Takk aftur, Tim

Tweet

Nú er búið að hengja treyjuna hans Tim Duncan upp í rjáfur í San Antonio eins og þið tókuð eftir. Það var sannarlega ekki verið að drolla við þetta. Ætli forráðamenn Spurs séu ekki hræddir um að hann eigi eftir að hverfa inn í Amazon frumskóginn einn daginn og koma aldrei aftur, eða eitthvað slíkt. Hvað vitum við svo sem um þessa hávöxnu ráðgátu af manni.

Okkur þótti vænt um að horfa á seremóníuna, sem var stutt og hnitmiðuð á miðað við tilefnið, en þið vissuð að það yrðu ekki teknir neinir sjö tímar í að keyra Tim Duncan út. Alveg eins og þegar Duncan tilkynnti að hann væri hættur á sínum tíma, fengum við eitthvað nostalgíukast og hugsuðum að við yrðum nú að skrifa eitthvað um þetta. 

Vorum næstum því búin að gleyma því að við vorum búin að gera það, nokkuð ítarlega meira að segja. Þau ykkar sem nenntuð ekki að lesa það, getið þá kannski gert það núna, ef þið eigið eftir að sakna Duncan eins og við.

Við eigum ekki eftir að sakna þess að horfa á Duncan spila, þannig séð, við erum búin að gera meira af því en flestir á síðustu tveimur áratugum. Við eigum bara eftir að sakna hans af því hann var á sinn hljóðláta hátt ein af undirstöðunum í NBA deildinni, hvort sem hann fór í taugarnar á þér eða þú elskaðir hann.

Það er óþarfi að skrifa annan hlemm um Duncan eins og við gerðum í sumar, en okkur langar bara að vekja athygli á nokkrum atriðum.

Þau ykkar sem horfðuð á athöfnina þegar treyjan hans Duncan fór upp í rjáfur (hún er aðgengileg víða á youtube), hafið eflaust veitt því athygli hvað þeir Tony Parker, Manu Ginobili og Gregg Popovich töluðu lítið um leikmanninn Tim Duncan í ræðunum sínum. Það vita allir að Duncan var góður leikmaður og því var óþarfi að tala um það við þetta tækifæri - Duncan hefði líka ekki nennt að hlusta á það. 

Nei, það eina sem komst að hjá höfðingjunum sem tóku til máls til að heiðra liðsfélaga sinn til 15-20 ára var hvað hann væri góður liðsfélagi og góð manneskja. 

Þeir færðu líka rök fyrir máli sínu. Minntust á hvernig hann peppaði þá upp þegar illa gekk, hvað hann var mikill leiðtogi, hvað hann gaf gott fordæmi og hvað hann var alltaf tilbúinn að eyða tíma í að gera félaga sína betri (eins og að taka aukaæfingar til að reyna að gera körfuboltamann úr Boban á lokaárinu sínu). 

Það var ekki ónýtt fyrir börnin hans Duncan að fá að heyra allt þetta hrós um gamla manninn á þessu sviði. Það er ekki víst að það gerist nema einu sinni enn.

Þetta er allt voðalega boring, við vitum það, svona leiðindi þykja ekki sexí í dag. En þetta segir okkur hvernig manneskja er horfinn af NBA sviðinu - þið vitið hvernig leikmaður er horfinn af sviðinu. Við vorum búin að segja ykkur það.

Eitt í viðbót langaði ykkur að minnast á, sem við tókum ekki í fram í greininni í sumar. Það var að skjóta niður vitleysu sem við höfum heyrt nokkrum sinnum og vekja athygli á öðru atriði í framhaldinu.

Stundum er talað um að Spurs-liðið hans Tim Duncan hafi ef til vill haft heppnina með sér þegar kom að styrkleika mótherja þeirra úr austrinu í lokaúrslitunum. Þetta er rétt, en sömu sögu er að segja af t.d. aldamótaliði LA Lakers. 

Það er erfiðara en þú heldur að vinna titil í NBA

Tweet

Forkólfar NBA deildarinnar hafa um árabil stuðst við regluverk er miðar að því að halda einhvers konar jöfnuði í deildinni, svo minni klúbbarnir eigi möguleika á að ná árangri alveg eins og stórveldin.

Ekki eru allir sammála um ágæti þessa kommúnisma og reglufarganið sem fylgir nýjum kjarasamningum í NBA deildinni er nokkuð umdeilt. Þannig eru reglur um launastrúktúr og launaþak gjörólíkar því sem tíðkast í atvinnudeildum í flestum öðrum boltagreinum, bæði í Bandaríkjunum og Evrópu.

En þessi pistill rúllaði ekki af stað af því okkur langaði svo mikið að fara að skoða katalóga og regluverk. Ef við hefðum gaman af því, hefðum við gerst lögfræðingar og ef við hefðum gerst lögfræðingar, væri ekki til neitt sem héti NBA Ísland af því þá værum við mjög líklega dauð inni í okkur.

Hugmyndin að þessum pistli fæddist þegar við heyrðum ónefnda fjölmiðlamenn ræða átakanlega dökka nánustu framtíð Brooklyn Nets í hlaðvarpsþætti á dögunum.

Framtíð Nets er kolsvört, vegna þess að forráðamenn félagsins tóku þátt í stóru og miklu áhættuspili fyrir nokkrum árum og töpuðu mjög illa. Þeir standa nú uppi með mestmegnis gagnslausan mannskap og enga valrétti, en á sama tíma er framtíð félagsins sem átti við þá viðskipti - Boston Celtics - hin bjartasta.

Brooklyn er fast í skrúfstykki af eigin völdum langleiðina til 2020 og því sjá stuðningsmenn framtíðina fyrir sér eins og súludansmær í Norður-Kóreu - það er eitthvað lítið að fara að gerast þar á bæ.

En þessi pistill er heldur ekki um Brooklyn Nets, Guð forði okkur öllum. Hugmyndin sem vaknaði við þessa Brooklyn-pælingu var aftur á móti þessi: Hvað þarf að gerast svo félag í NBA deildinni geti ekki aðeins orðið samkeppnishæft, heldur unnið meistaratitil?

Og því meira sem við hugsuðum um það, því þunglyndari urðum við, því það liggur í augum uppi að það er nánast ekki séns í helvíti að vinna NBA meistaratitilinn. Trúið þið okkur ekki? Gott og vel, við skulum bara skoða gögnin sem liggja fyrir.

(Mynd: Bill Russell, ellefufaldur NBA meistari sem leikmaður og síðar spilandi þjálfari Boston Celtics og Red Auerbach, þjálfari Celtics, sem var sigursælasti þjálfari í sögu NBA deildarinnar með níu meistaratitla þangað til Phil Jackson sló honum við árið 2009).

Það eru undantekningar á öllum reglum auðvitað, en það sem þú þarft til að vinna meistaratitla í NBA deildinni er ekki bara frábærir körfuboltamenn. Þú þarft instant heiðurshallarmeðlimi, goðsagnir, helst bestu leikmenn sögunnar í einhverjum stöðum - og þú þarft fleiri en einn og stundum fleiri en tvo. Og þú þarft að vera með sögulega góðan þjálfara og staff, góða skrifstofu, nóg af metnaði og peningum - og síðast en ekki síst, þarftu að vera ógeðslega heppinn, lesandi góður.

Til að forðast það að þessi pistill verði þriggja vikna lestur og til að halda okkur sem næst nútímakörfuknattleik, skulum við kíkja á síðustu 25 ár eða þar um bil í deildinni og miða okkur við árið þegar Michael Jordan tók við lyklunum að NBA deildinni úr höndum Magic Johnson og Larry Bird - árið 1991.

Chicago Bulls lið 10. áratugarins ættu að vera mörgum sem lesa þetta vel kunnug, en þó allir titlarnir gefi það ef til vill til kynna að þetta lið hafi rokið beint á toppinn og verið þar í áratug, var þetta nú ekki alveg svona auðvelt hjá Jordan og félögum.

Fyrstu þrjú árin sem Bulls fór í úrslitakeppnina með Jordan, féll það út í fyrstu umferð (1985-87), þá annari (´88) og loks í úrslitum Austurdeildarinnar fyrir Detroit árin tvö sem Pistons vann titlana ´89 og ´90.

Árið 1991 var hinsvegar komið að Chicago og liðið átti eftir að vinna sex titla á árunum 1991-98.

Myndin hér til hægri er af fyrsta meistaraliði í sögu Chicago frá árinu 1991. Þetta lið lagði Magic Johnson og félaga í Lakers 4-1 í lokaúrslitum eftir að hafa lent undir 1-0 á heimavelli í einvíginu.

Þessi Chicago-lið, sérstaklega liðið sem vann seinni þrennuna af titlunum (´96-´98), er almennt álitið eitt besta lið allra tíma í NBA deildinni.

Bæði liðin áttu það sameiginlegt að vera þjálfuð af sigursælasta þjálfara allra tíma Phil Jackson og þá gegndi Scottie Pippen hlutverki Robins við hlið Leðurblökumannsins Michael Jordan, sem reyndar var oftar kallaður Ofurmennið (ekki var vitað til þess að Súpermann hefði verið með samkynhneigðan unglingspilt sem side-kick eins og Leðurblöku-pervertinn).

Síðari útgáfan af meistaraliði Chicago var með ljómandi góða aukaleikara og rulluspilara, sem sumir hverjir eru virtari í annálum deildarinnar en svo að þeir séu kallaðir rulluspilarar þar.

Dennis Rodman var t.d. rankaður tíundi besti kraftframherji sögunnar af ESPN á dögunum, en auk hans voru þarna menn eins og Tony Kukoc og Steve Kerr, sem í dag þjálfar Golden State Warriors.

Chicago hafði sem sagt á að skipa besta leikmanni heims á sínum tíma og líklega besta leikmanni allra tíma í Michael Jordan, einum besta þjálfara allra tíma í Phil Jackson, öðrum leikmanni sem var einn af 50 bestu leikmönnum allra tíma sem kjörnir voru í tilefni hálfrar aldar afmæli NBA deildarinnar árið 1996 (Scottie Pippen).

Það var líka með tíunda besta kraftframherja sögunnar að mati ESPN (Rodman), einn besta evrópska leikmanni sögunnar í NBA deildinni (Kukoc) og góðum slatta af ljómandi góðum rulluspilurum sem keyptu plan þjálfarans.

Eins og titlarnir sex bera með sér, var þetta Chicago-lið ekkert slor og auk allra þessara hæfileikamanna, hafði það líka heppnina með sér, sem er alltaf mikilvægur þáttur í öllu meistarasamhengi eins og við erum alltaf að segja ykkur.

Þannig átti þetta Chicago-lið sér engan ákveðinn sögufrægan mótherja sem það þurfti að berjast við ár eftir ár eins og Celtics og Lakers lið þeirra Bird og Magic höfðu gert áratuginn á undan og ekki má gleyma meiðslunum.

Chicago slapp við öll stór meiðsli á þessum árum sem gerði því kleift að vinna titla. Þið getið rétt ímyndað ykkur hvort Chicago hefði unnið t.d. Phoenix ´93 eða Utah bæði árin 1997 og 98 ef Michael Jordan hefði slitið krossbönd í annari umferð úrslitakeppninnar.

Liðið sem sópaði til sín titlunum tveimur sem í boði voru á milli-Jordans-árunum 1994 og 1995 (þegar Jordan tók þá yfirmáta fáránlegu ákvörðun að gerast atvinnumaður í boccia) var Houston Rockets.

Fyrirliði og stórstjarna þessara Houston-liða var Hakeem Olajuwon, einn besti miðherji í sögu NBA deildarinnar (5. besta miðherja sögunnar að mati ESPN í könnun sem birt var á dögunum).

Annað árið fékk hann til liðs við sig gamla liðsfélaga sinn úr háskóla Clyde Drexler (5 besta skotbakverði sögunnar skv. sömu ESPN könnunar) og í kring um þá var langur listi frábærra rulluspilara.

Á meðal þeirra má nefna Kenny Smith (sjónvarpsmaður á TNT í dag), Robert Horry (sjöfaldur NBA meistari - meira um hann síðar), Vernon Maxwell, Otis Thorpe, Sam Cassell og fleiri góðir.

Þetta lið var svo þjálfað af mjög góðum þjálfara í Rudy Tomjanovich, sem einhverra hluta vegna er ekki kominn inn í Heiðurshöllina, en pólitíkin á bak við inngöngu í það batterí er ekki einföld.

Endurtekinn áróður um LeBron James

Tweet

Við vitum að við höfum skrifað um þetta áður og það er hallærislegt, en mikilvæg skilaboð verður stundum að tyggja í fólk svo það sé örugglega með á nótunum. Ekki síst nú á síðustu og verstu tímum þar sem hægt er að halda athygli fólks í innan við sekúndu í senn. Og nú hætta margir að lesa og skipta yfir á bleikt.is eða eitthvað, sem er auðvitað ljómandi í sjálfu sér.

Okkur langaði bara að sýna ykkur hvað það sést skemmtilega svart á hvítu hver er búinn að vera besti körfuboltamaður heims undanfarin ár. Flakkið á LeBron James milli Suðurstrandar og Cleveland hefur eflaust farið í taugarnar á mörgum, en það góða við það er að það gefur okkur perspektíf á hvað það gerir fyrir lið að fá LeBron James í sínar raðir - og missa hann.

Hérna fyrir neðan sérðu hvernig Cleveland gekk árin áður en LeBron kom inn í deildina, hvað liðið tók stórstígum framförum um leið og hann byrjaði að spila og fór að lokum langt yfir 60 sigra. Svo sérðu skarðið ljóta sem eru árin fjögur sem hann skrapp niður á Flórída.

Cleveland gjörsamlega drullaði lungum og lifur á meðan og var lélegasta liðið í NBA á þessum fjögurra ára kafla. Svo mætir karlinn aftur til Cleveland og það var eins og við manninn mælt - það poppaði strax aftur upp fyrir 50 sigra og fór beint í lokaúrslitin. Þið munið hvernig liðið komst þangað - hvað James fékk mikla hjálp við það.

Svo eru það árin hjá Miami. Það var sama uppi á teningnum þar, Miami hafði gengið svona la la áður en James mætti á ströndina, en um leið og hann kom, varð allt vitlaust. Miami vann tæpa 60 leiki að meðaltali (verkbannsárið uppreiknað) árin fjögur sem hann spilaði þar og fór í lokaúrslit öll árin - sem er rugl, þó austrið hafi verið veikara en Oprah Winfrey.

Það er afar sjaldgæft að einn körfuboltamaður hafi önnur eins áhrif og James hefur haft undanfarin áratug - ekki bara á liðið sem hann spilar með, heldur einnig á valdajafnvægið í allri deildinni. Síðasti leikmaðurinn sem hafði önnur eins áhrif með félagaskiptum var Shaquille O´Neal. Hann fór frá meistaraliði Lakers og gerði Miami að meistara (með góðri hjálp).

Við vitum alveg að það hjálpar James mikið hvað deildin sem hann spilar í er mikið dómsdags rusl, en þú getur ekki tekið það af honum að þetta er helvíti magnaður árangur hjá honum. Þetta er kallað að vera sigurvegari.

Nú, ef þetta fer allt saman fyrir ofan garð og neðan hjá þér, geturðu að minnsta kosti skoðað grafíkina sem við útbjuggum með færslunni. Hún er af dýrari gerðinni þó við segjum sjálf frá.

Fær Cleveland samkeppni í Austurdeildini í vetur?

Tweet

Hvað tökum við til bragðs ef nýjasti þáttur hlaðvarpsins fer í klósettið vegna tæknivandræða og eyðileggur nokkrar dýrmætar vinnustundir aðfararnótt þriðjudags? Við getum annað hvort bölvað og ragnað í klukkutíma og farið að sofa eða ákveðið að skrifa pistil um efni þáttarins í staðinn. Við ákváðum að gera bæði: skrifa meðan við bölvuðum upphátt í hljóði.

Efni 49. þáttar hlaðvarpsins átti að vera umræða um hvaða lið myndu gera tilkall til meistaratignar í NBA deildinni næsta sumar, í tilefni þess að nú er ekki nema rétt rúmur mánuður þangað til deildarkeppnin hefst.

Þessi pistill verður ekki  jafn tæmandi og hlaðvarpið sem endaði í ruslinu. Þú átt alveg örugglega ekki eftir að lesa hann á hlaupabrettinu í World Class og guð forði okkur frá því að þú lesir hann á meðan þú ekur til vinnu. En við vonum að hann verði fræðandi. Kíkjum aðeins á þetta og byrjum í austrinu:

Austurdeildin á síðustu leiktíð var sennilega sú lélegasta í sögu deildarinnar, að minnsta kosti sú lang, langlélegasta síðan við byrjuðum að fylgjast með NBA fyrir um aldarfjórðungi síðan. Það er mál manna að austrið verði ekki eins arfaslakt í vetur og það var í fyrra, en við skulum þó ekki baka neinar kökur enn sem komið er.

Það má nefnilega vel vera að einhver af liðunum í austrinu fari frá því að vera brandari upp í að vera skítléleg, en það þýðir engan veginn að Cleveland fái einhverja samkeppni á leið sinni í lokaúrslitin 2016. Raunar er Cleveland með það mikla yfirburði í Austurdeildinni að við höfum aldrei upplifað annað eins - ekki einu sinni nálægt því.

Á síðustu leiktíð gátum við gefið okkur að lið eins og Chicago, Atlanta eða Washington gætu amk strítt Cleveland. Við vorum meira að segja svo tröllheimsk að við spáðum því að Chicago yrði liðið sem færi upp úr austrinu í lokaúrslitin.

Spáin var gerð síðasta haust eftir að við sáum Cleveland spila eins og drasl, með meingallað lið og LeBron James á hálfu gasi. Við höfðum svo rangt fyrir okkur að það er líkamlega vont.

Kallið okkur haters, en það segir meira um restina af liðunum í Austurdeildinni en styrk Cleveland hvernig málin þróuðust í úrslitakeppni Austurdeildarinnar á síðustu leiktíð. Sérstaklega voru það Atlanta og Chicago sem ollu okkur vonbrigðum þar - svo miklum að við myndum frekar segja að þau hafi gert sig að fíflum en valdið okkur vonbrigðum. Og ekki væla um meiðsli - það voru meiri meiðsli hjá Cleveland en öllum mótherjunum.

Klassíker: Spoelstra tæpur

Tweet

Eitt bitastæðasta málið hjá NBA-pennum vestanhafs um þessar mundir er að sjálfssögðu stjörnum hlaðið Cleveland-liðið og brokkgengi þess í haust. Þetta er nákvæmlega í takt við heitasta fjölmiðlamálið í Bandaríkjunum fyrir fjórum árum, en þá var það hikstið á Miami sem var efst á baugi. Fjölmiðlar slefuðu þegar þeir slógu því upp að þetta LeBron-Wade-Bosh-dæmi þarna í Miami ætti aldrei eftir að ganga upp.

Það átti nú samt eftir að koma á daginn að Miami-dæmið gekk upp. Liðið fór í lokaúrslitin öll fjögur LeBron-árin og landaði titlum á tveimur þeirra. Ljómandi fínn árangur auðvitað. En eins og þið munið líklega flest, tók það Miami nokkurn tíma að komast í gang. Liðið spilaði 50% bolta fyrstu c.a. 20 leikina og það leiddist fólkinu ekki sem fann LeBron James allt til foráttu eftir Ákvörðunina örlagaríku.

Ástæðan fyrir því að Miami var svona lengi í gang á sínum tíma var meðal annars sú að liðið var mjög vandræðalegt í sóknarleiknum. 

Og það kom til vegna þess að Erik Spoelstra þjálfari lagði eingöngu áherslu á varnarleikinn allt frá æfingabúðum og fram í deildakeppni. 

Það skilaði sér strax og þó liðið hafi hikstað í sóknarleiknum, var það með nógu hæfileikaríka leikmenn til að vinna það upp og þeir fundu svo fljótlega taktinn þeim megin vallarsins. 

Ef þið spyrjið okkur, er það alltaf varnarleikurinn sem við hugsum um þegar við rifjum upp hvað það var sem gerði þetta Miami lið svona sterkt þegar það var á toppnum. Og þannig er það líka oftast með meistaralið.

Cleveland (5-6) hefur ekki byrjað vel í haust og það minnti okkur óneitanlega á það hvað fjölmiðlar - og við - voru að hugsa haustið 2010 þegar allt virtist vera í rugli hjá Miami. 

Þá var pressan auðvitað fljót að heimta höfuð Erik Spoelstra á bakka og sögusagnir uppi um að Pat Riley ætti eftir að reka hann og taka við sjálfur, rétt eins og hann gerði með Stan Van Gundy sex árum áður.

Þetta gekk blessunarlega ekki eftir og kannski eru einhver ykkar búin að gleyma því hvað Spo gerði vel í að sanna sig og halda svo utan um þetta lið í fjögur ár undir daglegri fjölmiðlapressu sem varla hafði sést áður. Sagan segir meira að segja að LeBron James hafi á þessum tíma farið á fund með Pat Riley og heimtað að Spoelstra yrði látinn fara, en Riley sagði honum að setja kork í´ann.

En svona sá grafíkdeildin á NBA Ísland fyrir sér ástandið hjá Miami fyrir fjórum árum:

Fleiri hafa flutt hæfileika sína á Suðurströnd

Tweet

Í dag eru tíu ár síðan þetta gerðist. Síðan Lakers skipti Shaquille O´Neal niður til Miami eftir að ljóst varð að hann og Kobe Bryant voru of barnalegir og sjálfselskir til að geta unnið saman. Aldamótalið Lakers hefði átt að vinna fimm titla - aldrei minna.

Ekki mikið löngu síðar gerðist svo þetta náttúrulega.




Shaq hlaup uppreisn æru þegar hann náði í meistaratitilinn árið 2006, þó hann næði takmarkinu með góðri hjálp frá Dwyane Wade og dómurunum sem sendu Wade á línuna 1649 sinnum að meðaltali í leik. Það var mikilvægt fyrir hann að "ná höggi" á Kobe með fjórða titlinum, þó Bryant næði síðar að taka fram úr honum.

Það hrikti í stoðum deildarinnar þegar Shaquille O´Neal skipti um heimilisfang. Ekki ósvipað og þegar LeBron James gerir það í dag. Vesturdeildin var miklu betri en Austurdeildin fyrir tíu árum alveg eins og í dag, en austrið fékk stórt hlass á vogarskálar sínar þegar O´Neal flutti frá Kaliforníu til Flórída. Aðeins úrvalsleikmenn hafa svona mikil áhrif á valdajafnvægið í deildinni, jafnvel þó þeir séu við það að komast af léttasta skeiði eins og Shaq var þarna.

Ákvörðunin II

Tweet

McBob

Tweet

NBA Ísland skoðar framtíðarhorfur Miami Heat

Tweet

Eins gleðilegt og það er nú að krýna nýja NBA meistara á hverju ári, þarf einhver því miður einhver að tapa líka. Og þegar einhver tapar á stóra sviðinu, þarf að sjálfssögðu að finna blóraböggul. Það er inngróin og rík þörf hjá flestum okkar, þó hún sé sjaldnast sanngjörn.

Þið sem sáuð úrslitaeinvígi San Antonio og Miami þetta árið, vitið að það var sannarlega ekkert eitt sem réði því að San Antonio vann rimmuna. Það var frekar allt. Lið Spurs var einfaldlega miklu, miklu betra og því fór sem fór.

Það þýðir þó ekki að við getum ekki litið yfir farinn veg hjá Miami og reynt að kenna skella skuldinni á einhvern. Það er svo auðvelt, ódýrt, ósanngjarnt og skemmtilegt. Það er hægt að benda á margt og marga þegar kemur að Miami. 

Ok, bara eitt albúm í viðbót...

Tweet

Fleiri myndir frá úrslitaeinvíginu

Tweet

Ætlar Miami í sumarfrí í nótt?

Tweet

Það lítur sannarlega út fyrir það, já, að þetta sé búið. Það er alltaf pínulítið neyðarlegt þegar annað liðið í lokaúrslitunum lætur ljós sitt skína og spilar af krafti, en hitt á í vandræðum. Þannig er þetta hjá San Antonio og Miami núna. Texasliðið fer gjörsamlega hamförum, meðan Sólstrandargæjarnir virka and- og áhugalausir.

Með fullri virðingu fyrir frábæru liði San Antonio, erum við að verða vitni að því að spár manna eins og Steve Kerr eru að verða að veruleika. Meistarar Miami eru einfaldlega bensínlausir.

San Antonio valtaði yfir meistarana

Tweet

Þetta var meira ruglið! Já, það er ekki hægt að kalla þetta annað en rugl, stuðið sem San Antonio datt í í nótt þegar það rótburstaði Miami 111-92 á heimavelli meistaranna og náði þar með 2-1 forystu í lokaúrslitaeinvígi NBA deildarinnar. Ef einhver var að spá blæstri í þessum leik, hefði hann væntanlega sett peninginn á heimamenn. Það fór hinsvegar enginn heim með bol eftir þetta kaos.

Leikmenn San Antonio mættu grjótharðir og tilbúnir í þennan leik - ekki Miami. Hver í fjandanum ætli sé svo tilbúinn í að fá yfir sig svona skothríð eins og Spurs var að bjóða upp á í nótt? Haldið þið að það sé bara fullkomlega eðlilegt að slá met með því að skjóta 76% og klikka alls á átta skotum í einum hálfleik? Ekki við heldur.

Þetta var fyrsta tap Miami á heimavelli í úrslitakeppninni og það var ekkert meðalmennskutap, heldur karlmannlegt og íturvaxið skít-tap, þökk sé Spurs-vélinni, Svarta-Dauða.

Við bjuggumst við ýmsu í þessu einvígi, öllum fjandanum, satt best að segja. En ekki svona sveiflum. Það er með ólíkindum hvernig þessi lið eru búin að skiptast á því að berja tennurnar úr hvort öðru með skiptilykli og fylla upp í sárin með ákavíti, aromati og ufsalýsi.

Það þýðir ekkert að spila svona vörn ef vinna á titil. Þetta vita allir lykilmenn Miami. Sóknarleikur Spurs verður heldur ekki svona fullkominn aftur, það eru lottólíkur á því. Við höfum faktískt ekki mikið um þennan leik að segja, hann var svo mikið rugl. Það sem er magnaðast við þennan stórsigur Spurs er hvað aukaleikararnir stóðu sig frábærlega.

Ekki gleyma því að Miami gerir bara það sem það þarf að gera. Þess vegna var það dálítið dæmigert fyrir meistarana að drulla á sig í  þessum leik, þegar þeir voru nýbúnir að stela heimavallarréttinum.

Á fimmtudagskvöldið kemur svo í ljós hvort Miami lagar þetta eða tapar tveimur leikjum í röð í úrslitakeppni í fyrsta sinn síðan í byrjun júní árið 2012, þegar það tapaði þremur í röð gegn Boston.

Hann Kawhi Leonard var að sjálfssögðu maður leiksins með 29 stigin sín, varnarleikinn og fáránlega skotnýtinguna.

Leonard er aðeins þriðji 22 ára guttinn sem skorar svo mikið í leik í lokaúrslitum síðan þriggja stiga línan var tekin upp í NBA fyrir 35 árum síðan. Margir eru á því að framherjinn ungi eigi eftir að verða stórstjarna í NBA, en við eigum eftir að sjá það. Hann er rosalega góður til síns brúks, en ekkert meira en það. Svona dálítið eins og Andre Iguodala og Shawn Marion.

Nú vinnur Miami fjórða leikinn og þá verður eftirleikurinn óhemju spennandi. Við getum hreinlega ekki beðið.

Jafnt hjá San Antonio og Miami

Tweet

San Antonio er tæknilega með betra lið en Miami, en Flórídaliðið er með LeBron James í sínum röðum. Heimamenn í San Antonio virkuðu betri í öðrum leiknum þangað til James hugsaði með sér að nú væri líklega best að jafna bara einvígið og fara heim með stöðuna 1-1.

San Antonio var búið að vinna átta heimaleiki í röð í úrslitakeppninni og engan þeirra með minna en 15 stiga mun, sem var NBA met.

James skoraði 35 stig, þar af 33 á síðustu 36 mínútunum, þegar Miami lagði San Antonio 98-96 á sunnudaginn og jafnaði metin í einvíginu. LeBron hitti úr 14 af 22 skotum sínum í leiknum, sem er um 64% nýting. Shaquille O´Neal er eini maðurinn í sögu NBA sem hefur skorað svona mörg stig með 64%+ skotnýtingu, en við depluðum ekki auga yfir þessu.

Þetta var ósköp venjulegur leikur hjá James. O.k. kannski aðeins betri en venjulegur, en samt eitthvað svo áreynslulaus. Svona er James búinn að stilla stöngina hátt. Hann á hvern stórleikinn á fætur öðrum, en við tökum varla eftir því.

Eins og svo oft áður byrjar hann á því að leggja á borð fyrir félaga sína og hefur frekar hægt um sig þegar kemur að því að skjóta á körfuna. Hann skoraði aðeins tvö stig í fyrsta leikhluta, þar sem hann skaut 1-4 og gott ef þetta var ekki lægsta samanlagða stigaskor þeirra James og Wade í 1. leikhluta síðan sá fyrrnefndi gekk í raðir Miami.

Frá og með öðrum leikhluta - og sérstaklega í þeim þriðja - hitti James úr 11 af næstu 13 skotum sínum, aðallega af því hann réðist á körfuna við hvert einasta tækifæri sem gafst. Þið eruð öll búin að átta ykkur á því hvað gerist þegar James er í árásarham í kring um körfuna og eins og til að bæta gráu ofan á svart fyrir Spurs, var hann sjóðandi heitur fyrir utan líka eftir því sem leið á leikinn.

Þú getur voðalega lítið gert að því, af því það er illa séð að nota handsprengjur og/eða Volvo Laplander á körfuboltavöllum. Þetta eru í fljótu bragði einu verkfærin sem okkur dettur í hug að gætu stjakað LeBron James út af sporinu þegar hann er í þessum ham.

Og á hinum enda vallarins sá James oft um að gæta Tony Parker, sem er verkefni sem fáir ráða við. Þessi skák Miami-manna gekk vel upp og hæðin og lengdin á James truflaði Parker mikið. Það mætti halda að LeBron James væri góður í körfubolta.

San Antonio líður best varnarlega þegar það getur haft bæði Tim Duncan og Tiago Splitter inná í einu, en minniboltatilburðir Miami og ógn fyrir utan gera það að verkum að það er ekki alltaf hægt.

Rétt eins og í fyrra, hefur þessi barátta mikið að segja um niðurstöðuna í einvíginu. Það vakti athygli okkar hvað veðbankar virkuðu ákveðnir í því að San Antonio ætti eftir að vinna þetta einvígi áður en það hófst.

• Skipti heimavöllurinn þá svona miklu máli? 
• Var San Antonio búið að spila svona vel? 
• Eða var Miami svona lélegt? 

Ekki gott að segja.

En það sem við vitum, er að Miami er búið að spila 46 leiki í röð í úrslitakeppni án þess að tapa tveimur leikjum í röð. Það segir sína sögu um styrk og velgengni Miami. Líka skondið að þetta er í þriðja skiptið í röð sem Miami tapar opnunarleiknum í lokaúrslitunum.

Þessi rimma verður rosaleg.

Örmynd um annan leikinn

Tweet

Myndir úr leik tvö

Tweet

San Antonio vann fyrsta leikinn í úrslitunum

Tweet

Það er ljóst að San Antonio er búið að ná 1-0 forystu á móti Miami í lokaúrslitaeinvíginu í NBA deildinni þetta árið. Þið munið kannski að San Antonio náði líka 1-0 forystu í rimmu liðanna í fyrra. En þar endar samanburðurinn.

Segja má að San Antonio hafi stolið fyrsta leiknum í Miami í fyrra, þar sem Tony Parker skoraði sögulega sigurkörfu í lokin. Í kvöld þurfti engan hetjuskap í lokin, því eftir hnífjafna þrjá leikhluta, fór San Antonio hamförum í fjórða leikhlutanum (36-17) og vann öruggan 110-95 sigur. Það er svo fjandi erfitt að vinna lið sem skjóta 14 af 16 í fjórða leikhluta og 6-6 í þristum. Miami fékk að kynnast því í nótt.

Ef þú heldur áfram að lesa þetta, færðu að vita meira um þennan leik og sjá slatta af myndum frá honum líka. Það væri nú ekki leiðinlegt, ha?

Formsatriðin eru að baki hjá Miami

Tweet

Vel gert, Miami. Það tók liðið fimmtán leiki að tryggja sér sæti í lokaúrslitunum og það er bara nokkuð flott. Liðið kláraði Indiana 117-92 í sjötta leiknum í nótt.

Leikurinn var spennandi í einhverjar fimm mínútur, en það varð fljótlega ljóst að flestir leikmanna Indiana hefðu alveg eins getað verið heima hjá sér. Margir þeirra höfðu hvorki kjark né nennu í sjötta leikinn, enda létu þeir gjörsamlega drulla yfir sig.

Ef þú hefðir sagt okkur að Miami ætti eftir að tapa þremur leikjum í úrslitakeppni Austurdeildarinnar í vor, hefðum við alveg trúað þér, en við hefðum líka alveg trúað Miami til að tapa fleiri leikjum á þessari leið.

Það er nefnilega löngu komið í ljós að Miami gerir oft bara það sem það þarf nauðsynlega að gera.

Það er ekki beint liðið sem hakkar andstæðinga sína, ekki nema ruslið í fyrstu umferðunum.