Ummæli dagsins

Tweet

Allt um aðra umferð úrslitakeppninnar

Tweet

Þegar úrslitakeppnin í NBA er upp á sitt versta, er hún dálítið eins og pizza. Oft fær maður pizzu sem er ekkert spes, en pizza er alltaf pizza og hún slær á hungrið og veitir einhverja (litla) næringu, þó hún sé kannski ekki best í heimi í það skiptið. Það má alveg eins setja kynlíf inn í þessa jöfnu í stað flatböku, fyrir þau ykkar sem borða ekki flatbökur.

Við ætlum að vona að einhver ykkar lesi NBA Ísland að staðaldri af þvi þið treystið því að við segjum ykkur sannleikann um deildina okkar. Við reynum alltaf að gera það - vera samkvæm sjálfum okkur og kalla endur endur og erni erni.

Og það þarf enga sérfræðinga til að segja ykkur að úrslitakeppnin í NBA 2017 er búin að vera afskaplega döpur og ef við eigum að vera alveg hreinskilin, er þetta mögulega ein slappasta úrslitakeppni sem við munum eftir á seinni árum.

Það þurfti hvorki Nasa-starfsmenn né Nóbelsverðlaunahafa til að spá því strax í haust að líklega ættum við eftir að fá lokaúrslit með sömu liðunum þriðja árið í röð. Cleveland færi þangað þriðja árið í röð af því það spilaði í Austurdeild sem var svo mikið drasl að ekkert lið gæti ógnað því.

Golden State kæmist ekki hjá því að komast þangað eftir að það bætti Kevin Durant í leikmannahóp sinn - og þá alveg sama hvort það yrðu meiðsli í herbúðum liðsins eins og á síðustu leiktíð eða ekki. Já, margir urðu hreinlega reiðir og sögðu að tímabilið væri ónýtt og kenndu Kevin Durant helst um allt saman. 

Því miður gengu þessar spár eftir í deildarkeppninni, því Golden State fræsti sig í gegn um deildarkeppnina og náði besta árangri allra liða í deildinni með lítilli fyrirhöfn, þó San Antonio hafi þó veitt því sæmilegt aðhald lengst af í vetur. 

Og þessar leiðindaspár hafa mestmegnis gengið eftir í úrslitakeppninni, því þegar þetta er ritað, eru Golden State (10-0) og Cleveland (9-0) enn taplaus í úrslitakeppninni og hafa ekki aðeins verið miklu betri en allir andstæðingar sínir, heldur hafa þau líka verið miklu heppnari en andstæðingarnir (með meiðsli). 

En ætlun okkar með þessum pistli er ekki að greina undanúrslitin eða úrslitin, það kemur síðar, heldur ætlum við að renna stuttlega yfir hvað gerðist í annari umferð úrslitakeppninnar. Og já, við erum í alvörunni að spá í að reyna að gera þetta stuttlega að þessu sinni, þó þessi langloka okkar hérna í byrjun gefi sannarlega merki um eitthvað allt annað.*

Látum okkur sjá. Byrjum fyrir austan eins og venjulega:

CLEVELAND 4 - TORONTO 0

Andstæðingar Cleveland í austrinu eru löngu búnir að gera sér grein fyrir því að það útheimtir ákveðna auðmýkt að mæta LeBron James og félögum í úrslitakeppninni. Toronto-liðið er eitt þessara liða og eftir þessa nýjustu rimmu þessara liða er lúbarinn og vælandi hundur, liggjandi á götunni, fyrsta myndlíkingin sem kemur upp í hugann þegar við hugsum um þetta einvígi.

Við vitum vel að Kyle Lowry var meiddur og missti af megninu af seríunni. Hann er besti leikmaður Toronto og því vantar að sjálfssögðu ansi mikið í Kanadaliðið ef hans nýtur ekki við. Vitið þið hvað? Það skiptir samt ekki nokkru einasta helvítis máli. 

Þetta Toronto lið - sem var meira að segja búið að sækja sér liðsstyrk sem átti að hjálpa til við að veita Cleveland meiri keppni - hafði aldrei, aldrei trú á því að það gæti unnið Cleveland. Ekki einu sinni í sínum villtustu draumum.

Og þetta fundu James og félagar, sem voru byrjaðir að leika sér að Toronto liðinu eins og háhyrningar að vönkuðum selskóp þegar aðeins örfáar mínútur voru liðnar af leik eitt. 

Það var hreinlega átakanlegt að horfa upp á þetta. Toronto liðið var ekki jafn vonlaust og karakterslaust og Atlanta hér um árið, en við vorkenndum Snareðlunum frá fyrsta leik. Þær höfðu ekkert í þessa rimmu að gera og hefðu alveg eins getað setið heima.

Það er eitt að tapa seríu, annað að gera sig nánast að fífli. Það er stór munur þarna á, eins og við munum koma að síðar í þessum pistli. Sóp er ekki endilega það sama og sóp, sjáið þið.

Nú eru gríðarlega stórar ákvarðanir á döfinni hjá Toronto. Forráðamenn félagsins þurfa að ákveða hvort þeir ætla að framlengja samningana við nokkra af lykilmönnum sínum, þar sem Kyle Lowry og samningurinn hans stendur auðvitað hæst. 

Toronto er nú þegar með 7. hæsta launakostnaðinn í NBA deildinni en ef félagið ætlar að framlengja við alla sína menn, fer það svo hátt yfir launaþakið að það þyrfti líklega að borga lúxusskatt sem nemur launakostnaði 2-3 félaga í viðbót. Það gefur augaleið að það er ekki raunhæfur valkostur og þó ekki væri nema bara þess vegna, er augljóst að breytinga er að vænta hjá Toronto.

Auðvitað eru stuðningsmenn Toronto og ansi margir hlutlausir í netheimum, löngu byrjaðir að öskra upphátt og heimta að forseti körfuboltamála hjá félaginu Masai Ujiri sprengi liðið algjörlega upp og byrji upp á nýtt. 

Flestir tippa á að Dwane Casey þjálfari verði látinn fara í sumar (persónulega erum við nokkuð hissa á því að hann skuli enn halda starfi sínu) og að Raptors verði með duglegri félögum á markaðnum í sumar. Gallinn er bara að það lítur enginn við mannskapnum hjá þeim og tæki sennilega ekki við honum gegn greiðslu.

Útlitið hjá Toronto er ekki alveg svart, það eru nokkrir ungir leikmenn í hópnum sem gefa einhverja ástæðu til bjartsýni, en það er ljóst að aðalliðið hans Casey með þá Lowry og DeRozan í fararbroddi, er bara ekki að gera sig þegar kemur að úrslitakeppni, þó þeir vinni 50 leiki í svefni í deildarkeppninni.

Hér komum við að þessari sígildu spurningu sem alltaf er fyrst fram á varirnir þegar kemur að því hvort félög eiga að halda baráttunni áfram með óbreytt lið eða stokka allt upp á nýtt. Það er hvort félagið treystir sér til þess að bjóða stuðningsmönnum sínum upp á þau óhjákvæmilegu ár sem framundan eru ef taka á ákvörðun um að byrja upp á nýtt. 

Og félög á borð við Toronto eru einfaldlega mjög rög við að fara út í svo drastískar aðgerðir, af því forráðamenn félagsins muna enn allt of vel hvernig það var að vera skítalið sem enginn tók alvarlega, átti enga aðdáendur alþjóðlega, enga stjörnuleikmenn og aldrei komst í úrslitakeppnina. 

Á þessum ógeðslega stað var Toronto um árabil og rétt eins og er með LA Clippers og við sögðum ykkur frá í vesturhelmingi uppgjörsins um 1. umferðina, eigum við erfitt með að sjá að stjórn Toronto hafi kjark í að fara í dramatískar aðgerðir þegar hún er með 50 sigra lið í höndunum - alveg sama hversu ógeðslega LeBron James niðurlægir það á hverju einasta vori. 

Það er ekki eins og þetta sé eitthvað skemmtileg staða sem þeir eru í, aumingja Toronto-mennirnir. Það er ekki víst að sé ljós í enda ganganna, hvora leiðina sem þeir velja.

BOSTON 4 - WASHINGTON 3

Einvígi Boston og Washington átti fátt sameiginlegt með jarðarförinni í Toronto, því fyrir það fyrsta voru þar á ferðinni tvö körfuboltalið sem voru áþekk að styrkleika. Munurinn á liðunum var bara tvíþættur þegar upp var staðið - og allt hugsandi fólk gat sagt sér það fyrir einvígið - Boston var með heimavallarréttinn og var, öfugt við Washington, með körfuboltamenn á varamannabekk sínum sem voru með mælanlegan púls.

Golden State í úrslit

Tweet

Þeir eru ánægðir með sig hérna fyrir ofan og ætli það sé ekki í lagi. Stephen Curry og Steve Kerr hafa farið fyrir mögnuðu liði í allan vetur og eru nú komnir með það í úrslitin, þar sem Cleveland bíður.

Golden State lokaði Houston 104-90 í nótt og kláraði einvígið því 4-1. Warriors vann 67 leiki í vetur, er 44-3 á heimavelli, 56-0 í leikjum þar sem það nær 15+ stiga forystu og náttúrulega 12-3 í úrslitakeppninni.

Nú vantar bara fjóra sigra í viðbót til að feta í fótspor Warriors-liðsins hans Rick Barry forðum, en það er vægast sagt kominn tími á það. Flóamenn er búnir að bíða í 40 ár eftir titli og enginn af strákunum í liðinu núna var fæddur þegar liðið vann síðast. Titillinn sá kom líka nokkrum dögum áður en Jaws kom í bíó, þannig að....

Golden State virðist vera tilbúið í lokabardagann við LeBron James og félaga, því það hefur staðið af sér allar þær áskoranir sem fyrir það hafa verið settar hingað til. Það sópaði New Orleans af því það átti að gera það, fékk á kjaftinn gegn Griz en lokaði og sá svo sjálft um að gefa á kjaftinn á móti Houston, sem átti aldrei séns í úrslitaeinvígi Vesturdeildarinnar eftir að Warriors komst í 3-0.

Við erum búin að segja það áður og endurtökum það hér. Það er eitthvað stórkostlega mikið að ef Golden State vinnur úrslitaeinvígið ekki örugglega. Við vitum alveg að úrslitaeinvígin í NBA deildinni eru langoftast nokkuð jöfn, en það er bara ekkert í spilunum annað en LeBron James sem bendir á að Cleveland eigi séns í þetta. James er vissulega góður, en ekki nógu góður til að vinna Dubs upp á sitt einsdæmi.

Spáin okkar væri mjög svipuð þó Kevin Love og Kyrie Irving væru við 100% heilsu. Cleveland hefði unnið tvo leiki ef þeirra hefði notið við, en ætti ekki að vinna nema í mesta lagi einn með engan Ástþór og Irving á annari löppinni.

Við finnum óskaplega til með James Harden núna. Okkur er til efs að hann hafi spilað lélegri leik en hann gerði í nótt, þar sem hann hitti ekki rassgat og bætti metið yfr tapaða bolta í úrslitakeppninni úr ellefu upp í þrettán. Þetta er hrikalega neyðarlegt fyrir Skeggið. Harden er búinn að eiga frábæran vetur og frábæra úrslitakeppni, þó hann hafi verpt tveimur fúleggjum í þessu Warriors-einvígi.

En þó við finnum til með Harden, þýðir það alls ekki að hann sleppi við gagnrýni. Hann er búinn að vera að reyna að taka að sér stærra hlutverk sem leiðtogi Rockets en það er ekki að skila sér. Það gefur augaleið að það er Harden sem á að taka að sér að framleiða stig ef sóknarleikur liðsins er ekki að ganga nógu vel, en hann stendur ekki undir þeirri ábyrgð.

Það er náttúrulega fáránlegt að horfa upp á einn besta skorara heimsins, manninn sem varð annar í kjörinu á leikmanni ársins, taka hverja sóknina á fætur annari þar sem hann kemur ekki við boltann og lætur paper-cases eins og Josh Smith sjá um að dæla skotum út í loftið eins og vitleysingar.

Við vitum að það var rosalega krúttlegt þegar Smith tryggði liðinu einn sigurinn á móti Clippers og hvernig hann kveikti í liðinu með skotsýningu sinni í upphafi fjórða leiksins. Fólk má bara ekki gleyma því að þetta er Josh fokkíng Smith og það er ótækt að svona stór hluti umfjöllunar okkar um þetta einvígi skuli vera helgaður honum. Piltur kvaddi okkur með einum dásamlegum Josh Smith-leik, þar sem hann skoraði 11 stig, hirti 4 fráköst og hitti úr þremur af fjórtán skotum sínum, þar af tveimur af sjö í þristum.

Sumarleyfum leikmanna Houston frestað um sinn

Tweet

Þetta gátuð þið, sveppirnir ykkar!

Houston var ekki tilbúið að fara í sumarfrí í kvöld, einhverra hluta vegna. Kannski hefur verið uppselt í flugið á Benidorm, hver veit. Það sem við vitum hinsvegar, er að Houston náði að klóra út einn leik í viðbót við Golden State með 128-115 sigri í fjórða leik liðanna í úrslitaeinvígi Vesturdeildarinnar. Staðan er sumsé 3-1 fyrir Golden State og næsti leikur er í Oakland á miðvikudagskvöldið klukkan eitt.

Við erum kannski harðbrjósta hérna á ritstjórninni, en við erum engin fífl. Við erum alveg tilbúin að henda út hrósi þegar það á við og Houston á hrós skilið fyrir þennan leik, þó það hefði að sjálfssögðu átt að drullast til að spila með sömu örvæntingu í leik þrjú í fyrrakvöld í stað þess að bíða með það þangað til í kvöld.

En svona er þetta Houston-lið bara. Það er nú 4-0 í úrslitakeppninni í leikjum þar sem það á á hættu að falla úr keppni, sem er ágætt út af fyrir sig.

Og áfram með hrósið á Houston. Venjulega verðum við bara pirruð þegar lið sem lenda undir 3-0 aulast til að vinna leik fjögur og kjósa því að fá svokallað heiðursmanna-sóp (4-1) í stað hefðbundins sóps (4-0). Aðeins eitt atriði getur forðað okkur frá þessum pirringi og það er ef umræddur leikur er skemmtilegur.

Og þó Houston hafi líklega bara verið að seinka hengingunni sinni í kvöld, má það eiga að það gerði það a.m.k. skemmtilega. Sjáið þið bara hvað við erum jákvæð í nótt! Svona verðum við jákvæð þegar við sjáum skemmtilegan körfubolta og þetta var dúndrandi skemmtilegur körfubolti. Miklar sveiflur, nokkrir olnbogar og drama. Svona á það að vera.

Ætli sé ekki best að afgreiða þetta olnboga mál strax. Dwight Howard átti alltaf, undir öllum kringumstæðum að fjúka út af í nótt fyrir olnbogann/handlegginn sem hann barði í andlitið á Andrew Bogut. Hvernig Joey Crawford af öllum mönnum henti honum ekki útaf er með því furðulegra sem við höfum orðið vitni að í NBA deildinni nokkru sinni.

Það er hinsvegar ekkert ólíklegt að NBA deildin helli sér yfir atvikið aftur og athugi hvort þessi óíþróttamannslega villa hans Howard sem Crawford dæmdi 1. stigs villu, hafi í raun og veru verið 2. stigs villa. Ef svo er, fer Howard yfir ákveðinn þröskuld af "skamm-skamm" stigum og þarf þá að taka út bann í næsta leik.

Það yrði auðvitað ákveðið áfall fyrir Houston, sérstaklega í ljósi þess að Donatas Motiejūnas er meiddur og því yrði fátt um fína drætti í framlínu Houston.

Liðið er mjög vant að spila án hans og getur það alveg, en það þarf á öllum sínum varnartrompum að halda í leiknum í Oakland á miðvikudagskvöldið.

Golden State er í góðum málum (+ myndir)

Tweet

Fimm stig. Það er allur munurinn á Golden State og Houston eftir tvo fyrstu leikina í Oakland, en það er Golden State sem er komið í 2-0 og afar þægilega stöðu í úrslitaeinvígi Vesturdeildarinnar eftir 99-98 sigur í leik tvö í nótt.

Í stóra samhenginu er þessi rimma að þróast eins og búast mátti við - Warriors nær að verja heimavöllinn og fer nú til Texas með tvo góða sigra í farteskinu. Þróun mála í þrengri skilningi er þó ekki alveg eins og við höfðum reiknað með.

Við bjuggumst sannarlega við að það yrðu nokkuð hressilegar sveiflur í þessu einvígi og það helst í formi stórskotaárása frá heimamönnum, en það sem er svo magnað við þetta er að Houston hefur náð að svara þeim í hvert einasta skipti. Það sem kemur mest á óvart er því seiglan í liði Rockets. Við reiknuðum einhvern veginn með að það væri tómt á þeim tönkum eftir Clippers-einvígið, en annað hefur komið á daginn.

En þó Houston hafi náð að elta Golden State uppi í hvert sinn sem Warriors hóta því að stinga af, hefur því ekki tekist að nýta færin sem það hefur fengið til að komast yfir á réttum tíma og stela leik í Kaliforníu.

Það var vitað mál að Houston ætti ekki eftir að vinna mjög marga leiki í Oracle-höllinni í þessu einvígi í ljósi þess að liðið er bara búið að tapa þrisvar sinnum þar í allan vetur.

Það segir sig sjálft að Houston verður að finna leið til að vinna útileik í þessu áður en það verður of seint. Fyrst bíða tveir heimaleikir niðri í Texas, þar sem heimamönnum ætti að líða betur en í hávaðanum í Oakland.

Tölfræðin er auðvitað ekki á bandi Houston eftir þessi töp og segir að séu 93% líkur á að Golden State klári rimmuna. Houston hefur 15 sinnum í sögunni lent undir 2-0 í seríu en aðeins tvisvar sinnum náð að koma til baka og vinna hana. Þetta gerðist árin 1994 og 1995 - árin sem Houston vann meistaratitlana sína.

Það sem er skemmtilegast við þetta einvígi í dag er einmitt hvað það er skemmtilegt. Eins og búast mátti við, höfum við fengið að sjá brjálaðan sóknarleik í þessu og stundum svo mikinn hraða að enginn ræður við neitt. Ekki misskilja, þessi lið kunna alveg að spila varnarleik, en þau eru sannkallað augnakonfekt í sókninni.

Og það sem kórónar alla þessa sóknargleði einvígi stórstjarnanna tveggja Stephen Curry og James Harden. Þeir eru báðir að spila frábærlega um þessar mundir og við fáum öll að njóta veislunnar.

Það er gaman að fá loksins að sjá Curry leika listir sínar stóra sviðinu og gera með því tilkall til þess að stækka prófílinn sinn utan hins nánasta NBA samfélags.

Við sem fylgjumst með NBA deildinni 24/7 vitum alveg hvað Curry getur, en nú fær bolurinn að kynnast honum líka nú þegar liðið hans er komið alla leið í undanúrslitin og leikir þess byrja fyrr en áður (þó þeir byrji auðvitað hundseint hér á landi eins og alltaf).

Ef vel er að gáð, getið þið séð hvernig sjálfstraustið vex og vex hægt og bítandi hjá Curry þessa dagana. Hann hefur alltaf verið nokkuð svægur á því, en þessi velgengni hans undanfarið í bland við frábæran stuðning frá þjálfarateyminu er að keyra egóið á honum í botn.

Menn eins og Curry sem borga reikningana sína með því að vinna sem skyttur, hafa aldrei nóg af egói. Þá erum við að meina jákvæðari hliðarnar á egóisma - óbilandid trú á eigin aðferðafræði og hæfni í faginu.

Þetta sama er í gangi hjá James Harden. Í nýlegu viðtali viðurkenndi hann að hefðu runnið á hann tvær grímur á tímabili eftir að hann fór til Houston, þar sem hann spurði sjálfan sig hvort hann væri raunverulega nógu góður til að vera aðal gaurinn í liði.

Ætli hann sé ekki búinn að slökkva í þeirri pælingu núna, því hann er að spila um það bil eins vel og hægt er þessa dagana.

Harden er með 33 stig, 10 fráköst, 9 stoðsendingar, 3,5 stolna bolta, 58% skotnýtingu og 93% vítanýtingu í leikjunum við Warriors. Einhver gæti sagt að þetta væru LeBron-legar tölur, en það er óþarfi að kalla þær það. Þetta eru bara Harden-legar tölur. Dílaðu við það.

Og ef við ætlum að fara að velta okkur upp úr frammistöðu einstaka leikmanna, verðum við að sjálfssögðu að minnast aðeins á Draymond Green. Þvílíkur gæðaleikmaður sem hann er sá drengur. Hann er að bjóða upp á 12/10/8 meðaltal og brjálaða vörn um allan völl og þegar hann er ekki að rífa kjaft við allt sem hreyfist er hann að peppa félaga sína og segja þeim til í vörninni.

Þessi drengur á eftir að fá vel borgað næst þegar hann semur (vonandi við Golden State) en við skulum öll vona að hann smitist ekki af meira-veikinni í kjölfar velgengni Warriors. Hann gæti ekki fundið lið sem hentar honum betur.

Þetta einvígi er alveg ógeðslega skemmtilegt og það er ómögulegt að segja hvaða stefnu það tekur þegar það færist niður til Texas.

Það þyrfti ekki að koma neinum á óvart þó Golden State tæki þetta einvígi nokkuð örugglega í fjórum eða fimm leikjum, en við erum eiginlega að vona að við fáum meira en það.

Annar punktur sem við verðum að henda hérna inn er svo þátttaka Josh Smith í þessari rimmu. Hvað er að frétta með þann mann?

Við vitum ósköp vel að hann var bænheyrður í sjötta leiknum gegn Clippers þegar hann fór allt í einu að hitta úr þriggja stiga skotum, en Kevin McHale þjálfari Houston verður að gæta þess að leyfa Smith ekki að skjóta liðið út úr keppninni - því hann er fær um það.

Smith skaut 6 af 16 í fyrsta leiknum við Warriors í fyrrakvöld en bætti um betur í nótt þegar hann tók sautján skot og hitti aðeins úr fimm þeirra. Þetta er annar leikurinn í röð þar sem Smith nartar í hælana á James Harden í skottilraunum, sem ætti ekki að gerast undir nokkrum kringumstæðum.

Úttekt á úrvalsliðunum

Tweet

Stundum nota sjónvarpsmenn fjölda Stjörnuleikja til að láta leikmenn hljóma rosalega góða. Þið vitið þó væntanlega að það er mjög ónákvæm aðferð til að mæla ágæti leikmanna í NBA deildinni, sérstaklega á þessum síðustu og verstu.

Það eru hinsvegar úrvalsliðin þrjú sem eiga að gefa okkur réttari mynd af því hvaða leikmenn voru að spila best á tilteknum tímabilum. Þessi aðferð er ekki gallalaus heldur vegna þess að kjörið miðar við að fylla þurfi allar leikstöður. Hér áður var ósköp einfalt að velja í þessi lið, en það er aðeins flóknara í dag. 

Þannig er búið að breyta reglunum þannig að menn geta "svindlað" aðeins og sett framherja í liðið sitt í stað miðherja ef svo býr undir og ekki er horft sérstaklega til þess hvort um er að ræða leikstjórnendur eða skotbakverði - þeir eru bara titlaðir sem bakverðir.

Valnefndin að þessu sinni var nokkuð sammála um hvaða leikmenn ættu heima í fyrsta úrvalsliðinu, enda var það ekki flókið. Það eina sem stingur í augun þar er að Marc Gasol frá Memphis skuli vera þar, en þar komum við inn á þetta sem við vorum að tuða yfir áðan - leikstöðurnar. Gengið er út frá því að það verði að vera miðherji í úrvalsliðunum hvað sem raular eða tautar - jafnvel þó hann eigi það ekki skilið.

Marc Gasol hefur til dæmis ekkert að gera í fyrsta úrvalslið deildarinnar. Hann er vissulega mjög góður leikmaður, en það hefi verið réttara í okkar augum að velja til dæmis Chris Paul eða Blake Griffin þar inn í staðinn.

Þeir Stephen Curry, James Harden, LeBron James og Anthony Davis eru það sem við köllum nóbreiner í fyrsta liðið - það liggur í augum uppi að þeir eiga heima þar, hvort sem einhverjir þeirra misstu úr nokkra leiki í deildinni eða ekki.

Það eru hinsvegar lið tvö og þrjú sem fara aðeins í taugarnar á okkur að þessu sinni, en það er mjög auðvelt að laga það með því að skipta úrvalsliði tvö nokkurn veginn út og setja úrvalslið þrjú þar inn í staðinn. Þetta á sérstaklega við um stóru stöðurnar á vellinum, miðherja og framherjana.

Við hefðum þannig frekar sett Tim Duncan og Blake Griffin í lið tvö þar sem þeir eiga réttilega heima. Þeir eru nær því að vera í fyrsta úrvalsliðinu í okkar bókum en því þriðja og kannski á DeAndre Jordan bara heima þar með þeim.

Við höfum ekkert á móti LaMarcus Aldridge, Pau Gasol og DeMarcus Cousins, en þeir ná ekki í lið númer tvö hjá okkur - sérstaklega Pau Gasol - sem var ekki einu sinni besti maðurinn í sínu liði í vetur.

Á hverju ári er fólk að svekkja sig á því að þessi eða hinn skuli ekki ná inn í úrvalslið deildarinnar, annað sem er sérstakt við valið í ár er hvað menn þurftu að spila óguðlega vel til að komast á blað. Það segir sína sögu um styrk leikmanna þegar menn eins og Chris Paul og Russell Westbrook komast ekki í fyrsta úrvalsliðið þó þeir hafi báðir verið framúrskarandi í allan vetur. Það var bara enginn bakvörður að fara að taka sætið af annað hvort leikmanni ársins (Curry) eða manninum sem varð annar í kjörinu á leikmanni ársins (Harden).

Að lokum eru þarna tveir piltar sem vöktu athygli okkar, þeir Klay Thompson og DeMarcus Cousins. Thompson er vel að því kominn að ná inn enda spilaði hann mjög vel fyrir langbesta liðið í deildinni en við erum á báðum áttum með það hvort DeMarcus eigi heima í úrvalsliði tvö.

Hann setur vissulega upp bilaða tölfræði, betri en flestir leikmennirnir þarna, en í okkar huga á hann ekki skilið að komast í annað úrvalslið deildarinnar af því liðið hans vann ekki nema 29 leiki í vetur. 

Þú getur ekki ætlast til þess að verða verðlaunaður mikið ef liðið sem þú spilar með getur nákvæmlega ekkert. Leikmenn sem komast í úrvalslið deildarinnar eiga að vera það góðir að liðin þeirra vinni að minnsta kosti helming leikja sinna og komist helst í úrslitakeppnina. Okkur er alveg sama þó sé fátt um fína drætti í leikmannahóp Sacramento og Cousins fái litla hjálp. Þetta lið er drasl og því hefur stjarnan í því ekkert að gera í úrvalslið. 

Annar punktur varðandi Cousins er svo viðhorf hans og framkoma. Hann var aðeins byrjaður að sýna það í vetur að hann ætlaði að þroskast en hann var nokkuð fljótur að taka upp sína gömlu ósiði. Cousins skilar oftast hrikalegri tölfræði, en þetta er líka oftast innantóm tölfræði af því hún er stofnuð í tapleikjum. Þá kemur allt of oft fyrir hvað eftir annað að Cousins fari í fýlu, láti reka sig út af, nenni ekki að spila vörn og nenni ekki að keyra til baka. Úrvalsleikmenn haga sér bara ekki svona.

Útlitið er dökkt hjá Rockets (+ myndir)

Tweet

Chicago var kannski að kúkí bussan sín með því að tapa heima fyrir Cleveland í gærkvöldi, en það er í stórkostlegum málum miðað við annað rauðklætt lið í NBA deildinni. Ef Derrick Rose og félagar ætla eitthvað að fara að missa sig í þunglyndi, þurfa þeir ekki að gera annað en ímynda sér að þeir væru Houston Rockets í tvær mínútur og þá taka þeir gleði sína á ný.

Það tekur ekki langan tíma að súmmera um vandamál Houston, en það er að glíma við kvilla sem hrjáir ekkert af hinum liðunum sem eftir eru í úrslitakeppnini. Það hefur bara ekki áhuga á því að fara lengra, sem er ákaflega sorglegt. Nema þér finnist 128-95 tap liðsins fyrir Clippers í nótt bera vott um metnað og baráttuanda.

Varnarleikur Houston er mestmegnis búinn að vera hræðilegur hjá Rockets í úrslitakeppninni, sérstaklega í síðustu tveimur leikjum.

Liðið mátti við því í einvíginu við Dallas í fyrstu umferðinni, en það gefur augaleið að það þýðir ekkert að spila andlausa og lélega vörn gegn besta sóknarliði deildarinnar þegar komið er í aðra umferð úrslitakeppninnar.

Það kom að því að Houston færi að sakna Patrick Beverley. Hugsið ykkur bara martröðina sem hefði beðið Chris Paul í þessu einvígi að vera að reyna að hrista Beverley af sér hverja einustu sekúndu í leiknum á tognuðu læri.

Í staðinn fá þeir Paul og JJ Redick hverja huggulegu sóknina á fætur annari með James Harden og Jason Terry á sér. Terry er 74 ára gamall og Harden er dottinn aftur í sama gír og hann var í á síðustu leiktíð, þegar hann var aflífaður á internetinu fyrir vafasaman varnarleik.

Dwight Howard byrjaði einvígið ágætlega fyrir Houston en það er alveg dæmalaust hvað hann finnur oft leiðir til að gera annað hvort ekkert gagn eða hreinlega skemma fyrir liðinu sínu.

 Í nótt átti hann einmitt sorglega dæmigerðan Dwight-leik þar sem hann lét reka sig í bað eftir átján gagnslausar mínútur á vellinum (7 stig, 6 fráköst, 6 villur, 2 tapaðir boltar og mínus tuttuguogátta í plús/mínus).

Við höfum heyrt dálítið af gagnrýni á James Harden líka og hún er sannarlega réttlát hvað varnarleikinn varðar, en þó Skeggið sé með ljómandi fína tölfræði (24,5 stig, 5 fráköst, 9 stoðsendingar, 45%, 44% og 94%) er hann samt allt of passífur í sóknarleiknum.

Hann er að skjóta talsvert minna en í deildinni og þó það sé alltaf virðingarvert að menn vilji bæði leggja á borð og elda fyrir félaga sína, geta þeir ekki étið fyrir þá líka.

Leik eftir leik erum við að sjá Harden taka færri skot en einhverjir pappakassar sem geta jafnvel ekki skotið til að bjarga lífi sínu, sem er glórulaust. Eins og Harden var kaldur á því í allan vetur og tók yfir fjölda leikja í síðari hálfleik eftir að hafa sett á borð fyrir félaga sína í þeim fyrri. Og hann virkar ekki aðeins ragur við að skjóta, því hann er engan veginn að skila leiðtogahlutverkinu heldur.

Það er einmitt áberandi einkenni á leiðtogalausum liðum að þau brotni hálfpartinn niður og gefist upp við mótlæti og það var akkúrat málið hjá Rockets í nótt.

Það er Harden sem þarf að taka þetta lið á herðar sér bæði í máli og myndum og hann er að reyna það, en hefur ekki árangur sem erfiði.

Hann er sennilega ekki meiri leiðtogi en Dwight Howard, sem er einmitt álíka góður leiðtogi og John Carver eða Spud í Trainspotting.

Þið munið kannski að þátttöku Houston í úrslitakeppninni á síðustu leiktíð lauk í eintómu þunglyndi. Ekki bara af því Damian Lillard skaut það úr keppni á flautunni í sjötta leik, heldur af því liðið olli svo miklum vonbrigðum.

Þar átti James Harden nokkurn hlut að máli. Hann stóð sig frekar illa og er eiginlega í bráðri hættu á að fá á sig stimpil sem leikmaður sem drullar á sig í úrslitakeppni, þó tölurnar hans núna séu fínar eins og við bentum á áðan.

Hvað Clippers varðar er ekki annað að sjá en blómabreiður og brosandi börn. Blake Griffin og DeAndre Jordan eru dýrslegir í teignum sem fyrr, JJ Redick hundeltir Harden og er farinn að hitta sæmilega aftur, Austin Rivers er allt í einu að spila eins og NBA leikmaður og Chris Paul bindur þetta allt saman með snilligáfu sinni.

Hakka-sjakk-leikaðferðin reyndist risastór dökkur blettur á þessum leik eins og öðrum, en menn voru óvenju rausnarlegir á villurnar í þessum leik. DeAndre Jordan tók þannig ekki nema 34 víti og nýtti hvorki meira né minna en fjórtán þeirra. Jordan náði reyndar að hefna sín aðeins á heiminum með því að þruma niður nokkrum 600 kílóa viðstöðulausum troðslum eins og þessum:



Sú seinni er í fastari kantinum, ef svo má segja.

Punktar frá föstudagskvöldinu

Tweet

Það er freistandi að gefa bara frat í Houston eftir tvö slæm töp þess á móti vængstífðu Clippers-liði. Sumir eru augljóslega á því að þetta einvígi sé allt nema búið eftir 124-99 sigur Clippers í þriðja leik liðanna í nótt.

Þetta er nú kannski óþarfa bölsýni fyrir hönd Texas-liðsins, en það er ekki hægt að neita því - það lítur ekki vel út. Það væri þægilegt að benda bara á Skeggið og segja að þetta sé allt honum að kenna, en það væri bæði rangt og ósanngjarnt. Vel getur verið að hann þurfi að vera grimmari í sókninni, en þú vinnur ekki leik í úrslitakeppni ef þú færð á þig 99 stig í fyrstu þremur leikhlutunum. Houston er farið að minna pínulítið á liðið sem datt út í fyrstu umferð í fyrra, en við skulum ekki moka yfir þá alveg strax.

Sóknarleikur Chicago og Cleveland í þriðja leik liðanna í kvöld var á köflum nákvæmlega svona:



Það drupu ekki af þessu gæðin, en það mátti alveg hafa gaman af þessum leik. Alltaf gaman í úrslitakeppninni þegar stálin urgast utan í hvort annað með tilheyrandi hávaða og svo fengum við náttúrulega flautukörfu í bónus í nótt.

Kannski er ósanngjarnt að gagnrýna sóknarleik Cleveland of hart í ljósi þess hvað þrengir um þar þegar Kevin Love vantar og Kyrie Irving er á annari löppinni eins og í kvöld.

Allar þessar ísóleringar fyrir LeBron James voru samt óskaplega þreytandi og minntu okkur á hetjubolta níunda og tíunda áratugarins þegar liðin löbbuðu upp með boltann, hentu honum inn í teig og hlupu svo út í fjærhornið til að vera ekki fyrir.

Við vitum ekki alveg með þessa leikaðferð hjá Cleveland og það verður seint sagt að sé meistarabragur á þessum liðum.

Chicago þarf bara að klára næsta leik á heimavelli og þá er einvígið í pokanum. Það verður samt mjög erfitt, því gera má ráð fyrir því að Derrick Rose verði á felgunni eins og hann á það til að vera í öðrum hverjum leik og svo er Pau Gasol leikmaður númer 998715419345883
57082gaggalagú284375389574093óamma81034528-4748782347528 sem dettur í meiðsli í vor. Þar er á ferðinni hið aftanverða og dásamlega læri, sem einnig er að gera Chris Paul lífið leitt um þessar mundir.

Eigum við ekki bara að segja að nú reyni á David Blatt og hæfileika hans sem þjálfara. Ef einhver hlustar þá á hann yfir höfuð.

Mikið óskaplega gat það verið að fyrstu körfurnar sem JR Smith skorar á ferlinum og skiptu actually máli, yrðu strokaðar út augnabliki síðar með glórulausum flautuþrist í bankann og niður. Þetta er eiginlega bara fallegt.

Við vitum að þið eruð orðin hundleið á dramanu í kring um heilsufarið á Derrick Rose, en allir í heiminum hljóta að gleðjast með honum að eiga svona gullið augnablik sem þessi sigurkarfa hans var.

Flestir hafa líklega verið búnir að gefa það upp á bátinn að Rose ætti eftir að gera eitthvað svona í leik af þessari stærðargráðu, en bænir piltsins hafa greinilega náð í gegn.

Bæði af því hann nær að hanga svona la-la heill og svo auðvitað af því að þessi múrsteinn sem hann grýtti á körfuna í lokin fór ofan í.

En eins og fyrirmyndarpilturinn sem Rose er, viðurkenndi hann það hiklaust í viðtali eftir leik að hann hefði ekki ætlaði bankann. Það hefði líka ekki þýtt fyrir hann að halda öðru fram.

Chicago ætlar þó ekki að takast að slá LeBron James út úr úrslitakeppni...

MVP tölurnar

Tweet

Dagur eitt

Tweet

Já, úrslitakeppnin í NBA byrjaði svo sannarlega í gærkvöldi. Fjórir leikir voru á dagskrá hver á eftir öðrum, svo þeir hörðustu gátu horft á hálfan sólarhring af úrvalsefni.

Kannski er það dálítið rausnarlegt að kalla Toronto-Washington úrvalsefni, við nenntum amk ekki að horfa á það. Þetta er ein af þessum rimmum sem fara í taugarnar á mörgum af því það er skandall að annað þessara liða fari í aðra umferð úrslitakeppninnar á meðan Clippers eða Spurs fara snemma í sumarfrí. Það er glóraulaust.

Kaldhæðnislegt að það skuli hafa verið Paul Pierce öðrum fremur sem kláraði þennan leik fyrir Wiz, því eins og þið munið, gerði hann Kanadaliðinu erfitt fyrir í fyrstu umferðinni í fyrra líka (sem leikmaður Nets). Það er annars ekki langt á milli í þessu, því framlengja þurfti leikinn til að ná fram úrslitum. Boltinn hefði svo auðveldlega geta skoppað fyrir Toronto í þessu, en því var ekki fyrir að fara að þessu sinni og því þarf Toronto að sætta sig við þungt tap á heimavelli og er með alla pressuna á sér núna.

Golden State kláraði það sem það þurfti að gera í fyrsta leik gegn New Orleans, þó gestirnir hafi sýnt ljómandi fína baráttu með því að koma sér aftur inn í leikinn í fjórða leikhluta eftir að hafa verið um 25 stigum undir á kafla. Brúnar var lengi í gang en skoraði 20 stig í lokaleikhlutanum og sýndi okkur enn og aftur hvað hann getur gert hvað honum sýnist.

Það er ekki gott að segja hvor tölfræðin er fáránlegri - að Stephen Curry hafi aðeins hitt úr fjórum af þrettán 3ja stiga skotum sínum eða þegar hann hitti aðeins úr fjórum af sjö vítaskotum í leiknum. Kannski bara smá skjálfti í fyrsta leik í úrslitakeppni þar sem þessir piltar eru nú að upplifa það í fyrsta skipti á ferlinum að fara þangað með miklar væntingar.

Curry skoraði kannski 34 stig í leiknum en menn leiksins hjá Dubs voru Andrew Bogut og Draymond Green. Þvílíkir meistarar, varnarmenn og spilarar. Þeir voru með 13/13/6/2/2 meðaltal í leiknum. Það verður ekkert betra. Golden State er búið að ná úr sér hrollinum núna og ætti að bruna í geng um þessa seríu. Meiðsli Tyreke Evans hjá New Orleans hjálpa ekki mikið, en varnarleikur liðsins var mjög oft glæpsamlega lélegur. Þeir eiga eftir að laga það eitthvað, en það var hálf neyðarlegt að sjá þá leyfa Dubs að fá sniðskotaæfingu á körfuna hjá sér hvað eftir annað.

Golden State ræður því algjörlega sjálft hvað þessi rimma endist lengi, en vonandi fáum við að sjá fleiri túrbó-tilþrif frá Brúnari áður en hún klárast.

Chicago lokaði Milwaukee eins búist var við en það sem vakti mesta athygli við þann leik var hvað Derrick Rose spilaði vel. Það eru fallegar fréttir bæði fyrir Bulls og stuðningsmennina. Við höfum gríðarlega mikið að segja um þetta einvígi eins og þið sjáið. Kidd heldur áfram að krúttast með þessa krakka sína og það er fínt fyrir þá að fá að tapa aðeins í úrslitakeppninni áður en þeir verða fullorðnir. Það gerði þjálfarinn þeirra á sínum ferli og það reyndist honum ljómandi vel

Houston varði líka heimavöllinn sinn með nokkuð öruggum sigri á grönnum sínum í Dallas. Fegurðin við þann leik frá bæjardyrum Houston var að liðið skuli hafa unnið sigur þrátt fyrir að Josh Smith hafi tekið fleiri skot en James Harden í leiknum og Corey Brewer tók reyndar jafnmörg skot og Skeggið. Harden lét sér nægja að spila félaga sína uppi það fer honum ljómandi vel.

Ef menn eins og Jason Terry, Josh Smith og Corey Brewer ætla að fara hitta körfuboltum ofan í körfur að staðaldri í þessu einvígi, á Dallas ekki möguleika. Við skulum þó ekki dæma Dallas úr leik strax, það er með allt of reynda leikmenn og klóka þjálfara til að láta pakka sér saman.

Fegurðardísin Chandler Parsons hjá Dallas virðist ekki ætla að geta beitt sér í þessari seríu vegna hnémeiðslanna sem hafa verið að angra hann og það er frekar vont mál fyrir Dallas sem veitir ekki af skotmönnum í þessu.

Eftir fyrsta keppnisdaginn í úrslitakepppninni stendur það líklega upp úr að hafi ekki meiðst nema tveir leikmenn allan daginn. Við óskum Parsons og Evans að sjálfssögðu skjótasta og besta bata sem völ er á. Þeir eru báðir sterkir og mikilvægir liðum sínum.

Þá er bara að sjá hverjir meiðast í næstu kippu af leikjum. Það er svo spennandi að fylgjast með því. Svona eins og að fara yfir lottómiðann sinn á meðan dregið er út í sjónvarpinu.

NBA Ísland útnefnir leikmann ársins

Tweet

Nú viljið þið náttúrulega vita hver verður valinn verðmætasti leikmaður deildarkeppninnar í NBA, það er skiljanlegt. Allt fjaðrafokið í kring um MVP kapphlaupið í vetur hefur líklega gert það að verkum að þið vitið ekki hvort þið eruð að koma eða fara í þessu sambandi.

En sem betur fer hafið þið alltaf NBA Ísland til að leiða ykkur í sannleikann ef hlutirnir eru orðnir of flóknir og við skulum leiða ykkur í sannleikann um þetta allt saman. Þegar Mest Verðmæti Pilturinn hefur verið valinn undanfarin ár, hefur verið farið eftir ákveðinni kríteríu eins og við höfum áður sagt ykkur. Oftast er hægt að sjá fyrir hver hreppir hnossið og við teljum okkur gera það núna líka, þó kapphlaupið í ár hafi verið eitt það áhugaverðasta í mörg ár.

Við höfum eitthvað komið inn á þessa umræðu í pistlum í vetur og þá - rétt eins og nú - var MVP kapphlaupið svo hart að við ákváðum að stofna okkar eigin undirflokka til að hægt væri að skipta nafnbótinni á milli þeirra sem gerðu tilkall til hennar. Rosalega árangursrík leið til að koma sér hjá því að taka erfiða ákvörðun, þið verðið að gefa okkur það. Nú eða ekki.

En nú er ekkert elsku amma lengur. Nú skulum við veita ykkur hugarró með því að segja ykkur hver verður kjörinn MVP, hver ætti raunverulega að vera kjörinn MVP og af hverju nokkrir frábærir leikmenn verða ekki kjörnir MVP. Kandídatarnir í ár skiptast í þrjá flokka of það vill svo skemmtilega til að það eru tveir menn í hverjum flokki. Við skulum hefja leik í þriðja flokknum.

3. flokkur

Þar eru menn sem hafa vakið verðskuldaða athygli fyrir góðan leik í vetur. Þetta eru oftar en ekki menn sem hafa tekið t.d. nokkurra vikna rispu þar sem þeir voru framúrskarandi, en urðu svo mannlegir á ný.

Ástæðan fyrir því að menn ná ekki ofar en í þriðja flokk getur verið sú að þeir hafi misst umtalsvert marga leiki úr vegna meiðsla eða að liðið þeirra hafi ekki unnið nógu marga leiki - jafnvel misst af úrslitakeppninni. Þú verður að komast í úrslitakeppnina ef þú ætlar að verða MVP og þumalputtareglan segir okkur að ef þú ert ekki nógu góður til að draga liðið þitt í úrslitakeppnina - þá segir sig sjálft að þú ert ekkert MVP.

Og í þennan flokk fara tveir herramenn í ár. Sá fyrri á vafalítið eftir að verða fastagestur á þessum lista næsta áratuginn eða svo, en það er hann Brúnar vinur okkar - Anthony Davis hjá New Orleans.

Tölfræðin sem drengurinn er búinn að vera að bjóða upp á í vetur er eitthvað sem hefur ekki sést oft í sögu deildarinnar og síðast þegar við gáðum var hann að hóta því að setja met í PER-vísitölunni.

Davis er að bjóða upp á 25 stig, 10 fráköst og 3 varin skot að meðaltali í leik í vetur og er alltaf að verða fjölhæfari og hættulegri á báðum endum vallarins á milli þess sem hann málar tölfræðiskýrslur.

Það sem vinnur gegn Davis og hindrar hann frá því að fara hærra á listanum er staða New Orleans í töflunni og leikirnir sem hann er búinn að missa úr vegna meiðsla í vetur. Ef Brúnar klárar þessa sex leiki sem liðið á eftir, kemur hann til með að spila 67 leiki í deildarkeppninni eins og í fyrra.

Það er fjandi hart að segja að liðið hans vanti sigra svo hann komist hærra á MVP-listanum, því Skarfarnir hafa jú unnið 41 leik og tryggt sér 50% vinningshlutfall. Gallinn er að það er tæplega nóg til að skila liðinu í úrslitakeppnina og aumingja Brúnar fær að gjalda fyrir það.

Eru meiðsli búin að eyðileggja leiktíðina í NBA?

Tweet

Þessi pistill er búinn að vera nokkuð lengi á leiðinni, en nú kominn tími á hann, jafnvel þó innihaldið sé niðurdrepandi. Það er ekki nema við hæfi á föstudaginn langa að skrifa óguðlega langan og neikvæðan pistil. Við þurfum nefnilega að horfast í augu við ákveðnar staðreyndir varðandi NBA deildina okkar núna og úr því við forðumst hræsni eins og við getum, er ekki annað en að hjóla í þetta.

Það er eins með NBA deildina og aðra hluti í lífinu - þú ræður því hvort þú tekur á þeim með glasið hálffullt eða hálftómt. Þið sem lesið NBA Ísland að staðaldri vitið að það er stundum helvíti lítið í glasinu hjá okkur, en í það er afsakanlegt í þessu tilviki. Stundum verður fólk bara að fá að hafa allt á hornum sér í smá tíma og það erum við að gera núna. Og ef glasið er hálftómt eins og við þessar aðstæður, er ekki hægt að orða þetta öðru vísi en svona:

Leiktíðin í NBA er faktískt séð dálítið ónýt.

Fólkið með hálffullu glösin hlær að svona bölsýni, en neitar um leið að horfast í augu við raunveruleikann. O.k. tímabilið er auðvitað ekki algjörlega ónýtt, en atburðarás síðustu vikna tryggir að það verður ekki nærri eins gott og vonir stóðu til um. Við vorum búin að tala um það í allan vetur hvað Vesturdeildin væri rosaleg og hvað úrslitakeppnin þeim megin ætti eftir að verða sögulega góð með sögulega góðum liðum, en eins og staðan er núna, verður hún það hreint ekki.

Ekki misskilja, úrslitakeppnin verður góð - úrslitakeppni NBA er ALLTAF góð (pizza er pizza), hún bara verður ekki eins epísk og við vorum öll að vona.

Og ástæðan er meiðsli og aftur meiðsli.

Við höfum nokkrum sinnum lýst yfir áhyggjum okkar yfir því að alvarleg meiðsli séu að verða æ algengari í NBA deildinni. Það sem byrjaði sem kenning lögð fram í gríni, er nær því að vera staðreynd í dag og þið sem fylgist á annað borð með NBA deildinni hafið sannarlega ekki misst af því. 

Þetta er gjörsamlega óþolandi þróun.

Meiðsli eru og hafa alltaf verið þáttur af leiknum og þó þau séu kannski hvorki algeng né alvarleg á tilteknu tímabili, geta þau engu að síður haft mikil áhrif á gang mála í úrslitakeppninni. Hafið hugfast að NBA lið vinna einfaldlega ekki titilinn ef þau eru ekki heil, það er bara þannig. Þú ert ekkert að fara að ná þér í hring ef einn af bestu mönnunum þínum er í jakkafötunum í júní. Þú þarft því alltaf að hafa smá heppni í farteskinu ef þú ætlar að vinna titla, því oftast er það öðru fremur heppni sem ræður því hvort lið komast sæmilega heil í gegn um verkefni vetrarins eða ekki.

Þessi heppni hefur hreint ekki verið á bandi með sterkari liðunum í NBA deildinni undanfarin ár og ef þú ætlar að finna lið sem hafa sloppið sæmilega við meiðsli, skoðar þú einfaldlega hvaða lið léku til úrslita ár frá ári. Liðin sem komast í úrslit og vinna titla gera það ekki bara út á hæfileikana - þau eru undantekningarlaust með sína bestu menn heila.

Dæmi um lið sem hefur haft heppnina með sér með ofangreindum hætti er Miami Heat, sem fyrir vikið fór í úrslit fjögur ár í röð og vann tvo titla (2012-13). 

Án þess að taka neitt af liði Miami, sem var auðvitað frábært, þá munið þið kannski hvað heilladísirnar sveimuðu yfir því í tíð LeBron James. Það var svo áberandi að við skrifuðum um það á sínum tíma.

Miami var svo heppið hvað eftir annað að við vorum hætt að trúa því. Við ætlum ekki að fara að rifja það upp núna, en lítið dæmi um þetta var þegar Derrick Rose meiddist og kippti þannig aðalkeppinauti Miami í Austurdeildinni úr leik. 

NBA Ísland greinir MVP-kapphlaupið

Tweet

Hlaðvarp þeirra Bill Simmons og Zach Lowe á dögunum kveikti hjá okkur áhuga til að blanda okkur aftur í umræðuna um hvaða leikmaður verður kjörinn verðmætasti leikmaður NBA deildarinnar í vor. Umræðan um þetta hefur verið lífleg og skemmtileg í ár og rétt eins og mörg lið hafa farið á kostum í vetur, hafa nokkrir leikmenn verið að spila eins og englar.

Áður en farið er út í þessa árlegu sálma, verðum við alltaf að ræða kríteríuna. Þegar Mest Verðmætasti Pilturinn er valinn í NBA, er það oftar en ekki sá leikmaður sem þykir hafa skarað hvað mest fram úr í einu af liðunum sem unnu flesta leiki á tímabilinu. Og tvö lið hafa unnið áberandi flesta leiki í vetur - Golden State og Atlanta.

Eins og þið sáuð þegar valið var í Stjörnuliðin í vetur, er augljóst að enginn leikmaður Atlanta Hawks passar inn í þessa kríteríu. Það er engin ofurstjarna í Atlanta, bara margir góðir leikmenn sem mynda gott lið. 

Hjá Golden State er það hinsvegar mjög augljóst hver er MVP-kandídatinn á þeim bænum. Það er Stephen Curry og því er hann langlíklegastur til að hreppa hnossið. 

Eiginlega er svo komið nú þegar að það yrði hneyksli ef hann yrði ekki valinn MVP af því hann passar best inn í þá kríteríu sem farið hefur verið eftir undanfarin ár.

En þið þekkið okkur illa ef þið haldið að við ætlum að láta okkur nægja að afgreiða þetta svona. Þeir Simmons og Lowe ræddu þessi mál í áðurnefndu hlaðvarpi, en þar brutu þeir valið upp og skiptu bestu leikmönnum ársins niður í eins konar flokka svo allir fengju hrós. Það er bráðsniðugt, þó það sé bara pæling sem skiptir engu máli þegar alvöru valið fer fram.

Við skulum því nota þetta tækifæri og gera upp hvaða leikmenn hafa verið að spila best og gera mest í vetur með því að setja þá inn í okkar MVP-formúlur og fara eftir okkar kríteríu. Hún er líka miklu ítarlegri og skemmtilegri en sú sem farið er eftir í NBA.

Þegar Verðmætasti leikmaður ársins í NBA er valinn, verður sigurhlutfall liðsins hans að vera mjög gott og það er pólitík sem við erum hjartanlega sammála. Það væri enda fáránlegt að velja mann sem er í liði með undir 50% vinningshlutfall fram yfir mann sem er að gera gott mót með sterku liði sem er til alls líklegt.

Og þegar þetta er haft í huga, er Stephen Curry óneitanlega mjög ofarlega á blaði hjá okkur alveg eins og hjá spekingum sem skrifa um NBA deildina vestra. Það er útlit fyrir að Golden State eigi jafnvel eftir að vinna vel yfir 60 leiki og ef liðið þitt vinnur yfir 60 leiki áttu ljómandi góða möguleika á MVP-styttunni ef þú hefur spilað vel í vetur. Eins og Curry hefur gert.

En Stephen Curry er svo miklu miklu meira en bara góður leikmaður í góðu liði og ef hann yrði fyrir valinu hjá okkur eins og líkur benda til, yrði það bæði af því hann er búinn að spila eins og engill í vetur og kannski helst vegna þess hvað hann er að gera fyrir Golden State þegar hann er inni á vellinum.

Af Cleveland og MVP-umræðunni

Tweet

Sum okkar sáu Cleveland halda áfram sigurgöngu sinni í gærkvöld með því að skella toppliði deildarinnar, Golden State Warriors. Enginn sem tók þátt í leiknum tók undir það að sigurvegari leiksins myndi senda mótherjanum og restinni af deildinni skilaboð með því að vinna, en svona sigur skiptir máli fyrir sálartetrið - ekki síst hjá Cleveland.

Það var gaman að sjá þessi lið stangast á og það var greinilegt frá fyrstu mínútu að bæði lið tóku leikinn alvarlega og léku fast. Enginn lék fastar en LeBron James og ef við ættum að lýsa leiknum í sem fæstum orðum, myndum við líklega segja að James hafi bara klárað hann fyrir Cleveland.

Cleveland-liðið byggir sóknarleik sinni miklu meira upp á einstaklingsframtaki en Golden State og það er á margan hátt eðlilegt.

Annars vegar þekkjast leikmenn Cavaliers ekki mjög vel (hvað þá menn eins og JR Smith, Timofey Mozgov og Iman Shumpert) og hinsvegar er auðvitað freistandi að treysta á einstaklingsframtak þegar þú ert með leikmenn eins og LeBron James og Kyrie Irving, sem geta skorað á hvern sem er, hvar og hvenær sem er.

Það er þó óneitanlega fallegra að horfa á Golden State spila, því þar á bæ eru leikmenn ekki bara miklu óeigingjarnari, heldur eru þeir flestir búnir að spila það lengi saman að þeir eru orðnir nokkuð rútíneraðir í sóknarleiknum, jafnvel þeir séu með nýjan þjálfara alveg eins og Cleveland.

Þið munið eflaust að við skrifuðum Cleveland út af sakramentinu í kring um það þegar Anderson Varejao meiddist og liðið gat nákvæmlega ekki neitt. Þetta er ekki það lið.

Þetta er allt, allt annað lið og miklu betra. Og þetta lið er að öllum líkindum að fara að vinna Austurdeildina í vor. Við sjáum amk ekki hvaða lið ætti að stöðva það, amk ef LeBron James spilar af þessum krafti.

MVP-umræðan er búin að vera nokkuð hressandi í vetur, líklega helst af því nú hafa ný nöfn verið í umræðunni á þeim bænum. Tveir menn hafa verið í sérflokki í allan vetur hvað þetta varðar, þeir Stephen Curry hjá Golden State og James Harden hjá Houston.

Það er alveg sama hvað við verðum gömul og reynd, alltaf látum við þessa MVP-umræðu í fjölmiðlum fara í taugarnar á okkur. Það er helst vegna þess hve margir menn sem skrifa um NBA deildina í Bandaríkjunum virðast vera undir meðalgreind.

Við áttum okkur ekki á því hvaða stöðlum er farið eftir þegar velja á verðmætasta leikmann NBA deildarinnar á vorin, en það hlýtur hvern mannsbarn (nema margir NBA-pennarnir í Bandaríkjunum) að sjá hvernig staðið hefur verið að valinu undanfarin ár og áratugi.

Fjölmiðlamenn í Bandaríkjunum eru alveg handvissir um það ár eftir ár að leikmaður hjá liði sem vinnur 40 leiki sé "ofarlega á lista" eða "í umræðunni" þegar kemur að valinu, en þetta er algjör þvættingur.

Leikmennirnir sem hlotið hafa nafnbótina MVP síðustu (mörg) ár hafa undantekningalaust verið bestu leikmennirnir í besta eða næstbesta liði vetrarins - og þá alltaf liði sem er að vinna fast að, eða yfir 60 leiki.

Þannig að, NEI, það er fjandans sama hve vel menn eins og LeBron James og Russell Westbrook eru að spila þessar vikurnar og liðin þeirra að vinna marga leiki, þeir verða ekki fyrir valinu ef TÍU lið í deildinni eru með betri árangur en Oklahoma og Cleveland og hvað þá ef umræddir leikmenn eru búnir að missa úr einhvern helling af leikjum. Ekki vera svona heimskir!

Nei, Curry og Harden eru og hafa í allan vetur verið mennirnir sem eru að berjast um þetta og þannig verður það eflaust til vors. Atlanta fær ekki fulltrúa í þessa umræðu þó það vinni alla leiki sem það á eftir og heldur ekki Memphis - maður með 18 stig og 8 fráköst (Gasol) verður ekki kjörinn MVP, alveg sama hvað hann er góður varnarmaður og í alla staði huggulegur. Lillard og Aldridge taka svo frá hver öðrum hjá Portland og Clippers-liðið vinnur ekki nógu marga leiki til að geta átt fulltrúa í þessu.

En hvort á þá að velja Curry eða Harden?

ÞAÐ er hinsvegar ekki auðveld spurning. Curry hefur verið nefinu á undan í umræðunni lengst af í vetur einfaldlega af því liðið hans er búið að vera í efsta sæti deildarinnar nær undantekningarlaust í allan vetur. Það þýðir þó sannarlega ekki að hann sé líklegur bara út á það eitt.

Curry er með meðaltöl upp á 22 stig, 8 stoðsendingar, 5 fráköst og 2 stolna bolta, sem er sannarlega ekkert slor. Þetta eru ekki tölur sem hann hefur ekki boðið upp á áður, en liðið hans hefur heldur ekki verið að stunda það að vera með 80% vinningshlutfall. Lygileg skottölfræði Curry (48% í skotum, 40% í þristum og 90% í vítum) en svo ekki til að skemma þetta.

Pennar sem hallir hafa verið undir Curry eins og Ethan Sherwood Strauss hjá ESPN-veldinu hafa verið duglegir að tala máli Curry í MVP-umræðunni í allan vetur.

Strauss benti m.a. á það í pistli fyrir um það bil mánuði að tölfræðin fyrir lengra komna væri í flestum tilvikum betri hjá Curry en hjá Harden, en við nánari skoðun í dag, komumst við reyndar að því að Harden er búinn að taka fram úr Curry á flestum þessum sviðum.

Og þá komum við að því af hverju Harden á þetta skilið. Hann er ekki sama skyttan og Curry, enda eru það fæstir mennskir menn, en Skeggið er samt að gera alla varnarmenn deildarinnar gráhærða með klókindum sínum í sóknarleiknum. Harden er að bjóða upp á 26/6/7/2 - og það sem meira er - er hann gjörsamlega búinn að draga liðið sitt áfram á hárinu í allan vetur.

Það eru nefnilega ekki tölurnar sem eru áhrifaríkastar í máli Harden, heldur sú staðreynd að þökk sé Harden, hefur Houston einhvern veginn í fjandanum náð að halda sér í þriðja sæti í Vesturdeildinni fram í mars og það þrátt fyrir að næstbesti maður liðsins sé búinn að missa af helmingi leikja þess í vetur. Við vitum að það er ekki vinsælt að gefa mönnum stig í MVP-rallinu af því að þennan og hinn vantar í liðið þeirra, en þú verður að viðurkenna að þetta er helvíti vel gert hjá Harden. Alveg sérstakt, raunar.

Ef farið verður eftir MVP-bókinni sem notuð hefur verið í fræðunum til þessa, myndum við tippa á að Curry yrði fyrir valinu ef það færi fram í dag. Ef svo væri ætti hann það fyllilega skilið, því við megum heldur ekki gleyma því að eins sterkt og Warriors-liðið er, er það bókstaflega miðlungslið án Stephen Curry. Það er tölfræðilega sannað.

Ef við gefum hinsvegar skít í hefðina og skoðum einfaldlega hver hefur verið liði sínu (sem er í toppbaráttu) mikilvægastur í vetur, er ekki hægt annað en að velja Harden. Það er staðreynd að mjög margir þola hann ekki og það er alveg skiljanlegt - maðurinn getur verið gjörsamlega óþolandi.

Það sem er hinsvegear mest óþolandi við hann er að liðið þitt tapar alltaf fyrir honum þó meðspilarar hans séu samansafn af Corey Brewer-um, Josh Smith-um og einhverjum gamalmennum og D-deildarsveppum sem enginn hefur nokkru sinni heyrt minnst á.