Atlanta er enn Atlanta

Tweet

Við minntumst ekkert sérstaklega á það fyrir einvígi Cleveland og Atlanta, en hefðum kannski átt að gera það, bara til að rifja það upp fyrir ykkur. Kannski er líka ungt fólk þarna úti sem hreinlega veit þetta ekki. Einhver verður að upplýsa komandi kynslóðir.

Segja þeim, að sama hvað raular eða tautar, sé Atlanta alltaf Atlanta.

Þannig má segja að það eina jákvæða sem kom út úr þessari úrslitakeppni hjá Atlanta, var að líklega hefur Atlanta aldrei nokkru sinni verið Atlanta með jafn heiftarlegum hætti og það var Atlanta þegar það lét Cleveland sópa sér úr keppni í annari umferð 4-0 - annað árið í röð.

Leikmenn Atlanta hljóta að fá æluna í hálsinn þegar þeir heyra minnst á Cleveland, hafandi tapað fyrir því 4-0 í úrslitakeppninni í fyrra, 3-0 í deildarkeppninni í vetur og svo aftur 4-0 núna.

Þetta er yfirdrifið nóg mótlæti til að stúta móralnum í hvaða liði sem er og Atlanta er þar sannarlega engin undantekning.

Erfitt er að henda reiður á hvað hefur farið úrskeiðis hjá Atlanta Hawks, en því miður fyrir stuðningsmenn Haukanna er augljóst að liðið er á hægri niðurleið en ekki að bæta sig. Þetta er náttúrulega fúndamental vandamál. Í siglingafræðunum er þetta kallað að róa í öfuga átt.

Nú er svo komið að tveir af byrjunarliðsmönnum liðsins eru með lausa samninga í sumar. Þetta eru Kent Bazemore, sem kom skemmtilega á óvart í vetur - og miðherjinn Al Horford sem er einn sterkasti leikmaður liðsins. Horford góður körfuboltamaður og spilar oftast vel, inn á milli þess sem hann hverfur eins og Don Draper.

Það er ákaflega freistandi að grípa til gífuryrða og halda því fram að Atlanta ætti bara að sprengja þetta upp og byrja upp á nýtt. Það er alltaf í ákveðinni tísku í NBA umfjöllun og við gerum það reglulega.

Það er þó sennilega aðeins of gróft í tilviki Atlanta eins og Zach Lowe benti skemmtilega á í hlaðvarpi þann 9. þessa mánaðar. Hyggilegra væri að reyna að breyta eitthvað til.

Eitt er þó alveg á hreinu. Atlanta getur gert allar þær breytingar sem það vill - það er ekki að fara að slá LeBron James neitt út úr úrslitakeppni Austurdeildarinnar á næstunni.

Þú þarft að fara í gegn um hann til að komast í úrslit og það er engin hætta á að Atlanta geri það á næstunni,
nema það myndi kannski vinna í víkingalottóinu
og fá stórstjörnu gefins einhvers staðar.

Atlanta er því dálítið fast í þessu einskismannslandi sem það er að vinna 50 leiki og detta út í annari umferð úrslitakeppninnar.

Ef draumar þínir og væntingar snúast um að vinna meistaratitil eða titla, er þetta ákaflega erfiður staður til að vera á. En ef þú setur þetta í stóra samhengið, er þetta hreint ekki svo slæmt.

Atlanta er ekki stór markaður, Atlanta fær ekki til sín stórstjörnur, Atlanta er með hörmulega stuðningsmenn og er staðsett í bæ sem er skítsama um körfubolta, en fimmtíu sigrar og úrslitakeppni er meira en mörg önnur félög af sama kalíberi í NBA deildinni geta sagt.

Við skulum sjá hvað forráðamenn Atlanta gera á leikmannamarkaðnum í sumar. Okkur þykir átakanlega líklegt að félagið muni framlengja samning Al Horford og gera hann að einum launahæsta leikmanni deildarinnar á langtímasamningi sem á eftir að verða hræðilegur á lokaárunum.

Atlanta veit að það getur ekki betur og það læðist að okkur sá grunur að Horford sé fullkomlega sáttur við að vera bara stjarna í liði sem kemst í aðra umferð úrslitakeppninnar og lætur það gott heita.

Hvað svo sem verður í sumar, er eitt alveg á hreinu.

Atlanta hefur alltaf verið, er, og mun líklega alltaf verða, nákvæmlega Atlanta.

Fær Cleveland samkeppni í Austurdeildini í vetur?

Tweet

Hvað tökum við til bragðs ef nýjasti þáttur hlaðvarpsins fer í klósettið vegna tæknivandræða og eyðileggur nokkrar dýrmætar vinnustundir aðfararnótt þriðjudags? Við getum annað hvort bölvað og ragnað í klukkutíma og farið að sofa eða ákveðið að skrifa pistil um efni þáttarins í staðinn. Við ákváðum að gera bæði: skrifa meðan við bölvuðum upphátt í hljóði.

Efni 49. þáttar hlaðvarpsins átti að vera umræða um hvaða lið myndu gera tilkall til meistaratignar í NBA deildinni næsta sumar, í tilefni þess að nú er ekki nema rétt rúmur mánuður þangað til deildarkeppnin hefst.

Þessi pistill verður ekki  jafn tæmandi og hlaðvarpið sem endaði í ruslinu. Þú átt alveg örugglega ekki eftir að lesa hann á hlaupabrettinu í World Class og guð forði okkur frá því að þú lesir hann á meðan þú ekur til vinnu. En við vonum að hann verði fræðandi. Kíkjum aðeins á þetta og byrjum í austrinu:

Austurdeildin á síðustu leiktíð var sennilega sú lélegasta í sögu deildarinnar, að minnsta kosti sú lang, langlélegasta síðan við byrjuðum að fylgjast með NBA fyrir um aldarfjórðungi síðan. Það er mál manna að austrið verði ekki eins arfaslakt í vetur og það var í fyrra, en við skulum þó ekki baka neinar kökur enn sem komið er.

Það má nefnilega vel vera að einhver af liðunum í austrinu fari frá því að vera brandari upp í að vera skítléleg, en það þýðir engan veginn að Cleveland fái einhverja samkeppni á leið sinni í lokaúrslitin 2016. Raunar er Cleveland með það mikla yfirburði í Austurdeildinni að við höfum aldrei upplifað annað eins - ekki einu sinni nálægt því.

Á síðustu leiktíð gátum við gefið okkur að lið eins og Chicago, Atlanta eða Washington gætu amk strítt Cleveland. Við vorum meira að segja svo tröllheimsk að við spáðum því að Chicago yrði liðið sem færi upp úr austrinu í lokaúrslitin.

Spáin var gerð síðasta haust eftir að við sáum Cleveland spila eins og drasl, með meingallað lið og LeBron James á hálfu gasi. Við höfðum svo rangt fyrir okkur að það er líkamlega vont.

Kallið okkur haters, en það segir meira um restina af liðunum í Austurdeildinni en styrk Cleveland hvernig málin þróuðust í úrslitakeppni Austurdeildarinnar á síðustu leiktíð. Sérstaklega voru það Atlanta og Chicago sem ollu okkur vonbrigðum þar - svo miklum að við myndum frekar segja að þau hafi gert sig að fíflum en valdið okkur vonbrigðum. Og ekki væla um meiðsli - það voru meiri meiðsli hjá Cleveland en öllum mótherjunum.

Atlanta náði að koma á óvart

Tweet

Fólk er alltaf með einhverjar lélegar afsakanir og þorir ekki að segja "við sögðum ykkur þetta!" varðandi nokkurn skapaðan hlut - alveg sama hvað það hefur rétt fyrir sér. Svona er að lifa í sífellt meðvirkara vestrænu samfélagi þar sem pólitískur rétttrúnaður er að keyra allt um koll og enginn má segja neitt.

Gott og vel, en við ætlum sko ekki að vera með eitthvað hallærislegt lítillæti þá sjáldan við höfum rétt fyrir okkur með einhvern skapaðan hlut. Það er ekki eins og það komi oft fyrir. Það þarf samt örugglega ekki að minna ykkur á það að við erum búin að segja ykkur það reglulega allar götur síðan í haust að Atlanta sé ekki aðeins Atlanta alla leið í gegn - heldur hafi það alltaf verið Atlanta og muni þess vegna mjög líklega verða Atlanta um ókomna tíð.

Nei, við þorðum ekkert að hengja okkur upp á að Atlanta ætti ekki eftir að geta neitt í úrslitakeppninni, en við sögðum eins og var, að við værum ekki að sjá að þetta lið væri að fara að gera einhverja hluti í úrslitakeppninni.

Atlanta átti ljómandi góða deildarkeppni eins og þið öll vitið væntanlega. Liðið vann 60 leiki í fyrsta sinn í sögu félagsins og átti fjóra menn í Stjörnuleik og þjálfara ársins. Það verður ekkert mikið betra. 

En svo er það þetta vesen með úrslitakeppnina. Eftir á að hyggja, kom það í ljós strax í apríl að Atlanta væri ekki að fara að gera neitt í úrslitakeppninni, því það afrekaði að tapa tveimur leikjum fyrir Brooklyn í fyrstu umferðinni. 

Brooklyn er álíka sterkt og Fram í körfubolta, svo það hefði ef til vill átt að hringja einhverjum bjöllum. Við þurftum svo sem engar bjöllur til - þið munið að Atlanta er Atlanta. 

Það er ekki hægt að segja að Atlanta hafi komið sér á neitt sérstaklega gott ról þegar það sló Brooklyn úr leik og það var heldur enginn glæsibragur á því á móti Washington. 

Þú færð auðvitað engin stig fyrir að líta vel út í úrslitakeppninni, við vitum það, en lið verða að koma sér í takt ef þau ætla langt í úrslitakeppninni, jafnvel í þessari hræðilegu Austurdeild.

Heilladísirnar héldu með Haukunum þegar John Wall gat ekki beitt sér að fullu í einvíginu við Washington. Sumir vilja meina að Wiz hefði unnið Atlanta ef Wall hefði verið heill. Við gefum ekkert út á það - og er reyndar skítsama, því hvorugt þessara liða hefði átt séns í Cleveland.

Fátt er erfiðara að kyngja en að láta sópa sér út úr úrslitakepppninni eins og Atlanta þurfti að upplifa í nótt. 

Við töluðum um það eftir leik tvö að við hefðum fundið nýja veikleika á liðinu og leikir þrjú og fjögur gerðu ekkert annað en að leiða hann betur í ljós. Atlanta er bara glatað lið í úrslitakeppni. Handónýtt.

Eins og alltaf er hægt að horfa á glasið hálffullt eða hálftómt. Bjartsýnir geta horft á allar viðurkenningarnar, sigrana sextíu, bent á þá staðreynd að liðið hafi verið að vinna átta leiki í úrslitakeppni í einhver sextíu ár og að það sé með plan - með sýstem sem amk virkar vel í deildarkeppninni.

Þeir sem er svartsýnir - eða reyndar raunsæir, í tilviki Atlanta núna - sjá hinsvegar að það er engin ástæða til að vera með eitthvað Pollýönnukjaftæði hérna. 

Atlanta dalaði áberandi mikið á síðustu vikum deildarkeppninnar og var ekki bara í vandræðum í úrslitakeppninni - það gjörsamlega drullaði á sig í úrslitakeppninni.

Eins og við sögðum um daginn: Hvurslags lið þykist þú vera ef þú vinnur sextíu leiki í deildarkeppninni en getur svo ekki einu sinni unnið EINN leik á móti vængbrotnu Cleveland-liði sem bauð upp á að vera slegið út. 

Við erum ekki að segja að Cleveland sé lélegt lið, en fjarvera Kevin Love og sú staðreynd að Kyrie Irving var á annari löppinni í einvíginu ef hann spilaði á annað borð, segir bara allt sem segja þarf um Atlanta. 

Þetta er bara arfaslakt lið og það má eiginlega segja að það sé fánaberi ömurlega lélegrar Austurdeildar.

Nú hefur nefnilega komið á daginn að kenningar okkar um Austurdeildina reyndust rangar. Við sáum fyrir okkur að þar yrðu tvö áþekk og sæmilega sterk lið í vetur (Cleveland og Chicago) sem ættu eftir að bítast um efsta sætið og að eina liðið sem fræðilega gæti sett strik í þann reikning væri Atlanta - úr því það vann alla þessa bölvaða leiki í deildarkeppninni.

Þetta var hinsvegar allt einn stór misskilningur. Staðreyndin er sú að það er bara eitt sæmilega gott lið í Austurdeildinni og það er Cleveland. Og LeBron og félagar eru meira að segja með svo mikla yfirburði í austrinu að þeir þurftu ekki einu sinni að nota Kevin Love og aðra löppina á Kyrie Irving til að henda hinu ruslinu í sumarfrí. 

Það voru nú öll átökin.

Það er hægt að benda á fullt af hlutum sem fóru úrskeiðis hjá Atlanta í þessari úrslitakeppni en ef til vill fljótlegra að telja upp það sem ekki fokkaðist upp hjá þeim. 

Tölfræðin lítur hræðilega út hjá þeim. Til dæmis skaut liðið aðeins 23% úr þriggja stiga skotum þar sem voru meira en fjögur fet í næsta varnarmann og alls 31% úr 3ja stiga skotum sem tölfræðin skilgreinir sem opin. 

Atlanta skaut 40% úr "grípa-og-skjóta" þriggja stiga skotum í deildarkeppninni í vetur, en var með helmingi lélegri nýtingu í úrslitakeppninni.

Það var samt ekki þessi múrsteinahleðsla sem fór mest í taugarnar á okkur við leik Atlanta í úrslitakeppninni, heldur algjört bjargarleysi þess í teignum. 

Þeir Tristan Thompson og Timofey Mozgov gjörsamlega áttu teiginn eins og Té-Rexar í barnaafmæli og það var hlutur sem við vorum búin að spá. Þú verður næstum því alltaf að vera með kjöt og sentimetra í miðjunni þegar kemur fram í úrslitakeppni og fagurfræðistuðlar taka að lækka.

Við höfum ekki nógu mikinn áhuga á Atlanta til að fara að kortleggja framtíðina hjá því og hvað það þarf að gera til að forðast að gerar sig að fífli í úrslitakeppninni næst. 

Við eigum svo sem ekki von á því að gerðar verði stórar breytingar hjá þeim, enda er þetta svo sem bara annað árið hans Budenholzer og hann hlýtur að fá meiri tíma með þetta lið.

Haukarnir þurfa að semja við menn eins og Paul Millsap og DeMarre Carroll fyrir næstu leiktíð og það á eftir að verða rándýrt, því þeir koma til með að fá myndarlega launahækkun eins og bróðurparturinn af leikmönnunum í NBA deildinni í nánustu framtíð. 

Þó að þetta prójekt sem Atlanta er að búa til sé frekar nýtt á nálinni, þýðir það hinsvegar ekki að við séum að tala um einhverja unglinga. Megnið af leikmönnum liðsins eru orðnir vel þroskaðir og því verður stjórnin að gera það upp við sig í sumar hvort hún ætlar að halda áfram að róa á þessi mið eða gera róttækar breytingar. Við setjum fimmhundruðkallinn á fyrri kostinn.

Þó Atlanta hafi sannað kenningar okkar um að það væri Atlanta á frekar fyrirsjáanlegan hátt, verðum við samt að gefa því það að það náði samt að koma okkur hressilega á óvart hvað varðar eitt atriði.

Okkur hefði aldrei órað fyrir því að það væri svona lélegt.

NBA Ísland fann nýjan galla á liði Atlanta Hawks

Tweet

Við vissum að þetta væri að koma, en okkur grunaði ekki að skellurinn yrði svona þungur. Við vissum að það kæmi kafli í úrslitakeppninni þar sem við fengjum öll að sjá sannleikann um Austureildina. Það var Atlanta sem tók það á sig að sýna okkur þennan sannleika svart á hvítu og niðurstaðan var hreint út sagt ógeðsleg.

Leikmenn Atlanta Hawks gerðu sig að algjörum fíflum í 94-82 tapi fyrir Cleveland í nótt. Þetta lið sem átti fjóra leikmenn í Stjörnuliðinu í febrúar, lagðist á völlinn á heimavelli sínum í kvöld og drullaði á sig.

Atlanta vann 60 leiki í vetur en er núna að láta lið sem skipað er LeBron James og nokkrum rulluspilurum gjörsamlega hrauna yfir sig.

Það er enginn Kevin Love í liði Cleveland. Enginn Kyrie Irving heldur. Bara LeBron og einhverjir gaurar sem New York gat ekki notað, gegn Stjörnuliðsmönnunum fjórum í Atlanta.

Þið sjáið augljóslega að þetta dæmi gengur ekki upp og það er af því við erum að tala um Austurdeildina. Gæðin eru ekki meiri en það þarna austan megin að það var bara tímaspursmál hvenær við fengjum að sjá neyðarlega hluti þaðan.

En það er ekki Austurdeildinni að kenna að Atlanta sé drasl. Já, við sögðum það. Þetta Atlanta lið er drasl - amk þegar komið er fram í úrslitakeppni. Svo mikið drasl að það hefur orðið Photoshop-listamönnum internetsins innblástur.

Atlanta-menn eru voða krúttlegir í deildarkeppninni þegar enginn nennir að spila vörn en það verður bara að segjast eins og er að þeir eru búnir að spila eins og aumingjar lengst af í úrslitakeppninni. Þeir lentu í vandræðum á móti Brooklyn, sem er últramegacrap og hefðu með smá heppni látið vængbrotið Washington-lið henda sér úr keppni.

Þeir toppuðu sig hinsvegar endanlega í kvöld þegar þeir létu vængbrotið Cleveland-lið sópa sér upp og henda sér í klósettið - og það á heimavelli.

Við gerum okkur grein fyrir því hvað við erum föst á þermistigi Freuds þegar kemur að því að lýsa óförum Atlanta Hawks, en það er blanda af vanþroska okkar og raunverulegri vanhæfni körfuboltaliðsins.

Hvað eru menn að meina þegar enginn byrjunarliðsmaður skorar meira en 12 stig í leiknum og stigahæsti maðurinn þeirra á myndinni hér fyrir ofan skorar heil 13 stig.

Nýr raunveruleiki blasir við Atlanta

Tweet

Eins og þið hafið líklega tekið eftir, eyddum við ansi fáum orðum og við gátum í einvígi Atlanta og Brooklyn um daginn. Það var af því öllum var sama. Flestum var líka nákvæmlega sama um einvígi Atlanta og Washington en það bauð þó upp á talsvert meira en við fengum í fyrstu umferðinni.

Við gerðum tímabil Washington upp í pistlinum á undan þessum, en núna er komið að Atlanta. Við höfum vissulega skrifað eitthvað aðeins um Atlanta í reglulegum pistlum okkar um Austurdeildina, en eins og þið sjáið ef þið leitið í efnisorðaskránni á NBA Ísland, kemur lítið upp um Atlanta annað en molar um óguðlega 3ja stiga nýtingu Kyle Korver.

Auðvitað er þetta galið þegar haft er í huga að þetta er lið sem vann sextíu leiki í vetur, en eins og við segjum ykkur alltaf, er Atlanta alltaf bara Atlanta og því verður aldrei neitt úr neinu hjá liðinu. Eða fram að þessu að minnsta kosti. En nú er svo komið að liðið er komið í úrslitaeinvígi Austurdeildarinnar og þá verður einhver að rífa upp penna, svo það er alveg eins gott að við gerum það bara.

Það merkilegasta við að Atlanta sé komið í úrslit Austurdeildar er ekki að það sé að ná besta árangri sem það hefur náð í hálfa öld, þó það sé ansi merkilegt í sjálfu sér.

Nei, það langmerkilegasta við að Atlanta sé komið í úrslitaeinvígi Austureildarinnar - undanúrslit NBA deildarinnar - er að það þurfti ekki að gera annað en vinna Brooklyn og Washington til að komast þangað.

Brooklyn var með 46% vinningshlutfall í vetur og Washington 56% og síðarnefnda liðið var svo huggulegt að vera með sinn besta mann í meiðslum í annari umferðinni svo Atlanta fengi nú sæmilega greiða leið áfram í keppninni.

Þetta er sagt í kaldhæðni, en þið fattið hvert við erum að fara með þessu. Atlanta tók vissulega efsta sætið í Austurdeildinni í deildarkeppninni og tryggði sér þar með þessa léttu leið í gegn um fyrstu tvær umferðirnar, en við getum bara ekki annað en hlegið aðeins að þessu.

San Antonio hefði tapað um það bil einum leik ef það hefði mætt Brooklyn og Washington í fyrstu tveimur seríunum sínum, en þess í stað féll það úr í fyrstu umferð af því það er í Vesturdeildinni. Fúlt fyrir þá, gaman fyrir Haukana.

Atlanta náði að tapa fjórum leikjum fyrir Brooklyn og Washington í fyrstu tveimur umferðunum og það verður að teljast nokkuð vel af sér vikið. Þeir sem hafa nennt að horfa á Atlanta spila í úrslitakeppninni hafa tekið vel eftir því að það er langt í frá sami bragur á liðinu nú og var í deildarkeppninni í vetur.

Það er að hluta til eðlilegt og rímar við það sem Hatorade-drykkjufólk eins og við erum búin að vera að þusa um í allan vetur. Neikvæðni okkar byggðist á þremur atriðum:

1. Leikaðferð Atlanta er mun erfiðari í framkvæmd í úrslitakeppni en í deildarkeppni.
2. Atlanta er ekki með súperstjörnu sem getur framleitt sóknarleik eftir þörfum.
3. Atlanta er Atlanta.*

En nú fáum við væntanlega fyrst að sjá hvort þetta Atlanta lið getur eitthvað í alvöru þegar það mætir Cleveland Cavaliers í úrslitum Austurdeildarinnar.

Eins og þið vitið eru talsverð meiðsli í herbúðum Cleveland, svo það ætti að geta hjálpað Atlanta eitthvað, en LeBron James og félagar ættu að verða mun verðugri andstæðingur en Washington þó ekki væri nema bara út af James sjálfum.

Tvennt stendur upp úr hjá okkur varðandi Atlanta eftir fyrstu tvær umferðirnar:

Fyrra atriðið er að DeMarre Carroll sé búinn að vera besti maður liðsins í úrslitakeppninni. Það er dálítið fyndið að eini maðurinn í byrjunarliði Hawks sem var ekki valinn í Stjörnuliðið í vetur sé að spila manna best hjá liðinu í úrslitakeppninni.

Carroll er maður sem ekkert lið kærði sig um, enda er Atlanta fimmta liðið sem hann spilar með á jafnmörgum árum í deildinni. Þar er hann þó líklega búinn að finna sér framtíðarheimili, ekki síst með frammistöðu sinni núna.

Pilturinn skoraði 12,6 stig að meðaltali í leik í vetur en í úrslitakeppninni er hann að skila 17 stigum og betri tölum á öllum sviðum leiksins, ekki síst í 3ja stiga skotunum, þar sem hann skaut 44% gegn Nets og Wizards.

Annað sem er dálítið magnað við Haukana er meintur vandræðagangur Kyle Korver í úrslitakeppninni. Við höfum ekki séð alla leiki Atlanta en Korver hefur ekki verið að hitta eins vel og hann gerði í deildinni. Slík eru vandræði stórskyttunnar að fjölmiðlar hafa gert sér mat úr því.

Við reiknuðum því með því að Korver væri að skjóta 30% utan af velli og 17% úr þristum þegar við flettum honum upp, en það er öðru nær. Hann er að hitta úr 38% skota sinna í það heila og 35% fyrir utan, sem er lélegt fyrir hann, en margir leikmenn væru tilbúnir að skipta við hann um nýtingu í langskotunum.

Hvort sem Korver var í vandræðum eða ekki, er samt alveg ljóst að Atlanta þarf á hans besta að halda þegar það mætir Cleveland. Haukarnir njóta góðs af því að vera með heimavöllinn og eru með sæmilega heilt lið, svo þeir ættu að meta möguleika sína ágæta.

Nú fáum við nefnilega að vita það í eitt skipti fyrir öll, hvor Atlanta sé bara Atlanta eða hvort Atlanta ætli að skrifa nýjan kafla í sögu Atlanta, sem væntanlega myndi þýða að Atlanta yrði ekki lengur bara Atlanta, heldur eitthvað miklu, miklu meira. Þú veist.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

* - Lengri útgáfan af þessu orðatiltæki er svohljóðandi:
"Atlanta er bara Atlanta, hefur alltaf verið Atlanta og verður því bara Atlanta um ókomna tíð."

Allt um stöðu mála í úrslitakeppninni

Tweet

Hvergi koma veikleikar körfuboltaliða jafn átakanlega í ljós og í úrslitakeppninni, þegar þjálfarar andstæðinganna reyna að nýta sér hvern einasta millimetra sem þeir hafa á þig. Það sem sagt kemst fljótlega upp um þig ef þú ert ekki alvöru í úrslitakeppninni.

Flest liðanna sem eru nú að bítast í annari umferðinni áttu nokkuð náðug einvígi í þeirri fyrstu, en núna er allt annað uppi á teningnum. Núna snýst allt um tommurnar sem Al Pacino talaði um forðum.

Og af því þessir veikleikar eru stundum dálítið áberandi hjá liðum þegar komið er fram í fjórða og fimmta leik í einvígi, hættir okkur til að hrökkva í neikvæðnigírinn og fara að velta okkur upp úr því sem upp á vantar hjá liðunum í stað þess að skoða hvað þau gera vel. Við erum svo sem ekki ein um að sjá glasið svona hálftómt - Twitter er t.d. miskunnarlaus vélbyssa sem hlífir engum.

En við skulum hætta að velta okkur upp úr þessu og kíkja aðeins á það hvað er að gerast í rimmunum fjórum sem eru í gangi í úrslitakeppninni, þar sem staðan er svona þegar þetta er skrifað:

Eins og þið munið kannski, var staðan 1-1 á öllum vígstöðvum eftir fyrstu tvo leikina og var það í fyrsta skipti í ansi mörg ár sem sú staða kom upp eftir tvo leiki í 2. umferðinni, sem var nokkuð óvænt. Nú eru hinsvegar búnir fimm leikir í öllum rimmum og þá eru línur oftast farnar að skýrast nokkuð vel.

ATLANTA (3) - WASHINGTON (2)

Atlanta hafði heilladísirnar sannarlega á sínu bandi í nótt þegar það vann nauman 82-81 sigur á Washington á heimavelli sínum í fimmta leik.

Atlanta tapaði boltanum 23 sinnum í leiknum og skaut innan við 23% úr þriggja stiga skotum en vann samt, sem er ekkert annað en heppni í bland við góða baráttu.

Við leyfum okkur að fullyrða að Atlanta muni ekki vinna annan leik það sem eftir er í úrslitakeppninni með svona spilamennsku.

Það sem vakti helst athygli okkar í þessu einvígi var hvað Washington-liðið var fullt af góðum anda nánast allan leikinn.

Það hleypti óneitanlega fjöri í liðið að fá John Wall aftur inn og hann fær mörg rokkstig fyrir að ákveða að spila þrátt fyrir handarmeiðsli.

En Wall gerði meira en að spila, hann stýrði leik Wizards eins og herforingi og það er ekki hægt annað en öfunda Washington af bakvarðaparinu unga - honum og Bradley Beal - sem voru báðir frábærir í þessum leik.

Það sama verður ekki sagt um Nene frænda þinn, sem ákvað að vera Lélegi Nene í nótt og það hjálpaði Washington ekki neitt. Annað sem hjálpar liðinu ekki er að það er að spila á færri mönnum en LA Clippers, sem er ekki til eftirbreytni.

Það var eiginlega alveg magnað við þennan leik að okkur þótti Washington vera með hann í hendi sér nánast allan leikinn og sjálfstraustið geislaði af liðinu - sérstaklega bakvarðaparinu unga.

Paul Pierce hélt að hann hefði tryggt Washington sigur í leiknum með þriggja stiga körfu rétt fyrir leikslok, en eins og flest ykkar sáu, voru það Al Horford og heilladísirnar sem kláruðu leikinn þegar innan við tvær sekúndur voru eftir og Washington búið með leikhléin sín.

Við neyðumst víst til að hrósa Atlanta liðinu fyrir að hafa klárað þennan leik, en við finnum satt best að segja talsvert færri hluti til að hrósa Atlanta fyrir en Washington.

Atlanta vann 60 leiki í vetur og á auðvitað ekki að vera í svona rosalegum vandræðum með lið sem vann ekki nema 46 leiki.

Eini maðurinn sem okkur langar að hrósa hjá Atlanta er Al Horford og það er ekki af því hann skoraði sigurkörfuna eftir sóknarfrákast. Það er meira af því hann skoraði 23 stig, hirti 11 fráköst og varði 5 skot í leiknum og var langbesti maður Atlanta.

Það kom upp úr kafinu eftir leikinn að Mike Budenholzer þjálfari (ársins) Atlanta teiknaði lokaleikkerfið upp fyrir Dennis Schröder, sem er eitthvað sem við bara föttum ekki.

Schröder er vissulega fljótur og góður að komast fram hjá manninum sínum, en þar með er það upptalið. Hann getur ekki skotið til að bjarga lífi sínu og þó hann virðist vera mjög hugrakkur, finnst okkur stórfurðulegt að Jeff Teague hafi ekki verið látinn slútta þessu.

Washington getur huggað sig við að næsti leikur eru á heimavelli, þó það hafi reyndar ekki spilað sérstaklega vel þar í úrslitakeppninni síðustu tvö ár. Það kæmi okkur á óvart ef Wizards næði ekki að klóra þetta í oddaleik.

Vörutalning að vori: Austurdeild

Tweet

Nú er deildakeppninni í NBA lokið og þá verðum við að gera vörutalningu - rita niður hugleiðingu um niðurstöðuna og kíkja kannski aðeins fram á veginn í úrslitakeppninni. Að venju byrjum við í Austurdeildinni af því hún er ekki nema léleg upphitun fyrir deildina sem skiptir máli í vestri.

Eins og við sögðum í haust, verður eitthvað lið að vinna þessa Austurdeild og einhver af þessum liðum verða jú að vinna leiki - en það er líka nær eingöngu af því þau eru að spila við hvort annað. Ef þú stillir rusli upp á móti rusli - er jú ljóst að ruslið tapar.

Við skulum ekki taka það af Atlanta, það vann 60 leiki og það geta ekki öll lið. 

Við gefum Haukunum þetta bein af því þeir unnu fullt af liðum úr Vcsturdeildinni og spiluðu ljómandi vel lengst af í vetur. Við erum samt engu nær því að hafa trú á þessu liði til að gera stóra hluti í úrslitakeppninni og tökum bara á því þegar að því kemur. 

Andstæðingar Atlanta í fyrstu umferð úrslitakeppninnar eru Brooklyn Nets - sorglegasta lið sem við höfum séð komast í úrslitakeppni síðan við byrjuðum að fylgjast með NBA deildinni fyrir nokkrum áratugum. 

Paul Pierce lýsti þessu best í viðtali á dögunum, þar sem hann hraunaði yfir leikmenn liðsins með beinum og óbeinum hætti.  Þetta eru ræflar og gungur á allt of háum launum og vonandi fá þeir að fara í sumarfrí eftir fjóra leiki, því þeir hafa engan áhuga á því að gera eitthvað í úrslitakeppni og hefðu aldrei komist þangað nema af því Austurdeildin er svo mikið drasl að liðið sem var á yfirlýstan hátt að REYNA að tapa í allan vetur, endaði ekki einu sinni í neðsta sæti (vel gert, New York, sem náði að vera sorglegra en Nets og Sixers til samans).

Cleveland endaði í öðru sæti Austurdeildarinnar og vann 53 leiki, sem kannski er þokkalegt á miðað við hvað þetta lið var með brækurnar á hælunum fram að áramótum. Andstæðingar LeBron og félaga er hið unga, áhugasama og vitlausa lið Boston Celtics. 

Þetta Boston-lið á auðvitað ekkert erindi í úrslitakeppnina og ef þú spyrð stjórnina, hefði hún eflaust miklu frekar viljað enda neðar og eiga möguleika á að fá að velja fyrr í nýliðavalinu í sumar. 

Vandamálið við þetta "plan" var hinsvegar að þjálfarinn var allt of góður (alveg eins og í Utah) og því varð árangurinn allt of góður.

En svona að öllu gríni slepptu, er þetta gaman fyrir krakkana í Boston að fá aðeins að finnan lyktina af úrslitakeppninni, þó ekki væri nema til að enda sem fjölskylda af tómatvörum utan í veggjunum í húsi Cleveland. Boston er sannarlega komið með "keeper" í þjálfarastólinn og það er góð byrjun á öllum plönum sem horfa til framtíðar.

Cleveland er einhverra hluta vegna liðið sem Vegas tippar á að vinni titilinn og það þýðir sjálfsagt ekkert að fokka við það. Þeir verða erfiðir þessir kallar, þó körfuboltinn sem þeir spila sé dálítið spes. Hvað sem öðru líður verður áhugavert að sjá hvert föruneyti Kóngsins kemst í fyrstu atrennu. 

Við höfum ekki leyft okkur að hugsa um það, en við þurfum öll að taka sögubækurnar fram og skrifa nýja kafla í þær ef LeBron James tekst ætlunarverkið í sumar. Það... yrði rosalegt.

Toronto og Washingon fá þann vafasama heiður að berjast um hvort þeirra tapar fyrir Atlanta í annari umferð úrslitakeppninnar - og ef þú hefur í huga að við höfum ekkert rosalega mikla trú á Atlanta - veistu að hér eru engin svimandi gæði á ferðinni. 

Það er voðalega gaman fyrir Toronto eða Washington að komast í aðra umferð, en hvorugt þessara liða á skilið að fara þangað. 

Bæði lið eru ofmetin og hefðu líklega ekki komist í úrslitakeppnina ef þau spiluðu í Vesturdeildinni. Það er alveg sama hvernig þú horfir á þetta einvígi - það er öllum skítsama hvernig það fer.

Loks er það Chicago sem mætir Milwaukee. Það er ekkert útilokað að við fáum tvo eða þrjá leiki í þessari seríu sem fara 56-48. Þetta verður svartidauði út í gegn en Chicago vinnur þetta örugglega, þó við höfum enga trú á Bulls. Við erum búin að gefa það lið upp á bátinn fyrir löngu, það er ekki að fara að gera neitt, stjarna þess er búin að vera og þjálfarinn er að fara frá félaginu í sumar. Vei.

Þarna hafið þið það. Fyrsta umferðin í austrinu verður sem sagt hömlulaus skemmtun, svona dálítið eins og kvikmyndin Eldfjall.

Loftárásir Kyle Korver

Tweet

Okkur leiðist nú ekki að líma skotkort upp um alla veggi eins og þið vitið. Það er góð leið til að túlka tölfræðiblæti á háu stigi.

En nú er svo komið, að það verður ekki hjá því komist að sýna ykkur nokkrar myndir. Það er svona þegar einhver NBA leikmaðurinn tekur upp á því að vera bara í ruglinu.

Maðurinn sem um ræðir er Kyle Korver hjá Atlanta Hawks. Korver hefur alltaf verið mjög beitt skytta - ein sú besta í deildinni - en hann er búinn að vera alveg sérstakur undanfarin ár og í ár er hann svo kominn í áðurnefnt rugl.

Korver á sjálfur metið yfir besta 3ja stiga nýtingu á tímabili, en hann skaut hvorki meira né minna en 53,6% úr þristum þegar hann var hjá Jazz veturinn 2009-10.

Eins og margir vita er Korvera að eiga annað eins ævintýratímabil núna (53,3%) en það sem er enn merkilegra við það, er að hann er að taka nærri þrisvar sinnum fleiri þriggja stiga skot en hann var að taka árið 2010.

Það stafar mestmegnis af því að hann er farinn að spila meira en hann gerði á síðustu árum. Hann er kominn í besta form sem hann hefur verið í á ferlinum og þjálfarinn treystir honum og gætir þess að hæfileikar hans nýtist til fullnustu.

Við verðum að klappa sérstaklega fyrir liðum eins og Jazz og Bulls sem voru með Korver í sínum röðum en töldu sig ekki hafa þörf fyrir hann, en þó ber að hafa í huga að Korver var ekki sá leikmaður sem hann er í dag árið 2010.

Hann var jú heimsklassa skytta eins og hann hefur alltaf verið, en hann var þungur á löppunum og gat ekki haldið mosa fyrir framan sig í vörninni í þá daga.

En það þýðir ekkert að velta sér upp úr fortíðinni. Það sem við höfum gaman af er nútíðin hans Kyle Korver og okkur langar að deila með ykkur hringlandi geðveiku skotkortinu hjá manninum.

Og til að setja hittnina hans í samhengi, byrjum við á að deila með ykkur skotkorti þriggja manna sem þið ættuð öll að kannast við. Allt eru þetta stórstjörnur á misjöfnum stað á ferlinum, en enginn þeirra getur kallast góð 3ja stiga skytta eins og þið sjáið hérna fyrir neðan (smellið til að stækka myndirnar).

Þið munið væntanlega að guli liturinn þýðir að leikmaðurinn sem um ræðir sé að skjóta mjög nálægt meðaltali deildarinnar á því svæði. Sé liturinn rauður, þýðir það að leikmaðurinn sé að skjóta undir meðaltali í deildinni, en græni liturinn þýðir að hann er með betri nýtingu en meðaltal deildarinnar.

Næstir á svið koma svo Swish-lendingarnir Klay Thompson og Stephen Curry hjá Golden State, en öfugt við þá Kobe, Wade og Rose, eru þeir framúrskarandi þriggja stiga skyttur eins og allir sem fylgjast með NBA hafa fengið að sjá undanfarin misseri. Hafi þremenningarnir á fyrstu kortunum verið slakar þriggja stiga skyttur, eru Warriors-piltarnir fagmenn í greininni.

Og þá getum við skoðað kortið hans Kyle Korver. Það er með algjörum ólíkindum að maðurinn sé að skjóta svona vel, þvi þið megið ekki gleyma því að hann er oftast með besta varnarmann andstæðinganna límdan í andlitið á sér hverja einustu sekúndu sem hann spilar, þó þeir eigi það nú til að sofna á verðinum.

Það sést best á því að Korver er með 53,3% 3ja stiga nýtingu þegar hann "grípur og skýtur" og hvorki meira né minna en 57,3% ef þú skilur hann eftir opinn. Og hvað er þetta með að hitta tveimur af hverjum þremur þristum úr hægra horninu? Er það bara...

Þetta er bara svo langt frá því að vera eðlilegt.
Nennir þessi maður kannski að slappa aðeins af!

NBA Ísland tekur rúnt í Austurdeildina

Tweet

Þeir sem hafa fylgst með NBA deildinni í nokkur ár, vita að Stjörnuleikurinn í febrúar er ekki fullkominn mælikvarði á það hvaða körfuboltamenn eru bestir í heimi. Þeir sem hafa lesið NBA Ísland í nokkur ár vita líka að við hérna á ritstjórninni töpum engum svefni yfir Stjörnuleiknum og umstanginu í kring um hann.

Þetta sinnuleysi okkar má rekja til tveggja hluta. Því hvernig staðið er að því að velja leikmenn í Stjörnuleikinn og svo auðvitað þeirri staðreynd að leikurinn sjálfur er oftast bara fíflagangur, sem aðeins hefur færst í aukana á 21. öldinni (boltinn sem var spilaður í Stjörnuleikjunum undir stjórn manna eins og Isiah Thomas og Magic Johnson minnti a.m.k. á körfubolta).

Vegna þessa ætlum við ekki að eyða of mörgum orðum í Stjörnuleikinn. Bara sú staðreynd að Kobe Bryant og Carmelo Anthony hafi verið júróvisjónaðir í byrjunarliðin lætur okkur æla í munninn.

Nei, við skulum heldur beina sjónum okkar að deildakeppninni og þeim ferlum sem þar eru í gangi þessa dagana. Það sem vakið hefur hvað mesta athygli á ritstjórn NBA Ísland undanfarnar vikur er sápuóperan um Hið undarlega mál doktors Jekyll og herra Hyde sem er að eiga sér stað í Chicago.

Spilamennska Chicago Bulls hefur ekki aðeins verið beint úr smiðju Jekyll og Hyde að undanförnu, heldur eru slúðrið og dramatíkin í kring um liðið með því undarlegra sem við höfum orðið vitni að. 

Eins og lengra komnir vita, er ESPN-báknið ekki alsaklaust af því að reka áróður fyrir hinu og þessu annað slagið, en það sem við heyrðum í síðasta Hlaðvarpi Bill Simmons var með því grófasta sem við höfum heyrt. 

Í síðari parti hlaðvarpsins tók Simmons spjall við körfuboltapennann ágæta Zach Lowe sem skrifar fyrir Grantland, en í staðinn fyrir að biðja Lowe að greina hina ólíku persónuleika Bulls á körfuboltavellinum, ákvað Simmons að nota tímann til þess að kasta fram öllu því slúðri sem hann gat fundið til um Chicago-liðið og bókstaflega hélt því fram að það logaði allt stafna á milli hjá félaginu. 

Veðurspá fyrir Austurdeildina

Tweet

Lesendur NBA Ísland geta alltaf treyst á að fá að vita með reglulegu millibili hvað klukkan slær í NBA. Eins og þið vitið flest, er narratífið fljótt að breytast í þessari dásamlegu deild. Stundum þarf ekki annað til en að einn eða tveir leikmenn verði fyrir því óláni að meiðast og þá getur allt farið upp í loft.

Við setjumst reglulega niður og skoðum stöðu mála í deildinni og reynum að veita ykkur yfirsýn á 30 liða deild þar sem fjöldi leikja fer fram á hverju kvöldi og fólk því fljótt að detta út úr taktinum. Við höfum kallað þetta vörutalningar. 

Nú ætlum við að henda í smá áramótapistil, en að þessu sinni er hann ekki aðeins ætlaður sem vörutalning og stöðutékk, heldur eru að verða til nokkrar áhugaverðar fléttur sem vert er að skoða nánar. Eitt það allra áhugaverðasta við NBA deildina - alveg eins og t.d. ensku úrvalsdeildina - er að taka eftir því og fylgjast með því þegar ný lið og nýir leikmenn ryðja sér til rúms í deildinni.

Fyrst beinum við sjónum okkar að Austurdeildinni og þróun mála þeim megin. Þar er að eiga sér stað merkileg þróun, þó megnið af liðunum þar sé í ruslflokki. Við botninn þar er New York, sem er búið að tapa 20 af 21 þegar hér er komið við sögu og er svo mikið drasl að stuðningsmenn þess eru farnir að þykjast vera Nets-aðdáendur.

Við erum reyndar búin að skrifa nóg um hamfarir Knicks og látum það því duga, þó það sé bíó út af fyrir sig að horfa á þetta lið tapa. 

Annað lið á botninum í austrinu er Detroit. Þið hafið heyrt okkur hrauna yfir þann ágæta klúbb með reglulegu millibili í vetur, en nú eru skondnir hlutir að gerast þar á bæ.

Þið munið að félagið borgaði Josh Smith fyrir að hætta að mæta í vinnuna um daginn. Þegar Smith fór til Houston, var Detroit búið að tapa fjórum leikjum í röð, sem var svo sem bara í ætt við annað hjá liðinu í vetur. 

Síðan Smith fór, hefur liðið hinsvegar snúið svona hressilega við blaðinu og er allt í einu búið að vinna fjóra leiki í röð - og það stórt. Detroit var 5-23 þegar Smith fór og var einn og hálfan mánuð að vinna fjóra leiki í upphafi leiktíðar (þó það væri 3-6 eftir fyrstu tvær vikurnar), en núna hefur það skyndilega unnið fjóra í röð á aðeins einni viku.

Þýðir þetta að Detroit sé allt í einu hætt að vera sorglegt körfuboltafélag? Nei, en það var kominn tími til að einhverjir af stuðningsmönnum Pistons hættu við að stökkva í sjóinn. Það er alveg hægt að búa til smá stemningu í kring um brotthvarf Josh Smith og ef stuðningsmönnunum leiðist, geta þeir líka horft á Houston-leiki sér til skemmtunar. 

Það er ekki alveg sama hvar þú spilar körfubolta

Tweet

Stóri-Al Jefferson hjá Charlotte Hornets er prúður og vel upp alinn piltur frá Mississippi, nánar tiltekið frá Monticello, en það er bær á stærð við Sandgerði í suðurhluta ríkisins.

Því má kannski segja að hann hefði alist upp í Mjóafirði í Suður-Múlasýslu ef hann hefði fæðst á Íslandi. Þó má reyndar teljast ólíklegt að hann hefði farið út í körfuboltann ef hann hefði alist upp hjá Fúsa á Brekku, þrátt fyrir að vera vel á þriðja metrann á hæð.

Atlanta-framherjinn Paul Millsap er frá talsvert stærri borg sem heitir Monroe í norðurhluta nágrannaríkisins Louisiana. Hann er kannski ekki alveg sami sveitamaðurinn og Jefferson, en báðir eru þeir rólegir og geðþekkir piltar sem eiga það jú sameiginlegt að vera frambærilegir körfuboltamenn. Vissulega eiga þeir það líka sameiginlegt að hafa verið samherjar hjá Utah Jazz á árunum 2010 til 2013.

Kyle Korver hittir oft körfuboltum ofan í körfur

Tweet

Já, svona lítur skotkortið hans Kyle Korver út um þessar mundir. Þið munið að græni liturinn táknar skotnýtingu yfir meðaltali í deildinni. Hann sprengir þann skala á öllum vígstöðvum.

Auðveldlega ein af tíu bestu langskyttum sem spilað hafa í NBA deildinni. Líklega ein af fimm bestu. Tölfræðin hans undanfarin ár hefur verið lygileg. Hann er ekki bara sætur og góður strákur, hann Korver frændi þinn, hann er líka afburða fær í að kasta körfuboltum niður um hringlaga gjarðir af löngu færi.

Kevins-költið Willis

Tweet

Moses Malone, Dennis Rodman, Ben Wallace, Kevin Love og Kevin Willis.

Þetta eru mennirnir sem hafa náð að hirða 15 fráköst eða meira að meðaltali í leik í NBA deildinni á síðustu 30 árum. Willis þekkja margir. Hann var upp á sitt besta í upphafi tíunda áratugarins þegar körfuboltatískubólan var sem stærst á Íslandi.

Atlanta-liðið hans átti marga stuðningsmenn hér á landi og á eflaust enn. Eitt af þessum költ liðum á Íslandi ef svo má segja. Spud Webb átti þar hlut í máli, einnig Dominique Wilkins, en Kevin Willis átti líka marga aðdáendur hérlendis. Við munum vel eftir því. Willis var almennt álitinn líkamlega sterkasti leikmaður deildarinnar ásamt Karl Malone. Þetta voru íþróttamenn í lagi.

Hérna er skemmtileg syrpa með tilþrifum frá Kevin Willis, sem lék í 11 ár með skemmtilegu liði Atanta Hawks. Þar spilaði hann meðal annars með Doc Rivers, núverandi þjálfara LA Clippers.



Þeir Kevin Willis og Dominique Wilkins voru líka þekktir fyrir að vera vel til fara.

Korver nálgast met

Tweet

Kyle Korver, leikmaður Atlanta Hawks, er ein besta þriggja stiga skytta sem stigið hefur inn á gólf í NBA deildinni. Korver smellti þremur þristum í nótt þegar lið hans skellti Spútnikliði Philadelphia 113-103 og er nú ekki langt frá því að skrá nafn sitt aftur í sögubækurnar.

Þetta var 82. leikurinn í röð sem Korver setur að minnsta kosti einn þrist niður. Hann vantar nú aðeins sjö leiki upp á að jafna NBA metið yfir flesta leiki í röð með einn þrist eða fleiri.

Það á Dana Barros sem setti það þegar hann var leikmaður Boston Celtics um miðjan tíunda áratuginn. Hann sló þá met Michael "græna ljósið" Adams, sem var 79 leikir í röð.

Þess má til gamans geta að Barros endaði þessa miklu rispu á sínum tíma með því að bjóða upp á 0-8 í þristum í leik gegn Golden State í janúar 1996. Hann hafði þá sett einn eða fleiri þrista allar götur síðan á Þollák árið 1994.

Ef Korver tekst að halda áfram að hitta, mun hann jafna met Barros þann 27. nóvember og slá það tveimur dögum seinna í leik gegn Dallas Mavericks. Það er engin ástæða til að efast um að hinum hug- og hárprúða prestssyni takist þetta.

Korver er að hitta yfir 51% úr þristum í vetur og setti m.a. NBA met árið 2010 þegar hann setti 59 af 110 þristum sínum niður (53,6%) með Utah Jazz, sem er besta nýting sem leikmaður í NBA hefur skilað á heilu tímabili. Hann sló þá met sem Steve Kerr setti árið 1995 með Chicago Bulls (52,4%). Þá á hann einnig NBA metið yfir að vera líkastur Ashton Kutcher.

Skyttan mikla hóf feril sinn með Philadelphia 76ers árið 2003 og var þar í fimm ár. Þá var hann í þrjú ár hjá Jazz, tvö hjá Chicago og er nú á öðru ári sínu með Atlanta.

Korver er með um 10 stig að meðaltali í leik á ferlinum og 42% þriggja stiga nýtingu. Alls hefur hann sett 1344 þrista, sem reyndar kemur honum ekki nema í 27. sætið yfir flesta skoraða þrista í sögu NBA.

Rétt er að taka fram að þessum pistli er ekki ætlað að jinxa aumingja Korver. Við tökum það á okkur ef hann klikkar á þessu, en við heitum á piltinn að hitta fram í desember.

Aldarfjórðungur frá skotsýningu Wilkins og Bird

Tweet

Í dag er nákvæmlega aldarfjórðungur liðinn frá því Larry Bird hjá Boston og Dominique Wilkins hjá Atlanta háðu sögulegt einvígi í annari umferð úrslitakeppninnar árið 1988. Þetta var sjöundi leikur liðanna og Boston vann hann 118-116 eftir sannkallaða flugeldasýningu.

Þessi skotkeppni þeirra félaga er gjarnan sýnd í myndbandsannálum NBA deildarinnar og ætti að vera kunnugleg flestum sem fylgst hafa með leiknum fallega. Þeir Bird og Wilkins verða seint sakaðir um að hafa spilað kæfandi vörn hvor á annan þennan dag, en sóknarleikurinn var með því besta sem sést hefur.

Bird skoraði 20 af 34 stigum sínum í fjórða leikhlutanum en Wilkins setti 14 af 47 stigum sínum í lokaleikhlutanum. Wilkins fór gjörsamlega hamförum í þessum leik og hitti úr 19 af 23 skotum utan af velli.

Hér fyrir neðan má sjá svipmyndir úr leiknum. Takið eftir því hvað hljóðgervillinn er þaninn í botn í montage-tónlist 9. áratugarins. Engu líkara en einhver hefði stolið sándtrakkinu úr Rocky IV. Frábært efni.

Atlanta... einmitt!

Tweet