Saturday, May 9, 2015

Rólegur, Chris


Chris Paul var langt frá sínu besta formi í nótt þegar hann sneri aftur eftir tveggja leikja fjarveru með LA Clippers vegna meiðsla sem hann varð fyrir í oddaleiknum við San Antonio um síðustu helgi.

Málið er bara að "Langt frá sínu besta formi"-Chris Paul er betri en nokkrir leikstjórnendur í NBA deildinni og í nótt færði hann liðinu sínu nákvæmlega það sem það þurfti - góða byrjun og bílstjóra. Það er algjör lúxus fyrir Paul og Clippers að hann hafi ekki þurft að spila nema um 20 mínútur og nú fær hann 48 tíma til að hvíla lærið á sér aftur.

Ef hlutirnir færu eftir bókinni í Vesturdeildinni, yrði ekki ólíklegt að við fengjum að sjá erkióvinina Warriors og Clippers í úrslitum (vesturs) og ef svo færi, VERÐUR Chris Paul að vera heill. Það sér það hver maður að Clippers ætti ekki séns í Warriors án Paul. Það yrði svona eins og að horfa upp á Gunnar Nelson berjast við Jóhönnu Sigurðardóttur

En ástæðan fyrir þessari færslu er þó ekki ofangreint, heldur langaði okkur að deila með ykkur skjáskoti af textalýsingunni frá leiknum í nótt. Myndin sýnir á ljóslifandi hátt hvernig Chris Paul stýrir sóknarleik Clippers og skapar færi fyrir sig og félaga sína meðan hann er að fræsa tölfræðiskýrslurnar.

Svo gefur hann FIMM stoðsendingar á tveimur mínútum! Og svo hendir hann í tvær körfur á eftir svona til að setja berið upp á ísinn. Eins og til að sýna okkur hvað þetta er allt saman auðvelt fyrir hann á annari löppinni. Nákvæmlega ekkert eðlilegt við þetta. Þetta er bara hroki.


Punktar frá föstudagskvöldinu


Það er freistandi að gefa bara frat í Houston eftir tvö slæm töp þess á móti vængstífðu Clippers-liði. Sumir eru augljóslega á því að þetta einvígi sé allt nema búið eftir 124-99 sigur Clippers í þriðja leik liðanna í nótt.

Þetta er nú kannski óþarfa bölsýni fyrir hönd Texas-liðsins, en það er ekki hægt að neita því - það lítur ekki vel út. Það væri þægilegt að benda bara á Skeggið og segja að þetta sé allt honum að kenna, en það væri bæði rangt og ósanngjarnt. Vel getur verið að hann þurfi að vera grimmari í sókninni, en þú vinnur ekki leik í úrslitakeppni ef þú færð á þig 99 stig í fyrstu þremur leikhlutunum. Houston er farið að minna pínulítið á liðið sem datt út í fyrstu umferð í fyrra, en við skulum ekki moka yfir þá alveg strax.

Sóknarleikur Chicago og Cleveland í þriðja leik liðanna í kvöld var á köflum nákvæmlega svona:



Það drupu ekki af þessu gæðin, en það mátti alveg hafa gaman af þessum leik. Alltaf gaman í úrslitakeppninni þegar stálin urgast utan í hvort annað með tilheyrandi hávaða og svo fengum við náttúrulega flautukörfu í bónus í nótt.

Kannski er ósanngjarnt að gagnrýna sóknarleik Cleveland of hart í ljósi þess hvað þrengir um þar þegar Kevin Love vantar og Kyrie Irving er á annari löppinni eins og í kvöld.

Allar þessar ísóleringar fyrir LeBron James voru samt óskaplega þreytandi og minntu okkur á hetjubolta níunda og tíunda áratugarins þegar liðin löbbuðu upp með boltann, hentu honum inn í teig og hlupu svo út í fjærhornið til að vera ekki fyrir.

Við vitum ekki alveg með þessa leikaðferð hjá Cleveland og það verður seint sagt að sé meistarabragur á þessum liðum.

Chicago þarf bara að klára næsta leik á heimavelli og þá er einvígið í pokanum. Það verður samt mjög erfitt, því gera má ráð fyrir því að Derrick Rose verði á felgunni eins og hann á það til að vera í öðrum hverjum leik og svo er Pau Gasol leikmaður númer 998715419345883
57082gaggalagú284375389574093óamma81034528-4748782347528 sem dettur í meiðsli í vor. Þar er á ferðinni hið aftanverða og dásamlega læri, sem einnig er að gera Chris Paul lífið leitt um þessar mundir.

Eigum við ekki bara að segja að nú reyni á David Blatt og hæfileika hans sem þjálfara. Ef einhver hlustar þá á hann yfir höfuð.

Mikið óskaplega gat það verið að fyrstu körfurnar sem JR Smith skorar á ferlinum og skiptu actually máli, yrðu strokaðar út augnabliki síðar með glórulausum flautuþrist í bankann og niður. Þetta er eiginlega bara fallegt.

Við vitum að þið eruð orðin hundleið á dramanu í kring um heilsufarið á Derrick Rose, en allir í heiminum hljóta að gleðjast með honum að eiga svona gullið augnablik sem þessi sigurkarfa hans var.

Flestir hafa líklega verið búnir að gefa það upp á bátinn að Rose ætti eftir að gera eitthvað svona í leik af þessari stærðargráðu, en bænir piltsins hafa greinilega náð í gegn.

Bæði af því hann nær að hanga svona la-la heill og svo auðvitað af því að þessi múrsteinn sem hann grýtti á körfuna í lokin fór ofan í.

En eins og fyrirmyndarpilturinn sem Rose er, viðurkenndi hann það hiklaust í viðtali eftir leik að hann hefði ekki ætlaði bankann. Það hefði líka ekki þýtt fyrir hann að halda öðru fram.

Chicago ætlar þó ekki að takast að slá LeBron James út úr úrslitakeppni...

Rose á flautunni




Friday, May 8, 2015

Verum í sambandi, verum tengd


Stundum gleymum við því að 99,99999% íslensku þjóðarinnar veit ekki að NBA Ísland sé til, svo það er enn fullt að körfuboltalega þenkjandi fólki þarna úti sem er að missa af ekki bara skrifum hér á síðunni, heldur líka hlutum eins og hlaðvarpinu og einföldum hlutum eins og dagskránni á NBATV og Stöð 2 Sport, sem við höfum gert okkar besta til að hafa klára hér á síðunni.

Því þótti okkur kjörið tækifæri núna að benda áhugasömum á það að NBA Ísland er til dæmis bæði á Facebook og Twitter. Það þýðir að þeir sem læka NBA Ísland á Facebook og elta NBA Ísland á Twitter verða því oftast varir við það undir eins og eitthvað er í gangi á síðunni, því ritstjórn hennar linkar gjarnan á nýtt efni þegar það dettur inn á síðuna.

Eins og flest ykkar vita, hefur NBA Ísland verið til í núverandi mynd í meira en fimm ár, en samt er lygilega mikið af fólki þarna úti - og meira að segja fólki sem les NBA Ísland reglulega - sem hefur ekki hugmynd um að síðan bjóði bæði upp á hlaðvarp og dagskrársíðu. Það væri því bráðsniðugt ef þið sem vitið af þessu getið látið félaga ykkar vita af þessu, t.d. með Facebook-læki eða einhverju slíku.

Ástæðan fyrir því að við erum að þessu tuði er að það er alveg sama hvað við plöggum hluti eins og beinar útsendingar í drasl - við fáum alltaf 6000 spurningar í tölvupósti og á Twitter um hvaða leikir séu í beinni og hvenær og bla bla bla....

Verum tengd, gott fólk. Verum upplýst.

Ritstjórnin.

Nýtt hlaðvarp


Hlaðvarpið í dag er yfir 80 mínútur, enda er af nægu að taka. Gestur 40. þáttar er Gunnar Björn Helgason og umræðuefnið er viðurkenningar í deildarkeppninni í NBA (MVP, varnarmaður ársins, þjálfari ársins osfv.) og svo auðvitað úrslitakeppnin. Einvígi San Antonio og LA Clippers í fyrstu umferðinni gert upp og staðan tekin í öllum seríunum í annari umferð.

You know the drill - smelltu hér til að fara á hlaðvarpssíðuna og ná í gottið

Monday, May 4, 2015

Áhrif meiðslaplágunnar á úrslitakeppnina í NBA


Það var kominn tími á að einhver settist niður og tæki saman lista yfir öll meiðslin sem eru í gangi í NBA deildinni. Við nennum því að sjálfssögðu ekki, en það þýðir ekki að við getum ekki komið leikmanninum í skilning um hvað þetta er alvarlegt mál.

Skiptar skoðanir eru á því hvaða lið geti talist góð eða léleg, sumir nota úrslitakeppnina til að finna einhverja línu til að vinna með í því sambandi. Við förum ekki í slíkan formalisma. Við förum eftir eðlisávísun - og samkvæmt henni eru þrettán lið í NBA deildinni sem skipta einhverju máli, eru relevant og sæmilega sterk. Lausleg talning okkar leiddi í ljós að það eru eitthvað í kring um 25 leikmenn meiddir í þessum þrettán liðum, sem þýðir tveir menn á hvert lið og það er alveg helvíti eðlilegt bara.

Meiðsli eru afar flókið fyrirbæri og því best að skilgreina það áður en við höldum áfram. Meiddur leikmaður - í okkar bókum - getur verið að glíma við nokkrar tegundir af meiðslum eða verið á misjöfnum stöðum í meiðslaferlinu.


Verstu meiðslin eru auðvitað "sjáumst kannski næsta vetur" eins og fótbrotið hans Paul George hjá Indiana í fyrra og hásinarslit Kobe Bryant og Wesley Matthews hjá Portland. Við erum ekki að bera saman fótbrot og hásinarslit, aðeins að sýna ykkur hvernig meiðsli fara í þyngsta og versta flokkinn. Nokkrir leikmenn í NBA eru að díla við vona erfið meiðsli, en þeir eru sem betur fer ekki mjög margir.

Næsti flokkur fyrir neðan eru meiðsli sem tekur nokkra mánuði að laga. Slík meiðsli eru að hrella nokkuð marga leikmenn í NBA deildinni og það að þurfa í uppskurð og tveggja eða þriggja mánaða endurhæfingu þýðir náttúrulega að þú sért úr leik á tímabilinu ef meiðslin koma t.d. eftir Stjörnuleik.

Næsta þrep er menn sem eru að spila meiddir. Allir leikmenn í NBA eru að drepast í skrokknum á lágmark þremur stöðum öllum stundum. Hér erum við tala um menn eins og Kyle Lowry hjá Toronto sem var augljóslega meiddur og spilaði hræðilega í einvíginu við Wiz, Tony Parker hjá Spurs sem var að glíma við sautján mismunandi krankleika og Paul Millsap hjá Atlanta, sem er augljóslega ekki alveg í lagi vegna axlarmeiðslunum sem hann varð fyrir korter í úrslitakeppni (auðvitað).

Síðasta tegundin er svo menn sem eru að koma til baka eftir stutt- eða langvarandi meiðsli en eiga langt í land með úthald, leikæfingu og almennan riðþma fyrir leiknum. Dæmi um þetta eru menn eins og Tiago Splitter hjá San Antonio og okkur liggur við að segja að Derrick Rose sé búin að vera í svona ferli mánuðum saman, aftur og aftur.


Jæja, þá vitið þið hvað við eigum við þegar við tölum um meiðsli og hvað þau þýða fyrir klúbbana. Þetta er ekki skemmtileg upptalning eða upplífgandi en kannski verður það eins og að skila skattframtali eða koma heim frá tannlækninum þegar þetta er afstaðið - fyrst og fremst léttir.

Eins og við tókum fram í byrjun, nennum við ekki að skrifa skýrslu um hvern einasta leikmann sem er meiddur, það er líka ákaflega niðurdrepandi verkefni. Þess í stað ákváðum við að grípa í grafíkina og bjóða upp á eitthvað sem er örugglega með dýrari og betri Photoshop-vinnu sem þú hefur séð. Þurfum við eitthvað að ræða plástrana á efstu myndinni? Slakaðu bara á og njóttu augnabliksins meðan þú horfir á þessa dýrð.

Við settum inn stöðutöfluna í austri og vestri með tíu efstu liðunum. Ef er merki á eftir nafninu á liðinu þínu, þá er það relevant - að gera eitthvað. Ekkert merki þýðir eiginlega nákvæmlega það - ekkert - þetta eru lið sem fara frá því að vera lélegt drasl og upp í bleh. Þið takið eftir því að við setjum Washington í bleh-flokkinn og það er af því þetta lið er ekki búið að gera neitt. Það getur vel verið að það geri eitthvað í úrslitakeppninni núna, en það kemur þessu tiltekna máli ekkert við.




MVP tölurnar



Frá Kerr til Curry



Við erum alltaf að pæla í því annað slagið hvernig það hefði verið ef gömlu hetjurnar í NBA deildinni væru að spila í dag, sérstaklega skytturnar. Við minntumst á það hér fyrir ekki svo löngu að menn eins og Drazen Petrovic heitinn hefðu heldur betur blómstrað í NBA í dag, þar sem allir leikmenn eru með græna ljósið á að skjóta nær ótakmarkað fyrir utan. Menn eins og Drazen hefðu ekki látið sér nægja að skjóta boltanum - hann hefði sett hann ofan í líka.

Annað slagið rekumst við á sögur, staðreyndir eða statt sem fá okkur til að horfa um öxl. Dæmi um slíkt gerðist í kvöld þegar það lak út að Stephen Curry yrði kjörinn MVP í NBA í ár, sem kemur ekkert á óvart. Einn liðurinn í því sem gerir Curry svona góðan er náttúrulega þriggja stiga skotin hans, en hann bætti metið yfir flesta þrista á tímabili um daginn (gamla metið setti hann sjálfur árið áður).

Þá varð okkur hugsað til þjálfarans hans Stephen Curry, Steve Kerr. Þeir sem muna eftir seinni titlaþrennu Chicago Bulls frá 1996 til 1998 muna sannarlega eftir Kerr - gjarnan galopnum í horninu að taka skot eftir að Michael Jordan var þrídekkaður. Kerr lét ekki þar við sitja og flutti sig um set til San Antonio þegar Jordan hætti árið 1998.

Það var kannski ekki sami glans á Spurs og hafði verið á Bulls, en liðið vann nú samt meistaratitilinn á verkbannsárinu ömurlega árið 1999 og því vann Kerr meistaratitilinn fjórum sinnum í röð, sem er einstakt. Hann bætti meira að segja einum titli við með Spurs á lokaárinu sínu í deildinni árið 2003.

En þá að því sem við vorum að hugsa um. Steve Kerr var alltaf þekktur sem rosaleg þriggja stiga skytta og það var svo sem engin furða, hann er jú með bestu þriggja stiga nýtingu í sögu deildarinnar.



Það var hinsvegar sama hversu góðar skyttur menn voru, liðin í deildinni trúðu því ekki að það gæti verið gáfulegt að taka fleiri þriggja stiga skot undir ákveðnum kringumstæðum - sumir þjálfarar trúa því reyndar ekki enn (t.d. Byron Scott).

Í dag þykir hinsvegar ákaflega sniðugt að taka þriggja stiga skot og það ekki síst ef þú ert með eina bestu þriggja stiga skyttu allra tíma í liðinu þínu, mann eins og Stephen Curry.

Það magnaðasta við Curry er í raun og veru ekki nýtingin hans, þó hún sé frábær og dugi honum í þriðja sæti listans. Nei, það klikkaðasta er nýtingin hans miðað við það óguðlega magn af langskotum sem hann tekur.

Þetta er helsti munurinn á Curry og Kerr. Á meðan Steve Kerr var fyrst og fremst maður sem beið í hornunum og setti niður opin skot sem hann tók úr kyrrstöðu, hefur Curry komið með nýja vídd inn í þetta með því að skjóta á fullri ferð upp völlinn, sem gerir það að verkum að varnir fá taugaáfall um leið og hann kemur yfir miðju.

En hvað er Curry þá að skjóta mikið meira en Kerr? Fljótlegasta leiðin er að útskýra það með eftirfarand dæmi. Steve Kerr skoraði 726 þriggja stiga körfur á ferlinum í NBA sem spannaði hvorki meira né minna en fimmtán ár.

Curry er búinn að skora 819 þrista á síðustu þremur tímabilum.

Mætti halda að væru breytingar í gangi.


Sunday, May 3, 2015

Clippers áfram - Spurs í frí


Ef við eigum að vera alveg hreinskilin, bjuggumst við ekki við þessu. Við áttum frekar von á því að þurfa að skrifa um það af hverju Clippers væri dottið snemma út úr úrslitakeppninni enn eitt árið. Spá í það hvernig dóma Chris Paul og restin af liðinu fengju ef þeir féllu úr í fyrstu umferð.

En annað kom á daginn. Það er Clippers sem varð í nótt síðasta liðið til að tryggja sér sæti í annari umferð úrslitakeppninnar með 111-109 sigri á San Antonio og setja þar með punktinn aftan við eina bestu seríu sem háð hefur verið í fyrstu umferð. Sumir segja þá bestu, t.d. Zach Lowe á Grantland.

Það var alveg í takt við annað í þessu einvígi að úrslitin skuli hafa ráðist einni sekúndu fyrir leikslok og við slík tækifæri verður ekki hjá því komist að finna hetjur og jafnvel skúrka. Látum það eiga sig að tala um skúrka og setjum fókusinn frekar á það jákvæða - á hetjuna Chris Paul.



Það var jú Chris Paul sem tryggði Clippers sigurinn með undrakörfu einni sekúndu fyrir leikslok, þrátt fyrir að vera haltrandi um á annari löppinni vegna meiðsla á aftanverðu læri. Hvernig drengurinn kom þessu skoti framhjá Tim Duncan er okkur hulin ráðgáta, hvað þá hvernig í ósköpunum hann fór að því að koma þvi ofan í körfuna.

Þetta einvígi er búið að vera lygilegt. Við vorum undir það búin að sjá Clippers detta út, því okkur fannst San Antonio stýra því lengst af, þó margir séu ósammála því.

Chris Paul (27 stig) var ekki á því að tapa þessu. Hann er búinn að fá nóg af því og ætlar sér lengra. Líka Blake Griffin, sem bauð upp á aðra þrennuna sína í einvíginu: 24/13/10. Þessir tveir eru í hópi allra bestu körfuboltamanna heims og það sem meira er, þeir eru búnir að sýna það í úrslitakeppninni.

Allt pískur um að Chris Paul skreppi eitthvað saman þegar spennan eykst í mikilvægum leikjum hefur væntanlega verið kæft með frammistöðu hans í síðustu tveimur leikjum.

Sá hefur andað léttar þegar ljóst var að þeir færu áfram, pressan á honum er alltaf að aukast. Raunar andaði hann svo mikið léttar að hann felldi tár.

Svona var mikið undir hjá honum og það bara kom ekkert til greina að tapa þessu. Þá er bara næsta mál á dagskrá, að vinna Houston Rockets og koma sér í úrslit Vesturdeildarinnar í fyrsta skipti á ferlinum.

Við bjuggumst ekki bara við sigri Spurs í þessu einvígi, við vorum satt best að segja að vona að Duncan og félagar færu áfram, því okkur fannst San Antonio líklegra til afreka í næstu umferðum. Þetta varð allt líklegra eftir að Chris Paul tognaði aftan á læri og var haltrandi út um allt.

Doc Rivers er strax búinn að gefa það út að Chris Paul verði sennilega ekki með í fyrsta leik Clippers í Houston í annari umferðinni. Sú rimma hefst strax á mánudagskvöldið og því er lítill tími fyrir Clippers að sleikja sárin og enn minni tími fyrir Paul að jafna sig.

Við vitum öll að svona aftanílærisvesen tekur alltaf nokkrar vikur og við vitum líka að Clippers - með alla sína ENGA breidd - á engan möguleika í framhaldinu án besta leikstjórnanda heims.

Hann er alfa og ómega í öllum aðgerðum liðsins, fyrir svo utan það að hann er eini hreinræktaði leikstjórnandinn í leikmannahópnum. Framkvæmdastjóra-Doc fær litlar þakkir frá þjálfara-Doc vegna þessa.

Þið vitið kannski að við höfum enga óbilandi trú á liði Houston og hefðum mjög líklega tippað á Clippers í þeirri rimmu.

Nú er hinsvegar ljóst að Chris Paul verður mjög takmarkaður á næstunni. Hann missir af fyrsta leiknum og kannski fleirum og okkur sýnist útséð með það að hann verði heill það sem eftir er af úrslitakeppninni.

Paul er nýjasta fórnarlamb meiðslabölvunarinnar í NBA. Hún verður ekki stöðvuð (Curry og Bogut hjá Warriors eru næstir). Eins og við erum búin að  segja sexhundruð sinnum áður: Þessi meiðsli hættu að vera fyndin fyrir jól, en núna er þetta bara orðið asnalegt. Þetta er langstærsti meiðslafaraldur sem riðið hefur yfir deildina á síðustu 30 ár og er bókstaflega að eyðileggja tímabilið.

En hvað verður nú um San Antonio?

Þeir voru alveg sorglega nálægt því að fara áfram, lærisveinarnir hans Pop, en þetta datt ekki með þeim að þessu sinni.

Og við vorum löngu búin að segja ykkur af hverju þetta er ekki ár Spurs. Þetta lið stoppar aldrei lengi við í úrslitakeppninni ef lykilmennirnir eru ekki heilir, það hefur sýnt sig aftur og aftur á undanförnum árum. Meiðsli Tiago Splitter og Tony Parker voru víst meira en liðið réði við.

Nú fara leikmenn San Antonio bara á Benidorm og chilla í smá tíma, en nokkrir þeirra þurfa líka að fara upp á kontór og skrifa undir nýja samninga við félagið.

Það verður forvitnilegt að sjá hvernig það gengur, en forvitnilegast af þessu öllu er hvort þeir Tim Duncan og Manu Ginobili ætla yfir höfuð að halda áfram að spila körfubolta, 39 og 37 ára gamlir.

Þeir eru á ólíkum stað gömlu félagarnir. Ginobili (8 stig, 35% skotnýting gegn Clippers) virkaði frekar andlaus og mistækur í seríunni við Clippers, en Duncan var mjög traustur (18/11meðaltal og 59% skotnýting gegn Clippers). Það magnaða við Duncan er að hann er að skila mjög svipaðri tölfræði í deildarkeppninni í vetur og hann gerði fyrir tíu árum per 36 mínútur. Stórmeistari og galdramaður.

Af því Duncan spilaði svona vel í vetur, væri eiginlega synd ef hann gæfi bara skít í þetta og hætti. Hann er nefnilega betri en enginn. Sumum finnst kannski gert of mikið úr hæfileikum Duncan, en það er bull og vitleysa, hann er búinn að spila eins og engill í vetur og gerir hellings gagn ennþá. Þess vegna á hann ekkert að hætta. Taktu eitt tímabil í viðbót, gamli! Þú hefur bara gaman af því!

Saturday, May 2, 2015

Risavaxið sportkvöld í kvöld


Stundum er svo mikið um að vera í sportinu að það liggur við að vera of mikið. Laugardagurinn 2. maí 2015 er einn af þessum dögum, því fyrir utan venjulega dagskrá með laugardagsfótboltanum, verða tveir risavaxnir viðburðir á dagskrá eftir miðnættið.

Á slaginu tólf í kvöld verður bein útsending frá oddaleik LA Clippers og San Antono Spurs í NBA deildinni. Hér er á ferðinni hreinn úrslitaleikur um hvort liðið fer áfram í þessari langbestu rimmu fyrstu umferðarinnar. Athugið að leikurinn verður sýndur á Sport 3 af því næsti viðburður á eftir verður á Sportinu.

Þá munu Bubbi og Ómar lýsa hnefaleikabardaga aldarinnar milli Manny Pacquiao og Floyd Mayweather. Bein útsending þar hefst klukkan eitt á Stöð 2 Sport, en það er ekki ólíklegt að stóri bardaginn hefjist passlega eftir að leik Clippers og Spurs lýkur. Þetta verður rugl.

Af áratugalangri ógæfu LA Clippers


Rákumst á þessa ljómandi skemmtilegu mynd þegar við vorum á rúntinum um töfraheima internetsins. Í minningunni var þetta Clippers-lið alveg þokkalegt, en við hefðum átt að vita betur. Það var náttúrulega skelfilegt eins og öll Clippers-lið fram til dagsins í dag.

Síðast þegar Clippers gat eitthvað, var það undir stjórn Sam Cassell um miðjan síðasta áratug. Ætli það hafi ekki verið eitt mesta afrek Cassell á ferlinum að fara með Clippers í úrslitakeppnina, svona eftir á séð. Þar áður hafði liðið ekki unnið leik í úrslitakeppninni síðan árin 1992 og 1993 (þar sem það féll úr leik í fyrstu umferð bæði árin).

Myndin hérna fyrir ofan er frá því veturinn 1989-90 og á henni eru Ron Harper (4), Danny Manning (5), Charles Smith (54), Benoit Benjamin (00) og Ken Norman (33). Allir þessir piltar höfðu ljómandi hæfileika og því hefði fólk væntanlega reiknað með að það ætti eftir að standa sig þokkalega.

Ekkert slíkt var þó uppi á teningnum þennan vetur og liðið vann aðeins 30 leiki. Það var kannski skárra en 21 sigurinn árið áður, en engan veginn gott og miklu minna en þessi mannskapur hefði átt að ráða við, því Vesturdeildin var ekki eins sterk þá og hún er í dag.

Þegar við skoðuðum málið nánar, komu hinsvegar tveir hlutir í ljós sem útskýrðu vandræðaganginn á Clippers veturinn 1989-90.

Annar hluturinn var meiðsli, en svo virðist sem menn hafi líka meiðst á 20. öldinni, þó það væri ekkert í líkingu við faraldurinn í dag. Mestu munaði þarna um að hinn frábæri Ron Harper spilaði ekki nema 28 leiki yfir veturinn og raunar spiluðu bara sex menn 70 leiki eða meira.

Hitt atriðið er enn augljósara eftir á að hyggja og það var aldurinn á leikmönnum liðsins. Helsta ástæðan fyrir því að þetta Clippers-lið gat ekki drasl, var að það var nákvæmlega engin reynsla í hópnum. Tveir leikmenn liðsins (annar þeirra Benoit Benjamin) höfðu fjögurra ára reynslu, þrír þriggja ára reynslu og restin eins, tveggja eða enga reynslu.

Ekki gekk liðinu betur árið eftir, þegar það vann aðeins 31 leik, en það náði loksins 50% vinningshlutfallinu á áðurnefndum tímabilum þegar það komst í úrslitakeppnina 1992 og ´93.

Þá var líka komin talsvert meiri reynsla í hópinn en var þremur árum áður.

Árið 1992 voru þeir Harper, Manning, Norman og Charles Smith allir enn hjá Clippers, en þeim til aðstoðar voru komnir menn á borð við miðherjann Olden Polynice (í stað Benjamin) og leikstjórnandinn knái Doc Rivers frá Atlanta.

Þessi velgengni, ef velgengni skyldi kalla (liðið tapaði 3-2 í fyrstu umferð bæði árin), entist auðvitað stutt. Við erum jú einu sinni að tala um LA Clippers. Liðið vann 27 leiki árið 1994 og hrundi niður í 17 sigra árið 1995.

Þegar Clippers komst í úrslitakeppnina árið 1992, hafði það ekki komist í úrslitakeppnina síðan árið 1976 þegar það hélt Buffalo Braves. Það hét meira að segja San Diego Clippers í sex tímabil eftir að það var í Buffalo, en komst sjaldnast nálægt því að komast í úrslitakeppnina.

Það verður bara að segjast að það er dálítið lélegt að lið komist ekki úrslitakeppnina á þeim tíma sem það tekur það að flytja tvisvar í nýja borg og skipta einu sinni um nafn (Braves => Clippers).

Og ekki tók betra við eftir tímabilin ´92 og ´93, því þá fylgdi annað þurrkatímabil í kjölfarið. Clippers komst nákvæmlega tvisvar í úrslitakeppnina frá 1993 til 2012.

 Árið 1997 slefaði það óvart inn í úrslitakeppnina þrátt fyrir að vera með hræðilegan árangur í deildinni og við vorum áður búin að segja ykkur frá Spútnikliði félagsins með Sam Cassell árið 2006.

2006-liðið var eina Clippers-liðið sem komst í aðra umferð úrslitakeppninnar frá árinu 1976 til ársins 2012! Það er svo afleitur árangur að það verður eiginlega að flokka hann sem afrek, því ekkert lið annað en Clippers hefði náð að geta ekkert áratugum saman þrátt fyrir að vera ALLTAF í lotteríinu og takandi menn mjög snemma í nýliðavalinu.

Já, það hefur aldrei verið tekið út með sældinni að vera stuðningsmaður LA Clippers.

Gott dæmi um það eru menn eins og Billy Crystal, sem fór frá því að vera gamanleikari yfir í að verða einn leiðinlegasti maður á jörðinni - alveg bókað út af öllum Clippers-leikjunum sem hann sá á þessum mögru árum.

Í dag er auðvitað allt annar bragur á félaginu eftir að það var keypt af manni sem var hvorki elliær mannhatari né nískupúki sem vildi bara eiga félagið til að moka út úr því peningum og vera drullusama um allt annað (en að níðast á öðru fólki, helst minnihlutahópum).

Samt er alveg spurning hvort það er ráðlegt fyrir stuðningsmenn liðsins að sleppa tökunum og treysta nýja eigandanum og örlögunum, vitandi hvernig saga félagsins er þyrnum (og jarðsprengjum) stráð.

Hvað sem því líður vonum við að þessari áratugalöngu þrautargöngu Clippers sé alveg lokið og ekkert nema sæti í úrslitakeppninni verði á döfinni hjá því á næstu árum. Þó ekki væri nema bara til þess að sýna okkur að meðaltalslögmálin séu ekki fallin úr gildi.

Friday, May 1, 2015

Oddaleikur í Englaborg um helgina


Þetta einvígi heldur bara áfram að gefa...

San Antonio og LA Clippers buðu upp á enn einn naglbítinn í nótt og aftur var boðið upp á skemmtilegt tvist, sem fáir áttu kannski von á að sjá. Clippers náði að vinna í San Antonio 102-96 og jafna metin í seríunni í 3-3. Við erum því að fara í oddaleik á miðnætti á laugardagskvöldið, sem verður talsvert stærri viðburður en Bardaginn sem hefði átt að fara fram fyrir sjö árum.

Eins og þessi sería hefur verið frábær, á það eftir að koma okkur þráðbeint í þunglyndi þegar annað þessara liða fellur úr keppni á laugardaginn. Það er af því við vitum upp á hár hvaða stefnu umræðan tekur varðandi tapliðið.

Ef San Antonio tapar, öskra menn ÞEEEEETT´ERBÚIÐ! - og byrja að skrifa minningargreinar um San Antonio í fjögurhundruðasta skipti, til þess eins að fá þær í andlitið árið 2021 þegar liðið vinnur næsta titil með 45 ára gamlan Tim Duncan í miðjunni.

Þessi skrif verða óhjákvæmilega blanda af nostalgíu og þunglyndi. Var þetta síðasti dansinn hjá Spurs? Hætta Duncan og Manu (og Pop)? Þið vitið, eintóm leiðindi, þannig séð.

Á  meðan San Antonio gæti svo sem alveg riðið inn í sólarlagið með alla sína titla og lokið keppni með sæld, er ekkert slíkt uppi á teningnum hjá Clippers.

Þar á bæ verður engin rómantík, bara aftökur og frussu-drull í allar áttir frá öllum mögulegum pennum, hvort sem þeir skrifa um körfubolta, hestaíþróttir eða hokkí. Eins vel og þeir eru búnir að spila, verða Chris Paul og Blake Griffin teknir af lífi til skiptis. Þeir verða svona eins og vankaða sæljónið sem háhyrningarnir nota sem tennisbolta í tíu mínútur áður en þeir éta það lifandi.

Það verður ekki vottur af sanngirni í því frekar en öðru á Twitter-öldinni, þar sem ekkert kemst að nema skyndiaftökur, alhæfingar og gífuryrði - þú ert annað hvort Michael Jordan eða mesti aumingi í heimi.

Sko...

Það getur vel verið að Clippers hafi einhvern tímann átt skilið smá drull, við gagnrýndum liðið t.d. nokkuð harðlega í fyrra ef við munum rétt. En fari svo að liðið tapi á laugardaginn (fyrir meisturunum), er ekki sanngjart að ætla að taka fram sveðjuna og byrja að höggva leikmennina niður.

Jú, jú, það getur vel verið að Clippers sé með versta bekk síðan... ever... og það getur vel verið að menn eins og Jamal Crawford séu mestmegnis búnir að drulla á sig í seríunni og vissulega getur verið að DeAndre Jordan sé með skarð á stærð við Þistilfjörð í leik sínum þegar hann getur ekki drullast til að hitta úr öðru hverju vítaskoti sem hann tekur.

En munurinn á Clippers núna og undanfarin ár hjá okkur, er að liðið var miklu þéttara í ár en fyrri ár. Það er betra varnarlega og stjörnurnar hafa verið að spila af sér anusana.

Chris Paul hefur oftast leikið mjög vel í úrslitakeppninni en það er alltaf eitthvað sem kemur í veg fyrir að hann fari áfram í keppninni.

Í fyrra átti hann sjálfur þátt í skitu Clippers, en að þessu sinni er ekkert svoleiðis í boði. Gaurinn er búinn að vera í lás í allt vor og klórar úr þér augun og hoppar ofan á þeim í takkaskóm ef þú ætlar að standa í vegi fyrir honum.

Helsta ástæðan fyrir auknum styrk Clippers er svo ungstirnið Blake Griffin, sem hefur farið hamförum á móti Spurs.

Hann bauð upp á smá prump í 4. leikhluta í fimmta leiknum, en þið megið ekki gleyma því að hann er kraftframherji en ekki bakvörður.

Hann getur ekki bara tekið boltann og gert hvað sem hann vill við hann, þó hann geri það stundum í hraðaupphlaupum. Það hefði einhver mátt reyna að segja okkur að Griffin ætti eftir að bjóða upp á 24 stig, 13 fráköst, 7 stoðsendingar, 2 stolna bolta og 2 varin skot að meðaltali í leik í fyrstu sex leikjunum við Spurs. Og gaurinn er með flensu...

Við vitum að mörg ykkar þola manninn ekki og hafið eflaust góðar og gildar ástæður fyrir því, en mikið fjandi er hann orðinn góður í körfubolta. Því er ekki hægt að neita.

Stóra fréttin við leik sex hjá Spurs var að gömlu góðu stjörnurnar hjá liðinu voru bara farþegar í þessum leik. Þeir gerðu nánast ekki neitt og létu þess í stað menn eins og Marco Belinelli og Boris Diaw bara sjá um þetta fyrir sig. Og það var næstum því nóg. En samt ekki.


Við vitum alveg að Parker og Splitter eru ekki heilir, en hversu góða möguleika haldið þið að Spurs eigi í sjöunda leiknum ef Tim Duncan, Manu Ginobili og Tony Parker skora ekki meira en 23 stig á milli sín. Nú eða að Duncan, Ginobili, Parker og Leonard (3 af 15 fg) verði ekki með nema 35 stig samtals. Það er mjög góð breidd í liði Spurs, en ef fernan þeirra frækna spilar ekki betur en þetta, er einvígið búið.

Okkur gæti faktískt ekki verið meira sama um hvernig þetta einvígi fer, við viljum bara fá áframhaldandi gæði í einn leik í viðbót.

Sigurvegarans bíður svo deit við Houston, sem hefur verið að spila ofar væntingum má segja, en sú sería byrjar strax á mánudaginn.
Það verður ekki létt dæmi fyrir eldgamla Spurs-ara eða Clippers með enga breidd (ekki eykst hún í fjarveru Tröllabarnsins sem fékk meiddi í kvöld eins og allir hinir).

Við segjum bara hallalúja yfir þessu einvígi. Þetta er botnlaust festival og flottheit og sama hvernig serían fer, eiga bæði lið skilið tröllakúdós fyrir frábæra rimmu. Sjáumst á laugardagskvöldið!

Thursday, April 30, 2015

Tuesday, April 28, 2015

Brotið eða slitið?



Þúsund orða mynd af Milwaukee


Ef þetta er ekki þúsund orða mynd, þá eru þær ekki til. Rákumst á þessa fyrir skömmu, þetta er aldamótalið Milwaukee Bucks með þjálfarateymi, hásetum og kokki.

Ef vel er að gáð má sjá nokkur áhugaverð andlit þarna, bæði í röðum leikmanna og þjálfara. Auðvitað er hægt að sjá kunnugleg andlit á öllum svona liðsmyndum, en okkur fannst þessi bara alveg spes.

Eldri lesendur þekkja megnið af þessum mönnum og þurfa því ekkert að lesa áfram, bara skoða myndina og fara svo að horfa á Útsvar. Þeir yngri gætu lært eitthvað ef þeir passa sig ekki, eins og Bill Cosby sagði alltaf í upphafi þáttanna um Albert Íturvaxna*

Við byrjum í öftustu röð, en annar maður frá vinstri þar heitir Don Newman og var aðstoðarþjálfari Bucks þarna, en hann var síðar í þjálfarateymi Spurs í átta ár, m.a. þegar það vann titlana 2005 og 2007. Í dag er Newman í þjálfarateymi Randy Whittman hjá Washington Wizards.

Maðurinn hægra megin við Newman, sem sagt gaurinn sem er þriðji frá vinstri í öftustu röðinni, er enginn annar en Ron Adams.

Adams þessi var aðstoðarþjálfari hjá Bucks um aldamótin en er í dag sérstakur varnarþjálfari hjá Golden State Warriors.

Það er mál manna að hann eigi mjög stóran hlut í ógurlegri velgengni liðsins í vetur alveg eins og Alvin Gentry, fyrrum aðalþjálfari Phoenix Suns, en hans sérsvið er sóknarleikurinn.

Þeir Adams og Gentry eru nánustu samstarfsmenn Steve Kerr á bekknum hjá Golden State og þið getið rétt ímyndað ykkur hvort hann hefur ekki notið góðs af reynslu þessara manna í vetur, verandi reynslulaus í þjálfun sjálfur.

Hávaxni maðurinn fyrir miðju í öftustu röðinni gegndi stöðu aðstoðarþjálfara Bucks þegar myndin var tekin, eins og glöggir sjá er hann orðinn aðalþjálfari Portland Trailblazers í dag. Þetta er Terry Stotts, sem hefur verið að gera ljómandi fína hluti með Blazers síðustu ár, þó eitthvað hafi dregið fyrir sólu nú á vormánuðum.

Þá segjum við skilið við öftustu röðina og byrjum lengst til vinstri í miðröðinni.

Þar er fyrstur á blaði jakkafataklæddur maður með mottu sem einhver ykkar ættu að þekkja. Þetta er Ernie Grunfeld, framkvæmdastjóri Washington Wizards í dag.

Grunfeld er fyrrum leikmaður og hann var á skrifstofunni hjá Knicks síðast þegar liðið gat eitthvað. Þar var hann í átta ár, þá fjögur ár hjá Bucks þar sem hann var nýtekinn við þegar myndin er tekin og hefur verið hjá Wizards síðan.

Grunfeld ber ábyrgð á afrekum eins og samningum við Gilbert Arenas og að hafa tekið menn á borð við Kwame Brown og JaVale McGee í nýliðavalinu. Nýjasta afrek hans er líklega þegar hann tók Jan Vesely í staðinn fyrir t.d. Klay Thompson eða Kawhi Leonard í nýliðavalinu árið 2011.

Hægra megin við Grunfeld er götuboltagoðsögnin Rafer "skrepptu á klósettið" Alston. Honum tókst einhvern veginn að eiga tíu ára feril í NBA deildinni þrátt fyrir að vera hálfgert ólíkindatól. Eftir að hafa skoppað á milli nokkurra liða, náði Alston loks að komast alla leið í lokaúrslitin með Orlando Magic árið 2009, þar sem liðið tapaði fyrir Lakers. Hann er samt skólabókadæmi um að blandsnældur og götubolti koma NBA deildinni lítið við.

Ætli þið þekkið ekki manninn hægra megin við Alston. Þar er á ferðinni sjálfur Ray Allen, sem þarna var að hefja sitt fjórða ár í deildinni, sem segja má að hafi verið árið sem hann stimplaði sig inn sem stjörnu í NBA. Allen skoraði 22 stig í leik og skaut 42% úr þristum þennan vetur.

Hægra megin við Allen er svo sjálfur Stóri-Hundurinn Glenn Robinson. Robinson var þarna á sínu sjötta ári með Bucks, en hann var fyrst og síðast skorari og nákvæmlega ekkert annað.

Hann skoraði yfir 21 stig að meðaltali á 8 árum með Bucks en var svo fjandi heppinn að næla sér í meistaratitil á síðasta árinu sínu í NBA deildinni þegar hann var vindill hjá San Antonio Spurs árið 2005.

Sonur Robinson - Robinsin þriðji - er því miður á samningi hjá Philadelphia í dag. Það var Minnesota sem tók Robinson litla í nýliðavalinu árið 2014, nákvæmlega tuttugu árum eftir að Milwaukee tók pabba hans með fyrsta valrétti.

Sunday, April 26, 2015

Vörutalning 25/4


Látum okkur sjá...

Í haust reiknuðum við með því að úrslitakeppnin yrði svo jöfn að hún ætti eftir að koma okkur í gröfina. Annað hefur að sjálfssögðu komið á daginn og það er mjög langt síðan fyrsta umferðin hefur verið eins "ójöfn" og raun ber vitni. Það er mjög sérstakt að sex af átta rimmum þar hafi byrjað 3-0, raunar munum við ekki eftir svona löguðu. Það gerðist síðast fyrir tólf árum að fimm einvígi byrjuðu 3-0.

Liðin þrjú í austrinu sem komust í 3-0 gerðu það af því mótherjinn getur ekki neitt. Golden State lokaði New Orleans 4-0,  ekki af því að Brúnar og þeir væru lélegir, heldur af því Golden State er svo sterkt lið.

Svo eru Memphis og Houston komin í 3-0 af margvíslegum ástæðum, einna helst meiðslum.

Það er augljóst að fyrsta umferðin í ár er áberandi slappari en hún hefur verið á síðustu árum. Það er rauntal. En það er samt ósanngjarnt að bera hana saman við fyrstu umferðina í fyrra, sem var ein sú besta sem við höfum séð - ef ekki sú besta.

Það er svo fáránlegt hvað er stutt síðan við spáðum því að úrslitakeppnin í vestrinu í vor yrði ein sú besta (sterkasta) í sögunni, en eins og þið hafið séð fer lítið fyrir því. Það er ekki nema ein dúndur sería í gangi og það er sorglegt.

En nú skulum við hætta þessum helvítis barlómi og henda niður á blað því helsta sem er að frétta úr stríðinu:

Eins og við sögðum ykkur fyrir skömmu, er viðureign LA Clippers og San Antonio að bjarga þessari úrslitakeppni. Fyrstu tveir leikirnir í LA voru rafmagnaðir en San Antonio tók sig reyndar til og slátraði Clippers í þriðja leiknum.

Það er því enginn vafi á því að allur meðbyr í einvíginu er í seglum San Antonio þessa stundina, en slæmu fréttirnar fyrir LA Clippers í því sambandi eru að Texasliðið á helling inni í sóknarleiknum.

Munar þar mestu um Tony Parker, sem vegna margvíslegra meiðsla hefur ekki gert annað en skemma fyrir liðinu með framlagi eins og 25% skotnýtingu.

Lélegur leikur Parker og takmarkað leikform Tiago Splitter hefur hinsvegar ekki komið að sök enn sem komið er í einvíginu og það er nýjustu stórstjörnu NBA deildarinnar að þakka. Kawhi Leonard er gjörsamlega búinn að fara hamförum hjá Spurs og tekur á sig stærra hlutverk með hverjum leiknum sem líður. Hann er í alvöru að verða skerí-góður eins og það er kallað. Aumingja Clippers að þurfa að díla við þetta apparat.

Clippers syngur sama lag og áður. Byrjunarliðið hjá þeim er frábært og hangir oftast í Spurs, en um leið og þeir þurfa að hvíla, fer allt til andskotans í hvelli. Þeim þjálfara-Doc Rivers og framkvæmdastjóra-Doc kemur alveg örugglega illa saman.












Friday, April 24, 2015

Nýtt hlaðvarp


39. þáttur hlaðvarpsins er kominn í loftið á þar til gerðri síðu. Gesturinn að þessu sinni er enginn annar en Njarðvíkingurinn Teitur Örlygsson og umræðuefnið er fyrstu leikirnir í úrslitakeppninni í NBA og úrslitaeinvígi KR og Tindastóls. Smelltu hér til að fara á hlaðvarpssíðuna.

Thursday, April 23, 2015

Kawhi Leonard er ekki varnarmaður ársins


Við óskum Kawhi Leonard til hamingju með að hafa verið kjörinn Varnarmaður ársins í NBA deildinni í dag. Það hefur ekki borið rosalega mikið á Kawhi í vetur, nema kannski aðeins síðustu vikurnar. Kannski var það þess vegna sem hann náði kjöri - hann var kjósendum í fersku minni þegar gengið var í kjörklefana.

Ekki misskilja, við erum óhemju hrifin af Leonard og öllu hans framlagi hjá San Antonio. Hann er hinsvegar ekki varnarmaður ársins í okkar bókum. Það böggar okkur dálítið að hann skuli fá þessa nafnbót þrátt fyrir að hafa misst úr 20 leiki í vetur.

Draymond Green hjá Golden State er ekki jafn öflugur varnarmaður og Leonard - og kannski er enginn í heiminum betri en hann úti á velli - en Green missti aðeins úr þrjá leiki með Warriors í vetur og dekkaði allt frá bakvörðum til miðherja.

Andrew Bogut er akkerið í vörn Golden State (sem nota bene var besta vörnin í NBA deildinni í vetur), en Green er langfjölhæfasti varnarmaður liðsins og er einmitt að sýna það þessa dagana, þar sem hann er að standa sig eins vel eins og mannlegur máttur leyfir í að dekka Anthony Davis hjá New Orleans.

Nei, það er Draymond sem er varnarmaður ársins hjá NBA Ísland, með fullri virðingu fyrir Kawhi Leonard. Kawhi var auðvitað góður í vetur og það var DeAndre Jordan líka, þó hann sé ekki eins góður og þjálfarinn hans vill meina.

Það var gaman að sjá Rudy Gobert koma inn á listann og hann hefði líklega endaði í verðlaunasæti ef hann hefði fengið byrjunarliðssæti sitt fyrr en á miðri leiktíð. Hann verður á topp fimm í þessu kjöri næstu tíu árin ef heilsa leyfir.

Við sjáum að Tim Duncan er líka að fá smá ást í kjörinu, en samt ekki nógu mikla. Það gleymist oft hvað helvítis karlinn er magnaður varnarmaður. Það er kaldhæðnislegt að San Antonio hafi átt þrjá varnarmenn ársins á síðustu c.a. 30 árum en enginn þeirra heiti Tim Duncan.


Hvað þýðir uppsögn Scott Brooks fyrir Oklahoma?


Það kemur ekki til af góðu, frekar en búast mátti við, en nú fáum við loksins að sjá hvað gerist ef þeir Kevin Durant, Russell Westbrook og félagar hjá Oklahoma fengju nýjan þjálfara. Þetta kemur til vegna þess að Oklahoma er búið að láta Scott Brooks fara eftir sjö ára ljómandi fín störf.

Það er aldrei sanngjarnt þegar þjálfarar eru látnir fara undir kringumstæðum sem þessum. Þetta minnir okkur á það þegar Rick Carlisle var látinn fara frá Detroit eða þegar Vinnie Del Negro var látinn fara frá Clippers.

Það var ekki eins og mennirnir hefðu ekki verið að ná þokkalegum árangri, stjórn félaganna kaus bara að róa á ný mið, eins og það er oft kallað.

En uppsögn Scott Brooks er enn súrari en hinar og ein sú súrasta sem við höfum orðið vitni að.

Jú, við vitum alveg að það hefur verið rosalega vinsælt að sparka í Scott Brooks í nokkur ár - við erum t.d. ekki saklaus af því - en ef þú pælir í því, er það drullu hart að reka Brooks núna.

Uppsögn Brooks er nefnilega ekki honum að kenna. Brooks er blóraböggull eins og þjálfarar í öllum boltagreinum eru gjarnan þegar liðið á skrifstofunni er búið að skíta á sig. Og sú er raunin hjá Oklahoma.

Það eru tvær ástæður fyrir því að hann er orðinn atvinnulaus.

Fyrri ástæðan er að Oklahoma getur ekki með nokkru andskotans móti hangið heilt og laust við meiðsli eins og reyndar flest lið í NBA deildinni og seinni ástæðan, sem skrifast 100% á framkvæmdastjórann Sam Presti, er verstu félagaskipti síðari tíma - Harden skiptin.

Nú fara í hönd nýir tímar hjá Oklahoma City Thunder. Undanfarin ár hefur þetta skemmtilega lið farið frá því að vera krútt, upp í að vera efnilegt upp í að vera gott upp í að vera meistarakandídat niður í að vera óheppnasta lið deildarinnar.

Leikmannakjarni Oklahoma var settur saman með blöndu af klókindum og mikilli heppni og liðið flaut á þessu í nokkur ár. Fékk að vera krútt, efnilegt, gott og svo frábært, en nú er brúðkaupsferðin búin og alvaran farin að banka á dyrnar.

Forráðamenn Oklahoma ætluðu að vera rosalega klókir þegar þeir ákváðu að láta James Harden fara frá félaginu á sínum tíma, en það er ekki hægt að líta á þau viðskipti nema á einn veg í dag - þau voru hræðileg.

Jú, jú, Harden vildi fara frá Oklahoma, ekki bara af því hann vildi fá borgað, heldur af því hann vildi fá að vera maðurinn. Og það gerði hann og gerir enn í Houston.

En Oklahoma var náttúrulega svo gott lið að það skipti engu máli þó Harden færi - það gat samt unnið meistaratitil, var það ekki? Jú, með smá heppni. En slíkt var ekki uppi á teningnum. Ekki séns. Bara óheppni. Meiðsli og óheppni.

Og nú erum við komin hingað. Kevin Durant á eitt ár eftir af samningnum sínum við félagið og nú er kominn panikktæm.

Panikktæm lýsir sér í viðskiptum eins og Dion Waiters og Enes Kanter. Geta þessir menn hjálpað liði að vinna meistaratitil? Það á eftir að koma í ljós, en eitthvað segir okkur að svo sé ekki. Það kemur svo sem í ljós.

Aðalatriðið núna er að það er kominn leki í bátinn sem var kúltúr Oklahoma City. Klúbburinn er ekki lengur krúttlegur. Verkefni númer eitt hjá skrifstofunni er ekki lengur að ala upp framtíðarleikmenn, heldur reyna í óðagoti að sanka að sér mannskap sem getur komið liðinu aftur í lokaúrslitin og haldið því þar - því annars er Kevin Durant farinn eitthvað annað.

Og ef Kevin Durant (og þá Russell Westbrook væntanlega á eftir) fer eitthvað annað, er lítið sem ekkert eftir í Oklahoma neme vel sópaðar en auðar göturnar. Nokkrar beljur jórtrandi í eyðimörkinni. Ekkert.