Meira svona, strákar!

Tweet

Þetta var nú meiri vitleysan þarna í nótt...

Þvílíkur hvalreki fyrir fjölmiðlana, leikur eitt í lokaúrslitunum í ár.

Hvalreki fyrir fjölmiðlamennina. Þessa lötu - klárlega. Þessa sem hafa ekkert vit á leiknum, þessa sem hafa engan áhuga á leiknum - tékk, tékk. Og ekki gleyma þessum sem eru bara í þessu fyrir klikkbeituna og senseisjónalismann. Ekki leiddist þeim þetta.

Ofangreindar (en ekkert endilega mjög greindar) manngerðir mynda sorglega stóran hluta fjölmiðlafólks þarna úti. Og það má deila um það hvort við erum eitthvað skárri með því að opna hugleiðingu um fyrsta leik lokaúrslitanna á svona skítkasti en ekki umræðu um körfubolta. Leiðinlegt, en svona er þetta bara.

(Vertu samt ekkert að lesa lengra ef þér er illa við samhengislaust rant í allar áttir, sem byrjar sem körfubotamas en þróast svo fljótlega út í fordæmingar á barnaefni með vafasaman boðskap svo eitthvað sé nefnt. Þið vitið hvernig hlutirnir ganga fyrir sig á þessu vefsvæði. Takið það og margfaldið það með þrjátíu - og þá fáið þið út vitleysuna sem flæðir í gegn um þessa færslu. Við berum enga ábyrgð á þessu. Þið hafið verið vöruð við

Annað var það, jú. Þessi aurskriða af hugleiðingu varð svo andskoti löng að við hvorki nennum né höfum tíma til að lesa yfir hana, svo farið umfram allt ekki að grenja þó hún sé full af bulli og villum. Við erum að reyna að starta okkur í gang aftur. Sýnið okkur umburðalyndi. Nú eða... fokkoff. Þetta er frítt efni. Lol).

Það kemur okkur sjálfum reyndar frekar á óvart að það fyrsta sem kemur niður á blað hjá okkur eftir þennan leik sé að byrja að hrauna yfir fjölmiðlana, sem flestir einbeittu sér að JR Smith og því að "hann hefði klúðrað leiknum" fyrir Cleveland. Einhvern tímann hefðum við tekið í sama streng, því eins og þið hafið kannski tekið eftir, er JR Smith í litlu uppáhaldi hjá okkur og hefur aldrei verið.

Það var jú þessi ritstjórn sem fullyrti það á sínum tíma að Cleveland yrði aldrei NBA meistari með menn eins og JR Smith í lykilstöðum. Seinna fengum við það jú í andlitið, en við kusum reyndar að snúa því þannig að sú staðreynd að LeBron James næði að leiða Cleveland til sigurs 2016 þrátt fyrir að vera með JR Smith í liðinu, væri trúlega eitt af hans allra fræknustu afrekum.

Nei, við gætum vissulega hraunað yfir JR eins og allir hinir, en við nennum því ekki. JR Smith er, hefur alltaf verið og verður alltaf, vitleysingur. Og það vita allir leikmenn og þjálfarar Cavs. Þeir vita að þeir geta átt von á svona bulli. Þetta er ekki í fyrsta sinn sem JR Smith hagar sér eins og hálfviti undir lok leiks af því hann hefur ekki andlega burði eða greind til að átta sig á því hver staðan er.

Það er eitt að gera svona fáránleg mistök þegar þú ert að spila með rusli eins og New York, en að flaska á þessu í lokaúrslitum... Það er bara svo dæmigert fyrir Smith að okkur finnst það hvorki sorglegt né fyndið. Þetta er bara dæmigerður JR. Sjáið bara viðbrögð hans á vellinum annars vegar og á blaðamannafundinum hinsvegar.

JR Smith vissi ekkert hvað hann var að gera þegar hann hljóp eins og fáviti út í loftið í stað þess að skora sigurkörfuna í leiknum. Hann vissi ekki hver staðan var í leiknum, en hann vissi heldur ekki hvort hann var að koma eða fara. JR Smith veit sjaldnast hvort hann er að koma eða fara yfir höfuð, svo líkurnar á því að hann átti sig eitthvað á því hvað hann er að gera þegar pressan er svona mikil eru hverfandi.

Ef nákvæmlega sama staða kæmi upp í leik tvö, myndum við setja peninginn á það að Smith myndi skjóta - og það áður en tíminn rynni út - og hann gæti meira að segja hitt, af því færið væri ómögulegt og JR Smith er manna duglegastur við að taka ómöguleg skot, því honum þykja þau skemmtilegri en skólabókarskot.

Eini gallinn við þessi tilþrif hans yrði auðvitað að hann væri að skjóta á vitlausa körfu.

Ef þér finnst þetta út í hött, hefurðu ekki horft á JR Smith spila körfubolta lengi. Við trúum honum 100% til að verða fyrsti maðurinn í sögu NBA til að tryggja andstæðingum sínum sigur í leik með því að skora sjálfsflautukörfu langleiðina frá miðju.

En, svona án gríns, hefurðu séð þetta frá sjónarhorninu hérna fyrir neðan?

LeBron hefði getað hellt sér upp á kaffi áður en hann tæki skotið. Hann er bókstaflega einmanna þarna úti. En óheppilegt, eh?

Það er bara einn maður þarna úti sem er þakklátur fyrir það hvað JR Smith er mikill vitleysingur. Þú áttar þig eflaust á því hver það er. Það er jú maðurinn sem væri miklu nær að kenna um þetta. Maðurinn sem brenndi af vítinu sem mögulega hefði getað tryggt Cleveland sigur í leik eitt, maður að nafni George Hill.

Við misstum hökuna hálfa leið í gólfið þegar Hill hitti úr fyrra vítinu, því svipurinn á honum þegar hann steig á vítalínuna var ekki eins og á klaufdýri sem er að verða fyrir bíl, heldur meira eins og á manni sem er kastað ofan í gryfju fulla af glorsoltnum ljónum.

Svo voru þarna alls konar atvik sem settu dómgæsluna í sviðsljósið og sitt sýndist hverjum um það eins og alltaf. Við komum ekki nálægt því. Höfum hvorki þekkingu né áhuga á því að taka umræðu um frábæran körfuboltaleik og snúa henni upp í eitthvað helvítis væl um dómgæslu, eða stóradóm um breinfört eða mannleg mistök.

Tölum um körfubolta.

Munið þið hvað Golden State átti að taka þetta auðveldlega? Við höfum aðeins séð tvær útgáfur af spám fyrir þetta einvígi. Annað hvort 4-0 eða 4-1 fyrir Golden State. Ekkert annað í boði. Eðlilega.

Þetta var bara spurning hvort Warriors næðu að gera betur en í fyrra og sópa - eða hvort þeir myndu tapa einum leik, sem yrði þá annað hvort af því þeir yrðu of kærulausir til að sópa eða vegna þess að ofurmennska LeBron James yrði þeim ofviða í einum leiknum.

Þótti okkur þessar spár úti í hött? Alls ekki. Við kvittuðum undir þetta. Fyrir og eftir leik eitt, erum við á sömu skoðun - að þetta klárist í fjórum eða fimm leikjum. Það er okkar skoðun, vegna þess að Golden State er svo mikið betra lið en Cleveland, að það á ekki að vera stærðfræðilegur möguleiki að það taki Vesturdeildarklúbbinn meira en fimm leiki að afgreiða málið.

Rökin þar að baki áætla að úr því miklu betra Cleveland lið með Kyrie Irving innanborðs, náði bara að vinna Golden State einu sinni í fyrra. Og þar sem áður var Kyrie Irving í Cleveland, eru nú Jordan Clarkson og Jeff Green (hnnnngh!)

Ó, Curry vertu með um jólin!

Tweet

"Bílasamningur" Kevin Durant við Warriors

Tweet

Cleveland lifði, setti met og skemmti

Tweet

Við verðum bara að viðurkenna það. Við vorum mjög nálægt því að sökkva fyrr en nokkru sinni í NBA-lokaþunglyndið okkar. Það réðist á okkur að morgni fjórða leikdags lokaúrslitanna, föstudaginn 9. júní 2017.

Allt í einu helltist yfir okkur alda neikvæðni og vonleysis þegar við leyfðum okkur að hugsa út í það hvað hatursmennirnir og konurnar ættu eftir að segja þegar Warriors-liðið kláraði Cavaliers í fjórum eða fimm leikjum.

Við erum reyndar mjög gjörn á að þjást af þunglyndi á morgnana, enda eru morgnar ofmetnasta og asnalegasta uppfinning mannkynsins og fólk sem finnst gaman að vakna á morgnana og spæna helst beint út að hlaupa eða lyfta þungum hlutum í leik eða starfi á bara að dauðskammast sín. Hvað er eiginlega að ykkur!

En ókei, snúum okkur aftur að lokaúrslitunum. Við vorum semsagt þarna nývöknuð og þunglynd að hugsa um hvað jarmið í helvítis höturunum ætti eftir að verða gjörsamlega óþolandi í allt sumar og allan næsta vetur ef Warriors sópuðu eða heiðursmannasópuðu seríunni, þegar svona stórkostleg en einföld hugmynd spratt fram í kollinum á okkur.

Það erum við sem ráðum því hvernig narratífinu verður háttað um þessi lokaúrslit eins og öllu öðru í NBA deildinni. Við getum haft áhrif á það hvernig þessi stjörnum prýdda sería verður mæld og túlkuð í framtíðinni. Fyrst og fremst ráðum við því öll sjálf - og þið lesendur líka - hvernig við túlkum þessa lokaúrslitaseríu alveg eins og allt annað sem verður á vegi okkar í lífinu.

Og þegar kemur að því að skrásetja óopinbera orðræðu- og munnmælasögu NBA deildarinnar á Íslensku, getum við lagt jafnvel nokkuð þungt lóð á vogarskálarnar. Og það þó við höfum ekki hundsvit á körfubolta, heldur aðeins áratugalanga óheilbrigða ástríðu fyrir fallegasta leik jarðar. Leiknum.

Af hverju í andskotanum ættum VIÐ að hafa áhyggjur af því hvað eitthvað pakk sem hefur ekkert gaman af NBA og drullar hvort sem er yfir allt sem því dettur í hug á félagsmiðlum? Plís, sko.

Þið vitið væntanlega af hverju þessi hræðsla og neikvæðni hreiðraði um sig í hjörtum okkar á þessum tímapunkti. Jú, það var af því við vorum skíthrædd um að þegar helvítis haturskórinn byrjaði að drulla yfir deildina okkar fyrir lélega úrslitakeppni og nú ógeðslega ójöfn lokaúrslit, myndi hann næstum því hafa rétt fyrir sér.

Og þið getið ímyndað ykkur hvernig það færi með okkur að kyngja því að heil úrslitakeppni í NBA yrði drasl frá upphafi til enda. Þið gætuð alveg eins ætlast til þess að við tækjum þátt í júróvisjón á næsta ári. Það bara var ekki að fara að gerast.

Eitthvað virðist þessi uppgerðar jákvæðni og hressleiki okkar hafa stuggað við körfuboltaguðunum, því þeir forðuðu okkur ekki aðeins frá sorglegri niðurstöðu eins og sópi, heldur buðu upp einn skemmtilegasta körfuboltaleik sem við höfum nokkru sinni séð!

Nei, Cleveland var ekki á leið í sumarfrí, alveg strax að minnsta kosti - og það lét ekki sópa sér út á eigin heimavelli, fjandakornið. Með fullri virðingu fyrir styrk Warriors-liðsins, hefði sóp bara verið lélegur árangur hjá ríkjandi meisturum sem voru ekki einu sinni með lykilmenn á sjúkralistanum að þessu sinni.

Ef við eigum að segja ykkur alveg eins og er, höfum við ekki hugmynd um hvað við eigum að segja um þennan stórfurðulega fjórða leik Cleveland og Golden State í nótt. En við skulum reyna, af því það er það sem við gerum, alltaf á endanum.

Þessi leikur hafði nokkurn veginn allt sem sögulega góður körfuboltaleikur þarf að hafa nema spennandi lokamínútur eða sigurkörfu og góðan varnarleik. Og þegar við vorum að hugleiða þessa staðreynd, byrjuðum við aftur að hugsa aðeins dýpra og pæla í því hvernig standi á því að leiftrandi sóknarleikur sé álitinn hálfgert blótsyrði nú orðið.

Viðbrögð fólks við sóknarleik eins og Cleveland spilaði í nótt minnir okkur á viðbrögð íslenska meðaljónsins - bolsins - við peningum. Þetta fólk á í stórkostlega meðvirku og æpandi geðsjúku sambandi við peninga. Það hugsar ekki um annað en peninga allan daginn, en fullyrðir á sama tíma við alla sem vilja eða vilja ekki heyra það, að því sé skítsama um peninga.

Ef þetta fólk á ekki peninga, fer það í þunglyndi og grenjar, en ef því áskotnast svo góður slatti af peningum (eins og það óskaði sér, auðvitað), ja þá fyrst verður andskotinn laus og þetta sama fólk bókstaflega missir vitið þangað til það er annað hvort búið að gefa peningana eða það sem líklegra er, búið að eyða þeim í glórulausa vitleysu.

Minnir þessi hræsni og hringavitleysa ykkur ekki dálítið á hugmyndir manna og kvenna um sóknarleik í körfubolta? Flestir þjálfarar, t.d. í NBA deildinni, predika fyrst og fremst vörn og vilja alltaf byrja á því að laga varnarleikinn áður en þeir fara nokkuð að pæla í sóknarleiknum.

Það er aldrei langt að bíða þess að hlutirnir verði vandræðalegir í sóknarleik í körfubolta alveg eins og í peningamálunum og hræsnin er nákvæmlega eins. Þjálfarar þykjast bara pæla í vörninni, en ef þið gæfuð þeim sannleikspillu og helltuð í þá hálfri viskí, myndu þeir segja ykkur eins og er - að það sem þeir séu hræddastir við af öllu er að liðið þeirra geri sig að fífli í sóknarleiknum.

Og það eru ekki bara lið sem líta illa út í sóknarleiknum. Sumir leikmenn voru einfaldlega ekki skapaðir á þessa jörð til þess að spila sóknarleik, eða kannski körfubolta yfir höfuð. Nærtækt og gott dæmi um þetta í NBA í dag er maður eins og Zaza Pachulia, miðherji Golden State.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Uppfært: Ritstjórnin villtist svona illa af leið þegar hún ætlaði að leiðrétta eina setningu í pistlinum að hún skrifaði flennistóra viðbót við hann - í miðjum pistlinum í þokkabót - sem ekki verður kölluð annað en ristill. 

Þið kannist við fyrirbærið, en það er þegar við missum stjórn á okkur og förum að halda þrumuræður um ákveðin málefni. Þessar ræður innihalda fá eða engin rök, aðeins fullyrðingar og gífuryrði, sem í stað þess að koma frá hjartanu eins og restin af efninu okkar (ekki kemur það frá heilanum, svo mikið er augljóst eftir 30 sekúndna lestur), heldur beint úr ristlinum.

Eftirfarandi hluti af pistlinum hefur verið endurskoðaður að hluta og talsverðu efni bætt við hann. Lesendur eru beðnir velvirðingar á þessum geðklofa og ritstjórn lofar bót og betrun. Fréttum við.

Zaza Pachulia er ekki búinn að gera neitt af viti alla úrslitakeppnina og það eina sem hans verður minnst fyrir í ár er að vera gaurinn sem:

1) Meiddi samherja sinn (Kevin Durant) með því að floppa eins og aumingi

2) Meiddi Kawhi Leonard viljandi og tók hann úr umferð og eyðilagði úrslitakeppnina fyrir San Antonio.

3) Gerði ekki sjitt í úrslitaeinvíginu annað en að missa boltann, klikka í dauðafærum, rífa kjaft (gaurinn hefur álíka mikið efni á því að rífa kjaft á körfuboltavelli og Egill Helgason hefur efni á því að hrauna yfir þéttvaxið fólk fyrir að vera á lélegu mataræði) og halda áfram að reyna að meiða andstæðinga sína. Og kosta lið sitt þannig enn frekari mínus.

Við fengum hárblástur frá lesanda/áhorfanda um daginn, sem þótti hatursáróður okkar gegn Zaza kominn út fyrir allt velsæmi. Þetta var alveg rétt hjá áðurnefndum lesanda/áhorfanda, fátt drepur jafn fljótt niður í okkur allt sem heitir fagmennska og það eitt að sjá þetta höfuðstóra gimp.

Finnst þér gaman að horfa á þetta drasl? Viltu borga aukalega fyrir það, jafnvel? Nei, í alvöru. Virtu þetta apparat aðeins fyrir þér og segðu okkur að þér finnist þetta kúl:

Þetta er það eina sem hann gerir. Hann flopppar og vælir. Og missir boltann og klikkar á sniðskotum undir körfunni af því hann er svo hræddur um að einhver komi við vatnshöfuðið á sér.

Nei, viðbjóður okkar og andstyggð á Zaza eykst því miður bara með hverjum leiknum þessa dagana og fyrir vikið er hann nú búinn að ná árangri sem við munum ekki eftir að neinum körfuboltamanni hafi tekist áður: hann er nú kominn í Heiðurshöll Hægðaheila og Hálfvita (H3 eða Há Þrjá), sem er félagsskapur sem ritstjórn NBA Ísland var að stofna nú rétt í þessu.

Hér er um að ræða fámennan hóp atvinnuíþróttamanna sem eiga það sameiginlegt að geta fengið okkur til að vilja ekkert heitar en að sparka í bæði krakka og hvolpa af hreinni heift með því einu að koma okkur fyrir sjónir í innan við tvær mínútur í senn.

Og elítuna í þessum barnasparks-hóp okkar skipa Didier Drogba, Diego Costa (sérðu eitthvað trend í þessu?), Luis Suarez, El Hadji Diouf, Arjen Robben og svo auðvitað nýjasti meðlimurinn, vatnshöfuðið Zaza. Þessir íþróttamenn hafa skarað framúr þegar kemur að því að fara í taugarnar á okkur undanfarin ár.

Fyrir þau ykkar sem eruð núna að hrækja á tölvuskjáinn ykkar og öskra upphátt af hverju það séu t.d. engir Real Madrid-leikmenn (hnnngh!) á þessum lista, þá verðið þið að reikna með því að sem betur fer erum við ekki að horfa á þessi nagdýr og drullusokka á hverjum degi - sem betur fer. Auðvitað ættu menn eins og Sergio Ramos, Pepe og á margan hátt Ronaldo að vera á þessum lista líka, en það vill bara þannig til að þeir hafa ekki hitt nógu vel á okkur - amk ekkert í líkingu við hinar hrææturnar.

Bottomlænið á þessum lista er að úrvalshópurinn sem fyllir hann er skipaður cheating, flopping, malicious, venomous, stupid fu***ing cu***s sem koma óorði á lið sín og leikinn hvar sem þeir koma og eiga ekki skilið að fá að spila hann - hvað þá að fá milljarða í laun fyrir að gera það!

Einstaka menn á þessum lista, *hóst* Suarez *hóst* eiga náttúrulega bara að vera lokaðir inni á geðveikrahæli fyrir hegðun sem hundum er lógað fyrir - en þetta skögultennta og þarmhuga undirmálsskítseyði fær bara launahækkun upp á milljarð í viðbót. Þetta er bull.

Þegar við hugsum málið betur, var reyndar einn leikmaður í NBA deildinni nánast kominn inn á þennan lista á síðustu mánuðum sínum í deildinni, en það var Kevin Garnett. KG var frábær leikmaður og allt það, en eftir því sem hann varð eldri og geðveikari, stundaði hann það meira og meira að reyna að meiða minni og minni bakverði í deildinni með jafnvel hættulegum fantabrögðum sem oftast voru í formi olnbogaskota í andlit.

Kevin Garnett var góður, en hann er enginn nagli og hörkutól eins og hann hélt sjálfur. Hann þorði aldrei að svo mikið sem rífa kjaft við nokkurn mann sem var eitthvað nálægt honum að stærð, en pikkaði þeim mun meira á saklausum bakvarðaraumingjum sem gátu ekki svarað fyrir sig. Og þá var Garnett rosalega stór kall.

Þetta er einkennandi hegðun fyrir níðinga og bullur, sem taka ógæfu sína út á minni máttar en hlaupa svo grenjandi í felur ef þeir mæta jafnokum sínum. Við höfum kynnst svona hyski og þið megið giska hvernig það endaði.

Á myndinni hér fyrir neðan kontempleitar hrosshausinn Iman Shumpert* hvort hann eigi að "taka einn fyrir liðið" (og okkur öll) og negla þetta þefdýr í eitt skipti fyrir öll.

Nei, djóóók!**

Nú líður okkur eins og Bruce Banner þegar hann vaknar hálf timbraður á skítugum sófanum sínum á teygjanlegustu nærbuxum í sögu mannkynsins.

Hann er með hausverk og hann er með massífan móral, þó hann hafi ekki hugmynd um hvað hann gerði í gær. Hann veit bara að hann fokkaði gjörsamlega öllu upp. Og þegar Bruce Banner fer og fokkar hlutunum upp sem Hulk, eru ágætis líkur á að Gísli Marteinn sé ekkert að fara að hjóla neitt í þeim bænum á næstunni. Það eru engar götur eftir til að hjóla á - og kannski engin hjól eftir heil heldur, fattiði.

Okkur minnir að á einhverjum tímapunkti í þessum pistli höfum við byrjað að tala um að vera jákvæð en strax myndað algjöra þversögn með því að byrja að mæta neikvæða fólkinu með enn meiri neikvæðni. Og svo byrjuðum við að hugsa um Zaza - og svo Suarez - og svo bara varð allt svart.

Fyrirgefið okkur. Það sem byrjaði sem lítil saklaus leiðrétting á einni setningu í þessum texta, varð að þúsund orða viðbót þar sem við frussuðum ósviknu hatri og fyrirlitningu í allar áttir yfir allt og alla. Þetta er ekki gott fyrir heilsuna. Þetta er náttúrulega ekki í lagi...

Hér endar viðbót kvöldsins við pistilinn - ristillinn - og nú snúum við okkur aftur að því sem við vorum að segja í upprunalega pistlinum...

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Það eru til fleiri vandræðalegar hliðar á sóknarleik einstaklinga og liða. Skemmst er að minnast hvað allt verður rosalega vandræðalegt á köflum þegar ákveðið lið er t.d. bara með einn góðan sóknarleikmann og ákveður því að hann eigi að gera ALLT í sóknarleik liðsins - slútta ÖLLUM sóknum.

Dæmi um þetta eru Russell Westbrook í vetur, Dwyane Wade hjá Miami árin áður en LeBron fór þangað, níundi áratugurinn hjá Michael Jordan og Mömbu-árin hans Kobe Bryant inn á milli titlanna.

Það er staðreynd að sóknarleikur er engu minna mikilvægur en varnarleikur ef lið ætla að ná árangri í NBA deildinni og þið þurfið ekki annað en að rýna aðeins í tölfræðina til að átta ykkur á því. Gamla klisjan um að varnarleikur vinni titla er ekkert fallin úr gildi, ekki misskilja okkur, en það sem við föttum ekki er hvers vegna í andskotanum fólk er svona rosalega spéhrætt  og skammast sín svona fyrir sóknarleikinn sinn.

Eini maðurinn sem spilar æpandi sóknarleik og er skítsama bæði um varnarleikinn sinn og hvað þér finnst um hann, er Mike D´Antoni þjálfari Houston, en hann hefur líka verið skotskífa haturskórsins í mörg ár af því vörn vinnur ekki bara titla (og sókn þá náttúrulega ekki) heldur eru það bara fávitar sem halda að þeir geti fengið allt fyrirhafnarlaust sem einblína á sóknarleikinn. Einhver "stökkskotalið" sem eru full af leikmönnum sem eru bara að hugsa um rassgatið á sjálfum sér og spila ekki körfubolta eins og á að spila hann!

Þetta er að verða komið á það stig að við erum sjálf orðin gáttuð á því hvað okkur tekst að fara fleiri þúsund orð út fyrir efnið í hvert einasta skipti sem við sláum á lyklaborð í nafni NBA deildarinnar. Við erum ekki alveg með það á hreinu hvað þið eigið að græða á því ef líking okkar varðandi sóknarleik og peninga gengur upp. Meira ruglið.

Ókei, slúttum þessu þá með því að fókusa fyrst aðeins á leikinn í nótt og svo á framhaldið. Við erum alveg 150% viss um að haturskórinn og leiðindapésarnir eiga eftir að baula þennan leik niður og hrauna yfir okkur þegar við segjum skoðun okkar á honum, nákvæmlega í takt við viðhorfið sem við útskýrðum hér fyrir ofan. En okkur er fjandans sama.

Okkur er nákvæmlega sama þó varnarleikurinn í leik fjögur hafi stundum verið bjánalega lélegur og gleyma því hvað við vorum og erum gáttuð á því að Golden State - þetta heimsklassa varnarlið - skuli hafa fengið á sig HUNDRAÐ-ÞRJÁTÍU-OG-SJÖ stig og tapað 137-116 þegar það átti auðvitað að vinna leikinn og tryggja sér annan meistaratitilinn sinn á þremur árum.

Við þurfum að fara að troða því inn í hausinn á okkur öllum að það er allt í lagi að spila fokkíng sóknarleik annað slagið og láttu þér ekki detta það í hug að fara að tuða yfir því! Viltu ekki bara drulla yfir hvolpa og rjómaís í leiðinni? Viltu kannski renna norður í Skagafjörð og athuga hvort þú getur drepið hrossastóð með helvítis leiðindunum í þér?

Nei, við áttum það skilið að fá svona flugeldasýningu af leik í lokaúrslitunum, úrslitaeinvígi sem hefur boðið upp á frábæran sóknarleik frá fyrstu mínútu og öðru liðinu hefur mistekist einu sinni að skora innan við 113 stig í öllum fjórum leikjunum! Golden State er þannig að bjóða upp á mjög svo 9. áratugar-leg 119,8 stig skoruð að meðaltali í leik í lokaúrslitunum og Cleveland 113,8. Þetta eru tölur sem Mach Schau-liðið hans Magic hjá LA Lakers á 9. áratugnum hefði verið stolt af.

Eigum við ekki bara að semja um það að hætta að vera þessir fánaberar neikvæðni og leiðinda og hleypa smá sóknargleði inn í líf okkar? Akkúrat, við erum sammála. Þetta er bara skemmtilegt. Fá smá Reynir Pétur í þetta, smá Völu Matt... dass af Magga Skjévíng. Hah?

En hvað eigum við þá að segja um einvígið í heild? Einhver ykkar geta reynt að mótmæla því, en leikurinn í nótt var bara svo fjandi góður einn og sér að hann er ansi nálægt því að redda einvíginu. Við erum ekkert að slá svona fram í neinu kæruleysi, lesendur góðir, okkur er alvara.

Við sögðum ykkur fyrir einvígið að gæðin í því myndu tryggja það að það yrði ljómandi skemmtilegt nánast alveg óháð því hvort það færi 4-0 eða 4-3.

Já, við sögðum nánast og auðvitað hittum við þá beint á þetta nánast-kjaftæði þegar Golden State komst í 3-0 og virtist ætla að pakka þessu og setja öll heimsmet heims í leiðinni. Þetta leit ekki vel út, við skulum viðurkenna það.

Þess vegna var þessi risafórn frá körfuboltaguðunum svona dásamleg í nótt. Auðvitað vonum við alltaf að allar seríur fari alla leið, af því við viljum alltaf fresta hinu óhjákvæmilega í fyrirsjáanlegri NBA-leysis örvinglan okkar. Við kvíðum sumrinu öfugt við annað og venjulegra fólk.

En á þessi sigur eftir að snúa einvíginu á haus líkt og gerðist í fyrra? Er Cleveland að fara að storma til baka og taka þessa seríu? Nei, sennilega ekki. Og sennilega endar ævintýri LeBron James og félaga meira að segja í Oakland á mánudagskvöldið (Sport sýnir, klukkan eitt, nema hvað).

Þeir líta þá kannski á þetta sem svo að þeir hafi þó náð að bjarga andlitinu með því að vinna þó einn leik og láta ekki sópa sér út á heimavellinum sínum.

En þeir gerðu meira en það. Þeir gáfu okkur einn skemmtilegasta og sóknarlega sturlaðasta leik sem við höfum nokkru sinni séð - óháð stað og stund - en það vildi svo vel til að þessi leikur var útilokunarleikur í lokaúrslitum og fær því fullt vægi. Það verður ekki mikið betra.

Sagan verður að leiða í ljós hvort þessi leikur í nótt nær að redda þessu einvígi frá því að dæmast hálfgert dödd og það fer náttúrulega mikið eftir því hvað gerist í næsta leik. Hvað sem því líður munum sannarlega gæta þess að missa ekki af þeim leik, frekar en neinum öðrum í þessu stjörnum prýdda og magnaða einvígi.

Og af því við erum í þessu uppreisnar- og hate the haters-skapi, ætlum við að nota þetta tækifæri til að hrópa hér yfir torg og heiðar hvað það var nú ógeðslega gott á leiðindapúkana sem misstu af þessum stórkostlega metleik í nótt. Það var svo gott á þá, enda áttu þeir ekki skilið að sjá hann. Það vorum bara við og þið sem sáum hann - fólkið sem elskar Leikinn.

Þið takið eftir því að þessi hugleiðing minnist varla einu orði á stórkostlega frammistöðu leikmanna beggja liða, en málið er bara að það er ekkert nýtt. Stórstjörnurnar í báðum liðum eru búnar að fara á kostum frá fyrstu mínútu í þessu einvígi og munu halda því áfram á mánudagskvöldið. Við skoðum frammistöðu einstaka leikmanna kannski frekar þegar einvígið klárast. Nægur tími til að sleikjast og skammast þá.

Megi þessi ógnvekjandi vel mannaða úrslitasería halda áfram að gefa af sér gleði og vonir.

Góða skemmtun, áfram, elsku vinir.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

* - Það geta ekki verið fleiri menn á þessari jörð sem eru með höfuð eins og hesturinn Herra Ed og nafn, sem er ekki bara kvenmannsnafn, heldur hljómar eins og eigandinn sé alveg klárlega giftur David Bowie (eða hafi verið það).

** - Auðvitað er þetta ekkert fokkíng djók! Þessi fáviti á skilið að fá einn á lúðurinn. Hann er ekki bara risavaxin og hárug varta, full af greftri, í annars dásamlega fallegu andliti Warriors-liðsins, heldur er hann búinn að sanna það endanlega í þessari úrslitakeppni að hann er BÆÐI hæfileikalaus OG fáviti. Ekki slæm uppskera. Þú veist, miðað við fávita almennt.

NBA Ísland gerir upp undanúrslitin

Tweet

Undir nánast öllum kringumstæðum hefðum við skrifað tvo pistla til að gera upp undanúrslitaeinvígin í úrslitakeppni NBA deildarinnar. En þó þessi pistill verði sjálfssagt fjórum sinnum lengri en hann þarf að vera eins og allir okkar pistlar, segir það sína sögu um úrslitakeppnina í ár að það er algjör óþarfi að skrifa sitthvorn pistilinn til að gera upp austur og vestur. Einn er yfirdrifið nóg.

Úrslitaeinvígi Austurdeildarinnar lauk í nótt þegar Cleveland gjörsamlega slátraði Boston Celtics í Boston, að þessu sinni 135-102. LeBron James og félögum leið einfaldlega miklu betur í leikjunum í Boston í þessu einvígi, sem er í besta falli stórfurðulegt, en engu að síður staðreynd.

Ef framtíð Celtics væri ekki jafn björt og raun ber vitni, væru þessi ljótu töp liðsins á heimavelli meira að segja kjörin ástæða til að skella sér í gott þunglyndi eitthvað fram eftir sumri.

Lið sem nær besta árangrinum í Austurdeildinni nokkuð óvænt, kemst í úrslit austursins nokkuð óvænt og er með fyrsta valrétt í nýliðavalinu í sumar, gæti svo sem ákveðið að fara í þunglyndiskast, en það yrðu sett lög á það undir eins líkt og lögreglumenn sem ætluðu í verkfall.

Nei, það gekk allt of margt upp hjá Celtics í vetur og vor svo þeir hafi efni á að fara í þunglyndiskast. Var súrt fyrir þá að spila ekki mínútu gegn Cleveland í úrslitaeinvígi Austurdeildarinnar án síns besta sóknarmanns? Vissulega. Var fúlt að það voru fleiri leikmenn hjá Boston en bara Thomas sem voru meiddir? Vissulega. Hefði 100% heilsa þessara manna breytt útkomunni á þessu einvígi? Aldrei.

Þessi sprettur Celtics-manna í úrslitakeppninni núna var ekki annað en generalprufa fyrir það sem koma skal hjá liðinu. Þeirra ár er ekki í ár og ekki á næsta ári heldur, hvort sem þið sættið ykkur við það eða ekki. Markmið Danny Ainge var ekki að vinna titil á þessu ári, því það sér hver manneskja að ef svo hefði verið, hefði hann skipt einhverju af valréttunum sem liðið á uppi í erminni fyrir leikmann á borð við Jimmy Butler eða Paul George, ef við gefum okkur að þeir hefðu verið falir yfir höfuð (sem er alls ekkert víst, hvað sem slúðursögur segja).

Í stað þess að horfa svo stutt fram á veginn, ákvað Ainge hinsvegar að einbeita sér að langspilinu og það er hárrétt ákvörðun að okkar mati. Trúið okkur, ef Ainge stendur eitthvað gott til boða til að gera Boston liðið að alvöru áskoranda í nánustu framtíð, mun hann ekki hika við að stökkva á tækifærið.

En eins og staðan er núna, er hann að horfa lengra fram á veginn. Og það er ekkert sem bendir til annars en að Boston (þökk sé glórulausri ákvarðanatöku eiganda Brooklyn Nets á sínum tíma) sé í langbestum málum allra liða í Austurdeildinni ef Cleveland er undanskilið, akkúrat í augnablikinu.

Öll umræða um Boston Celtics í ár og í nánustu framtíð er alltaf fljót að fara í farveg sem kemur málinu ekkert við, alveg eins og hún gerði akkúrat núna hjá okkur. Meiningin var að skoða árangur liðsins í úrslitakeppninni í ár, en auðvitað byrjum við strax að hugleiða framtíðina hjá þeim. Umræðan um Boston fer nefnilega alltaf annað hvort út í valrétti í nýliðavalinu eða framtíð Isaiah Thomas.

Ef við sleppum því, er ekki hægt að segja annað en að þetta lið hafi farið fram úr björtustu væntingum í vetur. Það er okkar skoðun og eins og þið vitið, sjáum við glasið næstum alltaf hálftómt, svo við erum alveg harðákveðin í að Celtics hafi gert vel í vetur.

En þó Boston hafi farið fram úr væntingum, þýðir það þá samt ekki að liðið hafi ógnað Cleveland á nokkurn hátt í úrslitakeppninni, því það gerði það alls ekki.

Cleveland lauk í nótt við eitthvað það undarlegasta heiðursmanna-sóp sem við höfum nokkru sinni séð og við eigum aldrei, aldrei eftir að gefa okkur með þá samsæriskenningu að LeBron James hafi ákveðið að gefa þriðja leikinn til að ná sér í smá pening í Vegas í ljósi þess að stuðullinn á Boston-sigur í leiknum var sá hæsti í Las Vegas í áratugi.

Einvígi Boston og Cleveland var svo ójafnt að lýsendur nær og fjær voru á köflum uppteknari við að leika sér að því að fylgjast með ferðalagi LeBron James upp tölfræðimetalistana.

Í nótt náði hann ansi merkum áfanga þegar hann fór upp fyrir Michael Jordan og varð stigahæsti leikmaður allra tíma í úrslitakeppni.

Það er ekki dónalegt afrek hjá manni sem aldrei hefur litið á sig sem skorara, per se, og hefur alltaf leitast við að koma liðsfélögum sínum inn í leikinn alveg eins og honum sjálfum.

Manni sem hefur alltaf fundist körfuboltinn vera liðsíþrótt sem snerist um að spila "á réttan hátt" og finna besta skotið.

Þessi grundvallarmunur á LeBron James og Michael Jordan (sem var auðvitað skorari númer eitt, tvö og þrjú, körfuboltalegur böðull sem var lengi að tileinka sér "leyndarmálið" svokallaða) - manni sem er fyrirmynd hins svokallaða hetjubolta í dag.

Það má vel vera að Austurdeildin sé búin að vera eitt allsherjar andskotans rusl megnið af árunum sem LeBron James er búinn að spila í NBA deildinni, en það breytir því ekki að sú staðreynd að maðurinn sé að fara í sín áttundu lokaúrslit og nú sín sjöundu í röð, er eitt af bestu rökunum fyrir því að hann sé í raun og veru geimvera. Við erum alltaf að bíða eftir því að LeBron James missi til dæmis af eins og einum leik í úrslitakeppni af því hann snýr sig á ökkla eða eitthvað. En, nei.

Undanúrslitin með augum NBA Ísland

Tweet

Er Golden State göldrótt eða heppnasta lið heims?

Tweet

Það er að eiga sér stað þróun í úrslitakeppninni núna sem fær okkur til að gretta okkur. Alveg eins og á þarsíðustu leiktíð þegar Golden State vann meistaratitilinn, eru andstæðingar Warriors í úrslitakeppninni núna hægt og bítandi að missa lykilleikmenn sína á meiðslalista.

Þetta er farið að minna okkur svo mikið á 2015 að það er eiginlega hætt að vera fyndið. Fyrir það fyrsta þarf lið eins og Golden State auðvitað alls ekki hjálp, því það er eins hlaðið snillingum og nokkurt annað körfuboltalið í sögunni og í öðru lagi HÖTUM við meiðsli, sem eru búinn að fara langt með að eyðileggja nokkur af síðustu tímabilum.

Hvað sem öðru líður er áhugavert að rifja upp hvað gerðist hjá Warriors fyrir tveimur árum og skoða nánar hvort það geti raunverulega verið að hlutirnir séu að renna í svipaðan farveg

Þau ykkar sem hafið fylgt okkur eftir hér á síðunni munið vel eftir Fílnum í Herberginu þegar kom að meistaratitlinum sem Warriors-liðið vann fyrir tveimur árum. 

Flestir samþykktu að þetta Golden State lið hefði ekki aðeins verið ljómandi skemmtilegt, heldur líka ógnarsterkt, enda vann það haug af leikjum (67 ef við eigum að vera nákvæm, rétt eins og liðið þeirra í ár) og var jafnbesta liðið í deildinni allan veturinn.

En þá eigum við eftir að tala um þennan fíl, því hann var helvíti stór. Auðvitað munið þið hvað hann stóð fyrir. Eini gallinn við þetta Warriors-lið og titilinn sem það vann, var að það fékk allt of mikla hjálp við það. Hjálp, sem það þurfti engan veginn á að halda eins og þið munið. Hjálp í formi heppni og stundum í formi óheppni og ógæfu sem hellist yfir andstæðinga Warriors..

Þau ykkar sem munið vel eftir þessu eruð örugglega orðinn hrikalega leið á þessari orðræðu, því hún lá eins og svart ský yfir Warriors-liðinu lengi á eftir og eins og þið munið létu einhverjir hausar hafa það eftir sér um sumarið og haustið á eftir að Golden State menn hefðu verið "heppnir" að vinna titilinn. Þessi ummæli voru svo teygð og toguð og misskilin í alla kanta, en við vissum alveg hvað menn voru að meina þegar þeir töluðu um þessa heppni.

Golden State 2015 var fyrst og fremst heppið af því það hélt sæmilegri heilsu á leiktíðinni, enda fékk það svo að kynnast því strax á leiktíðinni á eftir hvað gerist þegar menn eru ekki heilir í úrslitakeppninni  - og þá sérstaklega í lokaúrslitunum þegar þeir mæta liði eða liðum sem eru jafngóð eða betri.

En það var sannarlega ekkert svoleiðis uppi á teningnum árið 2015 og fyrir þau ykkar sem muna ekki eftir þessu eða tóku hreinlega ekki eftir þessu, skulum við hlaupa yfir þetta í hvelli (immit).

Ástæðan fyrir því að menn töluðu um heppni í Warriors-liðinu var ekki að það hefði verið að hitta þriggja stiga skotum frá miðju og að andstæðingar þess hefðu verið að klikka á sniðskotum, heldur áttu menn þá við að á meðan Golden State hélt allt að því fullkominni heilsu í úrslitakeppninni - voru allir andstæðingar liðsns á leiðinni að titlinum vængbrotnir að einhverju leyti vegna meiðsla.

Ef við tökum þetta eftir röð, byrjaði Golden State á því að mæta New Orleans í fyrstu umferðinni og þó Warriors-menn hefðu unnið þá seríu 4-0, áttu Dílaskarfarnir ágætis spretti í rimmunni og náðu að gera eitthvað af þessum leikjum áhugaverða. En það sem gerði útslagið hjá New Orleans í seríunni var að leikstjórnandinn og (líklega) næstbesti leikmaður liðsins var á annari löppinni allt einvígið og missti að okkur minnir af amk einum af þessum fjórum leikjum.

Ekki minnkaði mótspyrnan í annari umferðinni þegar Golden State mætti hnefaleikurunum í Memphis, því eins og frægt er orðið, komst Memphis yfir 2-1 í seríunni áður en Steve Kerr og félagar í þjálfarateymi Warriors gerðu breytingar sem hafa síðan verið fastir liðir í spilamennsku liðsins. 

Þessi sería er mjög merkileg fyrir þær sakir að þetta var ein af rimmunum þremur* sem að okkar mati stuðlaði að því að Golden State hætti að vera efnilegt lið sem vann fullt af leikjum í deildarkeppninni en fékk svo skrekk í úrslitakeppninni. Leikmenn Warriors urðu fullorðnir í þessari seríu og öðluðust grunninn að því sjálfstrausti sem þeir hafa í dag þegar þeir náðu að snúa við blaðinu og slátra Memphis eftir að hafa verið undir 2-1 í einvíginu og auðsjáanlega nokkuð slegnir í hávaðanum í Memphis. 

Golden State á sem sagt skilið að fá klapp á bakið fyrir þennan viðsnúning sinn á sínum tíma, en þar erum við ekki komin að fílnum í herberginu í þessari seríu. Það var nefnilega ekki bara góður leikur Warriors sem tryggði þeim sigur í einvíginu, því nákvæmlega eins og New Orleans í seríunni á undan, var Memhis með vængbrotið lið af því leikstjórnandi liðsins og næstbesti leikmaður var meiddur og átti alls ekki góða seríu. 

Þið þurfið ekki að horfa lengra en til spilamennsku Mike Conley í 1. umferðinni í ár til að sjá hvað hann er gríðarlega þýðingarmikill liði sínu og bara drullu góður í körfubolta! Aftur fóru Warriors áfram í næstu umferð með því að vinna lið með meiddan leikstjórnanda, að þessu sinni 4-2.

Næsta lið á dagskrá hjá Warriors var Houston í úrslitum Vesturdeildarinnar en þetta Houston-lið var þó að minnsta kosti ekki með leikstjórnandann sinn og besta varnarmann í meiðslum eins og fyrstu tveir andstæðingar, andskotinn hafi það....?

Hvað heldur þú? Auðvitað vantaði leikstjórnandann í Houston-liðið! Þriðju seríuna í röð. Þessi leikstjórnandi sem vantaði hjá Rockets var reyndar aðeins öðruvísi týpa en Conley og Holiday og var til að mynda saknað frekar lítið í sóknarleiknum en hann skildi eftir sig risastórt skarð í varnarleiknum. 

Það hefði til dæmis augljóslega komið í hlut Patrick Beverley að dekka Stephen Curry megnið af seríunni, en í staðinn fyrir að hafa hann, var það áttatíu og fjögurra ára gamall Jason Terry sem sá um að koma upp með boltann fyrir Houston þegar James Harden nennti því ekki.

Við getum augljóslega ekki kennt fjarveru Beverley um það að Houston skíttapaði seríunni 4-1 og leit frekar illa út á meðan. Golden State var búið að finna fjölina sína, komið í bullandi takt og engin meiðsli til að tala um ennþá, fyrir utan smá brak í hálsinum á Stephen Curry eftir að hann lenti í óvæntri flugferð í Houston-seríunni.

Það var því ljóst að Warriors-menn voru komnir í lokaúrslit í fyrsta skipti í áratugi, en andskotinn hafi það, ekki vantaði þó leikstjórnandann í þetta Cleveland lið líka? 

Þú mátt giska...

Cleveland mætti undirmannað í lokaúrslitaeinvígið af því hálfvitinn Kelly Olynyk mölvaði handlegginn á Kevin Love skömmu áður og eins og þú varst eflaust búin(n) að átta þig á, hrundi Kyrie Irving í gólfið með ónýtt hné undir lok fyrsta leiksins. 

LeBron James tókst einhvern veginn að koma liðinu sínu yfir í einvíginu 2-1, en þá gerði Steve Kerr síðustu stóru breytinguna á liðinu sem lagði grunninn að sigri þess í rimmunni og allir hafa verið skíthræddir við þetta lið allar götur síðan.

Þið verðið nú að gefa okkur það, að við vorum ekki lengi að útskýra þetta frekar en við erum vön. Einmitt. En hérna er þetta samt, svona á myndrænan hátt, ef svo má segja:

Ókei, þá erum við búin að tækla fílinn í herberginu árið 2015, en við vorum löngu búin að kryfja hann (lifandi) með handþeytara. Það sem er að bögga okkur núna, er að það er aftur kominn fíll í helvítis herbergið og þó fjölmiðlar (aðrir en Utah) séu ekki búnir að fatta það. 

Þessi 2017 fíll er nefnilega mjög líkur hinu kvikindinu og ef við eigum að vera alveg hreinskilin, erum við einum meiðslum frá því að kalla þetta bölvun.

Hverjar haldið þið í alvöru að séu líkurnar á því að lið sem vinnur meistaratitilinn mæti fjórum andstæðingum í röð sem missa byrjunarliðsleikstjórnandann sinn í meiðsli? Um það bil engar, það er ekki lengi verið að reikna það.

Golden State sem sagt flýgur í gegn um úrslitakeppnina 2015 og vinnur titilinn á tiltölulega sannfærandi hátt, en tapar svo í úrslitaeinvíginu árið eftir, að hluta til vegna þess að í þetta skiptið voru það leikmenn Warriors sem voru meiddir en ekki leikstjórnendur andstæðinganna.

En núna erum við komin með það sterklega á tilfinninguna að þetta sé allt saman að þokast í sömu átt og fyrir tveimur árum. Við ákváðum að prófa að föndra þessa pælingu saman á myndrænan hátt svo fólk geti skoðað þetta og vonandi fattað þetta án þess að þurfa að lesa þessar sextán þúsund blaðsíður sem þessi pistill er.

Skoðum þetta bara ofan í kjölinn. Andstæðingar Warriors í fyrstu umferðinni þetta árið voru Portland og eins og eftir formúlunni, gat nýjasti liðsmaður Portland ekki tekið þátt í einvíginu nema í örfáar mínútur vegna meiðsla. 

Jusuf Nurkic var ekki stærsta breytan í þessu einvígi og við ætlum ekki að segja að fjarvera hans hafi vegið þyngra en ef Portland hefði t.d. verið án Damian Lillard, enda skiptir það svo sem ekki máli. Portland var ekki með fullskipað lið í einvíginu. Golden State hefði sópað þessu alveg sama hvort einn maður, sjö menn eða ennginn hefði verið meiddur hjá Portland.

Næsti!

Já, næsti andstæðingur Warriors var svo Utah Jazz og Curry og félagar voru ekki að drolla við að senda þá í sumarfrí frekar en Portland, en þarna eru þeir aftur farnir að halda í hefðina, því Utah var án leikstjórnanda síns í þremur leikjum af fjórum vegna meiðsla og tveir aðrir lykilmenn Jazz voru tæknilega á annari löppinni (Derrick Favors er búinn að haltra um gólfið alla úrslitakeppnina og Rudy Gobert þarf að hlífa hnénu á sér þegar hann er að setja hindranir og er því ekki að skila sínu venjulega framlagi).

Á hvaða tímapunkti förum við bara að kalla þetta það sem það er, en ekki eitthvað krúttlegt og eða asnalegt eins og að tala um fílinn í herberginu. Svarti galdur, kukl og bölvanir eru sannarlega ekki eitthvað sem við myndum kalla krúttlegt. Og ef þið trúið þessu ekki ennþá, getið þið bara skoðað dæmið lengra fram í tímann.

Golden State mun mæta sigurvegaranum í einvígi San Antonio og Houston í úrslitum Vesturdeildarinnar og við þurfum ekkert að bíða eftir úrslitum í Texasslagnum til að meta framhaldið þar. Þið vitið að Tony Parker er leikstjórnandi San Antonio, er það ekki? Og þið vitið að hann meiddist í vikunni og er ekki að fara að spila körfubolta  í meira en hálft ár (kannski heilt). 

Houston svaraði meiðslum Frakkans með því að missa algjöran lykilmann í sínu liði í meiðsli. Sá heitir Nene og (ekki um jólin!) er frá Brasilíu - og leiktíðin er líka búin hjá honum, þó hún yrði framlengd út ágúst. 

Ætli við verðum ekki að segja eins og er að við séum hissa að það skuli hafa verið Nene sem meiddist hjá Houston en ekki annar hvor leikstjórnandinn (Beverley, Harden) en gleymið ekki að það er enn tími til stefnu hjá Warriors að kukla einn eða tvo góða leikmenn frá Houston í vel útilátin meiðsli áður en serían hefst - ef það verður Houston sem fer áfram úr Texas-stríðinu, það er að segja.

Hér fyrir neðan er svo 2017-útgáfan af brakketinu okkar sem sýnir skörðin sem höggvin hafa verið í andstæðinga Warriors - og meira að segja í nokkur af hinum liðunum líka, svona eins og til vara! Til dæmis Blake Griffin hjá Clippers.

Og þá er bara eitt lið eftir og það er Cleveland. Eins og staðan er í dag hljóta að vera yfir 90% líkur á því að það verði Cleveland sem verður fulltrúi austursins í lokaúrslitunum og þó líkurnar séu kannski ekki alveg eins góðar hjá þeim í vestrinu, þarf eitthvað mjög furðulegt að gerast ef Golden State á ekki að fara í úrslitaeinvígið.

Og ef við gefum okkur að það verði Warriors og Cavaliers sem fara í úrslitin þriðja árið í röð, er bara einni spurningu ósvarað áður en lokarimman hefst - og hún er ísköld:

Hvaða lykilleikmaður Cleveland mun meiðast áður en lokaúrslitin hefjast?