Showing posts with label Rauntal. Show all posts
Showing posts with label Rauntal. Show all posts

Friday, January 6, 2017

NBA Ísland ræðst á fílinn í herberginu


NBA Ísland hefur alltaf lagt mikið upp úr því að vera vefur sem segir sannleikann og þess vegna ætlum við nú að taka okkur til og ráðast á fílinn sem er búinn að vera í herberginu okkar í nokkurn tíma. Það stríðir beint gegn hagsmunum okkar að tala illa um NBA deildina okkar, en nú neyðumst við til að gera það, úr því við vorum svo vitlaus að gefa okkur út fyrir að skrifa heiðarlega. 

Það sem við þurfum að segja ykkur er svo sem ekki ný tíðindi, en við höfum aldrei komið fram og sagt þetta berum orðum - og áttum satt best að segja alls ekki von á því að upplifa þessa stöðu mála. En við komumst ekki hjá því að þegja yfir þessu lengur:

NBA deildin er eiginlega dálítið mikið drasl núna.

Það er bein móðgun við körfuboltaguðina að láta svona út úr sér, en þetta er staðreynd, gott fólk, því miður. Þessi staða hefur komið dálítið eins of skrattinn úr sauðaleggnum, því það er stutt síðan að deildin var mjög heilbrigð. Erum við að nota stór orð þegar við köllum deildina drasl? Já, ef til vill, en það eru bara svo mikil viðbrigði að vakna allt í einu upp við það að það er eins og góðu liðin hafi horfið úr deildinni. Ef þið trúið þessu neikvæðnitali okkar ekki, getum við vitnað í Charles Barkley, sem hafði þetta að segja um stöðu mála um daginn:


Skip Bayless, annar dásamlega jákvæður og vel liðinn sjónvarpsmaður, tók í sama streng fyrir nokkrum dögum þó hann hafi reyndar meira verið að gagnrýna Austurdeildina (sem er að sjálfssögðu mjög jákvætt) en NBA deildina í heild. Hann sagði:

"Ég  er búinn að fjalla um NBA deildina síðan ég var á L.A. Times á áttunda áratugnum og ég man aldrei eftir að hafa séð Austurdeildina svona lélega. Austrið er hreint út sagt átakanlega lélegt núna."

Austurdeildin er reyndar búin að vera rusl í mörg ár eins og við höfum sagt ykkur reglulega, en nú hefur það gerst sem við sáum ekki fyrir að myndi gerast - amk ekki svona snögglega - Vesturdeildin er orðin rusl líka. Bara sí svona! Það sem er hinsvegar ótrúlegra en hrun Vesturdeildarinnar, er að þó megnið af liðunum í NBA séu orðin rusl, hefur skemmtanagildi deildarinnar hreint ekki dalað. Þið trúið því kannski ekki, en það er samt staðreynd og hún kemur til af því að þó liðin í deildinni séu á þessum tímamótum eða í þessu millibilsástandi, er hún pakkfull af stórkostlegum körfuboltamönnum. 

Þetta hljómar mótsagnarkennt en þetta er alveg satt. Við erum ekki viss um að við munum eftir öðru eins framboði af frábærum leikmönnum í deildinni, sérstaklega mönnum sem eru jafnvel að gera hluti sem við höfum aldrei séð áður (t.d. geimverur eins og Russell Westbrook).


Með örfáum undantekningum er þessum stórkostlegu leikmönnum dreift það vel um deildina að þeir einir og sér eru ekki nóg til að búa til sterk körfuboltalið. Það er ekki fyrr en þeir fara að safnast óeðlilega mikið saman sem við förum að sjá almennileg körfuboltalið - og þau eru sko alvöru. Þar erum við að tala um lið eins og Golden State og Cleveland - lið sem væru samkeppnishæf á móti hvaða meistaraliðum sögunnar í sjö leikja seríu.

Við erum að hugsa um að gera öllum þessum frábæru leikmönnum betur skil í sérstakri færslu síðar, en ef við skoðum vandamálið með lélegu liðin nánar, má sjá að það er hægt að skipta liðunum í NBA deildinni niður í fjóra flokka: Meistara og meistaraefni, lið sem eru bleh og lið sem eru drasl. Smelltu á myndina til að stækka og gera.



Þegar rýnt er í þetta hávísindalega flokkunarkerfi okkar kemur í ljós að ástæðan fyrir veikingu deildarinnar í heild er katastrófískt brottfall úr flokki tvö niður í flokk þrjú. Það má vel vera að einhver ykkar séu ósammála því hvernig við drögum liðin í dilka en þessari skoðun er ekki ætlað að vera nákvæm upp á millimetra. Hún er svo við getum áttað okkur á stöðu mála. Því skuluð þið ekki fara að grenja þó liðið ykkar lendi í flokki þrjú en ekki tvö, eins og mörg ykkar eiga þó klárlega eftir að gera.

Myndin sýnir svo hvergi verður um villst að það er allt of mikið af liðum í NBA deildinni sem geta ekki crap og það er mjög miður. Það er líka hluti af útskýringunni á bak við hluti eins og enn eitt metið sem Golden State var að setja á dögunum, þegar það varð fyrsta liðið í sögunni til að vinna 30 af fyrstu 35 leikjum sínum í deildarkeppninni þrjú ár í röð. Þú ert ekkert að spila við San Antonio á hverjum degi í NBA í dag, sérstaklega ef þú ert að spila í austrinu. Sjáið til dæmis endasprettinn hjá Toronto Raptors í deildarkeppninni í vor? Þetta er bara grín.



Við höfum alltaf sagt það þegar við tölum um Austurdeildina sérstaklega að við verðum að hafa hugfast að einhver af þessum liðum verða að vinna þessa leiki og því ber að fara varlega í að ætla að t.d. þessi miðlungslið í austrinu séu eitthvað góð. Staðreyndin er nefnilega sú að þau geta ekki rassgat og hafa ekki getað í mörg ár. Sjáið bara hvað LeBron James með sín ljómandi góðu Cleveland og Miami-lið hefur átt í gríðarlegum erfiðleikum með að komast í lokaúrslit, eða hitt þó heldur.

Eins og áður sagði, er ástandið heldur farið að grána núna af því að Vesturdeildin er orðin litlu skárri en systir hennar í austri, sem er staðreynd sem fer alveg óstjórnlega í egóið á okkur, yfirlýstum einræðisherrum Vesturdeildarinnar til margra ára.

Þetta er skítaástand akkúrat núna, en þó við séum ekki þekkt fyrir bjartsýni, sjáum við bjartari tíma framundan. Það er nefnilega þannig að mjög mörg af þessum drasl- og bleh-liðum sem við töldum upp hér að ofan eru með ung og efnileg lið sem eiga eftir að láta finna fyrir sér áður en langt um líður. 


Þessi vitneskja, ofan á þá staðreynd að það er enn ógeðslega gaman að horfa á fjölda einstaklinga spila í NBA deildinni þó liðin þeirra séu í flestum tilvikum bleh eða verri, gerir það að verkum að við erum langt frá því að ætla að missa vonina eða fara í eitthvað þunglyndi.

NBA deildin mun skoppa til baka, eins og sagt er, og þangað til hún gerir það með stæl, getum við öll skemmt okkur konunglega við að horfa þennan aragrúa af framúrskarandi leikmönnum sem eru að leika listir sínar í deildinni þessa dagana.

Þessum mönnum verða gerð skil í öðrum og öllu jákvæðari pistli sem dettur inn fljótlega. Við verðum að lofa því svo við skiljum ykkur ekki eftir í einhverjum drullupolli örvæntingar og þunglyndis. Það er fullt af liðum í NBA deildinni sem eru á þröskuldi þess að verða góð. Einhver þeirra eiga eftir að gera í buxurnar, sum hver einfaldlega af því það er það sem þau gera, en nokkur þeirra eiga eftir að verða hrikaleg og sjá til þess að við eigum eftir að hlæja að þessari niðursveiflu í upphafi næsta áratugar.




Thursday, April 28, 2016

Rauntal: Vonbrigðavor


Svona, svona krakkar, örvæntið ekki. NBA Ísland er hérna til að útskýra fyrir ykkur hvað er að gerast í úrslitakeppninni í NBA. Mörg ykkar er eflaust farið að lengja eftir vörutalningu frá okkur og hér kemur hún.

Þið vitið að við hérna á ritstjórninni reynum alltaf að vera heiðarleg við ykkur og samkvæm sjálfum okkur í leiðinni. Það hryggir okkur því óneitanlega að gefa frá okkur sársaukafulla svohljóðandi yfirlýsingu:

Fyrsta umferð úrslitakeppninnar í NBA árið 2016 er rusl.

Þetta er ákveðið áfall, því við höfum aldrei upplifað það áður. Aldrei, í alla þessa áratugi sem við höfum fylgst með NBA deildinni, hefur fyrsta umferð úrslitakeppninnar verið rusl. Hún hefur ekki verið léleg, skítsæmileg eða bleh. Nei, hún er alltaf skemmtileg.

Fyrsta umferðin í fyrra var til að mynda ekki besta fyrsta umferð í heimi, en þá var einvígi Spurs og Clippers svo hrottalega skemmtilegt að hinar rimmurnar hefðu geta verið þriggja tíma tónleikar með Celine Dion - umferðin hefði samt verið skemmtileg heilt yfir. En núna er ekkert Spurs-Clippers einvígi til að ylja okkur í kuldanum.



Fyrsta umferðin í ár hefur svo að segja verið að skiptast í tvo flokka: grjótkast og götusóp. Eins og búast mátti við var sópurinn á lofti í einvígi San Antonio-Memphis, Cleveland-Detroit, Oklahoma-Dallas og Golden State-Houston, þó seinni tvö einvígin hafi raunar flokkast undir svokölluð séntilmannasóp þar sem betra liðið vann 4-1 í stað 4-0. Kemur í sama stað niður.

Nokkrar staðreyndir voru á hreinu áður en leikar hófust í úrslitakeppninni. Við vissum að í austrinu myndi Cleveland krúsa nokkuð þægilega í gegn um fyrstu þrjár umferðirnar á meðan hin liðin sjö grýttu grjóti í hvert annað og við vissum að fyrsta umferðin í vestrinu gæti orðið bragðdauf. Þetta stóð allt eins og stafur á bók.


Kveikjan að þessum "glasið hálftómt" pistli okkar er auðvitað endurkoma meiðsladraugsins. Munið þið hvernig meiðsli allt nema eyðilögðu úrslitakeppnina í fyrra? Jæja, nú er verið að hóta því að endurtaka leikinn með því að taka Chris Paul, Blake Griffin og Stephen Curry út á tíu mínútum.

Það er eins og meiðsladraugurinn sé bara að sýna okkur hvað hann á ógeðslega auðvelt með að rústa sumrinu fyrir okkur með því að skjóta niður allar stjörnurnar í NBA deildinni með vélbyssu. Þetta er með öllu helvíti óþolandi - afsakið orðbragð okkar.


En nú skulum við hætta þessari fjandans neikvæðni, því það eru hamingjutímar handan við hornið, börnin góð. Það er af því að núna á laugardaginn hefst einvígi San Antonio og Oklahoma í annari umferð vestursins.

San Antonio vinnur þetta einvígi nokkuð sannfærandi, en við lofum ykkur samt að rimman verði ljómandi skemmtileg allan tímann.  San Antonio er 600 sinnum betra "lið" en Oklahoma, en OKC er með Kevin Durant og Russell Westbrook, sem þýðir að þeir ættu að geta hangið inni í flestum leikjum. Nema San Antonio rassskelli þá bara. Það er alveg inni í myndinni.

Við skulum þó vona að það verði engin burst í gangi í þessu einvígi, sem við þorum ekki að spá 4-1 fyrir Spurs og segjum því 4-2 fyrir Spurs, þó við höfum í sjálfu sér enga óbilandi trú á Texasliðinu. Við erum bara búin að sjá götin í leik Oklahoma svo vel undanfarið - og þau eru svo stór að það er hægt að sjá Hofsjökul í gegn um þau.



Hinumegin í vestrinu er útlit fyrir að það verði Portland sem fær að tapa fyrir Golden State í næstu umferð og ekkert nema sómi af því. Clippers-liðið er of skaddað til að komast í gegn um Portland, hvað þá Golden State.

Það er gaman fyrir Portland-drengina að vera komnir á þröskuldinn inn í aðra umferðina eftir að liðið var tekið og úrbeinað í sumar. Enginn hefði þorað að spá því að Blazers ætti eftir að ná öðrum eins árangri. Enginn spáði liðinu í úrslitakeppni - menn tippuðu á að það ætti eftir að vinna einhverja 25 leiki í besta falli.

Nú þurfa forráðamenn Portland að gæta þess að missa sig ekki í eitthvað Phoenix/Toronto-dæmi og ofmeta liðið sem þeir eru með í höndunum svo gróflega að þeir eyðileggi alla framtíðarmöguleika þess. Helsti munurinn á forráðamönnum Blazers og skrifstofufólki hinna klúbbanna er að það eru ekki eins margir hálfvitar á kontórnum hjá Portland, svo þeir ættu ekki að keyra bílinn út í skurð þó þeir hafi óvart komið honum í 100 kílómetra hraða.


Portland-menn verða hundsáttir með það að komast í aðra umferð í þetta skiptið og hafa náttúrulega ekkert lengra að gera að svo búnu. Þeir náðu að stríða Golden State aðeins í deildarkeppninni, en það verður ekkert slíkt uppi á teningnum í úrslitakeppninni þó Stephen Curry missi af megninu af einvíginu. Steve Kerr og félögum væri nær að gæta þess að leyfa Curry að jafna sig að fullu áður en hann leggur af stað aftur til að sækja sér þriðju meiðslin í úrslitakeppninni.

Það má vel vera að þið séuð mörg ósammála því, en í okkar huga er megnið af leikjunum í úrslitakeppni austursins ekki annað en grjótkast. Þar eru miðlungslið og stundum lakari en það bókstaflega að grýta grjóti í hvert annað.


Grjótkast köllum við það þegar við horfum upp á menn eins og Marcus Smart bomba upp hverju 3ja stiga skotinu á fætur öðru, sem er alltaf mun nær því að slasa fólk í fjórtándu röð en að fara ofan í. Við elskum Marcus Smart - hann er töffari - en skytta er hann ekki og verður aldrei, aumingja drengurinn.

Þetta ætti ekki að verða annað huggulegur bíltúr hjá Cleveland á næstu vikum, en það eina sem getur komið í veg fyrir að liðið hlaupi í gegn um austrið er að það fari sjálft að gera sér erfitt fyrir með einhverju kæruleysi.


Í vestrinu verða þetta einvígi San Antonio-Oklahoma og Golden State-San Antonio sem verða algjör kjötkveðjuhátíð og það góða við það er að Spurs-OKC byrjar strax á laugardaginn eins og áður sagði. Þessi úrslitakeppni á bókað eftir að verða miklu, miklu, miklu betri en hún hefur verið til þessa. Fyrsta umferðin núna er bara undantekningin sem sannar regluna.

Við hefðum getað nýtt þetta tækifæri til að hrauna aðeins yfir Houston Rockets, en það er ekki á þunglyndið bætandi. Þó verður að koma hér fram að Houston-lið þeirra Howards og Hardens er karakterslausasta körfuboltalið sem við höfum nokkru sinni séð og leikmenn liðsins ættu ekki bara að skammast sín, heldur ættu þeir allir með tölu að verða sektaðir og svo reknir. Bara beint í Gúlagið með svona gegndarlausa aumingja.

Wednesday, March 30, 2016

Rauntal frá NBA Ísland


Nú eru aðeins tvær vikur eftir af deildarkeppninni NBA og ekki laust við að sé kominn titringur í menn og konur fyrir úrslitakeppninni - hún er jú byrjuð hér heima. Áður en við förum í úrslitakeppnina, þurfum við samt að gera upp nokkur ansi þýðingarmikil atriði.

Þar ber auðvitað hæst hvort Golden State nær að slá met Chicago Bulls frá árinu 1996 yfir flesta sigra í deildarkeppninni (72-10). Við ætlum ekki að jinxa Curry og félaga með því að fjalla um það að svo stöddu, en svo verður líka áhugavert að vita hvort Golden State eða San Antonio nær að fara í gegn um leiktíðina taplaust á heimavelli, sem er afrek sem engu liði í sögu deildarinnar hefur tekist til þessa.

Þessi leiktíð er búin að vera ein sú furðulegasta sem við höfum upplifað frá því við byrjuðum að fylgjast með NBA fyrir um það bil aldarfjórðungi síðan og það ekki bara á "góðan" furðulegan hátt. Það er vegna þess að á meðan Golden State og San Antonio eru búin að keyra í gegn um Vesturdeildina eins og Caterpillar D-11 jarðýtur fastar í botni, er megnið af hinum liðunum vestan megin (og austan megin líka, svo sem) búið að valda okkur gríðarlegum vonbrigðum.

Þið vitið að NBA Ísland talar íslensku þegar kemur að NBA deildinni og að ef við skiptum yfir í #realtalk, þá hefur þessi leiktíð einfaldlega verið léleg.

Það er fáránlegt að segja það í ljósi þess hvað t.d. Warriors-liðið er að gera, en það er því miður bara staðreynd. Þessi leiktíð er búin að vera ein sú slakasta í mörg ár og eins asnalega og það hljómar, má vel vera að það sé að stórum hluta meisturunum að kenna.

Það er til dæmis ekki eins og það sé búin að vera einhver spenna í keppninni um efsta sætið í Vesturdeildinni - og það þrátt fyrir að liðið í öðru sæti sé að bjóða upp á árangur sem hefði nægt því til að ná fyrsta sætinu á nítján af hverjum tuttugu leiktíðum. Nei, strangt til tekið er þetta bara búið að snúast um Golden State-liðið að keppa við sjálft sig í allan vetur - svo ógeðslega sterkt er það búið að vera.


Með fullri virðingu fyrir Golden State, sem á 100% skilið að hirða efsta sætið í allri deildarkeppninni, þykir okkur nauðsynlegt að benda á að ef Vesturdeildin hefði verið jafn sterk í ár og hún hefur verið síðustu tíu ár, er algjörlega útilokað að Warriors væri við það að slá met Bulls frá því fyrir 20 árum.

Það hefur hjálpað Golden State, að megnið af liðunum sem eru búin að vera frábær í vestrinu undanfarin ár, eru búin að valda miklum vonbrigðum í vetur. Þetta er bara staðreynd, en það er auðvitað ekki Warriors að kenna þó þessi lið séu búin að drulla svona á sig. Þú getur bara unnið liðin sem sett eru fyrir framan þig, eins og þið vitið.


Svona tuð segir kannski meira um okkur og okkar "glasið galtómt" viðhorf til lífs og leikja, en við erum amk hreinskilin með það. Það má vel vera að margir þarna úti séu algjörlega ósammála okkur og séu að tapa sér af gleði yfir þessari leiktíð. Við erum samt alveg viss um að mörg ykkar séu sammála okkur - að Golden State sé dálítið búið að eyðileggja þessa leiktíð.

Þetta þýðir þó ekki að körfuboltinn og mennirnir sem spila hann séu búnir að vera eitthvað lélegir, því fer fjarri, og þess vegna eigum við líka von á alveg stórkostlegri úrslitakeppni. Jú, það má vel vera að fyrsta umferðin í vestrinu verði ekki besta skemmtun í heimi, en fjögurra liða úrslit og úrslit þeim megin í landinu verða algjör rjómi.

Styrkur liðanna í austrinu er ekki sambærilegur og þó það sé ólíklegt að Cleveland fái raunverulega samkeppni þar, verður forvitnilegt að sjá hvaða lið nær að koma á óvart og ná alla leið í úrslitaeinvígi Austurdeildarinnar. Þeim megin eru hlutirnir nefnilega svo jafnir að það er algjörlega ómögulegt að segja til um hvaða lið muni fara áfram í úrslitakeppninni. Við fáum að sjá nokkrar nýjar hetjur verða til í austrinu í úrslitakeppninni. Það er öruggt mál.


En eins og við sögðum, eigum við eftir að gera deildarkeppnina upp áður en við vöðum út í úrslitakeppnina. Þar munum við skrifa stutta hugleiðingu um magnaða deildarkeppni hjá Warriors, hvernig svo sem það endar allt saman, en svo eigum við líka eftir að hrauna yfir nokkur lið sem eru búin að gera sig að fífli í allan vetur.

Og talandi um að gera sig að fífli - við erum ekki undanskilin í þeim efnum. Við eigum eftir að fara yfir Vegas - undir/yfir spá okkar frá því í haust og sjá hvað við erum verstu spámenn í heimi enn eitt árið. Það er alltaf hressandi.

Við erum ekki búin að skrifa mikið að undanförnu og ástæðan fyrir því er það sem við sögðum hérna fyrir ofan. Það breytist mjög líklega í úrslitakeppninni og þið megið eiga von á góðu stöffi frá okkur bæði í skrifum og hlaðvarpi fram í júní.

Þið munið kannski eftir því að við óskuðum eftir framlögum frá áhugasömum og fjársterkum aðilum til að hjálpa okkur við rekstur síðunnar um daginn. Þegar við betluðum í lesendum í fyrra, voru viðtökurnar ljómandi góðar, en um daginn voru þær svo skelfilegar að það mátti sjá fólk fella tár á ritstjórninni. Við vorum satt best að segja hálf móðguð.

Við ætlum því að halda áfram að væla í ykkur þangað til þetta brýna erindi fær betri móttökur. Það eina sem þið þurfið að gera er að smella á gula hnappinn sem á stendur "Þitt framlag" og láta svo hugmyndaflugið ráða. Það þarf ekki mikið til að gleðja okkur, ágætu lesendur.

Saturday, November 14, 2015

Ristill: Hafa ÍR-ingar áhuga á að spila í efstu deild?


Við gáfum okkur blessunarlega langan umhugsunarfrest áður en við hjóluðum í þennan stutta pistil. Ef við hefðum skrifað það sem við vorum að hugsa í gærkvöldi, hefði það líklega endað með ósköpum. Það þýðir samt ekki að við séum í góðu skapi. Ó, nei.

Og það er Íþróttafélagi Reykjavíkur að kenna.

Við höfum ekki lagt það í vana okkar að gagnrýna liðin í úrvalsdeildinni hér heima mikið, enda hefur það verið yfirlýst stefna okkar að vera jákvæð og uppbyggileg þegar kemur að heimabrugginu. Það er allt miklu auðveldara og vinalegra þannig og það er ekki okkar stíll að vera með mjög mikil leiðindi nema kannski út í New York Knicks og svona. Smá stríðni bara.

ÍR-ingar hafa nú orðið til að breyta þessu og það er ekki möguleiki að við getum haldið kjafti yfir því.

Liðum sem spila eins og ÍR hefur verið að gera undanfarið eru stundum líkt við aðalpersónurnar í sögunni sígildu um Undarlegt mál doktors Jekyll og herra Hyde eftir Robert Louis Stevenson. Það er kannski ekki svo galin líking þegar við skoðum úrslitin hjá liðinu í deildinni Domino´s það sem af er. Smellt´á´etta ´elvídi:



Tímabilið byrjar á heimatapi fyrir Tindastól, sem var með þjálfara á þeim tíma og því hægt að fyrirgefa Breiðhyltingum það. Þremur dögum síðar gerir það góða ferð á Selfoss og vinnur FSu eins og öll hin liðin í deildinni, en þá má segja að sirkusinn hafi komið í bæinn.

Við vorum vorum í Hellinum þann 22. október sl. þar sem Kanalausir Grindvíkingar hafa líklega lagt grunninn að stórslysinu sem var í vændum. Án þess að vera að bera í bætifláka fyrir ÍR-inga voru Grindvíkingar reyndar í óvenju miklu stuði í leiknum og virtust hitta úr öllu sem þeir grýttu á körfuna.

Þeir unnu leikinn 94-79 og hann var ekki eins "jafn" og tölurnar segja til um. Þetta var einn af þessum dögum hjá þeim gulu og við hugsuðum með okkur að þetta væri sömuleiðis einn af þessum dögum hjá ÍR líka. Bara á hinum endanum í litrófinu. Sjitt heppens, bara. Ha?

Jú, kannski var þetta bara einn af þessum dögum hjá ÍR. Það vorum við alveg viss um þegar við sáum liðið spila annan heimaleik viku eftir Grindavíkurútreiðina, sem við kölluðum Blóðbað í Breiðholtinu í barnaskap okkar. Við höfum greinilega ekki hundsvit á blóðsúthellingalíkingamáli.

Næst komu vel frambærilegir Stjörnumenn í heimsókn í gettóið* og skemmst er frá því að segja að ÍR náði að stela sigrinum 96-93 í hnífjöfnum leik.

Heimamenn spiluðu engan gæðabolta í þá um kvöldið en gerðu jú gott og vel í að klára bölvaðan leikinn og ná sér í mikilvæga punkta. Við skulum bara segja alveg eins og er að Stjörnumenn hafi átt sinn þátt í niðurstöðunni, enda var hinn almennt dagfarsprúði þjálfari Garðabæjarliðsins gjörsamlega á suðupunkti og hundóánægður með leik sinna manna.

Nú hefði einhver ætlað að svona flottur sigur ætti eftir að gefa ÍR-liðinu byr undir báða vængi og blása því baráttuanda í brjóst fyrir næstu tvo leiki gegn Þórsurum og Haukum...

Hvernig eigum við að orða þetta... u, nei.

ÍR lét Þórsara rótbursta sig í Ljósabekknum í Þorlákshöfn 107-64 í síðustu viku. ÍR-ingar voru Kanalausir í leiknum meðan heimamenn voru með erlendan leikmann sem er fagmaður í blóma, en það réttlætir ekki fjörutíu stiga tap. Ekki einu sinni nálægt því.

ÍR skaut 32% í leiknum, en heimamenn sem útfráköstuðu þá líka, skutu 52% með Davíð Konung í fararbroddi (17 stig).

Það er bara tvennt í stöðunni eftir svona útreið - aðeins tvær leiðir færar eiginlega. Annað hvort bíta menn í skjaldarrendur og pappíra sig, leggja sig meira fram, berjast meira og mæta einbeittari til leiks, staðráðnir í að hefna.

Hinn kosturinn er að safna sér saman í miðjuhringinn á heimavellinum fyrir framan tryggustu stuðningsmenn sína og drulla kekkjóttum og blóðugum niðurgangi í brækurnar. ÍR-ingar ákváðu að velja þennan kost, svona alveg án gríns. Þeir ákváðu að tapa með fimmtíu og þriggja stiga mun fyrir Haukum á heimavelli, 109-57!

Ofangreint er sannarlega ekki fáguð skriffinska um körfuboltaleik, en það var heldur nákvæmlega ekkert fágað við frammistöðu ÍR í leiknum og það eina sem okkur dettur í hug til að lýsa huglausri og handónýtri frammistöðu heimamanna er... hægðir.

Við fáum engan Púlitzer fyrir svona Stormskers-lýsingar, en hvurn andskotann eigum við að segja annað um þetta bull? Eigum við að vitna í Hómer eða Hemingway - hekla okkur út úr vandanum, kannski!?!

Við spurðum menn sem vita meira (lesist: eitthvað) um Domino´s deildina en við út í þennan leik og báðum hreinlega um (skot)leyfi til að hrauna yfir ÍR. Það eru jú nokkrir ungir strákar í liðinu og kannski hjálpar það þeim ekkert að verða betri í körfubolta ef eitthvað pakk sem veit ekkert hvað það er að tala um segir þeim að þeir séu vonlausir.

Málið er bara að ÍR-liðið er ekkert kjúklingalið með krakka í öllum stöðum. Það var bullandi reynsla þarna inn á milli og þarna eiga fjandakornið að vera nokkrir leikmenn sem eiga í versta falli að geta komið í veg fyrir að vera niðurlægðir í efstu deild á Íslandi.

Liðinu var reyndar spáð falli, svo það kemur ekkert á óvart að það sé að tapa leikjum, en komm-fokkíng-on sko!

Hvernig í fjandanum geta menn bara kyngt því að láta Hauka, sem eru alls ekki með neitt ofurlið þó þeir séu á réttri leið, koma í heimsókn og láta þá gjörsamlega slátra sér. Og kveikja í kofanum á eftir. Í beinni útsendingu á Stöð 2 Sport! Fólk borgaði fyrir að fá að horfa á þennan leik!!!

Okkur er alveg sama hvernig erlenda leikmanninum líður, hvort eru meiðsli í hópnum, hvort menn hafa náð að stilla saman strengi eða ekki, hvort liðið er ungt eða ekki.

Þú bara tapar ekki tveimur körfuboltaleikjum í röð með nærri HUNDRAÐ stigum. Tapar ekki með yfir fimmtíu stiga mun á heimavelli fyrir liði sem var nánast með sama stigafjölda í töflunni fyrir leikinn.

Þetta var ein versta frammistaða sem við höfum nokkru sinni séð - meira að segja ef við tökum lið eins og New York Knicks og Aston Villa með í reikninginn.

ÍR-goðsögnin Eiríkur Önundarson hringsnýst í gröfinni núna**, ekkert er vissara. Gengur aftur í Hellinn í nótt og slítur treyjuna sína niður af veggnum, kveikir í henni með Þriggja stjörnu eldspýtum og Zippo-bensíni. Reynir að æla ekki á gólfið í leiðinni.

Við hefðum skilið ef Höttur hefði tapað með fimmtíu fyrir KR. Höttur er með það afleitt lið og KR er með það sterkt lið, eða svona nokkurn veginn. Þið fattið.

Bjarni Magnússon þjálfari ÍR gat ekkert sagt eftir leikinn. Hvað átti aumingja maðurinn svo sem að segja eftir svona útreið, þar sem liðinu hans hefði eflaust vegnað betur ef hann hefði sjálfur fengið að reima á sig skó og fara inn á? Vaskur Vísismaður Stefán Árni Pálsson náði þessu upp úr honum:

„Þetta er versti leikur hjá liði undir minni stjórn. Þetta var bara ömurleg frammistaða frá okkur öllum og bara skammarleg. Svona stuttu eftir leik þá þarf maður ekkert að taka eitthvað tryllingskast inn í klefa, strákarnir vita alveg upp á sig sökina.“

Körfunni punktur is sagði hann að "leikmenn og þjálfarar ættu að skammast sín fyrir frammistöðuna."

Skítlaust, Bjarni.

En við erum einfaldlega ekki tilbúin að kyngja þessum úrslitum í Breiðholtinu í gær. Þú tapar ekki með þessum hætti ef þú hefur einhvern áhuga á því sem þú ert að gera - og eitthvað lágmarks stolt. Lið tapa alveg illa. Við sjáum körfuboltalið tapa með 20+ stiga mun á hverjum degi og 30+ stigum annan hvern dag.

Ekki fimmtíu.

Við höfum ekki skrifað svona áður svo við munum - innlendan ristil - en frammistaða ÍR-inga kallar bara á þetta. Það sem brennur á okkur eftir þennan skrípaleik í gær er fyrst og fremst að fá svar við einni spurningu.

Hefur ÍR raunverulegan áhuga á því að halda áfram að spila í úrvalsdeild karla í körfubolta? Síðustu tveir leikir segja okkur að svo sé ekki. Bara alls ekki. Leiktíðin er ekki búin og það er langt í vorið og allt það, en þetta er bara rugl.

Leikmenn liðsins þurfa allir að líta í eigin barm og hugsa dæmið alveg upp á nýtt og það sem meira er, þarf þjálfarinn alvarlega að spyrja sig hvað hann sé að gera með þetta lið. Hvernig ætlarðu að mæta í vinnuna þegar þú tapar tveimur leikjum á einni viku með hundrað stiga mun? Hvað ætlarðu að segja við strákana á næstu æfingu, ef þú þarft yfir höfuð að mæta á hana?

Þetta eru hörð orð og auðvitað kemur það okkur ekki rassgat við hvað körfuknattleiksdeild Íþróttafélags Reykjavíkur gerir í sínum málum, fyrir svo utan það að öllum ÍR-ingum nær og fjær er líka skítsama um hvað okkur finnst um stöðu mála. En finnst ykkur þetta bara allt í lagi? Finnst ykkur stuðningsmenn og konur liðsins eiga þetta skilið?

Erum við að bregðast of hart við? Fjandakornið, nei! Við værum BRJÁLUÐ ef við værum stuðningsmenn ÍR skulum við segja ykkur og við hefðum öskrað og baulað á liðið allan síðari hálfleikinn ef svo væri.

Sjáið þið bara: Við erum alveg hundpirruð yfir þessu þó við höldum ekki með ÍR frekar en Ómar Ragnarsson eða Idi Amin. Þetta var ekki góð auglýsing fyrir Domino´s deildina okkar.

Annað sem er alveg á hreinu, er að við hefðum verið löngu komin í sturtuna og út úr húsinu áður en leikurinn kláraðist ef við hefðum verið einn af leikmönnum ÍR í gær.

Hvernig keppnismenn eru það sem láta valta svona yfir sig án þess að svara fyrir sig? Láta einhverja gutta koma á heimavöllinn sinn og taka sig í sýnikennslu í viðstöðulausum troðslum til að skemmta áhorfendum Stöðvar 2.

Þú lætur ekki fara svona með þig. Í versta falli sendirðu einn mótherjana í gólfið með áberandi hætti til að gefa út yfirlýsingu um að þú ætlir ekki að láta drulla yfir þig, þó þú sért kannski að tapa leiknum. Við erum ekki að hvetja til ofbeldis hérna, bara segja mönnum láta aðeins vita af sér, óld skúl.

En, nei.

Þetta er í fyrsta og vonandi síðasta skipti sem við skrifum ristil um lélega frammistöðu félags í Úrvalsdeildinni af því við erum alls ekki hrifin af illindum, deilum og leiðindum. Við þekkjum handfylli af ÍR-ingum, eðalfólki, sem á ekki skilið að horfa upp á svona lagað. Við vitum að það finnur til og við finnum til með því og að sjálfssögðu vonum við að liðið drullist til að fara að spila almennilega - þó það nú væri!

Næsti leikur ÍR er útileikur við Njarðvík. Hann vinnst væntanlega, en svo kemur skellur á móti Hetti á heimavelli í umferðinni þar á eftir. Svona ef við leyfum okkur að spá aðeins.

Ef Breiðhyltingar ætla að bregaðst reiðir við þessum pilstli rifnum út úr ristli, þar sem frammistöðu þeirra síðustu viku er lýst með svo gróteskum (en að okkar mati sanngjörnum) hætti, verður bara að hafa það. Þeir ættu samt kannski frekar að eyða púðri í að reyna að finna hjartað í þessu liði sínu svo það húrri ekki lóðrétt úr delidinni í vor.

Og til að koma í veg fyrir að þeir verði sjálfum sér og deildinni til skammar eins og þeir gerðu í beinni útsendingu í sjónvarpi í gærkvöldi.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

 * - Þeir sem hafa búið í gettóinu, eins og við, hafa fullan rétt á að tala um Breiðholtið sem gettóið. Það veður ekki hver sem er um á skítugum skónum með G-orðið - fólk verður að vinna sér inn fyrir því. Ákveðið kred, þið vitið.

** - Auðvitað er Eiríkur sprelllifandi og við hestaheilsu eftir því sem við best vitum, en hér erum við að fá lánaðan talsmáta frá Charles Barkley, sem segir gjarnan að lifandi menn séu að snúa sér í gröfinni yfir því sem illa fer hjá félögum sem þeir tengjast í NBA deildinni. 

Hann gæti þannig sagt að Alex English hringsnúist í gröfinni ef leikmenn Denver eru að spila eins og fífl, en Barkley gerir sér reyndar oft leik úr því að finna minna þekkta leikmenn til að stilla inn í setningarnar: "Minnesota er að spila hræðilega! Randy Breuer hringsnýst í gröfinni!"

Thursday, November 5, 2015

Goðsögn í vanda


Lesendur NBA Ísland í gegn um árin vita að ritstjórnin á í nokkuð flóknu sambandi við skotbakvörðinn og goðsögnina Kobe Bryant hjá Los Angeles Lakers. Við berum virðingu fyrir Kobe út af því sem hann hefur afrekað á löngum og glæstum ferli sínum, en síðari ár höfum við átt það til að stríða honum dálítið vegna hugarfars hans og leikstíls.

Það var allt í lagi að gera stundum grín að Kobe Bryant, því hann hefur alltaf staðið undir því og meira til. Hann var kannski á of háum launum og skaut kannski aðeins of mikið en það var allt í lagi, því Lakersliðið undanfarin ár er svo lélegt að það skiptir engu máli hvort Kobe tekur 3 eða 30 skot. Því ekki að halda bara áfram að bomba og reyna að slá met áður en skórnir fara á hilluna?

En svo byrjuðu bölvuð meiðslin að setja strik í reikninginn og eins og þið vitið hafa þau allt nema eyðilagt fyrir honum tvö keppnistímabil í röð. Þegar öll þessi meiðsli eru svo lögð ofan á skrokk sem búið að níðast á í tuttugu ár, er útkoman einhver elsti 37 ára gamli íþróttamaður veraldar.

Það var byrjað að bera á því áður en öll þessi meiðsli komu til. Kobe var byrjaður að dala verulega sem leikmaður, því skrokkurinn á honum var hættur að gera það sem honum var sagt.

Þetta kemur fyrir okkur öll á endanum og flest okkar sætta sig við það og aka eftir aðstæðum.

Ekki Kobe Bryant - varla hefur þú reiknað með því.

Við munum eftir viðtali sem Amad Rashad tók við Bryant fyrir nokkru þar sem hann sýndi áður óþekkta auðmýkt og viðurkenndi að meiðslavesenið hefði fengið á hann.

Var þetta ávísun á að þessi samviskulausi skorari væri farinn að þroskast og ætlaði að taka hugarfar sitt og leikstíl til endurskoðunar?

Ekki svo mikið.

Varast ber að stökkva á of miklar alhæfingar á 82 leikja keppnistímabili þegar búið að spila 5% af því, en nú er ljóst að allir eru farnir að hafa áhyggjur af Kobe Bryant. Bæði við og þið - og meira að segja hann sjálfur. Bryant kallaði sjálfan sig 200. besta leikmann deildarinnar í viðtali á dögunum, þar sem hann fór ófögrum orðum um sjálfan sig - sagðist frekast sjúga.


Það bætir svo ekki úr skák að Lakers skuli vera með eitt lélegasta lið í sögu félagsins um þessar mundir. Það er án sigurs í fjórum leikjum og er með lélegustu vörnina í NBA (fær á sig 113 stig á hverjar 100 sóknir andstæðinga sinna) og það ekki í fyrsta skipti. Og varnarleikurinn er meira að segja áberandi verri þegar Kobe Bryant er inni á vellinum (nærri 117 stig per 100 sóknir), sem er ákveðið afrek.

Við máttum bara til með að skrifa nokkur orð um þetta sérstaka vandamál sem komið er upp í gula hluta Los Angeles í dag, af því við höfum aldrei séð neitt þessu líkt áður. Ein af goðsögnum leiksins - einn besti skotbakvörður í sögu körfuboltans - stendur skyndilega frammi fyrir þeirri staðreynd að hann er ekki skugginn af sjálfum sér. Sjáðu t.d. þessa átakanlegu loftbolta:


Svartsýnustu menn spáðu því að öll þessi meiðsli gætu átt eftir að gera út af við Kobe og raunar þurfti enga svartsýni til. Skrokkur á þessum aldri með allt þetta slit, hefur einfaldlega ekki efni á að meiðast jafn illa og raun bar vitni hjá Kobe Bryant og höggið núna er enn þyngra af því hann er búinn að vera svo lengi frá. Svo poppar hann allt í einu inn í liðið á ný og í ljós kemur að það er allt í einum rjúkandi mínus.

En þarna er ekki öll sagan sögð. Þetta væri kannski ekki svo grábölvað ef Kobe Bryant hefði andlega burði til að takast á við allt mótlætið og setti alla sína orku og einbeitingu í aðlögunarferlið.

Málið er bara að það er ekki stíllinn hans Kobe Bryant. Kobe hefur aldrei farið eftir annari pólitík en sinni eigin - aldrei dansað eftir lögum annara. Hann er búinn að vera maðurinn í fimmtán ár og er búinn að gleyma því hvernig rulluspilarar hjálpa liðum sínum að vinna. Það eina sem kemst að hjá Kobe er að drepa, klára leiki, hleypa alfa-menninu lausu - Svörtu Mömbunni.

Gallinn er bara að lemstraðir fertugir karlar eru engar andskotans Mömbur, sama hve heitt þeir þrá það. Banvæn Svarta Mamban er horfin og í staðinn er kominn drukkinn órangútan með vélbyssu, sem er alveg jafn líklegur til að skjóta sjálfan sig í tætlur og einhvern annan.

Monday, August 12, 2013

Vanda ber valið þegar kemur að leikstjórnendum


Við erum búin að ganga með eftirfarandi pælingu í maganum í nokkur ár og ákváðum að drulla henni loksins á blað. Hugtakið sigurvegari er oft notað til að lýsa körfuboltamönnum sem ná góðum árangri á ferlinum, en svo eru aðrir leikmenn sem virðast bara ekki geta náð árangri þrátt fyrir hæfileika og fögur fyrirheit.

Þeir Stephon Marbury, Sam Cassell og Jason Kidd eru dæmi um þetta. Þeir eru allir leikstjórnendur og leiðir þeirra hafa legið um líkar slóðir í gegn um tíðina - stundum skiptu þeir meira að segja um lið. Þess vegna er afar fróðlegt að skoða hvernig liðum þeirra gekk áður en þeir komu til sögunnar, meðan þeir léku með þeim og eftir að þeir fóru frá þeim.

Þetta er auðvitað ekki sanngjarn samanburður, því þremenningarnir voru oft með ólíka meðspilara, en það er samt gaman að skoða þetta. Þessari pælingu er ekki ætlað að komast að neinum stórum sannleika eða drulla yfir einn eða neinn. Þetta er aðeins gert til að varpa ljósi á feril þeirra þriggja. Við skulum því skoða hverni liðum þeirra gekk á árunum sem þeir Kidd, Cassell og Marbury léku með þeim.

Jason Kidd er sá eini af þeim þremur sem spilaði með Dallas Mavericks. Þar hóf hann ferilinn sem nýliði en jafnvel snilli hans hafði ekkert að segja, því Mavericks var skelfilegt lið í þá daga.

Dallas var reyndar með einn lélegasta árangur sögunnar skömmu áður en Kidd kom til liðsins (Dallas vann aðeins 11 og 13 leiki tímabilin tvö áður en Kidd kom til sögunnar).

Annað var uppi á teningnum þegar Kidd kom aftur til Dallas árið 2008, en þá gekk hann inn í mjög sterkt lið og gegndi ólíku hlutverki en þegar hann byrjaði. Dallas komst í úrslitakeppnina öll fjögur árin sem Kidd spilaði með því og vann fyrsta meistaratitilinn í sögu félagsins árið 2011.

Þetta reyndist fyrsti og eini meistaratitill Kidd og Mavericks. Kidd gegndi lykilhlutverki í baráttunni um titilinn og var það mál manna að leiðtogahæfileikar hans innan sem utan vallar hefðu vegið þungt á leið liðsins að titlinum.

Eins og margir muna hóf Sam Cassell feril sinn í NBA með látum á sínum tíma, því hann fór strax að láta að sér kveða með Houston Rockets.

Strax á nýliðaárinu hans veturinn 1993-94 varð Houston meistari og endurtók leikinn árið eftir.

Cassell átti mikinn þátt í velgengni Houston þó hann þyrfti að spila fyrir aftan Kenny Smith og setti margar mikilvægar körfur fyrir Rockets á lykilaugnablikum í úrslitakeppninni á þessum árum.

Cassell spilaði með Milwaukee Bucks í fimm ár sitt hvoru megin við aldamótin og af þessum fimm árum fór liðið fjórum sinnum í úrslitakeppnina.


Undir stjórn Cassell og George Karl þjálfara náði liðið best í úrslit Austurdeildarinnar árið 2001, þar sem það þurfti að sætta sig við tap fyrir Philadelphia eftir hörkurimmu. Þetta voru bestu ár Milwaukee síðan á níunda áratugnum og fátt hefur verið um fína drætti þar síðan Cassell var þar leikstjórnandi.

Allir sem á annað borð fylgjast með NBA deildinni vita að árangur Los Angeles Clippers í úrslitakeppninni hefur verið átakanlegur síðustu áratugi. Segja má að aðeins ein undantekning sé á þessu og það var merkilegt nokk þegar Sam Cassell var hjá liðinu. Þetta var árið 2006 og þá náði Clippers í aðra umferð úrslitakeppninnar, sem var besti árangur félagsins í áratugi þangað til það jafnaði hann árið 2012.

Clippers-lið þetta var vissulega vel mannað, en þarna sáum við mjög gott dæmi um hvað Sam Cassell hafði góð áhrif á lið sem hann kom til. Klúbbur sem var brandari áður en hann kom til sögunnar, var allt í einu orðið lið sem þurfti að taka alvarlega í úrslitakeppni. Cassell var aðeins tvö ár hjá Clippers en það seinna gerðu meiðsli það að verkum að það komst ekki í úrslitakeppnina.

Annað lið sem Cassell hafði mjög greinileg og góð áhrif á var Minnesota. Enn og aftur náði lið besta árangri sínum í ár eða áratugi þegar Cassell kom til sögunnar. Og þarna fara leiðir þremenninga okkar að skerast, því Cassell tók þarna við Minnesota liði nokkrum árum eftir að Stephon Marbury hafði verið þar allt í öllu.



Á fyrstu tveimur árum Marbury í deildinni, náði liðið í fyrstu umferð úrslitakeppninnar en vann aðeins tvo leiki.

Strax á fyrsta ári Cassell með Úlfunum, fór liðið alla leið í úrslitaeinvígi Vesturdeildarinnar þar sem það mætti stjörnum prýddu liði LA Lakers.

Úlfarnir þurftu að sætta sig við tap í einvíginu, en það var ekki síst vegna þess að Sam Cassell meiddist og gat ekki klárað rimmuna.

Þetta var og er enn, langbesti árangur Úlfanna í sögu félagsins.

Allir þrír leikmennirnir sem við tökum fyrir hér eiga það sameiginlegt að hafa spilað fyrir Phoenix Suns. Cassell spilaði reyndar ekki nema um tuttugu leiki fyrir Suns, svo við látum eiga sig að meta áhrif hans á þann klúbb. Þeir Kidd og Marbury komu sér þó báðir á kortið hjá Phoenix.



Kidd var viðloðandi Phoenix Suns í um fimm ár og liðið fór í úrslitakeppnina öll árin. Það komst hinsvegar aðeins einu sinni í aðra umferð um aldamótin. Marbury lék þar í tvö ár og komst í úrslitakeppnina annað árið - féll úr í fyrstu umferð hitt árið.

Marbury skoraði líklega eftirminnilegustu körfu sína á ferlinum með Suns í úrslitakeppninni árið 2003 þegar hann tryggði Suns annan af tveimur sigrum sínum á verðandi meisturum San Antonio Spurs með flautukörfu. Ansi magnað atvik, sem reglulega er spilað í annálum NBA deildarinnar.

Annar klúbbur sem þrennan okkar hefur öll spilað fyrir er New Jersey Nets. Þar er með ólíkindum hvað liðið sveiflast fram og til baka eftir því hver þeirra vina okkar var í leikstjórnandastöðunni.

Það var Sam Cassell sem reið á vaðið og var hjá liðinu leiktíðina 1997-98. Hann náði að fara með liðið í úrslitakeppninna, þangað sem liðið hafði ekki komið í mörg ár á undan. Árið eftir tók Stephon Marbury við taumunum hjá Nets og hélt þeim til ársins 2001. Árangur Nets á þeim tíma var ekki til að hrópa húrra fyrir, liðið hrundi niður í aðeins 16 sigra eftir að Marbury tók við og skilaði 31 og 26 sigrum næstu tvö ár þar á eftir.

Það kom svo í hlut Jason Kidd að taka við þessu 26 sigra liði Nets og þar sáum við eitt skýrasta dæmið um styrk Kidd. Strax árið eftir vann Nets 52 leiki og fór alla leið í lokaúrslitin. New Jersey fór í lokaúrslitin tvö ár í röð árin 2002-03 og þó það þyrfti að lúta í lægra haldi fyrir Lakers og Spurs, fór það ekki framhjá neinum hvað Jason Kidd sneri gengi liðsins gjörsamlega við með leik sínum. New Jersey fór svo í aðra umferð úrslitakeppninnar þrjú af næstu fjórum árum með Kidd sem besta mann.

Þá er aðeins eitt lið eftir í upptalningunni okkar og það er New York Knicks. Þar á bæ var Stephon Marbury æðstistrumpur á 100 milljón dollara samningi á árunum 2004 til 2008 og skemmst er frá því að segja að liðið komst aðeins einu sinni í úrslitakeppnina á þessum tíma þegar því var sópað í fyrstu umferð árið 2004.

Er það svo ekki dæmigert að á síðustu leiktíð skuli New York ná besta árangri sínum í úrslitakeppni síðan um aldamótin, einmitt þegar Jason Kidd gekk í raðir liðsins. Vissulega var Kidd ekki í sinni stærstu rullu inni á vellinum og spilaði reyndar afleitlega í úrslitakeppninni, en það var mál manna að bætt gengi Knicks hefði að einhverju leyti mátt þakka leiðtogahæfileikum og fagmennsku Jason Kidd í búningsklefanum.

Þar með látum við þessari umfjöllun um þessa þrjá leikmenn lokið. Eins og við tókum fram í byrjun er auðvitað ekki sanngjarnt að ætla að bera árangur liðanna og leikmannanna saman með beinum hætti, en það er heldur betur gaman að skoða þetta. Þið getið svo rýnt betur í þetta ef þið viljið.

Wednesday, July 3, 2013

Ristill: Dwight Howard heldur að okkur sé ekki




Dwight Howard er trúður.

Við höfum aldrei farið leynt með þá einlægu skoðun okkar á meintum miðherja Los Angeles Lakers. Þó það kosti okkur óbragð í munninum í alla nótt, verðum við segja skoðun okkar á stærsta fréttamáli NBA deildarinnar þessa dagana, sem er fegurðarsamkeppnin hans Dwight Howard.

Þetta er ekkert flókið, þó fjölmiðlar reyni að gera það. Aðeins tvö félög koma til greina fyrir barnið vöðvastælta - L.A. Lakers og Houston Rockets.

Fjölmiðlar vestan hafs reyna hvað þeir geta að búa til storm úr þessari golu, en það hlýtur að segja sig sjálft að félög eins og Atlanta Hawks, Dallas Mavericks og Golden State Warriors hafa ekkert í þennan slag að gera.

Ekki misskilja, Dwight Howard er alveg nógu mikið ólíkindatól til að semja við eitt þessara félaga, en það væri þá kannski í takt við annað hjá þeim ágæta manni.

Þegar við skoðum það hinsvegar frá rökrænu sjónarmiði, hefur hann engan áhuga á að spila á heimaslóðum sínum í Atlanta, Warriors þarf að stúta liðinu sínu til að fá hann og Dallas hefur bara ekki upp á nógu mikið að bjóða.

Dallas hefur jú flottan eiganda, klassa þjálfara, lága skatta og gullið loforð frá Dirk Nowitzki um að hann ætli að lækka við sig launin þegar núverandi samningur hans rennur út - en fyrir utan þetta er ósköp fátæklegt um að litast í Stóra D.

Þú vinnur enga titla með Dwight Howard og gömlum Dirk Nowitzki. Það er bara ekki nóg og það sjá allir - meira að segja Dwight Howard. Fyrir örfáum mánuðum leit út fyrir að Dallas yrði stórspilari á leikmannamarkaðnum og hver stórstjarnan á fætur annari var orðuð við félagið. Ekkert varð þó úr því og við verðum að segja að það hefur komið okkur nokkuð á óvart.

En að félögunum sem eru í stöðu til að landa vandræðaunglingnum - Lakers og Rockets.

Það hefði einhver mátt segja okkur það fyrir 18 mánuðum að Houston yrði komið í þessa stöðu sem það er í í dag - að vera hársbreidd frá því að verða áskorandi í Vesturdeildinni.

Það er samt staðreynd og gera má ráð fyrir því að púlsinn hjá forráðamönnum félagsins verði hár fram að helginni.

Houston var eitt af Spútnikliðunum á síðustu leiktíð, en ef það landar Dwight Howard og við gefum okkur að hann hangi heill næstu árin, er Rockets strax orðið eitt af sterkari liðum vestursins.

Það má vel vera að Howard fari óstjórnlega í taugarnar á okkur, en hann er samt fínn leikmaður á sinn hátt og miðherjastaðan er svo svínslega léleg í NBA í dag að ef þú landar einum af þessum fimm þokkalegu slánum í deildinni ertu strax kominn í fjandi góð mál.

Howard var nú ekki lengi að láta það berast út að það væri ekki nóg fyrir hann að fara til Rockets - félagið yrði að gjöra svo vel og semja við aðra stórstjörnu til viðbótar ef hann ætti að fara þangað - fyrr gæti það ekki keppt um titla.

Þetta er reyndar átakanlega rétt hjá Dwight Howard.

James Harden er eina stjarnan í liði Houston og hefur aðeins eins árs reynslu af því að vera aðaltappinn í sínu liði eftir að hafa sprungið svona hressilega út á síðustu leiktíð. Harden hefur að okkar mati allt sem til þarf til að vera aðalspaði í toppliði, en hann, Howard og nokkrir rulluspilarar er ekki nóg til að vinna titil. Það yrði hinsvegar óhemju sterk byrjun og þar erum við komin að rúsínunni í afturendanum, eins og Smári Tarfur orðar það svo skemmtilega.

Houston er í rauninni eina félagið sem "meikar sens" fyrir Howard á þessum tímapunkti.

Ok, það er kannski ekki meistaraefniviður þarna akkúrat núna, en ef Morey og félagar héldu rétt á spilunum næstu eitt til tvö árin, er ekkert sem segir að Houston geti ekki verið komið með sterkasta liðið í Vesturdeildinni áður en langt um líður.

Hjá Houston gæti Dwight Howard fengið að vera "maðurinn í miðjunni" í friði (hann þarf alltaf að fá pínu að vera maðurinn, barnið), þjálfaður af einum besta leikmanni sögunnar í að spila í kring um körfuna (McHale), þar væri hann með aðra stjörnu með sér sem tæki meiri ábyrgð en hann (eftir því sem hentaði), pressan væri miklu minni frá stuðningsmönnum og fjölmiðlum, markaðurinn fínn og skattarnir lágir. Þar að auki er félagið með klára menn á skrifstofunni og góðan sveigjanleika í fjármálunum.

Hvar er vandamálið?

Æ, já, Lakers.

Jú, Lakers er í aðstöðu til að borga Howard aðeins meira af peningum en Houston, þó skattamál og óguðlega hár lifistandard í Englaborginni séu reyndar fljót að jafna það út.

Málið er bara að það er svo mikið helvítis vesen að vera Lakers-maður þessi dægrin. Dwight Howard hefur sannarlega ekki gert það auðveldara með dramatíkinni í sér, en það er ekki bara honum að kenna.

Meiðslakrísan sem reið yfir gula helminginn af LA á síðustu leiktíð var í rauninni ágætis yfirvarp, því vandamál Lakers ná miklu lengra og dýpra en það.

Lakers er nefnilega farið að minna meira á New York Knicks en á Lakers og ef við eigum að missa okkur alveg í svartsýnina, er eins og hluti af félaginu hafi dáið með Jerry gamla Buss.

Einu sinni var þetta ekkert mál. Bestu leikmenn í heimi fóru til Lakers ef því Lakers var einfaldlega skíturinn. Þar var flottast að vera, flottast að spila. Hanga með fræga fólkinu og rokkurunum og vinna meistaratitla.

Frá Baylor, West og Chamberlain, til Kareem, Magic og Worthy, til Kobe, Shaq og Jackson. Þetta var ekki flókið - Lakers er búið að vera yfirburðaklúbburinn í NBA síðustu áratugi.

En núna er allt komið í rugl. Samningamál leikmanna og þjálfara eru í hakki og það er eins og sé enginn leiðtogi hjá félaginu sem heldur mönnum á mottunni, stappar niður fæti og segir: "svona gerum við þetta strákar!"

Lakers er bara í ruglinu í dag. Þessi blessuðu meiðsli hjá Kobe Bryant fóru auðvitað gjörsamlega með þetta, en þó leikmenn liðsins hafi kannski ekki fengið fullt tækifæri til að sanna sig á síðustu leiktíð, var aldrei á nokkrum tímapunkti neinn glans yfir leik liðsins.

Þetta Lakers-lið með Kobe, Pau, Heimsfrið og fleiri, var búið að vera fyrir þremur árum síðan, ekki í fyrra.

Enn og aftur, meiðslin hjálpuðu ekki, en hérna eru nokkrar ískaldar staðreyndir um Lakers:

Kobe Bryant skilaði rosalega fallegum og hagkvæmum (fyrir hann) tölum á síðustu leiktíð, en hann er (mjög eðlilega) alls ekki sá leikmaður sem hann var fyrir fjórum árum. Það sem meira máli skiptir varðandi Bryant er hinsvegar það að hann er ekki bara orðinn afleitur varnarmaður, heldur er hann HÆTTUR að spila vörn.

Það er kominn tími til að fólk fari að horfast í augu við þá staðreynd. Kobe Bryant var ekki varnarúrvali NBA deildarinnar á síðustu leiktíð í fyrsta skipti síðan Nasistar réðust inn í Pólland, en þar var hann árin fjögur þar á undan á orðstírnum einum saman.

Taktu þetta varnarleysi Kobe Bryant og bættu við það fertugum og höltum Steve Nash og þú ert kominn með eitt lélegasta bakvarðapar síðari tíma í varnarleik. Sorry, það er bara þannig. Horfðu á leikina - horfðu á tölfræðina og stöðutöfluna.

Og ekki voga þér að væna okkur um Hatoradedrykkju.

Við elskum Mömbuna alveg jafn mikið og jafnvel meira hver sem er.

Stundum þarf bara að tala um óþægilega hluti, eins og þegar við hérna á NBA Ísland erum að sníkja framlög og feedback frá ykkur. Þetta þarf að gerast annað slagið.

Framlína Lakers var ekki mikið gæfulegri en bakverðirnir. Pau Gasol var spólandi um á felgunni allan veturinn, Heimsfriður hluta af honum og Dwight Howard átti ekki nema sprett og sprett eftir bakuppskurð og vegna axlarmeiðsla.

Bættu við þetta einu versta úrvali aukaleikara í deildinni (og þeirri staðreynd að þeir voru jú líka meira og minna meiddir allan veturinn) og útkoman er ekki glæsileg. Kannski var það afrek eftir allt saman að liðið drattaðist í úrslitakeppnina.

En svo kemur náðarhöggið auðvitað í vor, þegar Bryant sleit hásin.

Howard hefði sennilega alltaf náð að gera eitthvað helvítis drama úr þessu sumri og látið ganga vel á eftir sér, en ef öll þessi meiðsli hefðu ekki verið að hrjá Lakers, væri staða hans hjá félaginu væntanlega aðeins vænlegri/bjartari.

Ó, og þar með vorum við næstum því búin að gleyma einu af aðalatriðunum - þjálfaramálunum.

Körfuboltafélagið Los Angeles Lakers hefur nefnilega hvergi drullað eins hrottalega á sig og í þeirri deildinni.

Mike Brown?
Mike D´Antoni?

Í alvöru?

Þið eruð LAKERS, grátandi upphátt!
Þið eruð ekki Milwaukee Bucks. Þið eruð LAKERS!

Og besti leikmenn í heimi eiga að berjast um að fá að fara til LA Lakers. Ekki til fokkíng Miami, ekki til Clippers, ekki til Cleveland eða Hveravalla!

Til LAKERS!

Nei, í stað þess að stjörnur deildarinnar séu að slást til síðasta manns um að fá að klæðast gula búningnum, þarf félagið að leigja sér fána og borða til að breiða á einhverja kofa út um allan bæ til að leggjast á hnén og grenja í Dwight flippin Howard að "fara nú ekki frá sér, snökt, snökt!"

Hvaða helvítis bull er þetta? Hver stýrir þessum klúbbi eiginlega?
Hafa vistmennirnir tekið völdin á hælinu?

Við vitum vel að heimurinn er að fara til andskotans og ungir og nýríkir íþróttamenn hugsa meira um brandið, bleiku buxurnar og fokkíng glerjalausu hipster gleraugun sín en nokkurn tímann hollustu eða til dæmis að mæta eins og menn í vinnuna og leggja sig fram fyrir trilljarðana sem þeir fá borgaða.

Samt. Þetta er fokkíng Lakers!

Gerðu það sem þú vilt, Dwight Howard. Farðu þangað sem þú vilt. Okkur er skítsama og óbragðið sem við minntumst á í upphafi pistilsins er farið að minna á blöndu af haggis og hundaskít (ef við gefum okkur að einhver hafi blandað slíku saman og fengið sér sopa).

Við höfum sagt ykkur það áður og stöndum við það. Dwight Howard verður aldrei NBA meistari sem fyrsti eða annar valkostur í sókn - og því skiptir engu máli hvort hann verður áfram í Englaborginni eða fer til Houston, Dallas eða Dalvíkur.

Eini sénsinn fyrir Howard er að ná að pota sér í sterkt lið með tvær stjörnur sem taka alla pressu af honum í sóknarleiknum, flotta rulluspilara og fyrsta klassa þjálfara. Hann er ekki maður í annað en að vera akkerið í vörninni og hirða fráköst.

Meira ræður hann ekki við. Hann bara fattar það sennilega ekki sjálfur.