Wednesday, March 11, 2015

NBA Ísland greinir MVP-kapphlaupið


Hlaðvarp þeirra Bill Simmons og Zach Lowe á dögunum kveikti hjá okkur áhuga til að blanda okkur aftur í umræðuna um hvaða leikmaður verður kjörinn verðmætasti leikmaður NBA deildarinnar í vor. Umræðan um þetta hefur verið lífleg og skemmtileg í ár og rétt eins og mörg lið hafa farið á kostum í vetur, hafa nokkrir leikmenn verið að spila eins og englar.

Áður en farið er út í þessa árlegu sálma, verðum við alltaf að ræða kríteríuna. Þegar Mest Verðmætasti Pilturinn er valinn í NBA, er það oftar en ekki sá leikmaður sem þykir hafa skarað hvað mest fram úr í einu af liðunum sem unnu flesta leiki á tímabilinu. Og tvö lið hafa unnið áberandi flesta leiki í vetur - Golden State og Atlanta.

Eins og þið sáuð þegar valið var í Stjörnuliðin í vetur, er augljóst að enginn leikmaður Atlanta Hawks passar inn í þessa kríteríu. Það er engin ofurstjarna í Atlanta, bara margir góðir leikmenn sem mynda gott lið. 


Hjá Golden State er það hinsvegar mjög augljóst hver er MVP-kandídatinn á þeim bænum. Það er Stephen Curry og því er hann langlíklegastur til að hreppa hnossið. 

Eiginlega er svo komið nú þegar að það yrði hneyksli ef hann yrði ekki valinn MVP af því hann passar best inn í þá kríteríu sem farið hefur verið eftir undanfarin ár.

En þið þekkið okkur illa ef þið haldið að við ætlum að láta okkur nægja að afgreiða þetta svona. Þeir Simmons og Lowe ræddu þessi mál í áðurnefndu hlaðvarpi, en þar brutu þeir valið upp og skiptu bestu leikmönnum ársins niður í eins konar flokka svo allir fengju hrós. Það er bráðsniðugt, þó það sé bara pæling sem skiptir engu máli þegar alvöru valið fer fram.

Við skulum því nota þetta tækifæri og gera upp hvaða leikmenn hafa verið að spila best og gera mest í vetur með því að setja þá inn í okkar MVP-formúlur og fara eftir okkar kríteríu. Hún er líka miklu ítarlegri og skemmtilegri en sú sem farið er eftir í NBA.

Þegar Verðmætasti leikmaður ársins í NBA er valinn, verður sigurhlutfall liðsins hans að vera mjög gott og það er pólitík sem við erum hjartanlega sammála. Það væri enda fáránlegt að velja mann sem er í liði með undir 50% vinningshlutfall fram yfir mann sem er að gera gott mót með sterku liði sem er til alls líklegt.

Og þegar þetta er haft í huga, er Stephen Curry óneitanlega mjög ofarlega á blaði hjá okkur alveg eins og hjá spekingum sem skrifa um NBA deildina vestra. Það er útlit fyrir að Golden State eigi jafnvel eftir að vinna vel yfir 60 leiki og ef liðið þitt vinnur yfir 60 leiki áttu ljómandi góða möguleika á MVP-styttunni ef þú hefur spilað vel í vetur. Eins og Curry hefur gert.

En Stephen Curry er svo miklu miklu meira en bara góður leikmaður í góðu liði og ef hann yrði fyrir valinu hjá okkur eins og líkur benda til, yrði það bæði af því hann er búinn að spila eins og engill í vetur og kannski helst vegna þess hvað hann er að gera fyrir Golden State þegar hann er inni á vellinum.

Sögulegir Stríðsmenn?


Golden State hefur fengið margan pennan til að missa sig í gleðinni í vetur, en það er svo sem skiljanlegt þegar haft er í huga að Golden State er búið að spila óaðfinnanlega meira og minna síðan í haust. Eldri og reyndari pennar vita hinsvegar að Warriors - alveg eins og Atlanta - er ekki fyrsta liðið til að vinna fullt af leikjum í deildarkeppninni og því borgar sig að bíða aðeins með að krýna það besta lið allra tíma.

Umræddir pennar hafa líklega flestir brennt sig á því að ofmeta svona lið á árum áður. Þeir hafa kannski ætlað liðum eins og Seattle og Dallas að vinna meistaratitla, en svo töpuðu þau bara í fyrstu umferð og gerðu þá sem skrifuðu fallega um þau að fíflum.

Menn láta ekki hanka sig á svona löguðu nema einu sinni og láta yngri, ákafari og óreyndari mönnum að skrifa fréttir um það í janúar hvað Golden State sé á góðri leið með að bjóða upp á eitt besta tímabil í sögu deildarinnar.

Nú er hinsvegar að verða kominn miður mars og mörg lið eiga innan við tuttugu leiki eftir í deildarkeppninni, svo nú fer kannski að verða kominn tími til að líta á þetta sögulega tímabil hjá Steve Kerr og félögum.

Við erum kannski vitlaus, en við ætlum heldur ekki að skrifa hér sérstaka lofræðu um Golden State og jinxa liðið þannig bæði í deildarkeppninni og úrslitakepepninni.

Nei, við stundum ekki svoleiðis. Það eina sem okkur langaði að benda ykkur á er að EF allt gengur nú voðalega vel hjá Warriors fram í miðjan apríl og enn frekar ef liðinu á eftir að ganga vel í úrslitakeppni, gætum við átt eftir að horfa til baka og átta okkur á því að þetta Warriors-lið sem við horfðum á í vetur, var bara helvíti öflugt.

Sögulega öflugt, reyndar.

Þeir sem hafa verið að missa sig í gleðinni gleyma því gjarnan að lið eiga það oftar en ekki til að slaka á á lokametrunum í deildarkeppninni ef þau eru á annað borð á leið inn í úrslitakeppnina.

Það verður að teljast afar líklegt að Golden State gæti átt eftir að hvíla menn eins og Stephen Curry og sérstaklega Andrew Bogut þegar styttist í mark í deildinni.

Óháð því, eru tölurnar sem þetta Warriors-lið er að bjóða upp á núna allskostar ótrúlegar. Rétt eins og á síðustu leiktíð er það varnarleikurinn sem leggur grunninn að velgengni liðsins og það er í sérflokki í deildinnin í varnartölfræði fyrir lengra komna.

Golden State fær ekki á sig nema 97,4 stig á hverjar 100 sóknir og er eitt af aðeins fimm liðum í deildinni sem er undir 100 stigum í þessari tölfræði (Bucks 99,1, Spurs, Blazers og Rockets eru með 99,7).

Öfugt við á síðustu leiktíð, þegar sóknarleikur liðsins undir stjórn Mark Jackson var... mest lítill, hefur nú orðið algjör bylting á þeim enda vallarins og Golden State er sem stendur í öðru sæti deildarinnar í sóknartölfræðinni fyrir lengra komna - rétt á eftir LA Clippers sem vermir toppsætið.

Það er ekkert útilokað að Golden State gæti stolið efsta sætinu í sóknartölfræðinni líka en þá yrði það í fyrsta skipti í áratugi sem liði tækist að toppa báða flokka. Ef við munum rétt var það meistaralið Philadlelphia í upphafi 9. áratugarins sem afrekaði þetta síðast, en við segjum það án allrar ábyrgðar.

Auðvitað verður það árangur Golden State í úrslitakeppninni sem segir til um hvernig talað verður um þetta lið í annálum framtíðarinnar, en það verður ekki tekið af Steve Kerr og rándýru þjálfarateymi hans að það hefur sannarlega unnið fyrir kaupinu sínu í vetur.

Sem stendur er Golden State líka með langbesta stiga plús-mínusinn í allri deildinni þar sem liðið situr í +10,3 sem í sjálfu sér næði að koma liðinu inn á lista bestu liða í sögu deildarkeppninnar. Til marks um hve magnað það er, að næsta lið er með +6,4 og aðeins fjögur lið í NBA eru með betra en 4,1 í plús.

Við ljúkum þessari stuttu hugleiðingu með að sýna ykkur bestu plús-mínus tímabil sögunnar. Þið sjáið að þessi +10,3 myndu duga til að koma Golden State á þennan lista ef deildarkeppninni lyki í dag, en til að svo verði, má liðið reyndar ekki missa flugið mikið í lokaleikjunum í vor.


Monday, March 9, 2015

Af undarlegri velgengni Utah að undanförnu


Það hefur verið mögur tíð hjá Utah Jazz undanfarin ár, en þó Jazz sé eitt minnsta félagið í NBA deildinni, er það alveg nýtt fyrir stuðningsmenn þess að vera á botni deildarinnar. Stuðningsmenn liðsins höfðu það gott á þeim tæplega tveimur áratugum sem John Stockton og Karl Malone léku með því, enda fór það í úrslitakeppnina öll átján árin hans John Stockton.

Liðið missti af úrslitakeppninni þrjú ár í röð frá 2004-06 eftir að Stockton og Malone hurfu á braut, en Jerry Sloan þjálfari sá þó til þess að liðið var ekki lélegt nema eitt af þessum árum - hin tvö var það með 50% vinningshlutfall eða meira. Það var erfitt að komast í úrslitakeppnina í Vesturdeildinni í þá daga alveg eins og nú.

Jazzarar voru fljótir að henda saman nýju liði upp úr miðjum síðasta áratug og í stað Stockton og Malone voru komnir Deron Williams, Carlos Boozer og Mehmet Okur. Þetta lið náði lengst í úrslit Vesturdeildarinnar árið 2007 þar sem San Antonio slátraði því á leið sinni að titlinum.

Velgengni liðsins undir stjórn Deron Williams var þokkaleg, en ævintýrinu lauk fyrr en áætlað var þegar ljóst varð að Williams ætlaði ekki að framlengja samning sinn við félagið árið 2011.

Í stað þess að enda í enhverjum sirkus eins og Orlando með Dwight Howard og Denver með Carmelo Anthony, ákváðu forráðamenn Utah hinsvegar að slá fyrsta höggið og skiptu Williams til New Jersey og ákváðu að byggja til framtíðar.

Það er skondið að horfa á þessi skipti í dag. Um tíma leit ekki út fyrir að Jazz hefði fengið mikið fyrir sinn snúð, en ef skiptin eru skoðuð með raunsæum augum í dag, er ekki hægt að segja annað en að Jazz hafi fengið þokkalegan bita í staðinn fyrir Williams í ljósi þess að hann vildi ekki vera áfram hjá félaginu.

Eftir nokkrar tilraunir með lið með Al Jefferson og Paul Millsap í framlínunni og menn eins og Devin Harris og Mo Williams í leikstjórnandastöðunni, sáu forráðamenn Utah að þessi mannskapur var aldrei að fara að fleyta liðinu lengra en í einn sigur í fyrstu umferð úrslitakeppninnar. Þeir ákváðu því að breyta um stefnu og stokka upp.

Tyrone Corbin var látinn fara sem þjálfari og Quin Snyder var ráðinn í staðinn. Þetta var í fyrsta skipti í sögu félagsins sem það réði þjálfara sem var ekki úr Utah-fjölskyldunni ef svo má segja.

Framkvæmdastjóri Utah, fyrrum San Antonio starfsmaðurinn Dennis Lindsey, ákvað að ráða annan Spurs-lærling til að taka við liðinu, Quin Snyder.

Snyder þessi hefur komið víða við og starfað undir nokkrum frábærum þjálfurum, en hann aðstoðaði síðast Mike Budenholzer (annan Spurs-mann) í Atlanta og nú er útlit fyrir að hann sé kominn á réttan stað í stöðu aðalþjálfara.

Auk þess að ráða nýjan þjálfara, ákvað Utah að leyfa bestu leikmönnum liðsins að yfirgefa félagið. Al Jefferson fór til Charlotte, Paul Millsap til Atlanta (þar sem hann er ásamt tveimur öðrum fyrrum Jözzurum, DeMarre Carroll og Kyle Korver) og svo framvegis.

Eftir sátu ungir menn sem voru hvergi nærri tilbúnir að vera byrjunarliðsmenn í NBA deildinni og enn síður að vinna leiki. Þetta kom bersýnilega í ljós á síðustu leiktíð, þegar Utah var í kjallara Vesturdeildarinnar og lélegasta varnarlið deildarinnar.

Saturday, March 7, 2015

Ristill: Gremjulisti ritstjórnar


Ævarandi gremja ritstjórnar þessa vefsvæðis hefur vart farið framhjá nokkrum lesanda. En hvað veldur þessari endalausu gremju? Þarf ekki að rannsaka það?  Jú, tvímælalaust. Allir hlutir sem valda annari eins gremju eru rannsóknarefni.

Þið vitið að við elskum körfubolta, sérstaklega NBA deildina og 97% af því sem fer þar fram. En svo eru það þessi þrjú prósent sem liggja út af borðinu. Ókei, kannski aðeins meira en þrjú prósent. En hvað um það, við skulum líta á þessi atriði og af hverju þau eru svona ergileg. Hér koma þau, í engri sérstakri röð, í 4.250 orða geðkasti.

NEW YORK KNICKS

Fyrst skal frægan telja og það er að sjálfssögðu New York Knicks.

Við höfum farið yfir það oftar en einu sinni að Knicks fer í taugarnar á okkur fyrst og fremst út af fjölmiðlafárinu sem er alltaf í kring um liðið.

Knicks-pennar og Knicks-hneigðir miðlar geta verið fullkomlega óþolandi og eru sumir með gríðarlegar ranghugmyndir um að liðið sé allt í senn spennandi, skemmtilegt og gott.

Það er svo ekki gott að segja af hverju, en eignarhaldið og skrifstofan öll hjá félaginu hefur líka farið rosalega í taugarnar á okkur síðustu ár. Líklega er það af því við finnum til með stuðningsmönnum Knicks, sem hafa ekkert gert af sér annað en að halda með liði sem er drasl.

Og úr því við erum að tala um drasl og erum í New York á annað borð...

BROOKLYN NETS

Brooklyn fer reyndar líka rosalega í taugarnar á okkur - svo mikið að við ætlum ekki einu sinni að gera því þann greiða að búa til sérstakan dálk um það. Brooklyn fer í taugarnar á okkur af því það er fullt af leikmönnum á allt of háum launum sem geta ekki rassgat og af því Djei-Sí er að reyna að hæpa það upp. Sko, Huginn Seyðisfirði verður ekkert allt í einu kúl klúbbur þó að BlazRoca byrji að mæta á leiki hjá honum.

Talandi um Huginn Seyðisfirði...

PHILADELPHIA 76ERS

Við höfum ekki farið leynt með vanþóknun okkar á Sixers undanfarin misseri. Forráðamenn félagsins eru sumpart hugrakkir að prófa að gera róttækan hlut sem aldrei hefur verið gerður áður.

Það sem þeir eru að gera er mjög líkt því sem siðleysingjarnir sem rændu Ísland gerðu á sínum tíma - eitthvað löglegt en siðlaust. Og það er aldrei góð hugmynd að herma eftir Íslendingum með eitt eða neitt, nema þú ætlir að tortíma sjálfum þér í eigin heimsku lesandi góður.

Það er eitt að tanka en það er annað að bjóða stuðningsmönnum sínum upp á aðra eins ælu og forráðamenn Sixers hafa gert undanfarin misseri. Við vitum ekki með ykkur, en við myndum hætta að halda með félagi sem hagaði sér svona.

Þú heldur kannski að metnaðarleyri Sixers beri vott um metnað, en því er öfugt farið. Þetta félag er búið að verða sér til skammar þó það hafi kannski ekki brotið neinar reglur og það er ekki fræðilegur, vísindalegur möguleiki að þessi aðferðafræði félagsins eigi eftir að skila árangri í framtíðinni.

Körfuboltaguðirnir munu aldrei leyfa það.

CHICAGO BULLS

Já, við erum búin að setja Chicago Bulls á gremjulistann okkar eins og alkohólistarnir.

Ástæðan fyrir því að við erum farin að hatast út í Chicago er að okkur þykir svo vænt um þetta lið. Það er bara búið að bregðast okkur of oft.

Framtíðin er alltaf svo björt og efniviðurinn svo góður, en svo verður aldrei neitt úr neinu. Við erum því hætt að gera nokkrar væntingar til þessa liðs og látum það sigla sinn sjó

(Nota bene: fyrsta draft af þessum pistli var skrifað áður en Derrick Rose meiddist enn eina ferðina um daginn).

DÓMARAR

Dómarar í NBA deildinni vinna erfiða vinnu en eru flestir starfi sínu vaxnir. Nokkrir dómarar í deildinni virðast þó halda að hlutverk þeirra sé ekki að gæta að því að leikurinn fari eðlilega fram, heldur að reyna að finna EITTHVAÐ til að flauta á, eitthvað til að eyðileggja leikinn með öllum mögulegum ráðum.

Það er auðveldast að nefna Joey Crawford í þessu tilliti. Hann heldur stundum að fólkið hafi borgað sig inn á leikinn til að horfa á hann og fátt fær okkur til að gnísta tönnum eins hrottalega og Crawford þegar hann fer að haga sér eins og hálfviti. Nýjar reglur sem leyfa dómurum að skoða myndbandsupptökur af atvikum hafa sína kosti, en sá skrípaleikur fer allt of oft úr böndunum og tefur leikina meira en nokkru sinni.

Friday, March 6, 2015

Dagur hrikalegra manna


Sjötti mars er dálítið áhugaverður íþróttadagur ef vel er að gáð. Hann er ekki aðeins afmælisdagur Sleepy Floyd, Greg Ostertag og Michael Finley, heldur einnig afmælisdagur fyrirbærisins ógurlega Shaquille O´Neal. Shaq fæddist á þessum degi árið 1972 og ætti því að vera orðinn 43 ára gamall ef stærðfræðin bregst okkur ekki.







































Shaq þótti gaman að eiga afmæli og hann hélt einu sinni upp á fæðingu sína með því að fræsa aumingja Clippers-liðið eins og var í tísku hér áður. Þetta var á 28 ára afmælinu hans árið 2000 og þó að sé ekki langt síðan, eru myndgæðin eins og þetta hafi verið tekið upp skömmu fyrir siðaskipti. Alveg er það nú merkilegur fjandi, en við skulum nú samt horfa:


Annar ansi merkilegur hlutur í íþróttasögunni gerðist á þessum degi fyrir nákvæmlega þrjátíu árum síðan, en þá keppti Mike Tyson í sínum fyrsta bardaga sem atvinnumaður í hnefaleikum. Andstæðingur Tyson náði ekki að standa af sér fyrstu lotuna frekar en flestir sem valdir voru til að berjast við hann fyrstu mánuðina (Tyson barðist á örfárra vikna fresti af því hann kláraði bardagana sína oftast á rothöggi í 1. eða 2. lotu). Hérna geturðu séð debjúteringu Tysons:


Tyson var í miklu uppáhaldi hjá okkur og er enn. Við vitum vel að hann er ekki nálægt bestu hnefaleikurum sögunnar í sínum þyngdarflokki, en hann var algjört fyrirbæri sem fékk ótrúlegasta fólk til að míga á sig af spenningi yfir sporti sem það hafði aldrei gefið gaum áður. 

Í nóvember árið eftir slátraði hann svo Trevor Berbick og varð yngsti heimsmeistari sögunnar í þungavigt (20) og ári þar á eftir varð hann fyrsti maðurinn til að hengja öll þrjú beltin á sig og verða óumdeildur meistari þungavigtarinnar.
































Allir vita hvað fylgdi í kjölfarið, en við leyfum öðrum að gaspra yfir þeim leiðindum. 
Það eina sem við vildum benda ykkur á, var að 6. mars er sannarlega dagur hrikalegra manna.


Bless, Mase


Það er upplagt að heiðra minningu hins tröllvaxna Anthony Mason með því að skoða nokkrar myndir af kappanum, þar sem hann er m.a. að hanga með tónlistarmönnum og svo öðrum hrikalegum risum í NBA deildinni. Mason var einn af þessum sérstöku leikmönnum sem við munum aldrei gleyma. Hann hvíli í friði.







Thursday, March 5, 2015

Russell Westbrook í sögulegu samhengi


Ef þú heldur að það sé okkur að kenna að þú sért að reka augun í enn einn Westbrook-pistilinn, veður þú um í villu og svíma. Við höfum ekkert með þetta að gera, það er Russell Westbrook sem er að þvinga okkur að lyklaborðinu.

Það er leitun að öðrum eins Westbrook-aðdáendum og okkur, en spilamennska drengsins undanfarinn mánuð er að þvinga æ fleiri efasemdamenn og konur inn á málstað hans. Málstað hins óbeislaða atmennis.

Það er gaman að standa hérna núna og fylgjast með öllum nýliðunum í aðdáendaklúbbi Westbrook, sem sumir hverjir hafa ekki gert annað en drulla yfir hann allar götur síðan hann kom inn í deildina. Hann var jú bara óagaður og skotglaður hrokagikkur sem kunni ekki að leika við hina krakkana og vissi ekki hvenær hann átti að hætta. Jú, jú, þetta passar allt við Westbrook.

Þið vitið það ósköp vel að við erum búin að vera að blása í Westbrook hornið lengi og því er það okkur sérstök ánægja að sjá alla hræsnarana sem eru að hrinda hvor öðrum úr vegi núna til að komast um borð í Russ-vagninn. Nú þegar drengurinn er að sprengja alla skala á körfuboltavellinum. Ætli sé ekki best að segja það bara. Við sögðum ykkur þetta! Og hana nú.

Við ætlum ekki að eyða sérstökum tíma í að fara yfir tölfræðina hans Westbrook, fólk sem fylgist á annað borð með NBA deildinni veit að drengurinn er nokkurn veginn búinn að vera í 30/10/10/2 meðaltali síðan í byrjun febrúar og var að klára fjórðu þrennuna sína í röð með gat á hausnum þegar þetta er skrifað. Með gat á hausnum, já.

Þegar NBA-leikmenn fara á svona rosalegt flug, verðum við að koma ykkur til aðstoðar, skilgreina geðveikina, hjálpa ykkur að lesa út úr henni og setja hana í samhengi.Russell Westbrook er að spila nokkurn veginn eins vel og hægt er að spila körfubolta á síðasta rúma mánuðinum og hann er að gera það algjörlega á sinn hátt.

Eini gallinn við þetta hjá honum er að Oklahoma er ekki búið að vinna nógu marga leiki og mun ekki vinna nógu marga leiki til að hann geti komið til greina sem leikmaður ársins, en bæði honum og okkur er alveg sama um það. Hann er með í MVP-umræðunni og það er út af fyrir sig nóg.

Oklahoma má samt ekki tapa nema 2-3 leikjum til vors ef hann á að eiga raunhæfa möguleika á nafnbótinni og það er ekkert að fara að gerast. Látum það samt ekki hafa áhrif á þetta fallega dæmi um íþróttafræðilegan exelans.

Zach LaVine er ekki eðlilegur


Stolinn bolti og troðsla með annari. Eðlilegasti og venjulegasti hlutur í heimi. Zach LaVine er hinsvegar ekkert venjulegur náungi eins og þið sáuð í troðkeppninni um daginn. Það er ekkert eðlilegt við þetta.

Saturday, February 28, 2015

Af Cleveland og MVP-umræðunni


Sum okkar sáu Cleveland halda áfram sigurgöngu sinni í gærkvöld með því að skella toppliði deildarinnar, Golden State Warriors. Enginn sem tók þátt í leiknum tók undir það að sigurvegari leiksins myndi senda mótherjanum og restinni af deildinni skilaboð með því að vinna, en svona sigur skiptir máli fyrir sálartetrið - ekki síst hjá Cleveland.

Það var gaman að sjá þessi lið stangast á og það var greinilegt frá fyrstu mínútu að bæði lið tóku leikinn alvarlega og léku fast. Enginn lék fastar en LeBron James og ef við ættum að lýsa leiknum í sem fæstum orðum, myndum við líklega segja að James hafi bara klárað hann fyrir Cleveland.

Cleveland-liðið byggir sóknarleik sinni miklu meira upp á einstaklingsframtaki en Golden State og það er á margan hátt eðlilegt.

Annars vegar þekkjast leikmenn Cavaliers ekki mjög vel (hvað þá menn eins og JR Smith, Timofey Mozgov og Iman Shumpert) og hinsvegar er auðvitað freistandi að treysta á einstaklingsframtak þegar þú ert með leikmenn eins og LeBron James og Kyrie Irving, sem geta skorað á hvern sem er, hvar og hvenær sem er.

Það er þó óneitanlega fallegra að horfa á Golden State spila, því þar á bæ eru leikmenn ekki bara miklu óeigingjarnari, heldur eru þeir flestir búnir að spila það lengi saman að þeir eru orðnir nokkuð rútíneraðir í sóknarleiknum, jafnvel þeir séu með nýjan þjálfara alveg eins og Cleveland.

Þið munið eflaust að við skrifuðum Cleveland út af sakramentinu í kring um það þegar Anderson Varejao meiddist og liðið gat nákvæmlega ekki neitt. Þetta er ekki það lið.

Þetta er allt, allt annað lið og miklu betra. Og þetta lið er að öllum líkindum að fara að vinna Austurdeildina í vor. Við sjáum amk ekki hvaða lið ætti að stöðva það, amk ef LeBron James spilar af þessum krafti.

MVP-umræðan er búin að vera nokkuð hressandi í vetur, líklega helst af því nú hafa ný nöfn verið í umræðunni á þeim bænum. Tveir menn hafa verið í sérflokki í allan vetur hvað þetta varðar, þeir Stephen Curry hjá Golden State og James Harden hjá Houston.

Það er alveg sama hvað við verðum gömul og reynd, alltaf látum við þessa MVP-umræðu í fjölmiðlum fara í taugarnar á okkur. Það er helst vegna þess hve margir menn sem skrifa um NBA deildina í Bandaríkjunum virðast vera undir meðalgreind.

Við áttum okkur ekki á því hvaða stöðlum er farið eftir þegar velja á verðmætasta leikmann NBA deildarinnar á vorin, en það hlýtur hvern mannsbarn (nema margir NBA-pennarnir í Bandaríkjunum) að sjá hvernig staðið hefur verið að valinu undanfarin ár og áratugi.

Fjölmiðlamenn í Bandaríkjunum eru alveg handvissir um það ár eftir ár að leikmaður hjá liði sem vinnur 40 leiki sé "ofarlega á lista" eða "í umræðunni" þegar kemur að valinu, en þetta er algjör þvættingur.

Leikmennirnir sem hlotið hafa nafnbótina MVP síðustu (mörg) ár hafa undantekningalaust verið bestu leikmennirnir í besta eða næstbesta liði vetrarins - og þá alltaf liði sem er að vinna fast að, eða yfir 60 leiki.

Þannig að, NEI, það er fjandans sama hve vel menn eins og LeBron James og Russell Westbrook eru að spila þessar vikurnar og liðin þeirra að vinna marga leiki, þeir verða ekki fyrir valinu ef TÍU lið í deildinni eru með betri árangur en Oklahoma og Cleveland og hvað þá ef umræddir leikmenn eru búnir að missa úr einhvern helling af leikjum. Ekki vera svona heimskir!

Nei, Curry og Harden eru og hafa í allan vetur verið mennirnir sem eru að berjast um þetta og þannig verður það eflaust til vors. Atlanta fær ekki fulltrúa í þessa umræðu þó það vinni alla leiki sem það á eftir og heldur ekki Memphis - maður með 18 stig og 8 fráköst (Gasol) verður ekki kjörinn MVP, alveg sama hvað hann er góður varnarmaður og í alla staði huggulegur. Lillard og Aldridge taka svo frá hver öðrum hjá Portland og Clippers-liðið vinnur ekki nógu marga leiki til að geta átt fulltrúa í þessu.

En hvort á þá að velja Curry eða Harden?

ÞAÐ er hinsvegar ekki auðveld spurning. Curry hefur verið nefinu á undan í umræðunni lengst af í vetur einfaldlega af því liðið hans er búið að vera í efsta sæti deildarinnar nær undantekningarlaust í allan vetur. Það þýðir þó sannarlega ekki að hann sé líklegur bara út á það eitt.

Curry er með meðaltöl upp á 22 stig, 8 stoðsendingar, 5 fráköst og 2 stolna bolta, sem er sannarlega ekkert slor. Þetta eru ekki tölur sem hann hefur ekki boðið upp á áður, en liðið hans hefur heldur ekki verið að stunda það að vera með 80% vinningshlutfall. Lygileg skottölfræði Curry (48% í skotum, 40% í þristum og 90% í vítum) en svo ekki til að skemma þetta.

Pennar sem hallir hafa verið undir Curry eins og Ethan Sherwood Strauss hjá ESPN-veldinu hafa verið duglegir að tala máli Curry í MVP-umræðunni í allan vetur.

Strauss benti m.a. á það í pistli fyrir um það bil mánuði að tölfræðin fyrir lengra komna væri í flestum tilvikum betri hjá Curry en hjá Harden, en við nánari skoðun í dag, komumst við reyndar að því að Harden er búinn að taka fram úr Curry á flestum þessum sviðum.

Og þá komum við að því af hverju Harden á þetta skilið. Hann er ekki sama skyttan og Curry, enda eru það fæstir mennskir menn, en Skeggið er samt að gera alla varnarmenn deildarinnar gráhærða með klókindum sínum í sóknarleiknum. Harden er að bjóða upp á 26/6/7/2 - og það sem meira er - er hann gjörsamlega búinn að draga liðið sitt áfram á hárinu í allan vetur.

Það eru nefnilega ekki tölurnar sem eru áhrifaríkastar í máli Harden, heldur sú staðreynd að þökk sé Harden, hefur Houston einhvern veginn í fjandanum náð að halda sér í þriðja sæti í Vesturdeildinni fram í mars og það þrátt fyrir að næstbesti maður liðsins sé búinn að missa af helmingi leikja þess í vetur. Við vitum að það er ekki vinsælt að gefa mönnum stig í MVP-rallinu af því að þennan og hinn vantar í liðið þeirra, en þú verður að viðurkenna að þetta er helvíti vel gert hjá Harden. Alveg sérstakt, raunar.

Ef farið verður eftir MVP-bókinni sem notuð hefur verið í fræðunum til þessa, myndum við tippa á að Curry yrði fyrir valinu ef það færi fram í dag. Ef svo væri ætti hann það fyllilega skilið, því við megum heldur ekki gleyma því að eins sterkt og Warriors-liðið er, er það bókstaflega miðlungslið án Stephen Curry. Það er tölfræðilega sannað.

Ef við gefum hinsvegar skít í hefðina og skoðum einfaldlega hver hefur verið liði sínu (sem er í toppbaráttu) mikilvægastur í vetur, er ekki hægt annað en að velja Harden. Það er staðreynd að mjög margir þola hann ekki og það er alveg skiljanlegt - maðurinn getur verið gjörsamlega óþolandi.

Það sem er hinsvegear mest óþolandi við hann er að liðið þitt tapar alltaf fyrir honum þó meðspilarar hans séu samansafn af Corey Brewer-um, Josh Smith-um og einhverjum gamalmennum og D-deildarsveppum sem enginn hefur nokkru sinni heyrt minnst á.

Wednesday, February 25, 2015

Derrick Rose er úr leik - og Chicago líka


Okkur er alveg sama hvað þú ert jákvæður einstaklingur. Þú veist að þetta er búið spil. Sem stuðningsmaður Chicago ertu ýmsu vanur, en sama hvað þú reynir að hræra upp í bjartsýninni með öllum þínum Pollýönnu-frösum, veistu að þetta er búið.

Við fengum að vita það í nótt að leikstjórnandinn og meiðslakálfurinn Derrick Rose hjá Chicago hefði meiðst enn eina ferðina og þyrfti í hnéuppskurð á sama hné og síðast. Óheppni Rose og Bulls er glæpsamleg, ekkert annað. Við fundum til með Rose í fyrstu sautján aðgerðunum sínum, en þetta er bara orðið asnalegt. Átakanlegt, sorglegt, ósanngjarnt en umfram allt asnalegt. Aumingja Rose hlýtur að hafa verið tannlæknir, böðull eða barnaníðingur í fyrra lífi.

Við erum búin að gæla við það í nokkrar vikur að skrifa Chicago út af sakramentinu en eitthvað hélt í okkur, einhver vonarglæta um að kannski færi þetta lið að spila eins og það á að geta best. Það gerðist hinsvegar aldrei og svo koma þessar skelfilegu fréttir inn á borð. Rose er úr leik, trúlega það sem eftir er tímabils og því er ekki annað fyrir okkur að gera en pakka saman, skella í lás og yfirgefa slotið.

Þessi nýjustu meiðsli hans eru ekki mjög alvarleg í sjálfu sér, en þegar menn eru búnir að fara í sjöhundruð aðgerðir á stuttum tíma og heita Derrick Rose, horfir málið allt öðru vísi við.

Það er ljótt að segja svona, því okkur þykir vænt um Rose, en hann er búinn. Hann á eftir að spila körfubolta áfram, en hann á aldrei eftir að verða nema skugginn af sjálfum sér, þeim gríðarlega öfluga bakverði sem kjörinn var leikmaður ársins í NBA deildinni 2011. 

Gott ef það var ekki Penny Hardaway, sem sjálfur veit allt um meiðsli sem eyðileggja feril körfuboltamanns, sem hélt því fram að Rose væri ekki að spila á mikið meira en 70% afköstum miðað við áður. Og þó Rose á 70% krafti sé sterkur leikmaður, er hann ekki leikmaður sem gerir lið að meistara.

Vandamál Chicago Bulls voru mörg og skemmtileg í gær, en tíðindi næturinnar þýða einfaldlega að partýið er búið. Við erum búin að bíða í fjögur ár eftir að þetta Bulls lið fari á toppinn í Austurdeildinni og geri atlögu að meistaratitlinum, en nú bíðum við ekki lengur. Það er tilgangslaust. Dæmið er búið.

Chicago er því miður enn háð því að það fer ekki lengra en Derrick Rose dregur það. Hann var kannski búinn að fá hjálp í vetur í formi Pau Gasol og Öskubuskunnar Jimmy Butler, en Rose verður að draga vagninn. Og Rose er ekki í neinu standi til að draga þennan vagn. Hann var það ekki í gær og verður það svo sannarlega ekki í framtíðinni. Vandamál Bulls í vetur eru ekki öll honum að kenna, en það skiptir engu máli núna.

Þetta er búið. Meistaravonir Chicago Bulls sem hafa verið heitar undanfarin ár og kjarnast í kring um Rose, Joakim Noah og Tom Thibodeau. Þær eru nú algjörlega úr sögunni. Nískir, þverir og hrokafullir dólgarnir á skrifstofunni eiga kannski eftir að sýna einhverja viðleitni til að styrkja liðið í framtíðinni en þið vitið jafnvel og við að það verður ekkert úr því.

Þegar Derrick Rose kemur til baka úr þessum nýjustu meiðslum, verða Joakim Noah og Mike Dunleavy búnir að bæta einu ári í viðbót á þreytta og símeidda skankana á sér, svo hjálpar er ekki að vænta úr þeirri áttinni. Eina smáglætan sem blasir við Chicago er að liðið landi stórlaxi með lausa samninga á borð við Kevin Durant þegar að því kemur. Það verður að teljast ótrúlegt.

Þetta eru ósanngjörn skrif og vægðarlausar spár til handa Chicago-liðinu þínu, við gerum okkur grein fyrir því, en því miður á þetta eftir að standa eins og stafur á bók. Það var gaman að þekkja þig, Chicago. Bæ, bæ.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Eftirskrift:

Enn og aftur er LeBron James að fá smá aðstoð frá körfubolta- og meiðslaguðunum þegar kemur að því að hefla veg hans í gegn um úrslitakeppnina. Aftur eru þeir að taka Bulls-lið með pótensjal og vippa því úr leik með því að klippa Rose niður. 

Nú vantar ekki annað en stóru meiðslin hans Al Horford og það er stutt í þau. Þá getur Cleveland dúllað sér þægilega í gegn um Djókdeildina sína og komið hvílt og ferskt í lokaúrslitaeinvígið í júní. Þvílík sæla. 

LeBron James klífur tölfræðilistana


Clyde Drexler, Kobe Bryant, Larry Bird, Michael Jordan, Allen Iverson, Dwyane Wade, Clyde Frazier, Tracy McGrady, Rick Bary, Gary Payton, Jerry West, Pete Maravich, Penny Hardaway, Paul Westphal og nú Scottie Pippen...

Þessir gæðaleikmenn eiga fleira sameiginlegt en að vera goðsagnir í sögu NBA deildarinnar, því þeir hafa allir gefið færri stoðsendingar en LeBron James á ferlinum. James varð í nótt stoðsendingahæsti framherji í sögu NBA deildarinnar þegar hann hoppaði yfir Scottie Pippen á listanum. Pippen hirti sætið af John Havlicek hjá Boston skömmu eftir aldamótin.

Fæstir leikmannanna sem við töldum upp hér að ofan eru leikstjórnendur - mennirnir sem alla jafna eru efstir í stoðsendingum hjá liðum sínum - en þeir eru nokkrir af sterkustu leikmönnum allra tíma. Okkur datt því í hug að telja nokkra þeirra upp til að gefa ykkur mynd af því hvert stefnir hjá LeBron James.

Það sem er áhugaverðast við þennan áfanga hjá fyrirbærinu James er hvað hann er ungur þegar hann nær honum. Drengurinn er nýorðinn þrítugur og það tók hann innan við 900 leiki að taka fram úr Pippen á stoðsendingalistanum. Pippen gaf sínar 6135 stoðsendingar í 1178 leikjum, en James þurfti "ekki nema" 890 leiki til að taka fram úr honum.

Ástæðan fyrir því að James er búinn að ná þessum áfanga er náttúrulega sú að þó hann sé í grunninn skráður (minni) framherji og skili því fullkomlega, hefur hann oftar en ekki spilað meira eins og bakvörður og handleikur boltann miklu meira en kollegar hans í framherjastöðunum.

James, alveg eins og Pippen, hefur verið uppnefndur "framstjórnandi" eða "leikherji" (point forward) til að undirstrika fjölhæfni hans á vellinum.

Það er nánast sama hvert er litið þegar kemur að LeBron James. Alls staðar eru met í sjónmáli. Sem stendur er hann staddur í 24.000+ stigum, 6000+ fráköstum og 6000+ stoðsendingum, sem eru tölur sem sjást ekki á hverjum degi - hvað þá frá þrítugum manni sem gæti með smá heppni átt eftir að spila mörg ár í viðbót í deildinni.

James er þegar kominn í 22. sæti stigalistans og verður einhvers staðar í kring um 25. sætið á stoðsendingalistanum þegar vorar hjá okkur, það er að segja ef kemur eitthvað vor.

Enn og aftur, krakkar, langar okkur að gefa ykkur heilræði. Reynið umfram allt að taka leikmanni eins og James ekki sem sjálfssögðum hlut og reynið að njóta hvers augnabliks. Við erum að fylgjast með leikmanni sem kemur til með að fá að setjast við háborðið í Heiðurshöllinni þegar að því kemur. Borðinu sem er frátekið fyrir MJ, Larry, Magic, Kareem, Wilt, Oscar og Russell.

Tuesday, February 24, 2015

Nash og súrefnisþjófurinn


Ekkert okkar er nákvæmlega eins, sem betur fer, en sumt fólk er bókstaflega ekki í lagi. Hérna er heiðursmaðurinn og gæðapilturinn Steve Nash að lenda í klónum á manneskju sem er algjör sóun á súrefni. 

Við höfum allt of lágan tolerans gagnvart veiku fólki, það er einn af veikleikum okkar. En svo eru góðar líkur á því að þessi ágæti maður sem er að reyna að ná athygli Nash, sé alls ekkert veikur, heldur bara hálfviti. 

Það vekur upp í okkur Gamla Testamentið að horfa upp á svona. Við getum ekki sætt okkur við það að sé til svona fólk í heiminum. Fólk sem gerir ekkert annað en að spreða skít og ógæfu meðan það stelur súrefni frá öllum hinum - og er ekki einu sinni lamið í andlitið með felgulykli fyrir það. Lífið er ekki alltaf sanngjarnt.


Menningarheimar


Auðvitað ber að fagna því þegar fólk leggur sig fram við að kynna og kynnast menningu annara þjóða. Bandaríkjamenn eru gott dæmi um þjóð sem er dálítið blind á annan kúltúr en sinn eigin, en þeir eru svo sem ekki einir um það.

Þannig mætti ef til vill segja að öll orðræða um Austurlönd á Vesturlöndum sé svo til byggð á gömlum og nýjum ranghugmyndum og fordómum sem hafa mun dýpri afleiðingar en fólk gerir sér almennt grein fyrir.

Við verðum því að taka vel í viðleitni Houston Rockets, sem klæddust mjög sérstökum búningum í tilefni þess að Kínverjar fögnuðu (nýju) ári geitarinnar þann 19. febrúar síðastliðinn. Hugmyndin á bak við þetta er að sjálfssögðu að græða peninga vekja athygli á þeim fjölskrúðuga kúltur sem finna má bæði í NBA deildinni sjálfri og meðal stuðningsmanna.

Við getum samt ekki að því gert að spekúlera aðeins í því hvað hefði gerst ef einhver húmoristinn í búningadeildinni hefði farið á smá flipp þegar hann var að skrifa textann á treyjurnar. Það er ekki eins og leikmenn Rockets eða megnið af áhorfendunum í húsinu og heima í stofu hafi hugmynd um hvað 没有人知道什么这意味着 þýðir!

Það eru ekki allir miðlar sem bjóða upp á menningarumræðu á háskólastigi og hægðahúmor á leikskólastigi í sömu greinarstúfunum, en þetta er að finna á NBA Ísland. Það er von að þú veltir því stundum fyrir þér lesandi góður, af hverju í ósköpunum þú lest þessa síðu yfir höfuð.








































Nýtt hlaðvarp


Þá er komið að 36. þætti hlaðvarpsins hjá okkur. Fulltrúi NBA Ísland slær á þráðinn til Kjartans Atla Kjartanssonar úr þjálfarateymi Stjörnunnar, sem um helgina tryggði sér bikarmeistaratitilinn í karlaflokki. Kjartan segir frá upplifun sinni, talar um starfið hjá Stjörnunni, gulldrenginn Justin Shouse og margt fleira. Síðari hluti viðtalsins snýr svo að félagaskiptunum í NBA deildinni á dögunum og hvaða lið séu að gera sig líkleg til að vinnna meistaratitil í sumar.

Smelltu hér til að komast á hlaðvarpssíðuna og nálgast þáttinn.

Saturday, February 21, 2015

Félagaskiptaglugginn lokaðist með látum


Það er alltaf mikið fjör á bandarísku körfuboltamiðlunum þegar líður að lokun félagaskiptagluggans í NBA, en það reynist í langflestum tilfellum vera skrum og ekkifréttir. Menn bjuggust ekki við "stórum glugga" að þessu sinni af því mörg af félögunum sem á annað borð voru að hugsa um að gera breytingar, voru þegar búin að því. Þetta voru lið eins og Dallas (Rajon Rondo), Houston (Josh Smith), Oklahoma (Dion Waiters) og Memphis (Jeff Green).

Allt var með kyrrum kjörum þangað til 40 mínútur voru í lokun gluggans. Þá byrjuðu að leka út fréttir af félagaskiptum en bomban kom svo ekki fyrr en tíu mínútum fyrir lokun gluggans. Þá hreinlega varð allt vitlaust á markaðnum og menn hafa varla séð annað eins.

 Það eru svona gluggar sem gera það að verkum að menn eru svona spenntir fyrir þessu. Áður en yfir lauk voru hvorki meira né minna en 39 leikmenn búnir að skipta um heimilisfang og annað eins af nýliðavalréttum í framtíðinni.

Við fengum bæði að sjá fyrirsjáanleg viðskipti og óvænt. Nokkrir leikmenn voru búnir að vera að væla í fjölmiðlum og vildu fara frá félögum sínum. Þetta voru menn eins og Goran Dragic hjá Suns, Reggie Jackson hjá Oklahoma og Enes Kanter hjá Utah. Þeir fengu allir að flytja og eru handvissir um að nú verði alltaf jólin.

Það væri glórulaust að ætla að gera hverjum einustu viðskiptum skil í einum pistli og okkur dettur ekki í hug að reyna það einu sinni. Það er hinsvegar alveg nauðsynlegt að renna yfir stærstu dílana og skjóta út í loftið hvort um gáfuleg eða vitlaus viðskipti var að ræða. Við megum heldur ekki missa af tækifærinu til að gefa út yfirlýsingar sem gætu átt eftir að bíta okkur í (anus) í framtíðinni. Það er alltaf klassískt.

Núna erum við að renna inn á lokasprettinn í deildakeppninni og því notuðu mörg af liðunum sem ætla sér í úrslitakeppni tækifærið og freistuðu þess að styrkja sig með manúveríngum á leikmannamarkaðnum. Það er líka svo fjandi erfitt að standa í stað og gera ekki neitt ef a) liðið þitt er götótt og b) allir keppinautarnir eru búnir að bæta við sig leikmanni eða leikmönnum.

Tuesday, February 17, 2015

Fjögur mögur ár Amare Stoudemire hjá Knicks


Við höfum ekki verið sökuð um sérstaka Þórðargleði yfir óförum New York Knicks undanfarin ár, sem er undarlegt í ljósi þess að við fáum mjög mikið út úr því að vera með leiðindi út í það ágæta félag á þessu vefsvæði. Þið vitið svo sem að þessi leiðindi rista ekki djúpt og eiga rætur að rekja til skrifstofu félagsins og fjölmiðla í New York fremur en leikmanna liðsins og enn síður stuðningnsmannanna.

Segja má að New York standi á tímamótum í dag. Carmelo Anthony fer líklega í hnéuppskurð og kemur ekki meira við sögu í vetur og í dag kunngerðu Knicks að þeir hefðu leyst framherjann Amare Stoudemire undan samningi. Því má segja að ákveðnu tímaskeiði sé að ljúka hjá Knicks. Tímaskeiði sem við skulum kalla Amare-Melo tilraunina.

Við kölluðum ekki til fjölmiðlafundar þegar Stoudemire gekk í raðir Knicks frá Phoenix sumarið 2010. Umfjöllun okkar um það var þvert á móti frekar fátækleg. New York þurfti að landa stjörnu til að selja miða og úr því það náði ekki í LeBron James (sem aldrei kom til greina hvort sem er), ákvað það að henda hundrað kúlum í manninn sem kallaði sig bæði Svarta Jesú og S.T.A.T. (Standing Tall And Talented).

Hann var bæði hár og hæfileikaríkur, hann Amare, það vantaði ekki og hann skilaði Knicks 25 stigum og 8 fráköstum í leik á fyrsta árinu sínu þar sem hann spilaði 78 leiki. Hann var allt í öllu hjá liðinu fram yfir áramótin 2011 en í febrúar það ár, fór Knicks í stórvirkar aðgerðir á leikmannamarkaðnum sem enduðu með því að liðið landaði Carmelo Anthony.

Það er auðvelt að vera vitur eftir á, en auðvitað hefðum við átt að skjóta þessi viðskipti Knicks alla leið til andskotans og fordæma þau strax frá upphafi, því þau meikuðu ekki sens í eina mínútu.

Það tók okkur rúman mánuð að tjá okkur eitthvað um þetta nýja Knicks-lið og við höfum verið neikvæð og leiðinleg út í þetta lið nánast óslitið síðan.

Og það eru ástæður fyrir þessari neikvæðni. Hvað hefur New York afrekað síðan það ákvað að kasta sitt hvorum 100 milljónunum í þá Stoudemire og Anthony? Jú, 151 sigri og 160 töpum samkvæmt New York Daily News (ekki halda að við nennum að telja það saman).

Það sem skyggir enn frekar á þessa undarlegu viðskiptahætti Knicks er að þegar þeir Amare og ´Melo hafa spilað saman með liðinu (Amare er náttúrulega búinn að missa mjög mikið úr vegna meiðsla), er það meira að segja lélegra.

New York er aðeins 74-110 þegar tvímenningarnir eru báðir með og það sem verra er, er það aðeins 2-10 í úrslitakeppninni undir sömu kringumstæðum.

Á meðan annað lið sem ætlaði sér stóra hluti með því að púsla saman stórstjörnum, Miami Heat, fór í lokaúrslitin fjögur ár í röð með hjálp stjarnanna sinna, var New York 36 leikjum undir 50% vinningshlutfalli með þeim Melo og Amare - 44 leikjum ef úrslitakeppnin er meðtalin.