Friday, July 20, 2012
Thursday, July 19, 2012
Vafasamir leikstjórar New York Knicks
Hinn Asíuættaði ofurheili Jeremy Lin er farinn til Texas, þar sem hann fær fáránleg laun næstu þrjú árin.
Við erum sammála Carmelo Anthony með fáránlegu launin og það verður örugglega í fyrsta og eina skiptið sem við verðum sammála Melo.
Við stjórnartaumum og leikstjórn hjá Knicks taka því þeir Raymond Felton og Jason Kidd.
Raymond Felton er í verra formi en Everybody Loves Raymond og er hreint út sagt FEITUR.
Nei, svona í alvöru - hann er spikfeitur! Heimilislæknirinn hans er búinn að segja honum að hann verði að kötta niður á mæjónesinu - hann sé í lífshættu. Það er með ólíkindum að þessi maður fái vinnu í NBA, ekki síst í ljósi þess hve glæpsamlega lélegur hann var á síðustu leiktíð.
Helvíti metnaðarfullur leikmaður.
Nema kannski þegar þeir skella sér út korteri eftir að þeir skrifa undir nýjan samning, drekka sig á felguna og láta svo hirða sig Á RASSGATINU og gjöreyðileggja bílinn í árekstri.
Þetta er New York Knicks og þetta er það sem félagið ætlar að bjóða upp á í vetur.
Bara nokkur atriði sem undirstrika af hverju Carmelo Anthony og Amare Stoudemire verða aldrei NBA meistarar.
Alltaf finnum við jafn mikið til með stuðningsmönnum þessa liðs.
Alvan Adams á afmæli í dag
Alvan Adams er afmælisbarn dagsins, en hann lék allan sinn feril með Phoenix Suns. Ferill Adams var nokkuð sérstakur fyrir þær sakir að hann byrjaði á toppnum en dalaði svo næstu 11 árin.
Miðherjinn Adams var útnefndur nýliði ársins árið 1976 og var lykilmaður í liði Phoenix sem fór þá óvænt alla leið í lokaúrslitin þar sem það mátti játa sig sigrað gegn Boston Celtics í sögulegri seríu.
Alvan Adams var með flottar tölur á nýliðaárinu sínu ´76. Hann skoraði 19 stig að meðaltali í leik, hirti 9 fráköst, gaf 5,6 stoðsendingar og var með 110+ í bæði vörðum skotum og stolnum boltum. Sem sé ekkert slor ár hjá nýliðanum, sem í dag er 58 ára gamall.
Þeir LaMarcus Aldridge (28) og Adam Morrison (27) eiga líka afmæli þennan dag.
Tuesday, July 17, 2012
Connie Hawkins er sjötugur í dag
Hann var frumherji sem slíkur og í dag er hann hvorki meira né minna en sjötugur.
Hawkins spilaði bæði stöðu miðherja og framherja og var þekktur fyrir að vera mjög kúnstugur með boltann, sem ekki var algengt þegar svo stórir menn voru annars vegar.
Hann hefur alla tíð verið mikil goðsögn og til eru óhemju margar sögur um hæfileika hans og galdrabrögð, en það voru auðvitað ekki allir með myndavél í grillinu 24/7 í þá daga eins og nú.
Ferill Hawkins varð aldrei eins glæstur og vonir hans stóðu til um eftir að hann flæktist í veðmálahneyksli, þó aldrei tækist að sanna eitt eða neitt á hann.
Hann hlaut þó uppreisn æru árið 1992, þegar hann hlaut inngöngu í Heiðurshöllina.
Að sjálfssögðu er til bók um þetta allt saman og við skorum á ykkur að taka Connie Hawkins fyrir næst þegar þið takið NBA 101 og kynnið ykkur sögu leiksins.
Það sem þú þarft að vita um landslið Bandaríkjanna:
Á tímamótum sem þessum er við hæfi að staldra við og líta til baka og það hafa bandarískir fjölmiðlar svo sannarlega gert. Undanfarnar vikur höfum við séð ótal viðtöl og greinar við leikmenn og aðra spekinga þar sem menn velta fyrir sér hvernig Ólympíuförum Bandaríkjanna í dag tækist til ef þeir hefðu mætt liðinu frá 1992.
Deron Williams, leikstjórnandi Nets og liðs Bandaríkjanna í dag, var fullur virðingar og sagði að Draumaliðið væri einfaldlega besta lið sem sett hefði verið saman og því hefði það líklega unnið 2012 útgáfuna sem er á leið á leikana í London.
Kobe Bryant var ekki eins hógvær og auðvitað sagði hann að 2012 strákarnir hefðu í fullu tré við forvera sína frá Barcelona.Þið getið rétt svo ímyndað ykkur hvaða skoðun við höfum á þessu.
Bandaríska liðið í dag ætti aldrei, aldrei möguleika gegn ´92 liðinu. Okkur er nákvæmlega sama hvað þú heldur um það. Nægir að nefna þá fádæma yfirburði sem ´92 liðið hefði í teignum með þá Robinson, Ewing, Malone og Barkley.
Það er meira að segja algjör óþarfi að tefla fram Jordan-trompinu, sem að sjálfssögðu bindur enda á allar þrætur um hvort liðið væri betra.
Stærsti munurinn á þessum liðum hefur þó ekkert með teiginn eða Jordan að gera. Ástæðan fyrir því að liðið í dag ætti aldrei möguleika gegn gömlu mönnunum er einfaldlega sú að ´92 liðið var miklu betur skólað en liðið í dag.
Liðsandinn var frábær og hver einasti leikmaður Draumaliðsins var tilbúinn að láta lífið fyrir land og þjóð.
Forsprakkar ´92 liðsins vildu frekar deyja en tapa, voru sumir hverjir hálf geðsjúkir keppnismenn og áttu að baki fjölda meistaratitla.
Þá er ótalin sú staðreynd að þrír þekktustu leikmenn Draumaliðsins gerðu sér lítið fyrir og lyftu íþróttinni á hærra plan með frammistöðu sinni. Magic Johnson og Larry Bird voru fánaberar NBA deildarinnar í upphafi níunda áratugarins þegar einvígi þeirra tveggja og auknar sjónvarpsútsendingar ýttu af stað byltingu sem Michael Jordan kórónaði svo á áratugnum sem á eftir kom.
Já, það var engin tilviljun að mótherjar Draumaliðsins létu taka myndir af sér með Bandaríkjamönnunum og gerðu það meira að segja fyrir leiki en ekki eftir þá eins og eðlilegra hefði talist.Það er ekki hægt að setja saman eitt stykki Draumalið án þess að einhver fari í fýlu og þannig fór árið 1992 að það var Isiah Thomas hjá Detroit Pistons sem móðgaðist þegar hann var ekki valinn í þetta sögufræga lið.
Sagan segir alltaf að Thomas hafi ekki fengið að fljóta með vegna illdeilna hans við Michael Jordan, en staðreyndin var nú reyndar sú að Thomas var búinn að brenna nokkrar brýr að baki sér og flestir leikmanna Draumaliðsins voru ósköp fegnir að vera lausir við hann. Isiah átti ef til vill skilið að vera valinn í þetta lið, en hann var of mikið fífl til að fá það í gegn.
Aðrir leikmenn hefðu ef til vill mátt fara í meiri fýlu en Isiah Thomas yfir því að fá ekki að fara til Barcelona og þar nægir að nefna liðsfélaga hans hjá Detroit, Joe Dumars, sem reyndar eins og flestir sem fengu ekki að vera með ´92, fékk síðar tækifæri til að spila fyrir þjóð sína.
Ólympíuleikarnir árið 1992 voru auðvitað sérstakir fyrir þær sakir að þá fengu atvinnumenn Bandaríkjanna loksins að vera með, en fram að því hafði bandaríska liðið samanstaðið af guttum úr háskólaboltanum sem þó gerði jafnan fína hluti.
Þegar svo fékkst í gegn að tefla fram atvinnumönnunum árið 1992, dugði ekkert minna en að fá þá frægustu og bestu - gera þetta með stæl.
Með Jordan voru teknir nokkrir yfirburðamenn í deildinni sem augljóslega áttu heima í liðinu, en þar að auki fékk Magic Johnson að fljóta með þrátt fyrir að vera nýbúinn að greinast með HIV.
Vinur Johnson og erkifjandi á vellinum, Larry Bird, samþykkti svo að skottast með til Barcelona þrátt fyrir að vera orðinn gjörsamlega ónýtur í skrokknum, en hann lagði skóna á hilluna eftir leikana.
Hinn skemmtilega óþolandi Christian Laettner fékk einhverra hluta vegna sæti í Draumaliðinu, en hann var þá við það að koma inn í NBA deildina eftir einn besta háskólaferil sem sögur fara af. Hann var þó fjarri því besti nýliðinn í deildinni þetta árið og auðvitað hefði Shaquille O´Neal miklu frekar átt að fá sæti í liðinu en Laettner, sem var með skipt í miðju og klæddist rúllukragabolum.
Þeir leikmenn sem helst var rifist um að hefðu átt að spila fyrir hönd Bandaríkjanna á kostnað manna eins og Laettner voru Shaquille O´Neal sem þá var á leið til Orlando Magic, Joe Dumars hjá Detroit, Dominique Wilkins hjá Atlanta, James Worthy hjá LA Lakers. Tveir leikstjórnendur áttu svo til að mynda betri leiktímabil en Isiah Thomas þetta árið og það voru Mark Price og Tim Hardaway.
Já, það var sannarlega feykinóg af mannskap í NBA deildinni á þessum árum.
Af því við hérna á ristjórn NBA Ísland erum alltaf að leika Guð, ákváðum við að leika okkur aðeins með bæði Draumaliðið og landslið Bandaríkjanna í dag.
Við ákváðum að skipta út mönnum sem í raun voru ekki í nógu góðu standi eða hreinlega ekki nógu góðir - og búa til sterkasta Draumalið sem mögulegt var á þessum tíma.Þá lékum við okkur að því að athuga hvaða leikmenn úr 2012 liði Bandaríkjanna hefðu mögulega átt eitthvað erindi í Draumaliðið eða getað gert það sterkara. Það var reyndar ekki tímafrek aðgerð.
Eins og áður sagði átti Christian Laettner ekkert erindi í liðið og ef við hefðum þurft að taka háskólagutta inn í liðið hefði Shaquille O´Neal að sjálfssögðu orðið fyrir valinu. Larry Bird blessaður var auðvitað á felgunni og í sannleika sagt hefði Dominique Wilkins líklega hjálpað bandaríska liðinu meira en Bird og mjög örugglega skemmt áhorfendum betur.
Magic Johnson stóð sig með ágætum með Draumunum þrátt fyrir allt sem á gekk hjá honum og líklega hefðum við leyft honum að sigla með hópnum, en þó má deila um hvort hefði ekki verið heppilegra að senda annað hvort Mark Price eða Joe Dumars með í hans stað.
Mark Price var á hátindi ferils síns á þessum árum, góður leikstjórnandi og alveg baneitruð skytta sem hefði reynst liðinu vel - og átti eftir að gera það síðar. Þá var Dumars þeim kostum gæddur að vera úrvals varnarmaður og gat líka spilað báðar bakvarðarstöðurnar, sem gefur honum aukið vægi. Reyndar voru Bandaríkjamennirnir ekki mikið að hafa áhyggjur af leikstöðum og létu Scottie Pippen oft spila stöðu leikstjórnanda, enda leysti hann það með sóma og naut sýn vel í henni á opnum velli þegar svo bar undir.
Tvær mjög nauðsynlegar tegundir körfuboltamanna eru að verða útdauðar í NBA deildinni í dag, en það eru alvöru miðherjar annars vegar og góðar skyttur hinsvegar. Þessi skortur gerir það að verkum að fáir af leikmönnum Bandaríkjanna í dag kæmust í Draumaliðið.
Við ætlum þó að vera góðhjörtuð og teljum að nokkrar hrókeringar með mönnum úr NBA í dag gætu styrkt Draumaliðið.
Sem fyrr en Laettnerinn fyrsti maður út og inn fyrir hann kemur Kevin Durant. Við tökum Durant með af því hann á sér engan líkan, getur skorað hvaðan sem er af vellinum og er gjörsamlega ódekkanlegur.
Þá liggur beinast við að gefa Larry Bird frí og leyfa honum að hvíla bakið. Í stað hans kemur maður sem er álíka fjölhæfur og spilar sömu stöðu - besti körfuboltamaður heims í dag - LeBron James.
Kobe Bryant, spyrðu? Hann er kominn með full margar mílur á hjólbarðana og af hverju að pakka Pepsi ef þú ert þegar með Kók (Jordan)?
Það er búið að vera gaman að leika sér svona með Draumaliðið, en okkur þykir nauðsynlegt að taka fram að ef þeir Magic og Bird hefðu verið eitthvað nær miðjum ferli, hefðu þeir að sjálfssögðu verið með fyrstu nöfnunum á listann.
Þegar talað er um lið sem hefðu getað velgt Draumaliðinu undir uggum er nærtækast að taka liðin sem komu á eftir, en þar voru flestir af leikmönnunum sem við töldum upp hér fyrir ofan en komust ekki í Draumaliðið.
Síðar áttu svo eftir að koma inn í lið Bandaríkjanna menn eins og Hakeem Olajuwon og hann einn - og nokkrar góðar skyttur - hefðu klárlega getað hrist upp í Draumaliðspiltum.
Þetta eru okkar spekúlasjónir þegar kemur að bandaríska landsliðinu í körfubolta. Líklega eru flestir ósammála þessu en þegar kemur að öðrum eins snillingum og taldir hafa verið upp hér að ofan, er varla hægt að velja ranga menn - þeir eru allir frábærir.
En látum nú þessari pælingu lokið.
Monday, July 16, 2012
Saturday, July 14, 2012
Friday, July 13, 2012
Wednesday, July 11, 2012
Saturday, July 7, 2012
Framhjáakstur í Boston
Þetta er Rajon Rondo. Þið þekkið kauða.
Honum finnst gaman að fara út á rúntinn.
Í kvöld ætlar hann að kíkja heim til Ray Ray.
Thursday, July 5, 2012
Tuesday, July 3, 2012
Monday, July 2, 2012
Sunday, July 1, 2012
Dwight Howard tekur við Danny Ainge verðlaununum
Þetta er út af honum Dwight Howard. Við höfum nokkrum sinnum átt það til að stríða honum á þessu vefsvæði og þegar við skrifum um hann hefur það stundum verið í leiðindatón. Núna erum við aftur á móti gjörsamlega búin að fá nóg af Dwight Howard. Mælirinn er fullur.
Helmingurinn af þessu er fjölmiðlum að kenna. Þeir eru búnir að vera með Dwight Howard efstan í fréttum í að okkur finnst mörg ár. Það er komið nóg af þessu. Hinn helminginn af bullinu á Howard sjálfur, því hann hefur ekki hugmynd um hvað hann ætlar að gera við líf sitt sem atvinnumaður og dregur okkur öll með sér niður í þennan valkvíðadrullupoll.
Við vitum ekki með ykkur, en við höfum fengið svo miklu, miklu meira en nóg af þessu bulli.
Þegar öllu er á botninn hvolft, er Dwight Howard ekki leikmaður til að standa undir öllu þessu óþolandi skrumi. Hann er ofmetnasti leikmaður síðari tíma í NBA.
Howard er fínn varnarmaður og góður frákastari, en ofmetinn á báðum sviðum og það er líka restin af leik hans.
Dwight Howard mun aldrei leiða lið til meistaratitils, ekki nálægt því, af því hann er ekki nálægt því að standa undir neinu slíku.Hann er enginn sóknarmaður, grátlega léleg vítaskytta og hefur sýnt fram á það að undanförnu að hann er ekki eftirsóknarverður liðsfélagi ef á móti blæs.
Við roðnum í hvert skipti sem hann vinnur til verðlauna og þegar hann er kallaður besti miðherji í heimi. Miðherjastaðan er dauð.
Dúkkulísum eins og Howard hefði verið pakkað saman á níunda og tíunda áratugnum þegar voru alvöru stórir menn í deildinni.
Þess vegna höfum við fengið meira en nóg af öllu þessu fári í kring um það hvert Dwight Howard vill fara. Af hverju í fjandanum skiptir Orlando þessu fífli ekki til New Jersey hið snarasta? Félagið getur fengið einhverja mola fyrir hann þar og verður að láta sér það duga. Howard er löngu búinn að eyðileggja möguleikann á því að Magic fái raunvirði fyrir hann út af bullinu í honum. Hann mun heldur ekki hika við að ganga út þegar samningur hans rennur út ef til þess kemur, sem reyndar verður að teljast ólíklegt.
Dwight Howard er sagður trúaður og góður piltur og það má vel vera.Hann er hinsvegar illa gefinn og virðist ekki hafa nokkra einustu hugmynd um takmörk sín eða hafa skilning á því hvernig NBA deildin virkar. Virðist vilja vera bæði "maðurinn" og meistari hjá nýja liðinu sínu, sem er hlægilegt.
Eftir hverju þessi snillingur er að bíða, veit enginn. Allra síst hann sjálfur.
Körfuboltinn verður allur miklu betri þegar þessi ofmetni bjáni sem Howard er, heldur sér loksins saman og byrjar að spila, hvar sem það verður nú.
Við vitum samt öll að þögnin verður ekki löng. Það verður ekki langt þangað til hann byrjar að væla aftur og þá út af óhæfum þjálfara eða slökum meðspilurum.
LeBron James hefur verið blóraböggull og óvinsælasti leikmaður NBA deildarinnar undanfarin ár, eða frá því hann framdi almannatengslamorð með "Ákvörðuninni" og eldflaugaverkfræðiummælum sem komu í kjölfarið.
Nú hefur hann hinsvegar leiðrétt þessi mistök og unnið titil og fer því smátt og smátt að komast aftur í góðu bækurnar hjá pöpulnum.Við þurfum því að fá nýjan blóraböggul, nýja flóttageit sem við getum bölvað fyrir heimsku sína og titlaleysi - og Dwight Howard er fullkominn í hlutverkið.
Reyndar er Carmelo Anthony að veita honum sælskap á toppi þessa lista, en það verður Dwight sem situr í skussasætinu á næstu misserum. Köllum þetta Danny Ainge-verðlaunin í höfuðið á einum hataðasta manni deildarinnar á sínum tíma.
Til að súmmera. Ákveddu þig Dwigt, naglhaltu kjafti og reyndu að bæta þig sem leikmaður. Reyndu svo að vinna nokkra titla til að standa undir þessu fáránlega skrumi sem í kring um þig er alla daga. Þá skulum við athuga hvort við fyrirgefum þér allar þessar ömurlegu fyrirsagnir og greinar sem mengað hafa sjónlínu okkar síðustu misseri.
Þangað til skaltu steinþegja!
Subscribe to:
Posts (Atom)