltaf að tuða um dauða stóra mannsins - þá staðreynd að alvöru miðherjar eru að verða útdauð tegund í NBA deildinni. Skondið dæmi um þetta eru úrvalsliðin þrjú sem tilkynnt voru í dag.

Stóri maðurinn í fyrsta úrvalsliðinu er tæknilega ekki miðherji, en fyrir þá sem vilja kalla Tim Duncan miðherja, skoraði hann 18 stig, hirti 10 fráköst og varði þrjú skot í leik í vetur.

Maðurinn í öðru úrvalsliðinu, Marc Gasol, var með skítlélegar tölur (14 stig, 8 fráköst, 2 varin) eins og við sögðum ykkur í aurskriðunni af pistli fyrr í kvöld. Við gáfum Gasol samt undanþágu og "leyfðum honum" að vera á sínum stað í úrvalsliðinu af því hann er svo óeigingjarn, góður sendingamaður og duglegur í vörninni.

Þriðji miðherjinn í úrvalsliðið var svo Dwight Howard blessaður. Hann átti slakasta ár sitt í langan tíma, mestmegnis vegna meiðsla, en náði þó að skila þokkalegum tölum. Hann skoraði 17 stig, hirti 12 fráköst og varði tvö skot í leik í vetur.

Þetta eru nú ekki beint MVP-tölur eins og þið sjáið. Eigum við að fá smá samanburð?

Árið 1992 var miðherji nokkur að spila í NBA deildinni sem skoraði 22 stig, hirti 12 fráköst, varði 4 skot og stal tveimur boltum að meðaltali í leik.  Hann var með yfir 50% skotnýtingu og liðið hans var með yfir 50% vinningshlutfall.

Þessi maður komst ekki í úrvalslið NBA deildarinnar. 

Ekki í fyrsta lið, ekki í annað, ekki þriðja heldur.

Þetta var Hakeem Olajuwon, leikmaður Houston.

David Robinson hjá San Antonio var í fyrsta úrvalsliði, Patrick Ewing hjá New York í öðru og Cleveland-miðherjinn Brad Daugherty í því þriðja.

Heldurðu að Hakeem hefði komist í úrvalsliðið í ár?

DeAndre Jordan vill verða betri í körfubolta

Tweet

Við verðum að viðurkenna að við höfðum ekki lesið mikið um að DeAndre Jordan hefði verið í gymminu í allt sumar, en satt best að segja ber ekki á öðru.

Á síðustu leiktíð skoraði Jordan einu sinni 19 stig og tvisvar 18. Það sem af er þessari leiktíð sem er nýhafin eins og allir vita, hefur hann nú skorað 20 stig í tveimur leikjum í röð.

Þjálfarinn er meira að segja farinn að kalla eitt og eitt kerfi fyrir hann og það leynir sér ekki að hann hefur verið mjög duglegur í sumar.

Látum liggja milli hluta að eldflaugaverkfræðingurinn Shaquille O´Neal hafi kallað hann besta miðherjann í Vesturdeildinni á TNT í nótt.

Jordan skrifaði á síðustu leiktíð undir risavaxinn samning við LA Clippers, en það var samningur sem Golden State bauð honum upphaflega en Clippers ákvað að jafna.

Svona eru stóru mennirnir enn dýrir í NBA deildinni þó flestir þeirra geti ekki neitt. Jordan hefði auðveldlega getað lagst upp í sófa með Risahraun og flotið á stóra samningnum sínum, en hann hefur gert eitthvaðbetra.

Það er gaman að sjá raunverulegar framfarir hjá DeAndre. Það var neyðarlegt að sjá hann nánast negldan við varamannabekkinn í úrslitakeppninni í fyrra.

Fyrir utan þá staðreynd að hann var alltaf í villuvandræðum og spilaði illa, gat þjálfarinn ekki teflt honum fram af ótta við að brotið yrði á honum. Jordan er eins og þið vitið kannski ein versta vítaskytta í sögu NBA með innan við 44% nýtingu á ferlinum. Það kom því í hlut Reggie Evans að spila bróðurpartinn af mínútunum hans í úrslitakeppninni og það virðist drengurinn hafa tekið til sín. Blassunarlega.

Við vonum að þetta sé ekki bara einhver blaðra og Jordan sé raunverulega að bæta sig. Clippersliðið lítur út fyrir að vera besta lið Vesturdeildarinnar í dag og þó það sé búið að tapa fáránlegum leikjum (heima gegn Cleveland og Golden State) hefur það líka unnið mjög sannfærandi sigra á San Antonio, Memphis og Lakers.

Bætum kannski Portland-sigrinum í nótt við, því við þurfum ekki marga putta til að telja útisigra Clippers á Portland á liðnum árum.

Það er sannarlega bjart framundan hjá Clippers. Allir að spila vel nema fituhlunkurinn hann Lamar Odom og liðið á enn inni Grant Hill og Chauncey Billups. Hugsið ykkur bara.

Ristill: Roy Hibbert er gunga og lydda

Tweet

Ákveðið hefur verið að breyta kjörseðlum fyrir Stjörnuleikinn í NBA. Framvegis getur fólk kosið sér tvo bakverði og þrjá, tjah,  framverði, í stað tveggja framherja og eins miðherja áður.

Þetta er gert til að bregðast við þessari leiðindaþróun sem við erum alltaf að segja ykkur frá, nefnilega Dauða Miðherjans. Þetta þótti okkur efni í stuttan ristil.*

Þeim fer fækkandi með hverju árinu, stóru mönnunum. Sérstaklega þeim sem kunna körfubolta. Roy Hibbert hjá Indiana er leikmaður sem kallar sig miðherja og bara þess vegna komst hann í Stjörnuleikinn í fyrra - ekki af því hann gæti eitthvað.

Hann fór að grenja þegar hann heyrði af nýju reglunum, allir 218 sentimetrarnir af honum titruðu í ekkasogum. Vildu bara snuddu og mömmu.

Fyrirgefið okkur þó við tölum svona með analnum, en Roy Hibbert getur bara ekki blautan s**t í körfubolta, sama hvað hver segir.

Hann á að vera maður sem fer með Indiana á næsta stig, en ræður ekki við það og mun líklega aldrei gera. Hann er drasl sem hefði aldrei átt að koma nálægt Stjörnuleik og vinnur engan veginn fyrir laununum sínum.

Hibbert er ekki eina draslið í miðherjastöðunni. NBA deildin er full af svona rusli. Þar er aftur á móti hægt að finna fullt af góðum framherjum og það er miklu nær að leyfa þeim að spila Stjörnuleiki.

Aldrei þessu vant tekur deildin gáfulega ákvörðun. Þú átt að vinna þér sæti í Stjörnuleik af því þú ert góður í körfubolta, ekki af því þú ert eini miðherjinn í deildinni sem skorar tíu stig að meðaltali í leik.

Við erum niðurbrotin yfir dauða miðherjans eftir að hafa hlotið síðari partinn af  NBA uppeldinu á gullaldarárum stöðunnar. Þetta er eins og með þungavigtina í boxinu. Bara dáið og horfið og enginn veit hvað gerðist.

Einn daginn ertu að horfa á Tyson halda mönnum á lofti með hnefunum, Shaq rífa niður körfur með spjöldum og tjökkum, Hakeem dansa tangó í teignum. En allt í einu hurfu þeir jafn snögglega og risaeðlurnar.

Þú situr eftir með Darko Milicic, Eddy Curry og DeAndre Jordan. Vaknar upp við vondan draum eins og maður á alsæluniðurtúr eftir þriggja daga helgi á Thomsen.

Þetta er ekki sanngjarnt.

Haltu þér saman, Roy. Taktu þér tak og farðu að vinna fyrir kaupinu þínu. Reyndu að sýna okkur að staðan sé ekki dauð. Við höldum með þér, Hibbert. Þú ert gunga og lydda, en við höldum með þér.

* - Ristill er gremjublandinn pistill sem höfundur skrifar án raka og ábyrgðar, þ.e. með ra**gatinu.