Showing posts with label Skarfarnir. Show all posts
Showing posts with label Skarfarnir. Show all posts

Thursday, March 12, 2015

New Orleans er sjálfu sér verst


Við áttum ekki von á því að kapphlaupið um áttunda sætið í Vesturdeildinni yrði mikið kapphlaup eftir að Oklahoma náði Phoenix og New Orleans um daginn, en annað hefur komið á daginn.

Í haust var það Phoenix sem var að hóta því að gera eitthvað, en á meðan Suns hefur dalað, hefur New Orleans einhvern veginn haldið sér inni í myndinni áfram. Og það þrátt fyrir talsverð meiðsli á lykilmönnum. Við erum ekki viss um að New Orleans hafi spilað einn einasta leik í vetur án þess að vera án 2-3 lykilmanna.

Þegar þetta er skrifað munar ekki nema veiðihári á Oklahoma og New Orleans og Oklahoma er auðvitað ekki á fullum styrk á meðan Kevin Durant er í meiðslum, svo það er ennþá a.m.k. fræðilegur möguleiki fyrir Skarfana að komast í úrslitakeppnina.

Reyndar er það Dallas sem er liðið sem allir eru að benda á þessa dagana, enda er það gjörsamlega búið að gera í buxurnar. Dallas þarf reyndar að halda áfram að drulla á sig í nokkrar vikur í viðbót til að Oklahoma og New Orleans geti haft við það sætaskipti, en sá möguleiki er nú fræðilega inni í myndinni, sem hann var sannarlega ekki í febrúar. Hérna er staðan í Vesturdeildinni núna:
























Við klipptum út leikjaplön New Orleans og Oklahoma það sem eftir
er af deildarkeppninni svo þið getið borið þau saman.































Ástæðan fyrir því að við dæmdum New Orleans úr leik um daginn var ekki bara að Oklahoma ætti eftir að taka rispu, heldur vorum við að skoða leikjaplanið hjá New Orleans og pirra okkur á því hvað Brúnar og félagar væru búnir að tapa hrikalega asnalegum leikjum.

Veistu til dæmis hvaðan tólf síðustu töp New Orleans hafa komið? Við skulum sýna ykkur það: Charlotte, Boston (2x), Philadelphia, New York, Denver, Oklahoma, Chicago, Utah, Indiana, Orlando, Dallas og Boston.

Þetta eru síðustu tólf tapleikir New Orleans. Þetta hlýtur að vera grín.

Auðvitað kemur það fyrir öll lið að tapa einum og einum asnalegum leik á svona löngu og erfiðu tímabili, en öll þessi töp fyrir skítaliðum hjá New Orleans eru gjörsamlega óafsakanleg.

Svo óafsakanleg að ef Oklahoma stelur af þeim áttunda sætinu, er það leikmönnum New Orleans sjálfum að kenna. Án gríns.

Pældu í því! Ef New Orleans hefði drullast til að vinna Charlotte, Boston (2x), Philadelphia, New York, Denver, Utah og Orlando - gefum þeim séns og segjum að þeir klári bara sex af þessum átta leikjum - þá er New Orleans ekki bara með örugga forystu á Oklahoma heldur að berjast við Dallas um sjöunda sætið.

Það er eðlilegt að fólk sé að spyrja sig hvort New Orleans eigi skilið að komast í úrslitakeppnina eftir að vera búið að drulla svona á sig. Eins mikið og við værum til í að sjá Brúnar í sinni fyrstu úrslitakeppni, verðum við að segja nei - fyrir utan það að það kemur ekki til greina að Russ missi af úrslitakeppninni.

Svona er lífið stundum stórundarlegt í NBA deildinni.


Monday, March 10, 2014

Af Tæreki og Skörfunum


Þið munið væntanlega eftir því þegar hann Tærekur Evans var kjörinn nýliði ársins hjá Sacramento Kings hérna um árið. Ekki? Jæja, ókei. Hann Evans var reyndar drulluflottur á því á nýliðaárinu sínu. Hann varð aðeins fjórði leikmaðurinn í sögu NBA deildarinnar til að skila yfir 20 stigum, 5 fráköstum og 5 stoðsendingum.

Þessir þrír sem grísuðu á að ná þessu á undan honum voru einhverjir Oscar Robertson árið 1961, Michael Jordan árið 1985 og svo einhver Lee-Bron James fyrir tíu árum síðan.  Ekki slæmur félagsskapur svo sem.

En eftir þessa huggulegu byrjun hefur Evans varla gert nokkuð annað en að drulla á sig. Hann lækkar um tvö stig á ári og sígur hægt og rólega niður í nær öllum tölfræðiflokkum, sem er stórundarlegt fyrir svona knáan íþróttamann.

Reyndar vitum við að bölvuð iljarfellsbólgan var talsvert að trufla hann þegar hann var hjá Sacramento á sínum tíma. Það er ömurlegur fjandi að eiga við.

Samt.

Áhöfnin á Pelíkananum RE-1100 var þó hvergi bangin við þennan neikvæða spíral sem Tærekur virtist kominn í.  Allir skipstjórar hafa auðvitað óbilandi trú á hæfileikum sínum sem stjórnendur og peoples-persónur (ísl. mannfólk). Þeir myndu nú aldeilis rífa drenginn upp á anusnum og fá allt það besta út úr honum hjá þessu nýja og spennandi liði.

U, nei. Ja, bíddu við, ekki fyrr en um daginn!

Tæríkur er bara allt í einu farinn að spila eins og hann gerði á nýliðaárinu sínu og er að bjóða upp á 25/8/8 í mars! Það er engu líkara en hann og Trevor Ariza hafi dottið ofan í töfraseyðispottinn hans Steinríks (Tæríkur - Steinríkur... er eitthvað þarna? Nei?).

Svona getur deildin okkar verið stórfurðuleg stundum. Úr því að við erum að fabúlera um Pelíkananananananabúbú á annað borð, væri kannski réttast að spyrja hvað sé að frétta þarna í fenjunum eiginlega. Það er nefnilega ekki andskoti mikið.

New Orleans átti að verða eitt af Spútnikliðum vetrarins, en í staðinn fyrir að taka c.a. svona Phoenix á þetta, er liðið meira að taka New York á þetta - sem snýst mest um að framleiða óæskilegan og óendurvinnanlegan úrgang eins og þið vitið.

Meiðsli spila þarna stórt hlutverk eins og alls staðar í vetur og það er erfitt að ætla að gera eitthvað í Vesturdeildinni þegar tveir af sterkustu mönnum liðsins eru í klessu. 

En fyrir utan þetta, hefur okkur alls ekki þótt neinn glans á liðinu, jafnvel í þessum fáu leikjum þar sem það var sem næst því að vera með alla menn heila.

Nei, það eina sem kætir í þessum vandræðum er hann Brúnar okkar. Þvílíkur leikmaður sem hann er að verða! Strákurinn er kominn með 20/10 eins og alvöru stór, nýtir vel og ver bæði og verst. 

Við erum svo hrifin af stráknum að við reiknum með að safna augabrúnum í mottumars.

Æ, vonandi ná þeir að hrista þetta eitthvað saman þarna í New Orleans á næsta ári. Þetta var kannski ekki 100% stefna hjá þeim að ná í Jrue Holiday frænda þinn og Tærek en það eru til galnari lið í deildinni þó þau þurfi ekki að gefa Austin Rivers að borða á hverjum degi. Menn eru allavega að reyna að gera eitthvað - það er meira en segja má um marga.

Friday, November 15, 2013

Öskubuskur og áflog


Við tókum okkur til og horfðum á nokkra körfuboltaleiki á síðasta sólarhring eða svo.  Við sáum meðal annars Dílaskarfana frá New Orleans færa systurkúbbnum sínum í Utah fyrsta sigurinn á silfurfati.

Lið Utah er hrottalega slakt, en náði samt að vinna þennan leik á einhvern undarlegan hátt. Það er lítill sómi af því hvernig New Orleans er að byrja leiktíðina. Brúnar er að spila af sér rassgatið en allt kemur fyrir ekki. Ætli við verðum þó ekki að gefa Skörfunum aðeins lengri tíma til að gela sig saman og fá Ryan Anderson til baka og svona.

Utah var búið að tapa fyrstu átta leikjunum sínum í vetur og það kom reyndar ekkert á óvart. Þú vinnur ekki körfuboltaleiki ef þú ætlar að manna leikstjórnandastöðuna með Charles Ingalls og Sveppagreifanum. 

Það hefur Jazz verið að gera með þeim Jóni Lúkasi þriðja og Jamaal Tinsley, sem reyndar hefur verið látinn fara.

Svo hringir liðið í einhvern pjakk úr D-deildinni sem var í 10/11 þegar kallið kom. Rúmum sólarhring síðar er hann farinn að spila lykilmínútur í NBA deildinni og átti sinn þátt í þessum fyrsta sigri Utah-liðsins. 

Pjakkurinn, sem heitir réttu nafni Diante Garrett, (sjá mynd til hægri) er með meiri hæfileika í forhúðinni en áðurnefndir tveir leikstjórnendur.  Stundum er körfuboltinn ákaflega einkennilegur. Ekki síst þarna í Utah. 

Philadelphia heldur uppteknum hætti og heldur áfram að vinna körfuboltaleiki sem það hefur ekkert með að gera að vinna . Sigur Sixers á Rockets var nokkuð flottur, hvort sem James Harden var með Houston eða ekki. Tvær Öskubuskur stigu heldur betur fram á sviðið og stálu senunni þar, þeir Tony Wroten og James Anderson. 

Það er svo gaman að fylgjast með Öskubuskuævintýrunum í NBA deildinni svona á haustin þegar alls konar sveppir eru að fá sénsinn og standa sig vel.

Úlfarnir okkar eru svo sem engir sveppir, en þeir eru að standa sig vel og Ástþór spilar eins og hann eigi lífið að leysa. Gaman að sjá hvað Rick Adelman er að fá út úr þessu liði þó bekkurinn hans sé ekki sterkari en hjá Einherja.

Rúsínan í afturendanum var svo auðvitað slagur LA Clippers og Oklahoma í Los Angeles. Þetta var alveg hrikalega skemmtilegur körfuboltaleikur þrátt fyrir fullt af klúðri og töpuðum boltum.

Þú veist að þú ert að horfa á góðan körfuboltaleik þegar þú færð gæsahúð á einhverjum tímapunkti og þessi bauð upp á slíkt. Það voru komin 4-5 topp tíu tilþrif í sarpinn þegar um fimm mínútur voru liðnar af leiknum. Við megum til með að minnast á nokkra punkta sem vöktu athygli okkar í þessum leik.

Oklahoma:

Russ er enn ekki alveg kominn með tímasetningar og takt á hreint og hittir ekki drullu, en það sem skiptir mestu máli er að hann er strax orðinn 100% Russ. 

Það þýðir að hann er með fulla sprengju og keyrir blint á hvað sem er - hikar aldrei í eina sekúndu. Og það eru einar bestu fréttir vetrarins. 

Við elskum Russ, þó hann þverbrjóti margar af þeim reglum og viðmiðum sem við höfum um körfubolta.

Kevin Durant er enn að verða betri. Hann virðist ætla að standa 100% við það sem hann talaði um í sumar, þegar hann sagðist ætla að leggja áherslu á það að bæta varnarleikinn sinn og reyna að gera meðspilara sína betri. 

Þú ræður hvað þér finnst um eftirfarandi fullyrðingu, en ef Kevin Durant væri með skotval og samvisku Carmelo Anthony, væri hann með á bilinu 35-40 stig að meðaltali í leik. Það er bara þannig.

Við höfum oft hlegið að því hvað Kendrick Perkins er lélegur í körfubolta, en hann hefur nú samt verið sæmilega duglegur að mæta í vinnuna hjá Oklahoma.

Fyrir vikið var dálítið pínlegt að sjá strákinn frá Nýja-Sjálandi fylla skarð hans í byrjunarliðinu þegar Perk þurfti að fara og jarða afa sinn.

Aumingja Steven Adams vissi stundum ekkert hvar hann átti að vera í vörninni, en hann er bæði harður og duglegur og ef hann heldur áfram að læra, gæti hann átt eftir að fá enn fleiri mínútur.

Ungviðið hjá Oklahoma var annars ekki upp á marga fiska í þessum leik og það hjálpaði ekki að Serge Ibaka lét henda sér í bað í öðrum leikhluta eftir smávægilega pústra við Matt Barnes og Blake Griffin. 

Þið vitið hvaða skoðanir við höfum á sjúkum agareglum NBA deildarinnar, við þurfum ekki að fara aftur yfir það.

LA Clippers:

Hey, hérna eru fréttir: Chris Paul er góður í körfubolta... 

Láttu Blake Griffin í friði!

Það er orðið þreytt að hatast út í Blake Griffin af því hann fékk einu sinni að vinna einhverja troðkeppni út á bílaauglýsingu. Við vitum að hann á það til að vera dálítið fýldur og floppa smá, en þar fyrir utan hefurðu ekkert út á hann að setja. Hann er alltaf að bæta sig og því er hálf grátlegt hvað hann fær ekkert respekt frá dómurum.

DeAndre Jordan er að bæta sig líka og það er strax hægt að merkja áhrif Doc Rivers á leik hans. Jú, jú, hann á líklega aldrei eftir að verða betri en 50% vítaskytta, en möguleikar Clippers á að verða alvörulið, hvíla mjög þungt á hans herðum. 

Það er hans að binda saman vörnina, ekki ósvipað og Kevin Garnett gerði hjá Boston undir stjórn Doc Rivers. Til að svo megi verða, verður drengurinn að finna leiðir til að hanga inni á vellinum.

JJ Redick er einn hamingjusamasti körfuboltamaðurinn í NBA deildinni í dag, ekki ósvipað og Kevin Martin sem er aftur farinn að spila fyrir Rick Adelman. Redick er að gera sitt besta til að verða hinn hvíti Ray Allen hjá Clippers. Óhemju skemmtilegur leikmaður.

Matt Barnes er stundum dálítið fokheldur, en það er nauðsynlegt að vera með einn svona gaur á bekknum. Hann gefur Clippers eitthvað sem enginn annar getur komið með.

Það er ekki gott að sjá hvað þetta Clippers-lið getur farið langt í vor, en það hlýtur bara að vinna fullt af leikjum. Lélegt ef það vinnur ekki 58 leiki með þessa breidd, þó hún sé reyndar ekkert rosaleg meðal stóru mannanna.

Já, deildakeppnin í NBA fer sko frábærlega af stað eins og alltaf.

Fylgist með.